استرالیا بزرگ ترین جزیره و کوچک ترین قاره ی جهان می باشد که در میان اقیانوس های آرام و هند واقع شده است. در زبان عامیانه کشور استرالیا، لند داون آندر نامیده می شود به خاطر اینکه در نیمکره جنوبی، و در زیر بسیاری از کشور های دیگر جهان قرار گرفته است. این سرزمین جنوبی جاذبه های بیشماری برای گردشگران دارد و با وجود مناظر زیبا و دیدنی برای کشف و لذت، مسافران با شوق زیادی سفر پر هیجان و ماجراجویی را در این ناحیه انتخاب می کنند. گردشگران با بازدید از مناطق و مردم بومی و ساکنان اولیه، با شیوه ی سنتی زندگی آنها آشنا می شوند برخی دیگر استراحت در سواحل را ترجیح می دهند و گروهی دیگر زندگی و هیجان شبانه در مناطق مرکزی شهر را تجربه می کنند، کشور استرالیا برای تمامی گردشگران تفریح و سرگرمی های خاصی دارد.

شهر بی نظیر و تماشایی سیدنی با وجود جاذبه های گردشگری بیشمار، مکان مناسبی برای عکس های یادگاری می باشد. این شهر زیبای مدرن دارای تاریخی با قدمت بالا است و با چشم انداز بندری شناخته می شود. اولین ساکنان بومی شهر، هزاران سال پیش در نواحی بندری سکونت داشته اند. گفتنی است که در طول دهه 1780 میلادی منطقه ی بندری سیدنی مکانی برای محاکمه مجرمین و گناهکاران بوده است. امروزه گردشگران با کروز از پل معروف بندرگاه سیدنی و اپرای سیدنی عبور می کنند و با تماشای این سازه های با عظمت لحظات خوشی سپری می کنند. ساختار های معروف زیادی در سیدنی خواهید یافت، این شهر چشم انداز های زیادی برای گردشگران دارد.
موزه ها، تئاتر ها و سینما های بیشماری در اطراف شهر پراکنده شده اند و هر لحظه در گوشه کنار شهر با صحنه های فرهنگی مختلف سیدنی روبرو خواهید شد. این شهر یکی از مکان های مناسب جهان برای اقامت و زندگی می باشد. گفتنی است که سواحل فوق العاده زیبا به جذابیت شهر افزوده است. در سفر به سیدنی بازدید از ساحل باندی را فراموش نکنید. شرکت در فعالیت های بیرونی یکی از اجزای اصلی فرهنگی استرالیا محسوب می شود. پارک های ملی بیشماری در اطراف سیدنی لحظات خوشی را برای گردشگران به همراه دارد. بدون شک شهر سیدنی یکی از مهم ترین و محبوب ترین جاذبه های گردشگری استرالیا به شمار می رود.

فصل آبشار:

فصل سبز:

” کاکادو ” در فصول سبز همانند باغستانی 20000 کیلومتر مربعی می باشد که پر از گل های متنوع و رنگارنگ است. سواحلی زیبایی از درختان ” گرویلیا، grevillea “، ماسه سنگ های سرخ سنگ مناطق سبز را می پوشانند و میلیون ها نیلوفر سفید و بنفش رنگ در هر لحظه شکوفه می زنند. هوا نیز پر از سنجاقک می شود. اگر از نزدیک به سر برگ های ” پاندانوس، Pandanus ” و علف های نیزه ای نگاهی بیاندازید، خواهید دید که بر روی هرکدام از آن ها، یک جفت بال بسیار کوچک و ظریف معلق است.

راه های بیابانی:

درخت افرای پوست کاغذی و ” پاندانوس “:
مسیر های پیاده روی تقریباً متروکه و خالی از توریست هستند. شما می توانید تا هر وقت که بخواهید در گالری های هنر های باستانی سنگی وقت بگذرانید، بدون آن که احساس کنید در هیچ صفی منتظر مانده اید. شما همچنین می توانید از نبود هیچ سرو صدا و مزاحمتی استفاده کنید و از مشاهده ی جانوران موجود در منطقه لذت بیشتری را ببرید، چرا که نبود هیچ انسانی آن ها را نمی ترساند و فراری نمی دهد. به یکی از کارگاه های رایگان سبد بافی در مرکز آشنایی با فرهنگ بومی لاک پشتی شکل ” وارادجان، Warradjan ” در نزدیکی ” کویندا، Cooinda ” بپیوندید و از توجه و همکاری آنان در ساخت یک اثر یادبودی فوق العاده استفاده کنید و از گفت و گو و توجه بی پایان آن ها لذت ببرید.

ایده های ” آرنهم، Arnhem “:
با اینکه بعضی از کار ها هستند که انجامشان در فصول سبز میسر نمی باشد، بیشتر زمین های کمپینگ بوته ای بسته هستند، در حالی که پارک های کاروانی مسافرتی ” کویندا ” هم چنان باز می باشند و بسیاری از جاده های جیپ ها نیز مسدود شده اند، اما چندین کار بی نظیر را نیز فقط در فصل های مرطوب سال می توان انجام داد. این اتفاق هر سال پیش نمی آید، اما در فصول بسیار مرطوبی که سطح آب آن قدر بالا بیاید که جاده ی ” اوبیر، Ubirr “، که یکی از نقاط پر طرفدار تماشای غروب کردن خورشید بر فراز دشت ها و دره های ” آرنهم ” می باشد، بسته شود، شرکت سفر های دریایی بومی ” گولویامبی، Guluyambi ” اداره ی حمل و نقل مسافران در نهر های ایجاد شده در ” ماگلا، Magela ” را بر عهده می گیرد .

سفرهای با تخفیف:

– ” کاکادو ” در فصول مرطوب :

رسیدن به آن جا:
از طرف جنوب، ” کاکادو ” از طریق جاده های ” استوارت، Stuart ” و ” کاکادو “، 150 کیلومتر از شهر ” کاترین، Katherine ” فاصله دارد، اما بیشترین مسافران از شهر ” داروین، Darwin ” به آن جا می آیند، چرا که نزدیک ترین فرودگاه را به آن جا دارد. ” داروین ” نیز از طریق جاده ی ” آرنهم ” 150 کیلومتر از لبه ی پارک فاصله دارد. هر دوی این جاده ها بسته شده اند .
گشت و گذار در شهر:
بیشتر تور ها برای رساندن شما، قبل از شروع سفر به هتلتان می آیند، اما با این حال داشتن یک ماشین تحت اختیار خودتان، آزادی لازم برای رفتن به ” ناوورلاندجا، Nawurlandja ” در نزدیکی ” نورلانگی، Nourlangie ” و تماشای منظره ی غروب در آن را برای شما فراهم می کند. جاده های اصلی که در فصل های مرطوب ” کاکادو ” باز هستند، بسته می شوند. شرکت مسافرتی ” سفر های الهام بخش، Inspiring Journeys ” چندین تور که ” کاکادو ” را شامل می شوند دارد. یکی از این تور های جدید ” برترین ماجراجویی مجلل در نواحی شمالی ” نام دارد.
کی سفر کنیم ؟
پارک جنگلی ” کاکادو ” در تمام سال باز و در فصل های خشک میان ماه های می تا نوامبر پر طرفدار تر است، اما ما سفر در فصل های مرطوب و یا سبز را به شما پیشنهاد می کنیم. آبشار ها از ماه فوریه تا مارس به زیبا ترین شکل خود می رسند .
کجا ساکن شویم ؟

کجا غذا بخوریم ؟
هر دوی این هتل ها رستوران های بسیار عالی و استانداردی دارند. هرگز بدون تجربه ی ” باراموندی، Barramundi ” محلی، که با لیمو و جو درست می شود، فیله ی کانگارو سرخ شده با ادویه دوکا و گونبالانیا بیف، که به دلیل تغذیه ی خاص دام های منطقه طعم خاص و بسیار لذیذی دارد و در رستوران دره ی هتل ” مکیور ” سرو می شود، به خانه نروید !

این سواری 500 متری مرا به طرز وحشتناکی میان درختان و شاخه ها به پرواز در می آورد و من بازوانم را در کنار بدنم قرار می دهم و سعی می کنم پاهایم را مستقیما به سمت جلو دراز کنم تا کاملا با طبیعت اطرافم یکی نشوم. اما این موانع گیاهی در مقایسه با ترسی که من احساس می کنم، 360 درجه چرخش و یک سقوط غیرعادی که قلبم را به سینه ام می چسباند و دوباره با سرعت به جای اولم برمیگرداندم، چیز زیادی نیست.
گفته می شود که این سریع ترین زیپ لاین در دنیاست و همچنان که من به سمت خط پایان می روم پاهای لرزانم این گفته را تصدیق می کنند. اما به طرز عجیبی به همان اندازه که هنگام سواری دعا می کردم که کاش زودتر تمام شود این سرعت حس خوبی داشت و دارم به این فکر می کنم که برای بار دوم هم سوار شوم. من احتمالا از آن آدم هایی که بی پروا به دنیا می آیند نیستم اما پس از آزاد شدن این حجم از آدرنالین حس یک انسان معتاد به هیجان را دارم.
عامل ترس: ارتفاع

نکات سفر
کسانی که می خواهند این زیپ لاین را تجربه کنند باید بیشتر از 25 و کمتر 120 کیلوگرم وزن داشته باشند.
قیمت قطار سریع السیر دیوانه وار: بزرگسالان (بالای 18سال) 35 دلار و نوجوانان تا 17 سال 25 دلار. تخفیفات با بسته بندی های چالش های پارک ماجراجویی تریتاپز در دسترس هستند.

لژ اقیانوس جنوبی به اندازه دور است که هیچ اثری از تمدن را در استرالیای جنوبی نمی بینید. در قسمت جنوبی جزیره کانگورو آدلاید، این لژ ها یکی دیگر از اقامتگاه های سازگار با محیط زیست به شمار می روند. این جزیره کانگورو به عنوان جزایر گالاپاگوس شناخته می شود. این جزیره با حیوانات بومی استرالیا مانند کانگورو های نمادین پوشانده شده است. ممکن است حتی یک برخورد نزدیک نیز با آنها داشته باشید. هر سوئیت دارای نمایی به سمت اقیانوس است چون اتاق ها بر روی صخره ها ساخته شده اند. در مرتفع ترین نقطه هتل، تالار اصلی را پیدا خواهید کرد که در آن یک وان بسیار داغ قرار دارد که به آب های سرد اقیانوس جنوبی مشرف است. شما می توانید به قطب جنوب نگاه کنید، و به صدای بخش های کشف نشده اقیانوس گوش فرا دهید و در آسودگی کامل باشید.

برای درک بهتر این معمار که یک قرن پیش در همین سال به دنیا آمده است، بهترین راه این است که به خانه ی دوران کودکی او در شهر بندری صنعتی آلبورگ، برویم. به عنوان یک نوزاد، پدر و مادرش، او و برادر بزرگش لیف را به این شهر واقع در شمال دانمارک منتقل کردند. جایی که پدرش آژ در یک کارخانه ی کشتی به عنوان مهندس دریایی مشغول به کار بود. اینجا بر روی لیمفیورد، آبراهه ای شهر دوران کودکی او را به دو نیم تقسیم می کند، که علاقه ی معمار دانمارکی به قایق های بادبانی و ساختن چیزهای زیبا از اینجا آغاز شد. هر مسافری که برای دیدن زادگاه برنده ی جایزه ی پریتزکر می رود باید در نظر داشته باشد که این شهر در ۴۰۰ کیلومتری شمال کپنهاگ است. مدتها پیش لیمفورد بزرگراهی برای قایق های دراز وایکینگ ها بود که با مارماهی ها به پیش رانده می شد. وقتی اوتزن ها در سال ۱۹۱۸ وارد شدند، اینجا یک مرکز صنعتی بود که بندر عمیق آن توسط کشتی های نیروی دریایی، صنعت ماهیگیری شاه ماهی، کارخانه ی دنکس اسپریت و کارخانه ی تنباکوی اوبل فعالیت می کرد.
کارخانه های کشتی رانی، کارخانه های تنباکو و آکووییت کخ این شهر را مشهور کرده بودند، مدت هاست که تعطیل شده اند. الان یورن اوتزن پسر محبوب دانمارکی باعث شهرت این شهر شده است؛ اینجا را به مقصد طراحی دانمارک بدل کرده است. اسکله ی تازه بازسازی شده ی که برادران اوتزن به عنوان اطوره های دریایی در آن قایقرانی می کردند، اکنون خانه ای برای میزبانی از نمونه های برجسته ی معماری مدرن است. اینجا یک خانه ی موسیقی (موزیکنس هوس) وجود دارد که به عنوان فانوس معماری جدید آلبورگ شناخته می شود و خانه ی سمفونی شهر، آکادمی موسیقی جوتلاندیک و مرکز تاریخ جز دانمارک است و نوردکرفت، نیروگاه سابق زغال سنگ شهر که در حال حاضر نوعی کاملا متفاوت از انرژی را به عنوان یک مرکز فعالیت های فرهنگی تولید می کند.

اما این مرکز اوتزن هست که برای اولین بار این شهر را بر روی نقشه ی بین المللی “ طراحان گردشگر” برده است. این آخرین ساختمانی است که اوتزن آن را با کمک پسرش کیم طراحی کرده است. این مرکز در ۹ آوریل ۲۰۰۸ و در تولد ۹۰ سالگی اوتزن بازگشایی شد و یک سال بعد در ۲۹ نوامبر اوتزن فوت کرد. ارتفاع ساختمان، انحناهای چشمگیر سازه های سقفی وکمی شبیه به بدنه ی کشتی بودن، یک کار برجسته بر روی اسکله ی احیا شده است. اینجا خانه ای برای نمایشگاه ها می باشد ( جایی که در اوایل سال جاری، پرنس فردریک تاج گذاری کرد، یک نگاه به گذشته ی معماری اوتزن است و حالا در سیدنی تا ۲۸ اکتبر در معرض نمایش خواهد بود). یک سالن غذاخوری ( رستوران یورن)، یک تالار کنفرانس و سالن قایق ها نیز در این مرکز وجود دارد. پیش از تولد یورن، پدرش آژ، یک سازنده ی قایق معروف بود ولی در سال ۱۹۲۹ وقتی یورن ۱۱ سالش بود، پدرش “قایق تفریحی آلبورگ” را طراحی کرد که تبدیل به قایقی استاندارد برای دریانوردان سراسر اسکاندیناوی شد. او بخاطر ساختن قابق تفریحی آلبورگ، شهرت جهانی پیدا کرد و به سرعت درخواست هایی برای مسابقات قایقرانی در سراسر اروپا و ایالات متحده برای او فرستاده شد.

موزه ی هنرهای معاصر شهر، کونستن که در سال ۱۹۷۲ توسط معمار معروف فندلاندی آلوار آلتو طراحی شده است تا مدت ها یکی از جاذبه های شهر بوده است. اینجا یک شهر کوچک قدیمی باشکوه سنگی دوست داشتنی وجود دارد ولی جاذبه ی اصلی آن، اسکله ی احیا شده ی آن است. هنرمندان توسط شهرداری دعوت شده اند تا سیلوها را با کار بزرگی نقاشی کنند که با افتخار صنعت شهر آغاز به فعالیت کند. حتی در زمستان ولی به طور خاص در شب های بهار و تابستان اینجا با افرادی که قدم می زنند و پیاده روی می کنند، موزیسین ها و بسکتبالیست ها پر از جمعیت می شود. خیلی راحت است که ببینید چرا در سال ۲۰۱۶ شهروندان آلبورگ توسط کمیسیون اروپا “خوشحال ترین مردم اروپا” نام گرفته اند.

اوتزن در سن ۱۹ سالگی و در سال ۱۹۳۷ وقتی که در دمدرسه ی آکادمی سلطنتی کپنهاگ ثبت نام کرد، آلبورگ را ترک کرد و پدرش به مارخانه ی کشتیرانی هلسینگور انتقالی گرفت. حدود ۳۰ کیلومتری شمال کپنهاگ است. در اینجا شما می توانید طرح مسکونی اوتزن، که به عنوان پروژه ی کینگو شناخته می شود را پیدا کنید: ۶۳ خانه ی ارزان قیمت در چهار هکتار زمین در حومه ی شهر. او برای ساخت خانه های ارزان قیمت به سوئد وارد شده بود و مسابقه را برنده شد. ولی بودجه ی پروژه از بین رفت. در عوض او برنامه هایش که جایزه برده بودند را پیش شهردار محلی خود در هلسینگور که آن ها را سفارش داده بود، برد.

در طول ۶ ماهی که بر روی آن کار می کرد، برای تصور کردن شکل زمین در بنلانگ پوینت سیدنی او باید از خانه اش به فاصله ی چند کیلومتر به قلعه ی کرانبورگ هلسینگور می رفت. قلعه ی قرن ۱۵ ام به عنوان السینور در هملت نوشته ی ویلیام شکسپیر، واقع بر روی دماغه و احاطه شده توسط دریا، جاودانه شده است. در حالیکه در اطراف دیوارهای باستانی خود راه می رفت ٬متوجه شد که خانه ی اپرای سیدنی، شبیه کرونبورگ است : از همه ی جوانب مشاهده کرد. او اغلب در اطراف شبه جزیره ی کرونبورگ قایقرانی می کرد و قلعه را از همه ی جوانب مشاهده می کرد. او متوجه شد که خانه ی اپرای سیدنی نمی تواند ضلع زشتی داشته باشد؛ باید از همه جوانب زیبا باشد. برای دوست داران اوتزن، این نوشته ای است که حتما باید بخوانند تا متوجه شوند که او چگونه توانسته است بدنه های مرمری خود را در سیدنی تصور کند.
در اولین دیدارش از سیدنی در جولای/آگوست ۱۹۵۷ ، اوتزن، مدیزیت شرکت آبجوسازیٍ توث را نا امید کرد. دولت کیهیل NSW خواستار بازپرداخت عمومی برای تامین بودجه ی این ساختمان شد و اوتزن پیشنهاد داد تا شاید آبجوساز استرالیایی بتواند هزینه ی ساخت و ساز را بر عهده بگیرد. همانطور که کارخانه ی آبجوسازی کارلسبرگ دانمارک قسمتی از درآمدشان را از طریق بنیاد کارلسرگ، به علم و هنر اختصاص داده اند. از سال ۱۸۴۷، بنیانگذراران کارلسبرگ، یاکوبسن ها نقش بزگی در کارهای هنری خیرخواهانه ایفا کرده اند. علامت تجاری کپنهاگ، پری دریایی کوچک، در لنجلینی که توسط ادوارد اریکسن ساخته شده بود، توسط کارل یاکوبسن به شهر کپنهاگ در سال ۱۹۱۳ اهدا شد. یک نسخه ی المثنی از آن در کارخانه و گلیپتوتکت، موزه ی هنر کپنهاگ وجود دارد. این موزه در اطراف مجموعه ی شخصی کارل یاکوبسن پسر بنیانگذار کارلسبرگ، ساخته شده است و یکی از محبوبترین جاذبه های شهر است. هنگامی که پیشنهاد اوتزن مدیریت و سهامداران توث را ناراحت کرده بود، زمان زیادی نگذشته بود که قرعه کشی های ایالتی هزینه ی ساخت خانه ی اپرای سیدنی را تامین کردند و در همان سال نوامبر ۱۹۵۷ ساخته شد.

وقتی که اوتزن بعد از خروجی دراماتیک از استرالیا و قبل از به اتمام رساندن خانه ی اپرای سیدنی، به دانمارک برگشت، بحث و اختلافی که او را مقصر می دانست، کار کردن در کشورش را سخت کرد. انجمن معماران دانمارک به او اعلام کردند که او هیچوقت نمی تواند کاری رسمی در رابطه با دولت دانمارک داشته باشد چون به نظر می رسد که او از انجام وظایف خود در سیدنی فرار کرده است. بدون هیچ کار دولتی او به کمیسیون های خارجی و خصوصی متکی شد.
به همین دلیل است که شما تعداد انگشت شماری از کارهای اوتزن را در دانمارک مشاهده می کنید. آثار کمتر شناخته شده ی او عبارتند از: ( مانند پیشنهاد او برای موزه ی هنر سیلکنبرگ که هیچوقت ساخته نشد) ، توسعه ی موزه ی هنر لوئیزیانا در شمال کپنهاگ، فروشگاه مبلمان که اکنون رستوران پائوستیان در نوردهاون است و بندرگاه شمالی کپنهاگ. اما کلیسای باگسوارد، در حومه ی شمالی کپنهاگ، که توسط یک قبیله ی لوتری تهیه شده، یک قطعه برای نمایش مقاومت او است. گفته می شود که بیشتر برنامه های مجموعه ای او برای طراحی داخلی، شبیه خانه ی اپرای سیدنی است. وجه بیرونی آن بی نظیر و فریبنده است؛ طراحی داخلی سفبد با سقف منحنی آن، بلوک های بسر سفید و چراغ های صحنه ای که وقتی جمعیت می ایستند یک پیروزی برای مدرنیسم است. برای تحسین کنندگان اوتزن، این یک مکان مقدس است. یک دیدار از اینجا شما را درگیر یک سوال ابدی داخلی می کند: طراحی داخلی خانه ی اپرای سیدنی به چه شکل می توانست باشد اگر او شاهکار خود را به اتمام می رساند.