×

از خانه های ابدی شاعران شیراز در نوروز 98 بازدید کنید

نویسنده نویسنده ایران هتل در تاریخ ۱۳۹۷/۱۱/۲۲
دسته بندی ایرانگردی
از خانه های ابدی شاعران شیراز در  نوروز 98 بازدید کنید
اگر بپرسید چرا باز هم راهی شیراز شده اید، به شما می گویم که شیراز تکه ای از روح ماست. ما ایرانی ها با شیراز و شیرازی ها انس عجیبی داریم، گواه این مدعا دیوان حافظ یا بوستان و گلستان سعدی است که در خانه و کتابخانه اغلب ایرانی ها به چشم می خورد. بیایید این بار که عازم شیراز می شویم، به سراغ شاعران ابدی شیراز برویم و روحمان را در شاعرانه ترین خانه های ابدی شیراز جلا دهیم. اگر قصد رزرو هتل های شیراز، از هتل بزرگ شیراز گرفته تا اقامتگاه های بومگردی، را داشتید حتما سری به ما بزنید.

حافظیه
 مقبره حافظ
آدرس: شیراز، منطقه 3، خیابان حافظیه
ساعات بازدید: همه روزه از ساعت 8 الی 22
هزینه بازدید: 3000 تومان
تاریخ احداث: 856 هجری قمری
احداث کننده: شمس الدین محمد یغمایی
سفرمان را از شیراز آغاز می کنیم. فکر می کنم همه ما به خوبی می دانیم که میزبانمان مردی به غایت رند و البته عارف و عاشق مسلک است. در محضر حضرت حافظ باید جمله گوش بود و فقط و فقط باید شنید، چرا که حافظ روحتان را مسحور خواهد کرد. برای ملاقات حضرت حافظ راهی حافظیه شیراز می شویم. میان جاذبه های پرآوازه شیراز هر چه که باشد، حافظیه جایگاه خاص خود را دارد. بدون ملاقات حافظیه شیراز ناتمام است.

تاریخچه حافظیه
همانند حافظ مقبره اش هم دست خوش بازی روزگار بوده است. اولین بار محمد یغمایی وزیر حاکم گورکانی فارس، شش یا هفت دهه بعد از وفات حافظ گنبدی بر روی مقبره وی ساخت. بعدها در زمان شاه عباس و حتی قرن ها بعد در زمان نادر شاه بنا تعمیر و مرمت شد. تا اینکه کریم خان پادشاه محبوب زندیه تالاری زیبا با چهار ستون روبروی آرامگاه بنا کرد و محوطه را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرده و آن را با باغی زیبا آراست. کریم خان سنگ قبری درخور بر روی آرامگاه حافظ قرار داد و به یکباره چهره آرامگاه را متحول کرد. سال ها بعد حاکمین قاجار بنا را مرمت کردند. در دوران پهلوی اول آرامگاه صاحب یک سردر سنگی شد و تالار کریمخانی گسترش پیدا کرد و تبدیل به تالاری با بیست ستون سنگی شد. در حدود سال 1386 نیز بنا مرمت اساسی شده و حتی برخی مقبره های خانوادگی اطراف حافظیه که از قدمت زیادی برخوردار بودند به مجموعه اضافه شده و به عنوان بخش های حافظ شناسی یا کارگاه های هنری مورد استفاده قرار گرفت.
حافظیه
گشتی در حافظیه
علاوه بر حضور حضرت حافظ در این مقبره زیبا، شما قدم در یک بنای تاریخی گذاشته اید که در هر دوره ای دستخوش تغییرات شده است. حالا که به حافظیه رسیده اید، بیایید از غوغای خیابان گریخته و به آرامش حافظیه پناه ببربم. در نگاه اول سروها، کاج ها، در دو سوی باغچه ای آراسته با گل های زیبا و بوی بهارنارنج مستتان می کند. اینجا محوطه جنوبی مقبره است، بیایید از کنار این باغچه بلند بالا عبور کنیم. حالابه پله ها می رسیم. هرچه از پله ها بالا می رویم، گویی آرامش بیشتری شما را در بر می گیرد. فضای روحانی مقبره حالا بیشتر به چشم می آید.
 مقبره حافظ
اینجا همان تالاری است که سنگ بنایش را کریم خان زند بنا نهاد. تالار در ابتدا چهار ستون داشته اما بعدها گسترش یافته و تبدیل به یک ایوان بلند بالا گشته است. چهار ستون کریمخانی در کنار سبک معماری زندیه هنوز هم در جای خود باقی مانده و بر شکوه و غنای تاریخی این تالار می افزاید. از تالار عبور کرده و وارد محوطه شمالی می شویم. روبروی ما آرامگاه حافظ با شکوهی آمیخته با سادگی قرار دارد. در همان نگاه اول دیدن مقبره میان آن همه سرسبزی و درختان خوش قد و بالا شما را سر ذوق می آورد. آرامگاهی که با چند پله گویی وسط این بهشت بالاتر رفته تا بیشتر به چشم بیاید. هشت ستون و گنبدی زیبا که تماما آرامش را در رگ هایتان سرریز می کند.
 مقبره حافظ
از پله ها که بالا بروید مقبره حافظ با سنگ قبری مزین به خط نستعلیق به یکباره شما را به درون غزلیات حافظ می برد. هر گوشه این باغ زیبا، این حافظ است که به گوش می رسد. در گوشه و کنار شاید گوشتان صدای آشنای غزلیات حضرت حافظ را بشنود که عشاق را گرد هم آورده و باز شوری آفریده است. اینجا علاوه بر حافظ بزرگ، مقبره بسیاری از بزرگان شیرازی هم هست. چرخی در حافظیه زدن روحتان را جلا خواهد داد.
 سعدیه
سعدیه
آدرس: شیراز، منطقه 3، بلوار بوستان
ساعات بازدید: هر روز از ساعت 9 الی 20:30
هزینه بازدید: 3000 تومان
احداث کننده: محسن فروغی
تاریخ احداث: 1330 هجری شمسی
شیراز سرزمین بزرگان است، بعد از ملاقات حضرت عشاق، حافظ، باید راهی دیدار مردی شویم که در سخنوری، حکمت و ادب سرآمد روزگار خود بوده است. شیخ اجل، صاحب حکمت و سخن سعدی شیرازی میزبان بعدی ما در این سفر دل انگیز است. سعدی یکی از جذاب ترین شعرای کشور ماست، فرقی نمی کند پیر باشی یا جوان، تاجر باشی یا کارشناس ادبیات، حکمت بدانی یا ندانی، سعدی با هر مخاطبی به قدر فهم و درک مخاطبش هم کلام می شود و شما از هم کلامی سعدی شیرین سخن محضوض خواهید شد. سخنان سعدی آنقدر شیرین و سرشار از حکمت و پند بود که آوازه اش تا آن سوی مرزها رفته و حتی سال ها پس از وفات سعدی شعرهایش در چین قرائت می شد. بیایی سری به این مرد گرانقدر زده و لحظاتی را با او در خانه ابدی اش سپری کنیم.
 سعدیه
تاریخچه سعدیه
در ابتدا بد نیست بدانید سعدی آنقدر برای مردم شیراز محترم بوده که محل اعتقاد نیز بوده و بسیاری از شیرازی ها لباس شان را به قصد شفا گرفتن در حوض خانه سعدی شستشو می دادند و یا برای گرفتن حاجت سکه ای در حوض می انداختند. سعدی در همان خانقاه که در آن زندگی می کرد، به خاک سپرده شد. اولین بار در زمان حکومت ایلخانیان، شمس الدین محمد صاحب دیوانی، وزیر خوشنام و پرآوازه اباقاخان، آرامگاهی ساده برای سعدی بنا کرد اما این آرامگاه بعدها به دستور یکی از حکام فارس که علیه شاه عباس صفوی شورش کرده بود تخریب شد.
سال ها بعد باز هم این کریمخان زند بود که آرامگاهی باشکوه برای سعدی شیرین سخن بنا کرد. یک آرامگاه دو طبقه و زیبا که درخور مقام و منزلت حکیمی همچون سعدی بود. بنای کریمخانی سالیان سال پابرجا بود و چند بار در زمان قاجار مورد مرمت قرار گرفت. قوام المک شیرازی در زمان قاجار سنگ قبری که رنگی مایل به سرخ داشت، بر روی مزار سعدی قرار دارد که مضمونش ارادت سعدی به پیامبر اکرم(ص) بود و تعمیراتی هم در بنای کلی انجام داد. بنا به همین شکل تا سال 1327 هجری قمری باقی مانده بود تا اینکه معمار مدرن و ایرانی آن روزها به نام محسن فروغی به همراه سایر معماران ایرانی و یک معمار و طراح فرانسوی پروژه ای بزرگ برای بازسازی و گسترش سعدیه آغاز کرد. این پروژه منجر به ایجاد یک باغ بزرگ و مصفا با مرکزیت مقبره سعدی شد و سردری مزین به یک بیت شعر بر روی در قرار گرفت. بنا، با تلفیقی از معماری مدرن و سنتی ایرانی ساخته شد و در نگاه اول شما را به یاد چهلستون خواهد انداخت، چرا که در ساخت بنا از این عمارت تاریخی الهام گرفته شده است. بیایید سری به سعدیه باشکوه بزنیم.
سعدیه
بنای سعدیه
همانطور که در سر در سعدیه حکاکی شده است، هنوز هم بعد از صدها سال از این مقبره مثل گوشه گوشه شیراز بوی عشق و خلوص به مشام می رسد. شیرازی ها عادت بسیار خوبی دارند که به این بنا هم سرایت کرده است. اینکه خانه هایشان را در میان باغ ها و باغچه های دلگشا و زیبا بنا می کنند درست همانند باغ دلگشا که در همان حوالی قرار دارد. اینجا هم در نگاه اول بعد از دیدن مقبره که با صلابتی همانند آنچه از سعدی در ذهنمان نقش بسته است، چشممان به باغی با صفا می افتد که درختان قد و نیم قدش دل بیننده را می رباید و شما را مجذوب یک باغ ایرانی می کند. گل های مسیر شما را به سمت آرامگاه هدایت می کنند. در میان یک باغ ایرانی حتما یک یا چند حوض هم تعبیه شده است. کمی جلوتر روبروی آرامگاه یک حوض به چشم می خورد. این حوض همان حوض سکه معروف است. در سمت چپ بنا هم یک حوض دیگر قرار گرفته که با زیبایی تمام آراسته شده است.
 سعدیه
این حوض هم به حوض ماهی شهره است. حالا که به بنا رسیده ایم نگاهی دقیق تر به آن می اندازیم. علاوه بر گنبد فیروزه ای که از دور پیدا بود، هشت ستون قرمز رنگ بلند بالا بنا را به کاخ های ایرانی همانند کرده است، یک بنایی تقریبا معکب با مرمرهای سفید. بیایید وارد مقبره شویم. در درون مقبره خبری از بنای مکعب بیرون نیست. یک هشت ضلعی تماما مرمرین و بازهم رخ نمایی کاشی های فیروزه ای سقف. در میان هشت ضلعی سعدی خفته است.

دور تا دور هشت ضلعی را با یادگارهای سعدی به خط ابراهیم نوذری آراسته اند. بعد از خواندن یک فاتحه برای سعدی شاید دلتان بخواهد کمی بوستان بخوانید یا حداقل سری به گلستان بزنید. حق با شماست آرامش سعدیه نفس گیر است. اما کمی آن طرفتر رواقی قرار گرفته که اگر هفت طاق آن را پشت سر بگذارید به یکی از عشاق سعدی که خود صاحب سخن بوده است خواهید رسید. اینجا در این اتاق شوریده ای شیرازی خفته است. شوریده شیرازی شاعر نام آشنا و نابینای شیرازی از سال 1305 اینجا خفته است. بر روی دیوار می توانید یکی از اشعار شوریده را ببینید. شاید اگر از سعدیه بازگشتید به دنبال غزلیات بیشتری از شوریده شیراز باشید. زیارت سعدی و قدم زدن در سعدیه شما را از بند زمان ربوده و به آرامش خواهد رساند.
مقبره خواجو
خواجوی کرمانی
آدرس: ابتدای جاده شیراز اصفهان، تنگ الله اکبر، جنب دروازه قرآن
ساعات بازدید: هر روز 7:30 الی 12
قیمت بلیط: 3000 تومان
احداث کننده: اداره فرهنگ استان فارس
تاریخ احداث: 1315 هجری شمسی
اگر اهل شعر و شاعری باشید، حتما نام خواجوی کرمانی نیز به گوشتان خورده است. اما اگر با شعر اندکی بیگانه اید این بار میهمان شاعری هستیم که نخل بند شعرا لقب گرفته است. خواجوی کرمانی یا کمال الدین ابوالعطاء، شاعری کرمانی بود که در سال 689 در کرمان به دنیا آمد. شاعری که در دوران حکومت مغول می زیست، سال های زیادی از عمرش را به سفر در کشورهای مختلف سپری کرد.
مقبره خواجو
بعد از یک سفر طولانی، به شیراز برگشته و سال هایی چند به هم نشینی و مجالست با نوابغ و بزرگان شعر و ادب شیراز همچون حافظ بزرگ و عبید زاکانی پرداخت. این هم نشینی با حافظ شیرازی، سبب علاقه شدید حافظ به خواجوی کرمانی شد، تا این دو شاعر بزرگ تاثیر زیادی بر یکدیگر بگذارند و بسیاری از ابیات یکدیگر را در شعرهایشان استفاده کنند. شاعر نابغه آن روزها، در نهایت در شیراز چشم از دنیا فرو بست و به شیوه عشاق شعر و ادب در شیراز آرام گرفت.
مقبره خواجو
مقبره خواجوی کرمانی
تصور کنید در میانه فصل بهار جایی در حدود اواسط اردیبهشت که هوای شیراز بیشتر به بهشت می ماند و عطر شکوفه های نارنج فضا را عاشقانه تر کرده، سری به مقبره خواجو در شمال شیراز و در دامنه کوه صبوی بزنید. چشمه رکناباد معروف غزلیات حافظ نیز درست در همین جا قرار گرفته است. در دامنه کوه و در زیر آسمان در کنار چند درخت که سر به آسمان برده اند مقبره خواجوی کرمانی قرار دارد. روی سنگ مزار خواجوی کرمانی به خط ثلث یادآوری شده است که همه ما جز ذات اقدس الهی فانی هستیم.
مقبره خواجو
در بالا و پایین مزار دو ستون سنگی قرار دارد. رسم دیرینه ای که در کنار مقبره اغلب عرفا و شعرا دیده می شود. همین شکل و شمایل اولیه مقبره در سال 1315 شکل گرفت. بیست سال بعد یک اتاق در کنار مقبره ساخته شد که حالا کاربردی به شکل فرهنگسرا دارد. در سال 1370 هجری شمسی یک بار دیگر بنا مورد مرمت قرار گرفته و چند ستون سنگی بلند بالا در کنار مجسمه خواجوی کرمانی به مجموعه مقبره اضافه شده است.
مقبره خواجو
سه غار در کنار مقبره خواجو
با فاصله اندکی از مقبره خواجو، سه غار قرار دارد. همانطور که اغلب شنیده ایم بسیاری از عرفا برای عبادت و تسبیح پروردگار در غارها معتکف می شدند، شاید خواجو نیز چند سالی در یکی از همان غارها مشغول عبادت بوده است. در یکی از این غارها قبری متعلق به خواجه محمود، وزیر پرآوازه شاه ابوالاسحاق اینجو، قرار دارد. بر بالای در ورودی یک طاق آجری و در داخل غار یک نقش برجسته زیبا که نقش مبارزه رستم با یک شیر است، نقش بسته است. بازدید از این غار زیبا را نیز از دست ندهید.
شاید خرده بگیرید که عشاق بسیاری را از قلم انداخته اید، حق با شماست و فرصت محدود، شاید باز هم به همین بهانه راهی شیراز شویم.