حمله دزدان دریایی

البته کافه ها و رستوران های کمی در این منطقه وجود دارند. کلبه های سنگی قدیمی اکنون نوسازی شده و برخی از آن ها نیز با قیمت 20.000 یورو (22.00 دلار) برای فروش ارائه شده اند. دسترسی به قلعه زیبای روکاسکالگنا تنها با پای پیاده امکان پذیر است که باعث شده این سازه آرامش و جذابیت بیشتری داشته باشد. هیچ جاده ای به این قلعه ختم نمی شود. خودروها در مرکز روستا پارک شده و مهمانان باید از مسیری قدیمی که قبلاً با الاغ در آن رفت و آمد می شده بالا بروند، جاده ای که از سنگ های سخت گرد که از صخره های دندانه دار تپه درست شده اند ساخته شده است.

کفش پاشنه بلند ممنوع

اگر محدودیتی در این منطقه وجود داشته باشد، به سبک لباس پوشیدن مربوط می شود. بالا رفتن از مسیر و رساندن خود به قلعه بسیار سخت است و برای عروس هایی که با لباس بلند و پرطمطراق عروسی به این قلعه می روند کار بسیار سخت تر از دیگران است. بدین ترتیب استفاده از کفش های پیاده روی و کوهنوردی را به شما توصیه می کنیم، پای پیاده، چه بهتر! حتی دیده شده که سم الاغ نیز در بین پله های سنگی مسیر منتهی به قلعه گیر کرده است.
مارسلو جیانجیوردانو، مسئول نگهداری از قلعه و راهنمایی که البته هیچ خویشاوندی با شهردار شهر نیز ندارد در این باره می گوید: «یکی از زوجینی که به این قلعه آمده بودند نمی توانستند جلوی خنده خود را بگیرند. عروس یک لباس صورتی ابریشمی بسیار بلند و کفش پاشنه بلند تیز با نوک باز پوشیده بود. داماد نیز با پای بدون کفش در تمام مسیر او را بغل کرده و به محل ادای سوگند وفاداری در قصبه برد».

روح بی سر
تاج های سنگی به یک سالن بزرگ محل برگزاری ضیافت ختم می شوند که در گذشته مکانی بوده که مدافعان شهر در طول محاصره شدن ها، به عنوان انبار غله و غذا مورد استفاده قرار گرفته است. در درون برج زندان قلعه می تواند شمع هایی روشن را روی سنگ توالت های دوران قرون وسطی دید. سرداب ها و سیاهچال های زیر زمین بیشتر به تصویرسازی دانته از جهنم شبیه هستند: هر چه جرم اشخاص شدیدتر بوده در سلول پایین تری قرار می گرفته اند.
اما این قسمت از قلعه مهمان ویژه خود را دارد. گفته می شود که این سالن محل جولان روح بی سر بارون «کوروو دِ کورویس» (Corvo de Corvis) است، اشراف زاده ای که در دوران قرون وسطی قانونی شیطانی را تصویب کرده بود که به او اجازه می داد با تمام دختران تازه ازدواج کرده روستا همبستر شود، تا این که یکی از تازه دامادها از این قانون به ستوه آمده و با ضربات چاقو او را به قتل می رساند. تا قرن ها جای دست های خون آلود آن اشراف زاده روی دیوارهای قلعه باقی مانده بود. زره او نیز به نمایش گذاشته شده اما از کلاهخودش خبری نیست. مارسلو می گوید: «شکارچیان روح بسیاری در این جا خوابیده اند. آن ها صدای جیغ زدن های بارون را شنیده اند که مانند یک دیوانه از گوشه ای به گوشه دیگر می دوید».

تماشاخانه بزرگ شهر روم با نام ” کولوسئوم”

تئاتر مارسلو

کلیسای سنت پیتر

پانتئون (معبد رومی )

قلعه سنت آنجلو

موزه ماکسی

پالازو دلا سیویلتا ایتالیانیا

هرم سستیوس
افراد کمی می دانند که علاوه بر آثار باستانی رومی، خود روم هرم باستانی ویژه خود را هم دارد. این هرم بین Testaccio و Ostiense قرار دارد و بین سال های 12 تا 18 قبل از میلاد مسیح به عنوان مقبره ای برای گایوس سستیوس یعنی حاکم روم باستان ساخته شد. این هرم با نوک تیز در بالای آن شبیه اهرام کشور نوبی واقع در امتداد رودخانه نیل در مصر است و شامل یک محوطه تدفین داخلی است که نقاشی های دیواری آن به شکل اصل باقی مانده است. این هرم در دیواره های اورلیان که مرزهای سنتی روم به حساب می آیند، به ثبت رسیده که این عمل به حفاظت این بنا تا به امروز کمک کرده است.

یک عکاس اهل رم به نام فدریکو اسکارچیلی اخیراً دیوارهای سنگی بی رنگ این شهر باستانی را برای پروژه عکاسی خود استفاده کرده است و این شهر را مکانی خاص و فوق العاده برای این پروژه می داند. که در ادامه تعدای از عکس های او را خواهید دید.

این کلیساهای ساخته شده در درون غارهای عمیق و تاریک که قدمتی صدها هزار ساله دارند با نقاشی های آبرنگی که از صحنه های مربوط به کتاب مقدس الهام گرفته شده اند تزیین شده و انسان را به حیرت وا می دارند. اسکارچیلی که در موسسه طراحی اروپا در رم در رشته عکاسی تحصیل کرده از این شهر به عنوان راهی برای جستجوی دنیا استفاده می کند. او به گردشگران و کسانی که در این شهر باستانی سنگی حاضر شده اند توصیه می کند که به تپه روبروی این شهر که «مورجیا» (Murgia) نام دارد رفته و از آنجا نمایی پانورامیک و خیره کننده را از این شهر افسانه ای تماشاگر باشند.

کمتر از 70 سال پیش حدود 15.000 نفر که اکثراً کشاورز و دامدار بودند در این شهر زندگی کرده و از کوچکترین امکانات مدرن بی بهره بودند. بیماری هایی مانند مالاریا، طاعون و تیفوس بسیار شایع بود. جایی برای خواب وجود نداشت و والدین و فرزندانشان به صورت دسته جمعی روی تختخواب هایی کوچک می خوابیدند که زیر آن ها فضایی برای نگهداری مرغ طراحی شده بود. حیوانات مزرعه برای این که دزدیده نشوند در درون خانه نگهداری می شدند. خانواده های پرجمعیت روزی یک بار دور یک میز بسیار کوچک جمع شده تا یک غذای ساده متشکل از نان و پاستا یا آش می خوردند.

در سال 1950 بود که نخست وزیر ایتالیا از این شهر دیدن کرده و آن را «مایه شرم ملی» دانست و بدین ترتیب اقداماتی در چندین مرحله انجام شد که باعث تغییر سرنوشت ساکنان و ظاهر این شهر سنگی شد. ابتدا شهر ماترا برای سال ها متروکه بود و کسی نمی خواست حتی از آن دیدن کند اما رفته رفته با سرمایه گذاری که در آن صورت گرفت به یک جاذبه گردشگری منحصر به فرد و یک سایت فرهنگی باستانی ارزشمند تبدیل شد که امروزه هزاران نفر از سراسر دنیا تنها برای تماشای آن به ایتالیا سفر می کنند.

سخت است که تصور کنیم چنین تاکتیک هایی مانع از تبدیل شدن این شهر و روستاها به سرنوشتی مشابه روستاهای متروکه و جن زده ایتالیا شود. در همین اثنا، مسافران و توریست های ماجراجو و کنجکاو می توانند در میان باقیمانده ها و خرابه های شهرهای متروکه ایتالیا به گشت و گذار پرداخته و زندگی که روزگاری در آن ها وجود داشته را در ذهن خود تجسم کنند.

این خانه اپرا به سبک نئوکلاسیک و با رنگ های قرمز و طلایی طراحی شده است. معمار بزرگ آن جوزیه پیرمارینی است. لااسکالا میلان علاوه بر بخش اجرای تئاتر و اپرا دارای یک آکادمی برای آموزش حرفه ای موسیقی، رقص و اپرا است. این آکادمی تحت رهبری هیأت مدیره الکساندر پیریرا و لویزا وینچی یکی از مؤسسات برتر جهان در زمینه آموزش جامع و حرفه ای در تمام زمینه های هنری، فنی و هنرهای نمایشی است و دارای چهار بخش موسیقی، رقص، بخش فنی و مدیریت می باشد. این آکادمی چیزی در حدود سی دوره مختلف هر سال به بیش از 1300 دانش آموز ارائه می دهد. بخش فنی شامل آموزشهایی مانند عکسبرداری صحنه، خیاطی، تکنیک های صوتی، آرایشگری تئاتر، آرایش های ویژه، طراحی صحنه و نورپردازی می باشد.

دانشکده رقص آلا اسکالا نشان دهنده قلب تاریخی آکادمی است. در آن رقاصان حرفه ای با تکنیک های تجربه ای بیش از 200 سال آموزش دیده اند.

ویژگی خاص این سالن تئاتر آکوستیک بودن آن است. جویس پیرمارینی، در حقیقت، بین سقف تئاتر و سقف واقعی بنا یک فضای خالی به منظور تقویت کامل امواج صوتی ابزار آلات موسیقی ایجاد کرد. لااسکالا به عنوان مدلی برای سالن های تئاتر ایتالیایی قرار گرفت و بعد از آن در سالن های مختلف تئاتر سراسر اروپا استفاده شد.

هر سال فصل سنتی برای آغاز اجرا در این تئاتر روز 7 دسامبر، روز سنت آمبروز روز تولد کشیش حامی میلان آغاز می شود. در این روز تمام اجراها باید قبل از نیمه شب به پایان برسد و اجراهای طولانی تر زودتر شروع می شوند. در این روز مردان کت و شلوار تبره، پیراهن سفید و کراوات سیاه و یا سفید می پوشند و زنها لباس های تیره و کفش های پاشنه بلند به تن می کنند. پوشیدن کفش های ورزشی و یا شلوارک برای این مکان مناسب نیست.
در روز 7 دسامبر تهیه بلیط بسیار دشوار است. بسیاری از فروشندگان بلیط که در جلوی درب تئاتر اقدام به فروش بلیط می کنند قابل اعتماد نیستند و معمولاً بلیط های تقلبی و با قیمت بالا به فروش می رسانند. بهترین روش تهیه بلیط رزرو اینترنتی و یا خرید از فروشگاه های رسمی می باشد. این نکته را در نظر داشته باشید که صندلی هایی که با قیمت های ارزان تر گذاشته شده اند دید محدودتری نسبت به صحنه دارند. اگر تا میلان سفر کرده اید و عاشق تماشای اپرا هستید صندلی هایی گران قیمت تر را رزرو کنید تا شکوه صحنه و اجرا را از دست ندهید.

در حال حاضر صندلی های سالن دارای مانیتورهای با کتابچه های الکترونیکی است که مخاطبان را قادر می سازد اپرا را به زبان انگلیسی و ایتالیایی دنبال کنند.
سفر به این سالن یک تجربه منحصر به فرد و فراموش نشدنی برای دوستداران هنر در محیطی استثنائی است. از ویژگی های این سالن اپرا، موزه آن است. موزه ای که در آن نقاشی های سالواتوره ویگانو و کارلو بلوش مربوط به سال های 1769 و 1783 و همچنین لباس های قدیمی مربوط به تاریخ آلااسکالا و اپراها به نمایش گذاشته شده اند.

میلان ایتالیا را پایتخت مد و سرمایه می شناسند. این شهر با تاریخچه ای باشکوه صحنه ای برای عرضه مد، فرهنگ و تاریخ است. در سفر به میلان بازدید از لا اسکالا (La Scala)به عنوان یک جاذبه گردشگری را حتماً در برنامه خود بگنجانید.
اجراهای این سالن بسیار مورد استقبال علاقه مندان قرار می گیرند. در صورتی که شما تمایل به شرکت در یکی از برنامه های این سالن را دارید باید حتما از قبل بلیط خود را تهیه کنید.

10 – دریاچه بولزنا (Lake Bolsena)

9 – دریاچه لدرو (Lake Ledro)

7 – دریاچه تراسیمنو (Lake Trasimeno)

6 – دریاچه برکسیانو (Lake Bracciano)

5 – دریاچه ایسئو (Lake Iseo)

4 – دریاچه ارتا (Lake Orta)

3 – دریاچه ماجوره (Lake Maggiore)

2 – دریاچه گاردا (Lake Garda)

1 – دریاچه کومو (Lake Como)
گردشگرانی که دوست دارند در مکان های مختلف افراد مشهور و سلیبریتی ها را ببینند، دریاچه ی محبوب کومو را بهتر است که از دست ندهند. دریاچه کومو از دوران رومی ها مانند آهن ربایی در حال جذب گردشگران بوده است. رومی ها اولین ویلا ها را در این جزیره ساختند که امروزه از جاذبه های گردشگری محسوب می شوند. افراد مشهور خانه هایی در اطراف دریاچه دارند که ممکن است هنگام بازدید از دریاچه افراد مشهوری مانند بازیگر و کارگردان معروف جورج کلونی را به همراه دو قلو هایش از نزدیک ببینید. دریاچه کومو یکی از جذبه های گردشگری مهم ایتالیا می باشد و با عمق 400 متری (1300 فوت) یکی از عمیق ترین دریاچه های اروپا نیز به شمار می رود. گردشگران برای تماشای چشم انداز ها، باغ های زیبا و دیدنی ویلا کارلوتا و چشیدن طعم بستنی محلی ژلاتو به این ناحیه سفر می کنند. کشتی ها روستا های اطراف را در امتداد دریاچه به یکدیگر وصل می کنند. گردشگران در این طبیعت بکر و آرامش بخش خاطرات خوشی را تجربه خواهند کرد. بدون شک طبیعت منحصر به فرد سرزمین تاریخی ایتالیا گزینه ی مناسبی برای سفر می باشد.

در زمان های گذشته و وقتی که بازدید کنندگان و مسافران مختلف پا به ساحل ونیز می گذاشته اند ، نمی توانستند وجد خود را از شگفتی ها و زیبایی های معماری آن پنهان کنند . اگر که حاکم وقت به آن ها اجازه ی ورود را صادر می کرد ، این وجد و تحسین با بازدید از ” پورتا دلا کارتا ، Porta della Carta ” ، که شاهکاری از هنر سبک گوتیک به حساب می آید ، بالا رفتن از ” اسکالا دی گیگانتی ، Scala dei Giganti ” ، ” اسکالا د اورو ، Scala d’Oro ” طلا گرفته شده و زیبا ترین تالار کل قصر یا همان ” سالا دل کولگیو ، Sala del Collegio ” ، دو برابر می شده است !

اولین پل ساخته شده بر روی ” کانال بزرگ ” می باشد و نشانگر اولین تمدنی است ، که در آن خانه گزیدند . این گروه از مردم ” ریووس آلتوس ، Rivus Altus ” نام داشتند . این طاق سنگی در سال 1588 میلادی و پس از فرو ریختن پل چوبی 150 سالی قبلی ساخته شده است ، دو خیابان پر ازدحام و دو ردیف مغازه را بر روی خود جای داده است و یکی از مهم ترین نقاط عبور از ” کانال بزرگ ” می باشد . این پل یکی از نقاط محبوب عکس برداری برای گردشگران نیز به حساب می آید و برای تماشای کشتی هایی که در تمام طول شبانه روز از زیر آن عبور می کنند بسیار مناسب است . در نزدیکی انتهای سمت ” سن مارکو ” پل ، کلیسای ” سن بارتولومئو ، San Bartolomeo ” قرار دارد ، که متعلق به بازرگانان آلمانی بوده است ، که در سازمان ” تبادل کالای آلمان ، Fondaco dei Tedeschi ” و در کنار کانال کار می کرده اند . بر سر در این کلیسا ، اثر هنری شگفت انگیزی از ” پالمای جوان تر ، Palma The Younger ” با نام ” شهادت سنت بارتولومئو ، The Martyrdom of St. Bartholomew ” قرار دارد .

سفر به ونیز بدون سوار شدن بر یک ” ویپورتو ” و گذشتن از تالاب ” مورانو ” برای بازدید از کارگاه های شیشه کاری افسانه ای این شهر ، کامل نمی شود . بر اساس ادعای تاریخ نگاران ، در قرن 13 ام کارگر ها به این بخش آورده می شدند تا خطر رسیدن آتش سوزی کوره ها به مرکز شلوغ و پر تراکم شهر دور کنند . یکی دیگر از دلایل احتمالی ، جلوگیری از فاش شدن اسرار فن شیشه کاری بوده است . این هنر در آن زمان تحت انحصار ونیز بوده و این مسئله برای ونیزی ها بسیار مهم بوده است . مجلس دهه ی سال 1354 میلادی این شهر این حکم این قانون را تصویب کرد : ” اگر یکی از شیشه گران به یک کشور دیگر مهاجرت کند و با بردن توانایی های خود به بیرون باعث ضعف جمهوری شود ، به او دستور بازگشت صادر خواهد شد . اگر که او از بازگشت امتنا کند ، نزدیک ترین فامیل او به زندان انداخته خواهد شد تا حس خانواده دوستی او باعث برگشت او شود . اگر که او هم چنان حکم را نفی کرد ، طبق مراحل محرمانه ای او از میان برداشته خواهد شد . هر کجا که باشد . ”
همان طور که از متن بالا می توان حدس زد ، نظارت بر کار شیشه گران آن دوران ، زمانی که همگی در یک جزیره جمع شده اند ، برای حکومت راحت تر بوده است . امروزه کانال های کناری پر از کارگاه ها و اتاق های نمایش این آثار شیشه ای هستند . از کار های وارداتی ارزان قیمت تا شاهکار های خاص هنری را می توان در آن ها پیدا کرد . داخل قصر قرن هفدهمی ” گیوستینیان ، Giustinian ” موزه ی شیشه جای گرفته است ، که یکی از بزرگ ترین و مهم ترین کلکسیون های شیشه ی ونیزی را از زمان روم باستان تا قرن بیستم در خود دارد .
تنها بخش برجسته ی این ناحیه فقط این کار های شیشه ای نیست . کلیسای ” سانتی ماریا اِ دوناتو ، Santi Maria e Donato ” طرح های طراحی سازه ی ونیزی – رومی را با رنسانس در آمیخته است . دلیل آن هم مدت زمان زیاد ساخت آن می باشد ، که از قرن هفتم تا دوازدهم بوده است . به ستون های یونانی ساخته شده از مرمر ، کف موزائیکی قرن دوازدهمی با اشکال حیوانات مختلف و ” سنت دوناتو ، St. Donato ” در بالای محراب اول سمت چپ هم توجه ویژه ای داشته باشید . کامل شدن این نقاشی عظیم به سال 1310 باز می گردد و یکی از اولین نمونه های نقاشی ونیزی می باشد .
” سن پیترو مارتیره ، San Pietro Martire ” قرن چهاردهمی هم شماری از جذاب ترین نقاشی های ونیزی را در خود جای داده است . ” مدونای والا مقام به همراه سنت مارک و کنت آگوستوینو بارباریگو ، Madonna in Majesty with St. Mark and the Doge Agostino Barbarigo ” از کار های ” بلینی ، Bellini ” و ” پنداشت پاکدامن ، Assumption of the Virgin ” او در کنار ” سنت جیروم در صحرا ، St. Jerome in the Wilderness ” و ” سنت آگاتا در زندان ، St. Agatha in Prison ” از کار های ” پائولو ورونیس ، Paolo Veronese ” قرار دارد . ” بورانو ” در فاصله ای کوتاه و در کنار این جزیره قرار گرفته است و یک دهکده ی ماهیگیری با خانه های رنگارنگ می باشد و از نظر تاریخی برای ساخت توری شناخته شده است . ” مدرسه ی توری ، Scuola dei Merletti ” و موزه ی کوچک آن به شما کمک خواهند کرد که بتوانید توری های واقعی و اصل را از نمونه های وارداتی ارزان و بی کیفیتی که می توان در فروشگاه ها پیدا کرد تشخیص دهید .

کلکسیون شخصی هنری ” پگی گوگنهایم ” در خانه ی پیشین او، قصر ” ونیر دی لئونی، Venier dei Leoni “، در کنار ” کانال بزرگ ” نگهداری می شود. با اینکه بیشتر موزه های فوق العاده ی هنری ایتالیا، با آثار استادان قرون وسطی و رنسانس پر شده اند، این موزه ی شخصی بیشتر بر روی هنر اروپا و آمریکا از نیمه ی اول قرن بیستم تمرکز داشته است. این ساختمان کوتاه، با فضای دلباز و دیوار های داخلی سفید رنگش مکان بسیار مناسبی را برای این آثار دراماتیک و بعضاً جسورانه از سبک های ” کیوبیست، Cubist “، ” فیوچریست، Futurist “، ” اکسپرسیونیسم انتزاعی، Abstract Expressionist “، ” سورئالیست، Surrealist ” و دیگر مکتب های آوانگارد نقاشی و مجسمه سازی، فراهم کرده است.

” هم سرایان راهب، The Monks’ Choir ” یکی از برترین و برجسته ترین نمونه کار های چوب ” مارکو کوتسی، Marco Cozzi ” به شمار می رود و کنده کاری هایی از فرشتگان و چشم انداز های ونیز بر روی آن طراحی شده است. محراب کلیسا هم جایگاه ” مقبره ی دو کنت، the tomb of two Doges ” اثر ” آنتونیو ریتسو، Antonio Rizzo ” می باشد. بر روی مذبح اصلی کلیسا هم ” آسونتا، Assunta ” اثر ” تیتیان ” قرار دارد، که در بین سال های 1516 و 1518 نقاشی شده است .
آرامگاه ” تیتیان ” در ردیف صندلی های جنوبی، هدیه ی فردیناند اول پادشاه اتریش می باشد، که در زمان حکومت او بر لمباردی – ونتو به این کلیسا اهدا شده است. از دست دادن منظره ی مقبره ی مثلثی شکل ساخته شده توسط شاگردان مجسمه ساز معروف ” آنتونیو کانووا، Antonio Canova ” که در ریف های شمالی قرار دارد و هم چنین مجسمه ی بزرگ اهدایی به ” تیتیان ” در طرف مقابل آن هم کار بسیار مشکلی است !

این موزه ی حاضر در کنار کانال، با نام ” آکادمیا ” هم شناخته می شود و مهم ترین و کامل ترین کلکسیون نقاشی های ونیزی قرن پانزدهم تا هجدهم در جهان را در خود جای داده است. بیشتر آثار این موزه از کلیسا ها و صومعه های بسته شده و از قصر های خانواده های اشرافی جمع آوری شده است و هم اکنون در صومعه ی ” سانتا ماریا دلا کاریتا، Santa Maria della Carità ” برای نمایش به عموم مردم آماده می باشد. بعضی از گالری های موجود، که نقاشی های ونیزی گوتیک در آن ها نگهداری می شود، سقف هایی با طلا کاری های بسیار زیبا و پر جزئیات قرن پانزدهمی دارند. مجموعه ی آثار بر اساس زمان دسته بندی شده اند، به همین دلیل نه تنها شما می توانید پیشرفت ها و تغییرات سبک ها را از نزدیک ببینید، بلکه می توانید حتی آن ها را با دیگر هنرمندان دوره ی خود مقایسه کنید .
از نقاشی های برجسته ی قرن های پانزدهم و شانزدهم موجود در این کلکسیون می توان به کار های زیر اشاره کرد :

همان طور که ” کا د اورو ” این فرصت را به ما می داد، که به قرون وسطی نیم نگاهی بیاندازیم، ” پالاتزو رتزونیکو ” هم تصویر زنده ای از زندگی در دوران های ” باروک، Baroque ” و ” روکوکو، Rococo ” در قرن هجدهم را به ما نشان می دهد. طراحی این قصر و شروع ساخت آن به دست استاد معماری ” باروک ” ونیز یعنی ” بالتازار لونگهنا، Baldassare Longhena ” کلید خورد و بعد از یک قرن و در سال 1750 میلادی به دست ” جیورجیو مازاری، Giorgio Massari ” به پایان رسید. مبلمان و وسایل و هم چنین کلکسیون دکوراسیون داخلی ابریشمین، جزئیات ریز کارانه ی همه چیز و پرده های نقش دار دانمارکی، این شاهکار را تکمیل می کنند .

شهر ونیز در قرن هفتم و برای اولین بار در این جزیره پایه گذاری شد و تا قرن دوازدهم به یک شهر پیشرفته ی بازرگانی تبدیل شده بود. در میان تمام قصر ها، کلیسا ها، بندر گاه ها و اسکله های آن، تنها دو کلیسا و چند خانه باقی مانده است، که در سراسر جزیره پراکنده می باشند. از روی کلیسای جامع بزرگ شهر، که در سال 639 میلادی به ” سانتا ماریا آسونتا، Santa Maria Assunta ” اهدا شده است، می توانید به اهمیت بالای ” تورچلو ” پی ببرید. از این کلیسای عظیم به عنوان بهترین نمونه ی معماری ونیزی – رومی یاد می شود. در سال های 834 و 1008 بازسازی شده است. ایوان و تاج این کلیسا هم در قرن نهم به آن اضافه شدند. ساخت بیشتر فضای این بنا به قرن یازدهم باز می گردد. موزائیک های به کار رفته در طراحی داخلی آن هم بسیار زیبا و شگفت انگیز می باشند .
قدیمی ترین در میان آن ها، محراب سمت راست داخل کلیسا است، که فرشتگان یک مدال بزرگ قرن یازدهمی بندگان خدا را با طراحی الهام گرفته از روم باستان به نمایش گذاشته است. پدران کلیسا یعنی ؛ ” گرگوری ، Gregory “، ” مارتین، Martin “، ” امبروس، Ambrose ” و ” آگوستین، Augustine “، به همراه ” عیسی مسیح در میان دو فرشته ی مقرب، Christ in Majesty between two Archangels ” بعد ها اضافه شدند. موزائیک های قرن دوازدهمی در تاج اصلی کلیسا و ” پاکدامن و کودک، Virgin and Child ” در بالای حاشیه های دوازده حواریونی که دور تا دورشان را گل فرا گرفته است، دارای یک پیش زمینه ی طلا هستند .

این ساحل 12 کیلومتری شنی، تالاب ونیز را از دریای ” آدریاتیک، Adriatic ” جدا می کند و اولین ساحل تفریحی در اروپا به حساب می آمده است. این ساحل زیبا در دوران اوج خود، تقریباً اواخر قرن بیستم، محل استراحت خانواده های اشرافی و افراد مشهور دوران بوده است. امروزه، هتل های بزرگ آن هم چنان در حال کار هستند و صاحب این ساحل بسیار جذاب می باشند، اما شما هم اکنون می توانید با یک پرداخت کوچک ساحل را با دیگر مهمانان سهیم شوید. ساحل های عمومی در شمال جزیره و در نزدیکی ” سن نیکولو، San Nicolo ” قرار دارند، که جایگاه مجسمه ی ” سنت نیکولاس، St. Nicholas ” می باشد. بعد از درگیری های بین ونیز و ” باری، Bari ” درباره ی صاحب شدن این مجسمه، یک متخصص آناتومی این نکته را اثبات کرد، که هردو شهر به یک اندازه از آن سهم می برند. نیمی از اسکلت، به علاوه ی جمجمه، در ” باری ” قرار دارد و نیمه ی دیگر در ” لیدو “. صومعه های حاضر در این مکان بسیار دوست داشتنی هستند و در داخل کلیسا نقاشی هایی از ” پالمای بزرگ، Palma The Elder ” و ” پالمای جوان، Palma The Younger ” وجود دارد .

انبار مهمات و لنگر گاه کشتی های جمهوری ونیز، تا اواخر قرن هفدهم، یکی از بزرگ ترین و شلوغ ترین های نوع خود به حساب می آمده اند. بعد از پیدایش آن در سال 1104 میلادی، به سرعت گسترش داده شد. تا جایی که در دوران اوج خود، بیش از 16000 کارگر را استخدام کرده بود. این محل تحت مراقب بسیار شدیدی بود تا رمز و راز های روش ساخت کشتی در یک روز آن ها بر ملا نشود. این انبار بزرگ فقط از دو راه قابل دسترسی بوده است. یکی از خشکی و یکی از دریا. این امنیت و مراقبت جمهوری آن قدر سختگیرانه بوده است، که این رمز و راز های کشتی سازی تا سال 1550 میلادی پنهان مانده اند. در جلوی دروازه ی راه زمینی آن یک طاق بزرگ و با ابهت به سبک رنسانس وجود داشته است، که توسط شیر هایی که بعد از فتح ” پلوپونیس، Peloponnese ” یونان، در قرن هفدهم به تاراج برده شده بودند، محافظت می شده است. شیر سمت چپ که بزرگ تر هم بوده است بر بالای دروازه ی ” پیرائوس، Piraeus ” نگهبانی می داده است، در حالی که شیر سمت راست بر جاده ی متصل کننده ی شهر های آتن و ” الئوسیس، Eleusis ” دیدبانی می کرده است .
در کنار لنگر گاه کشتی ها موزه ی تاریخ نیرو های دریایی قرار دارد، که مجموعه ی عظیمی از غنیمت های جنگی نبرد های جمهوری را، در کنار کلکسیون های حیرت برانگیز نقاشی های اهدایی کشیده شده بر روی پنل های چوبی برای تقدیر از ناجیان دریایی، برای بازدید مردم به نمایش گذاشته است. این تصویر های جذاب برای جلوه های طبیعی، که به تصویر کشیده اند با ارزش و جالب به نظر می رسند و بخاطر ظرافت های هنری شناخته نمی شوند. مدل ها و مصنوعات مربوط به ساخت کشتی، انواع کشتی های مواج در دوران های گوناگونی که ونیز قدرت دریایی به حساب می آمده است و سنگر های نظامی جمهوری در سراسر دریای ” آدریاتیک ” می باشند. یکی از برجسته ترین اشیاء حاضر، یک مدل بزرگ از کشتی افسانه ای استان ” بوچینتورو، Bucintoro “، که گالری رسمی و فاخر کنت به شمار می رفته است، می باشد .

مسلماً سیینا معروف ترین شهر دیواركشی شده در توسكانی است. به عنوان یكی از میراث جهانی یونسكو، مملو از حضور تعداد زیادی گردشگر است. این شهر تاریخی توسط یكی از تمدن های قبل از رومی ها بنام اِتروسكان ها كه در فاصله بین سال 700 تا حدود سال 400 قبل از میلاد رشد كرده و نهایتاً در آن سال در جمعیت رومی ها ادغام شدند، به وجود آمده است. مسابقه اسب دوانی با عنوان پالیو، كه سالیانه دوبار انجام می شده است، در بین محلات (كونتراهده) برگزار می شده تا مشخص گردد چه كسی بهترین جایزه شهر را به عنوان بالاترین جایگاه كونتراهده در اختیار می گیرد. كلیسای جامع سیینا متعلق به قرون وسطی است كه شما را حیرت زده می كند. در داخل، سكوی سخنرانی مرمری به همراه كارهای هنری عالی انجام گرفته توسط هنرمندان درجه یك دوره رنسانس همانند میچلانگلو و دُناتلو را مشاهده خواهید كرد. یكی از ویژگی های خوشایند كلیسای جامع سیینا، كتابخانه پیكولومینی است كه تصاویر زیبای رافائل در بسیاری از نقاشی های پینتوریچینو شما را تحت تأثیر قرار می دهند، هنرمندی كه نگاه های باارزش ترین هنرآموز خود را مورد ستایش قرار داده است.
همچنین بالارفتن از توره دل مانگیا، چشم انداز هوایی (و از بالایی) دارد كه نه تنها این شهر دیواركشی شده فریبنده را خواهید دید، بلكه از دیدن مزارع اطراف و تاكستان های جذاب حومه ای توسكان لذت خواهید برد.
كورتُنا

به محض ورود به كورتُنا، با جاده ای مستقیم و سربالایی درست در مقابلتان روبه رو می شوید. قدم گذاشتن در این جاده، شما را با منظره بدیع و زیبایی روبه رو می كند كه تا مدت ها فراموش نخواهید كرد. كورتُنا با داستان های تاریخی خارق العاده ای گره خورده كه از آن جمله است: توافقی ضروری برای مردمان اتروسكان باستان،‌ جنگی كه ژنرال هانیبال كارثاجینیان كبیر، توسط ارتش رومی ها در طی جنگ كارتاژی دوم كشته شد. در آن منطقه از خوشمزه ترین غذاها و نوشیدنی ها در توسكانی لذت خواهید برد.
از روی لبه دیوار، به دره چیانا نگاه می كنید تا گله عظیم گاوهای چیانینا را در حال چرا ببینید. یك مكان برجسته در كورتُنا، موزه عالی آكادمی اتروسكان است كه نمونه های منحصربفرد از صنعت سفالگری، ابزارها و لوازم مورد استفاده در زندگی روزمره در دوران باستان را به نمایش گذاشته است. بعلاوه، در این موزه، پارك باستان شناسی وجود دارد كه می توانید در آن در جاده های دوره رومی قدم زده و از گورستان اتروسكان دیدن كنید. در كلیسای سان فرانسیسكو یك كوسن و یك لباس تونیك وجود دارد كه ادعا می شود متعلق به سِنت فرانسیس آساسی است. و موزه دیوسِسان نقاشی های هنرمند شناخته شده دوره رنسانس، فرا آنجلیكو را به معرض نمایش گذاشته است.
سان جیمینیانو

سان جیمینیانو، این شهر قرون وسطایی خوش منظره، كه به شهر برج های عالی در مناطق بومی معروف است، به شكلی قابل فهم یكی از میراث جهانی یونسكو است. این شهر مثلثی شكل كه در داخل سه دیوار محصور گشته، دارای 14 برج است كه توسط رقبای محلی ساخته شده اند. در اواخر دوره رنسانس (اواخر دهه 1500)، 72 خانه برجی شكل وجود داشته اند كه خط افق گاتیك و رومیسك را تشكیل می داده اند. امروزه، 14 برج باقی مانده همچنان مهیای خلق تصویری زیبا بر روی افق هستند. بالارفتن از این برج ها و نگاه كردن به این شهر سه طرفه و مسیر كناره ای طولانی توسكان، چشم اندازی فوق العاده را از بالا برایتان فراهم می آورد.
در سان جیمینیانو، سِنت فینا (سرافینا) محترم شمرده می شده و در داخل كلیسای سانتافینا، با نقاشی های خیره كننده ای بر روی دیوارها روبه رو می شوید كه توسط گیرلاندایو، هنرمند بزرگ عصر رنسانس و استادِ هنرمندانی مانند بوتیجلی، لئوناردو داوینچی و میچلانجلو، ترسیم شده اند. دو پیازای اصلی، شامل پیازا دِلا جیسترنا،‌ كه توسط فرم مثلثی و مخزن آب مركزی آن قابل شناسایی است و همچنین پیازا دومو می باشد. این پیازاها از طریق یك تونل قدیمی كه شما برای دیدن هر دو بخش زیاد از آن عبور می كنید، به یكدیگر متصل گشته اند. یك جذابیت در خیابان اصلی، موزه شكنجه است كه در آن بازدیدكنندگان با دیوارهایی بی انتها از جمجمه های انسانی روبه رو می شوند. موزه مزبور تكنیك های متنوعی از شكنجه كردن افراد خلافكار و افرادی كه اطلاعات خاص مورد نیازی را در اختیار داشته اند را به نمایش می گذارد.
فییسول

برای كسانی كه چند روزی را در فلورانس اقامت دارند، این یك انتخاب عالی برای سفر است: فییسول. خیلی راحت سوار اتوبوس شوید و مسافتی حدود 7 مایل را تا بالای تپه طی كنید. وقتی اتوبوس به آخر مسیر رسید، پیاده شوید و به دیوار كنار خیابان نگاهی بیاندازید. در پایین،‌ با بهترین چشم انداز شهر فلورانس روبه رو می شوید. اگر شرایط جوی اجازه دهد، بهتر از این چشم انداز، چشم اندازی نخواهد بود. وجود خانه های قرون وسطایی در منطقه، شما را وادار به انداختن عكس یادگاری خواهد نمود. وقتی دیدن این منظره تمام شد، به برج بلند پشت سرتان نگاه كنید. به سمت آن بروید؛ این برج، مكان باستانی حیرت انگیزی از یك آمفی تئاتر در دوره روم باستان است.

بلیتی تهیه كنید و وارد آنجا شوید و از دورتادور آن بازدید كنید. جالب اینست كه زمانیكه رومیان باستان این امكانات را می ساخته اند،‌ در حقیقت در حال پوشش یك مكان قدیمی تر مربوط به زمان اتروسكان ها بوده اند. باستان شناسان با نمایش هر دو تمدن در این مكان باورنكردنی، كاری فوق العاده انجام داده اند. ظاهراً، اتروسكان های صلح جویی كه در این منطقه سكونت داشته اند، توانایی عقب راندن رومیان در حال نفوذ را تا زمانیكه در نهایت در سال 90 قبل از میلاد تسلیم شده اند، داشته اند و پس از آن یا كشته شده اند و یا در تمدن رومی ادغام گردیده اند.
این موزه با اینكه كوچك است، اما ارزش دیدن را دارد. اشیائی كه در مكان های حفاری شده در بیرون پیدا شده اند، شما را شگفت زده و سرگرم می كنند. با دیدن آنها بیشتر در مورد اتروسكان ها كه همان توسكانی ها بوده اند، خواهید دانست. این راه گذراندن وقتتان با كیفیت A+ است! در اطراف این گنجینه تپه ای، تعدادی خانه ویلایی وجود دارد كه فلورانتینس های مرفهی همانند لورنزو دِ مِدیجی كبیر، قرن ها در آنها سكونت داشته اند.
وِیرتین

وِیرتین، شهر كوچك دیواركشی شده تپه ای متعلق به عصر قرون وسطی، مكانی عالی برای كسانی است كه به دنبال گردشی كامل هستند. این دهكده ستودنی كوچك، به قدری كوچك است كه می توانید امتداد دیوار حصار آن را در كمتر از یك ساعت طی بكنید. وِیرتین در اصل قلعه ای بوده كه در قرن 11 ساخته شده است. یك دهكده كوچك كه نهایتاً در اطراف آن به وجود آمد و دارای 7 برج بود. امروزه تنها یك برج در بین خانه ها و مغازه های سنگی باقی مانده است. در طول تابستان، بیشتر دهكده به دلیل اینكه صاحبان خانه ها معمولاً به خانه های مخصوص فصل تابستان خود می روند، خالی است. اگر هدف شما، یافتن مكانی در توسكانی است كه بتوانید در بین مردم بومی بدون مزاحمت گردشگران دیگر زندگی كنید، وِیرتین را انتخاب كنید. از آن بعنوان مركزی برای امتحان كردن نوشیدنی ها استفاده كنید، بطوریكه با 10-20 دقیقه رانندگی به هر سمت، از كنار كارخانه های تولید نوشیدنی عجیب و غریب و متفاوت عبور می كنید.
كیوسیدینو

مجسمه ای از سِنت گالگانو كه به عنوان نكته غافلگیر كننده در ابتدای مقاله اشاره شده بود، در دهكده وجود دارد. در درون حصار دیواری دهكده،‌ خانه كوچك میكائیلِ فرشته وجود دارد. و در داخل آن خانه، جعبه عتیقه ای وجود دارد كه سر سِنت گالگانو در آن نگهداری می شود. این سِنت گالگانو كیست؟
گالگانو گوئیدُتی در قرن 12زندگی ای همانند زندگی انسان های اولیه و دوره بربریت داشته است. در سال های آخر زندگی اش، در رویای خود به صورت مكائیل فرشته درآمده و شخصاً از وجود خودش مراقبت می كرده است. و در رویایی دیگر، اسبش او را به نقطه ای برده كه گالگانو با 12 پیامبر و خالق (خداوند) ملاقات داشته است. در این نقطه در نزدیكی كیوسیدینو بوده است كه شمشیرش را در صخره ای فرو كرده است. طبقه گفته شاهدان عینی: “تخته سنگ ماننده كَره تغییر حالت داده است.” در این زمان بود كه وی با خود عهد بست كه كارهای شیطانی اش را كنار گذاشته و به انسانی زاهد تبدیل شود، كه در نهایت به صورت انسانی مقدس درآمده است.

از آن زمان معبدی شگفت انگیز در آن مكان ساخته شد و امروزه به یكی از برجسته ترین مكان های باستانی تبدیل گشته است. با اینكه این معبد سقف ندارد، اما در زمان تابش نور خورشید ظهرگاهی، از شرایطی عالی برخوردار بوده و مكانی مناسب برای برگزاری جشن های عروسی است. و درست در كنار آن، دور مكانی كه شمشیر گالگانو در درون تخته سنگ قرار دارد، كلیسایی ساخته شده است. بله! این دقیقاً همان شمشیر واقعی در سنگ است كه مربوط به افسانه های معروف است. همانگونه كه مشخص است، شمشیر ایتالیایی گالگانو، الهام بخش تی، اچ، وایت، نویسنده انگلیسی بوده است. كسی كه داستان را به رشته قلم درآورده و بیان داشته كه تنها یك انسان نیك با قلبی پاك، توانایی بیرون كشیدن شمشیر از سنگ را خواهد داشت.
شگفت آور است!