در این مسیر زیبا و چشم نواز در دره های عمیق ژانگ جیاجی، غارهای تنگ و باریک و حفره های زیر زمینی زیادی وجود دارد.

خانه های کوهستانی که در امتداد مسیر چشم نواز و پر پیچ و خم کوه های تیانمن قرار دارند.

مشهور ترین رستوران ‌های سنتی و خاطره‌ انگیز جیانگ سو در نانجینگ، مکان هایی با غرفه ‌های روباز است.
فرهنگ در چین بین‌ المللی و جهانگردی به آسایش پیوسته است.

یک شهر قدیمی با قلب جوان

خوراک پادشاهی اردک برشته شده رایج گشته است

دیوار بزرگ کمتر شناخته ‌شده نانجینگ
چینی ‌های باستان مهارت خود را در زمینه طراحی دیوار ثابت کرده ‌اند. دیوار شهر نانجینگ معجزه معماری و یکی از زیبا ترین اسرار چین است که در دوره حکمرانی سلسله‌ مینگ ساخته ‌شده است. گفتنی است که این دیوار به ‌منظور محافظت از سرمایه ‌های باستانی کشور چین از دست مهاجمان ساخته‌ شده بود. طول این دیوار در اصل 22 مایل (5000 کیلومتر) بوده و امروزه بیش از پانزده کیلومتر دیوار نانجینگ در دسترس گردشگران است. توریست ها می‌توانند کنار دیوار قدم بزنند ، چرخیده و یا بر روی دیوار با کالسکه چینی حرکت کنند و یا حتی می توانند در روی آن توقف کرده و از دروازه ‌هایی چون دروازه زونگ هوا، بزرگ ‌ترین دروازه قلعه مانند در جهان عکس بیاندازند.
با تجربه سبک بودائی آرامش کسب کنید
گردشگرانی که به دنبال کشف ریشه‌ های عمیق بودائی در این منطقه هستند و می خواهند حس آرامش را به سفرشان اضافه کنند بهتر است مسیر خود را به سمت جنوب و مرکز شهر و بازدید از پارک فرهنگی تازه تأسیس در کوهستان ژونگشان تغییر دهند این پارک ملی در سال 2015 افتتاح ‌شده است. از جمله جاذبه ‌های این منطقه می‌توان به معبد Usnisa، صومعه ای واقع در کنار تپه و اقامتگاهی با سالن مراقبه که مهمان ها می‌توانند در آنجا عبادت کنند اشاره کرد و همچنین کاخ باشکوه بودائی در کنار تپه Niushou (به معنی تپه سر گاو نر) که شش طبقه در زیرزمین ساخته شده است از دیگر جاذبه های نانجینگ بشمار می رود. آرامش و قدردانی از تعالیم بودائی است که هر گردشگر می‌تواند برای یادگیری آنها را به بهترین شکل انجام دهد.
سفر خود را برنامه‌ ریزی کنید
پرواز : فرودگاه بین‌المللی نانجینگ لوکو (NKG) در 40 کیلومتری مرکز شهر قرار دارد و از طریق سرویس مستقیم از لس ‌آنجلس با خطوط هوایی چین و یا از طریق پرواز دیگر شهرهای بزرگ قابل‌ دسترس است.
قطار : دو ایستگاه در شهر وجود دارد که از طریق قطار های سریع‌ السیر به شهر های بزرگ چین می‌رسند: شانگهای 90 دقیقه و شهر پکن 3.5 فاصله دارند.

این دهكده دهه هاست كه رونق دارد. در زمان های اوج آن، تخمین زده شده كه هوتووان بیش از 2000 سكنه داشته است. اما طی سال ها، با بزرگتر شدن كشتی ها، بندر كوچك این دهكده، توانایی رقابت با دهكده های ماهیگیری بزرگتر را از دست داد.
زمانی كه كشتی رانی در دریا ناممكن بوده، تنها مسیر ورود و خروج برای ساكنان این دهكده،‌ مسیری باریك و پرپیچ و خم در بالای بخش كناره دامنه كوه بوده است.

كارشناسان تخمین زده اند كه تمام ساكنان در اوایل دهه 1990 به منظور یافتن شغل جدید در شهرهای بزرگتر،‌ این دهكده را ترك كرده اند. آنها در همان جزیره به دهكده های نزدیكتری كه مسیرهای ترانزیتی قابل اتكاتری داشته اند،‌ نقل مكان نموده اند.

سال گذشته مسئولین محلی هزینه ورودی برای بازدید از دهكده متروكه را 50 ین (حدود 50 سنت) تعیین نمودند. در حال حاظر گردشگران می توانند در طول یك جاده خاكی كه از میان خانه ها و فضای سرسبز می گذرد، پیاده روی كنند. برخی از خانه های متروكه هنوز هم به صورت مبله باقی مانده اند كه بخش دیگری از تجربه عجیب و غریب سفر به این دهكده است.

كسی كه پای در این منطقه می گذارد،‌ بایستی انسانی منظم و متعهد به زمان باشد. ساعت ها طول می كشد تا از سرزمین اصلی چین به این دهكده برسید (حدود 36 ساعت). مسافران می توانند در طول سفرشان از مجموعه ای از كشتی ها، اتوبوس ها و تاكسی ها برای رسیدن به دهكده هوتووان استفاده نمایند.
اما علی رغم طاقت فرسا بودن سفر، مسافرانی كه قدم به این دهكده نهاده اند،‌ آن را به صورت مكانی مسحوركننده، “چشم اندازی از یك سرزمین رویایی” كه “زیبایی آنچه را كه دیگر در آنجا وجود ندارد به تسخیر در می آورد”، توصیف می نمایند.

طولانی‌ترین پل یو شکل در کوه فاکسی، استان هِنان
سایت ثبت رکوردهای جهانی گینس سالانه 2000 درخواست از کشور چین دریافت می‌کند که بیشتر از هر کشور دیگری‌ست.
جدیدترین رکوردشکن احتمالی، پل شیشه‌ای ساخته‌شده از 3000تن شیشه و استیل در کوه فاکسی واقع در استان هِنان در مرکز چین است.
ساخت این پل 8ماه به طول انجامید و در 16ژوئن 2018 افتتاح خواهد شد.
گردشگرانی که جرئت قدم‌گذاشتن بر روی این پل را دارند می‌توانند 360متر زیر پای خود را از طریق کف شیشه‌ای این پل ببینند.
این پل تازه تأسیس 30متر از لبه صخره پیشروی دارد و از دیگر پل‌های یو شکل خارق‌العاده دنیا مانند پل معلق شیشه‌ای گرَند کَنیون در آریزونا که 21متر از لبه صخره پیشروی دارد، سبقت گرفته است.

جاذبه‌های ترسناک کوه تیانمِن، استان هونان
اگر تنها یک پل شیشه‌ای شما را راضی نکرد، در کوه تیانمِن در استان هونان واقع در جنوب چین 3پل شیشه‌ای وجود دارد که تازه تأسیس‌ترین آنها در تابستان 2016 افتتاح شد.
نام این پل، کلیف واک کویلینگ دراگون است که 1500متر طول دارد و کف آن از شیشه‌ای ضخیم به قطر 35/6 سانتی‌متر است و مانند هاله‌ای از وحشت بر فراز کوه قرار گرفته است.
افرادی که جرئت رفتن روی این پل را دارند می‌توانند از چشم‌انداز جاده تونجتین لذت ببرند- این جاده به دلیل 99پیچ تند خود به نام «جاده پرپیچ‌وخم» نیز شناخته می‌شود- 1400متر گیج‌کننده در زیر پای شما.
دو پل شیشه‌ای دیگر نیز در میان کوه‌ها قرار گرفته‌اند که یکی از آنها پیش‌تر طولانی‌ترین پل جهان بود (برای آگاهی از طولانی‌ترین پل کنونی قسمت بعدی را مطالعه نمایید) ولی همچنان به‌عنوان مرتفع‌ترین پل جهان که در ارتفاع 300متری قرار گرفته است شناخته می‌شود.

طولانی‌ترین پل شیشه‌ای در دره هونگیاگو واقع در استان هِبی
همه این پل را به‌عنوان جدیدترین جاذبه نفس‌گیر چین می‌شناسند.
با ربودن گوی سبقت از کوه تیانمِن، اکنون پل شیشه‌ای واقع در منطقه هونگیانگ سِنیک استان هِبی طولانی‌ترین پل شیشه‌ای دنیاست.
و عامل دیگری که این پل شیشه‌ای 488متری را در ارتفاع 218متری حتی ترسناک‌تر هم می‌کند کابل‌های معلق آن است که باعث تاب‌خوردن این پل می‌شوند.
این پل از 1077 صفحه شیشه‌ای با ضخامت 4سانتی‌متر تشکیل شده است که دو قله را در منطقه کوهستانی شمال شرقی چین به یکدیگر متصل می‌کند.
اگرچه این پل گنجایش 2000نفر را دارد اما همزمان فقط به 600نفر اجازه رفتن روی پل داده می‌شود. آنها همچنین باید «روکش‌های‌ کفش» مخصوصی به‌منظور محافظت از شیشه‌ها به پا کنند.

بزرگ‌ترین سکوی تماشای شیشه‌ای جهان در شیلینگژیا، پکن
شاید به‌جا باشد شهری که طولانی‌ترین دیوار دنیا در آن قرار دارد اکنون جایگاه بلندترین سکوی تماشای شیشه‌ای جهان نیز باشد. این سکو تا 8/32متر بر فراز دره 396متری پیش رفته است و 11متر از پل شیشه‌ای گرَند کَنیون و درحدود 3متر از پل شیشه‌ای کوه فاکسی طولانی‌تر است.
این جاذبه سرگیجه‌آور زینت‌بخش بلندترین قله شینلین جُرج است، ناحیه‌ای که جنگل سنگی سربه‌فلک‌کشیده در منطقه‌ای به‌نام پینگو در 100کیلومتری مرکز شهر پکن در آن واقع شده است.
برای رفتن به این سکو پیاده‌روی سخت 5/1ساعته از دره تا محل مورد نظر پیش رویتان است، البته می‌توانید 2بار سرگیجه در یک روز را به جان بخرید و به‌جای پیاده‌روی از تله‌کابین استفاده نمایید.
این سکو با لقب «بشقاب‌پرنده»، راه مدوری‌ست که از یک طرف به کوه متصل شده است و به سبک بازویی‌ست.
این سکو از آلیاژ تیتانیوم ساخته شده، ماده‌ای که در ساخت هواپیما و شاتل‌های فضایی از آن استفاده می‌شود. بنابراین قادر است وزن حداکثری 150تن و 2000 نفر را تحمل کند.

پیاده‌روی ترسناک در کوه هوآشان واقع در استان شانکسی
هیچ پیاده‌روی خوفناک‌تر از پیاده‌روی در کوه هوآشان چین نیست، جایی که گفته می‌شود برخی از خطرناک‌ترین راه‌های مالرو دنیا در آنجا وجود دارند.
5قله مجزای شهر هوآیین واقع در استان شانکسی چین موقعیتی‌ست که حتی ماجراجوترین گردشگران نیز می‌توانند خود را با آنها محک بزنند.
قله شرقی به تعدادی از راه‌های مالرو با ترسناک‌ترین نام‌ها مانند پرتگاه هزارپایی، قله اژدهای سیاه و شکاف صدپایی منتهی می‌شود.
چنین نامگذاری تنها شیوه‌ای برای ترساندن نیست. این راه‌های باریک حقیقتاً ترسناک هستند و شامل جا پاهایی هستند که روی صخره‌های عمودی 2090متری کنده شده‌اند، همچنین نرده‌های فلزی زنگ‌زده‌ای در کناره این راه‌ها قرار گرفته‌اند.
تنها چیزی که مانع از سقوط کوهنوردان می‌شود، زنجیر نازکی‌ست که نرده‌ها را به هم متصل می‌کند و به قفل‌های عشق زوج‌های شجاع مزین شده است.
سرگرمی واقعی از 2160متری قله جنوبی آغاز می‌شود، قسمتی که وارد جاده چوبی می‌شوید.
این به اصطلاح «جاده» که عبورومروری دوطرفه دارد، چیزی جز چند تخته سست نیست که به کوهپایه متصل شده است.

پل معلق با شیشه‌هایی که زیر پای گردشگران ترک می‌خورد در ناحیه شرقی تایهانگ واقع در استان هِبی
حتی آنهایی که به‌دلیل ارتفاع دچار سرگیجه نمی‌شوند هم به‌شدت از این جاذبه گردشگری چین خواهند ترسید.
این پل شیشه‌ای در ناحیه صحرایی شرقی تایهانگ در شمال استان هِبی واقع شده است. در سال گذشته فیلم راهنمای توری که برای بازدید از این پل رفته بود و وقتی که پل زیر پایش ترک خورد از ترس چهار دست و پا روی پل نشست تبدیل به پربازدیدترین فیلم در شبکه‌های اجتماعی شد.
در حالی‌که دولت تایهانگ شرقی فوراً از کسانی که با دیدن این فیلم ترسیده بودند عذرخواهی کرد ولی در این اتفاق به‌هیچ وجه سانحه‌ مهندسی در کار نبود.
شیشه‌های شکسته در زیر صفحه‌های محکمی قرار داده شده‌اند و باعث می‌شوند اینگونه به‌نظر برسد که وقتی روی این مسیر قدم می‌گذارید آن شیشه‌ها زیر پایتان ترک می‌خورد.

نردبان آسمانی در دره ببرخیزان واقع در استان یون‌نان
این یکی برای افرادی‌ست که زمان برایشان بیشتر از هر چیز دیگری حائز اهمیت است.
وقتی که گردشگران در دره بی‌نظیر ببرخیزان استان یون‌نان در جنوب غربی چین پیاده‌روی می‌کنند، یا می‌توانند مسافتی طولانی و طاقت‌فرسا را طی کنند و به بالای دره صعود کنند و به رودخانه جینشا برسند و یا راه سریع‌تر و البته خطرناک «نردبان آسمان» را انتخاب نمایند.
این نردبانِ تقریباً عمودی دارای تخته‌های چوبی کهنه‌ای‌ست که برخی به سطح صخره متصل شده‌اند و برخی دیگر آزاد هستند.
هیچگونه تجهیزات ایمنی در این نردبان وجود ندارد و 170 پله آن بسیار باریک هستند. بارش باران و نمناک‌شدن این پله‌ها باعث لیزشدن این پله‌ها می‌شود و حسابی شما را خواهد ترساند.
برای صعود از این دره و طی‌کردن مسافت 3790متری باید کفش مناسب بپوشید و خونسردی خود را حفظ کنید. ضمناً به پایین نگاه نکنید.

مرکز فرهنگی Harbin
جزیره فرهنگی هاربین در چشم انداز طبیعی یک تالاب ساحلی در شمال رودخانه ی Songhua واقع شده است. کل پروژه مساحتی در حدود 1.8 کیلومتر مربع است ، که از این مقدار، مساحتی در حدود 79000 متر مربع را ساختمان ها در بر می گیرد. این تالاب یک زیستگاه مهم طبیعی در این منطقه به شمار می رود، و احداث یک مرکز فرهنگی در این منطقه ، فرهنگ و هنر و طبیعت را با هم تلفیق کرده است. در فوریه سال 2010 یک گروه برجسته ی معماری به نام MAD پیشنهاد احداث یک مرکز فرهنگی در جزیره را مطرح کرد، و در رقابتی که برای طراحی این پروژه صورت گرفت، گروه MADبرنده ی رقابت برای طراحی مرکز فرهنگی جزیره ی Songhua شد، و در همان سال احداث آن را آغاز کرد، این پروژه در سال 2015 به پایان رسید، این پروژه شامل سه بخش است، سالن اپرا، سینما وهتل.

Harbin پایتخت موسیقی شمال چین

اوج معماری و خلاقیت در طراحی مرکز فرهنگی Harbin
گروهMAD یک تیم برجسته و حرفه ای است، که تاکنون پروژه های زیادی را با موفقیت به پایان رسانده است. هدف این گروه ایجاد سازه های بسیار مدرن و متفاوت می باشد. این گروه فعال و خلاق علاقمند است با طراحی و ساخت سازه های جدید، نمادهای نویی برای کشور چین خلق کند. این گروه با طراحی و ساخت مرکز فرهنگی هاربین، پدیدآورنده ی طرحی نو و منحصر به فرد در تلفیق فرهنگ، هنر و منطقه ی هاربین است.

تئاتر بزرگ از دو سالن تئاتر با اندازه های مختلف تشکیل شده است، که سالن اصلی آن سالن تئاتر و اپراست و گنجایش 1600 میهمان را دارد. این سالن دارای طبقه ی همکف و یک گالری دو طبقه است، در فضای داخلی سالن های اجرای تئاتر بزرگ از مقادیر متنابهی چوب به عنوان بهترین اثر اکوستیکی استفاده شده است. چوب و دیوارهای سفید توازن بین گرما و سرما را برقرار می کنند. مشابه آن چه در کلبه های واقع در دامن طبیعت این منطقه دیده می شود. صحنه ی نمایش این تئاتر نه فقط برای اجرای اپراهای غربی بلکه برای اجرای نمایش های سنتی چینی هم مناسب است.

طراحی نور و صدا در این سالن ها پدید آورنده ی کیفیت بالای اجرا در سالن های مختلف این بناست. طبقه ی دوم مختص میهمانان مهم و ویژه است، و به گونه ای نورپردازی شده است که همانند یک کریستال درخشان شناور به نظر می رسد. در کنار این سالن بزرگ یک سالن کوچک با ظرفیت چهار صد نفر ساخته شده است که مناسب ارکسترهای کوچک، اپرا و اجراهای داستانی است.

صحنه ی نمایش طوری طراحی شده که قابلیت گسترش به صورت عرضی را دارد، و امکان افزودن منظره های طبیعی پشت سالن به چشم انداز صحنه ی نمایش در آن موجود است. بخش روباز بیرونی با مناظر آبی به عنوان سالن سخنرانی قابل استفاده است. وقتی صحنه ی نمایش به سمت این منظره باز می شود، سالن نمایش به عرصه ای با چشم انداز وسیع و بدون مانع تبدیل می شود. این طراحی هوشمندانه فضایی عالی برای اجرای هنرهای نمایشی در تئاتر بزرگ را پدید آورده است، به طوری که این قابلیت را دارد با نوع آوری ها و تغییرات هنر تئاتر مدرن سازگار باشد.

این مرکز فرهنگی نمونه و مقیاسی غنی از شهر، طبیعت و مردم را به نمایش می گذارد. در واقع در تمام قسمت های این مجموعه یک هارمونی زیبا به چشم می خورد و ترکیب متناسب طبیعت و مدرنیته به آن جلوه ی بی نظیری بخشیده است، بدون شک توانمندی معماران این سازه در القائ این تلفیق عمیق و چشمگیر برای هر بیننده ای جذاب و قابل توجه است. به همین دلیل به جرات می توان گفت که مرکز فرهنگیHarbin یک اثر برجسته در عرصه ی معماری است.

سالن هایی مانند اپرای گوانگجو که در طراحی و ساخت بی نظیر هستند و بی شک جز شناخته شده ترین و پرطرفدارترین سالن های اپرای چین و حتی جهان به شمار می روند. این بناهای منحصر به فرد و دیدنی، اکنون علاوه بر این که به عنوان یک سالن تئاتراپرا شناخته می شوند، جزء جاذبه ی گردشگری مهم و تماشایی نیز به شمار می روند. و گردشگران هنردوست و علاقمند به معماری های مدرن راه های دور را در می نوردند تا از شنیدن موسیقی یا تماشای این سبک معماری لذت ببرند. خوشبختانه پیشرفت های امروز به آن ها این امکان را می دهد که بتوانند به سرعت خود را به کشورهای دیگر برسانند و شاهد اجرای اپرا در زیباترین و مدرن ترین سالن های جهان باشند. با ما همراه شوید تا به معرفی یکی از شاهکارهای معماری در عصر حاضر بپردازیم. ایران هتل آنلاین با امکان رزرو آنلاین هتل در ایران و رزرو هتل در تهران بهترین ها را برای شما آرزو می کند.

تاریخچه ی اپرای گوانگجو
در آوریل 2002 در یک رقابت معماری بین المللی، Coop Himmelb (l) au؛ Rem Koolhaas و Zaha Hadid دو طراح معروف را جذب کرد، این دو طراح توانمند و شناخته شده که هر کدام در طراحی بناهای خاص و مدرن مبتکر وخلاق هستند، در این رقابت شرکت کردند، و در نوامبر 2002 طرح زاها حدید به نام “سنگ ریزه ی دوگانه”(double pebble) برنده ی این رقابت شد، و مراسم معرفی اولیه ی این طرح در اوایل سال 2005 برگزار شد.

سالن تئاتر و اجرای اپرای گوانجو که در حال حاضر به یکی از بزرگترین مراکز اجرای جنوب چین تبدیل شده؛ یکی از سه تئاتر مطرح چین به شمار می رود، اپرای گوانگجو درکنار بزرگترین تئاترهای های کشور چین، مانند: تئاتر ملی در پکن و تئاتر بزرگ شانگهای نامی شناخته شده وآشناست. این خانه ی اپرا که توسط زاها حدید طراح معروف و برنده ی جایزه ی Peritzker طراحی شده است، مثل دو سنگ شسته شده در رودخانه ی Pearl River به نظر می رسد. این تالار کنسرت یک مجموعه ی ساده اما بسیار مدرن است که ساختن آن بیش از5 سال طول کشید وسرانجام در سال 2010 به طور رسمی در استانGuangdong چین افتتاح شد، این بنای خاص با نمای سنگ گرانیتی و قاب فولادی شیشه ای پس از بازگشایی توسط منتقد معماری به نام Jonathan Glancey در نشریه ی گاردین ستوده شد. او ساختمان اپرای گوانگجو را بنایی بسیار مناسب تئاتر و به شدت ظریف نامید.

این ساختمان که شبیه دو سنگ ریزه ی فرسایش یافته در ساحل رودخانه ی مروارید به نظر می رسد، با فضا و محیط خود در کنار رودخانه هماهنگی کامل دارد و تاثیر متقابل طبیعت و معماری در آن کاملا به چشم می خورد. در واقع طراحی آن تحت تاثیر رودخانه و مسیری بوده که در طی سالیان سال فرسایش یافته و به شکل امروزی درآمده است. این مجموعه یک محوطه ی 42 هزارمترمربعی را پوشش می دهد و ساختن آن بیش از 10 میلیارد یوان هزینه دربرداشته است.

خانه ی اپرای گوانگجو دارای 1800 صندلی است و از آخرین تجهیزات و فن آوری های صوتی برخوردار است. این سازه از دو بخش کوچک وبزرگ ساخته شده است. بخش بزرگ تر سالن تئاتر است و بخش کوچکتر یک سالن چند منظوره است که گنجایش 400 نفر را دارد، و با کاربردهای چندگانه برای اجراهای هنری، اپرا و کنسرت در این مکان طراحی شده است.

همچنین اتاق هایی برای تمرین و اجرا در این قسمت در نظر گرفته شده است که با سالن اصلی این مجموعه را تکمیل می کنند. در سالن اصلی صحنه نمایش و حتی صندلی تماشاگران متحرک است و به کارگیری تجهیزات مدرن و فوق پیشرفته برای اجراهای هنری باعث شده نمایش های هنری و فرهنگی داخلی و بین المللی زیادی در این مکان برگزار شود.

سالن اصلی از پانل های قالب گیری شده به وسیله ی گچ تقویت شده با فیبر شیشه، شکل گرفته است، تا سطحی چشم نواز و سیال ایجاد شود. خانه ی اپرا قلب فرهنگی گوانجوی پیشرفته ی امروز به شمار می آید. طراحی منحصر به فرد دوقلو، همچون دروازه ای موجب گسترش شهر به رودخانه ی مروارید می باشد، که همچون حلقه ی اتصالی شهر را با برج های تجاری بنا شده در شهر نوین ژوجیانگ گوانگجو یکپارچه می کنند.

این طراحی از مفاهیم برگرفته از چشم اندازهای طبیعی تاثیر گرفته است، و بیانگر تعاملی جذاب بین معماری و طبیعت می باشد، و کاملا با مفاهیمی همچون فرسایش، زمین شناسی و توپوگرافی مرتبط است. خطوط تاخورده در این چشم انداز بیانگر قلمروها و محدوده های درونی خانه ی اپراست، که به شکلی نمایشی فضای داخلی و بیرونی را به دره هایی ژرف برای گشت و گذار، لابی ها و کافه ها تقسیم می کند و اجازه می دهد روشنایی طبیعی تمام اعماق و زوایای ساختمان را دنبال کند.

تغییر تدریجی بین عناصر متفاوت و طبقات مختلف، ادامه ی تشابه ساختمان با چشم اندازهاست. در واقع یک هارمونی و یکپارچگی در همه ی بخش های آن به چشم می خورد. طراحی و معماری سالن اصلی این خانه ی اپرا برگرفته از سنگ های سوده ی رودخانه ی مروارید است، استفاده از دیوارهای سنگی در داخل خانه ی اپرا به آن چهره ی کوهستانی بخشیده است، در صورتی که دیوارهای شیشه ای منظره ای عالی از رودخانه ی مروارید را به نمایش می گذارند. این ترکیب زیبا و جذاب طبیعت و معماری به این خانه ی اپرا زیبایی خاصی بخشیده است و آن را به یکی از جاذبه های گردشگری شهر گوانگجو و کشور چین تبدیل کرده است.

غار بسیار مشهور «شوانگهی» (Shuanghe Cave) که از قبل نیز یکی از جاذبه های گردشگری محبوب استان گویژو بوده در منطقه «سویانگ کانتی» (Suiyang County) واقع شده و بنظر می رسد که در سال های آینده گردشگران بیشتری را به خود جلب کند. بعد از دهه ها اکتشاف، ماجراجویان و کاشفان چینی در ماه مارس گذشته اعلام کردند که غار شوانگهی به طول 148 مایل (238 کیلومتر) عنوان طولانی ترین غار آسیا را به خود اختصاص داده است، عنوانی که تا قبل از این به غار «کلیرواتر» (Clearwater Cave) در منطقه ساراواک مالزی تعلق داشت.

با مساحتی به اندازه 30 زمین فوتبال آمریکایی، تلسکوپ رادیویی فضایی روزنه ای 500 متری چین (Five-hundred-meter Aperture Spherical Radio Telescope (FAST)) که با نام مستعار «چشم بهشت» (Eye of Heaven) نیز شناخته می شود بزرگ ترین تلسکوپ رادیویی تک بشقابی جهان است. در حالی که این تلسکوپ با هدف جستجوی زندگی فرازمینی ساخته شده، حساسیت بالا و اندازه بسیار بزرگ آن بدین معناست که این تلکسوپ می تواند اولین مکان برقراری تماس بین زمین و موجودات فضایی باشد. در واقع، خیلی وقت است که چینی ها دست به جستجوی موجودات فضایی و ارتباط برقرار کردن با آن ها زده اند.

6- 700.000 درخت گیلاس شکوفه زده

در سال های اخیر، گویژو نام خود را به عنوان مرکز ابر داده (big data) چین مطرح کرده است. مدت ها قبل از آن، شرکت های بزرگی مانند علی بابا و آمازون در کنار هزاران شرکت کوچک و بزرگ دیگر، مراکز داده خود را در این استان ساخته و مستقر کرده بودند. جذابیت استان گویژو در این مورد چیست؟ از سال 2014، این استان زیرساخت های متعددی در زمینه ابر داده ساخته است. در همین اثنا هوای ملایم منطقه، باعث شده که هوایی بسیار خنک در اختیار سرورهای پایگاه های داده این شرکت ها قرار گرفته و انرژی مصرفی آن ها به شدت کاهش یابد. اما اگر چه گردشگران نمی توانند به طور مستقیم از این ابر داده ها منتفع شوند اما خواهند توانست از دیدن اولین پارک سرگرمی واقعیت مجازی چین که در اواخر ماه آوریل سال 2018 افتتاح شده نهایت لذت را ببرند. این پارک با نام «دره علمی تخیلی شرقی» (Oriental Science Fiction Valley) دارای بیش از 35 جاذبه واقعیت مجازی از چرخ و فلک گرفته تا شبیه سازهای علمی تخیلی و پلتفرم های تیراندازی تعاملی است. همچنین یک مجسمه رباتیک 53 متری نیز در داخل این پارک قرار دارد که برای انجام بانجی جامپینگ یا پرش از ارتفاع با طناب مورد استفاده قرار می گیرد.

شهر پکن پایتخت فعلی کشور چین بوده و یکی از محبوب ‌ترین و مهم ترین جاذبه های گردشگری کشور چین به شمار می رود. قدمت این شهر تاریخی به 3 هزار سال قبل باز می گردد و با وجود گذشت زمان هنوز هم بخش زیادی از این تاریخ در درون مرز های این شهر زنده بوده و به چشم می خورد. واژه ی پکن به معنای پایتخت شمالی می باشد، و در حقیقت در طول تاریخ طولانی چین، پکن این نقش را نیز بر عهده داشته است. میدان تیان ‌آنمن بزرگ ترین میدان جهان می باشد و بنا های مهم تاریخی همچون شهر ممنوعه (Forbidden City)، موزه‌ ملی چین، و مجموعه کاخ‌ های تابستانی کهن و نو، در اطراف این میدان قرار دارند. باغ های چینی، معماری باستانی و فرهنگ چینی باقیمانده از دوره های مختلف تاریخی از دیگر جاذبه های مهم و محبوب شهر پکن به شمار می آیند که بهتر است فرصت بازدید از این آثار را از دست ندهید. با سفر به این سرزمین تاریخی، لحظات به یاد ماندنی را سپری خواهید کرد.

علاوه بر این، این آسمان خراش این قابلیت را دارد که تبدیل به یک نورافکن غول پیکر شود و آسمان را با نمایش هیجان انگیزی از نورها روشن کند.
مجموعه Raffles City شهر چونگین همچنین شامل یک مرکز خرید با مقیاس 230000 متر مربع، 1400 آپارتمان مسکونی، یک هتل لوکس و 160000 متر مربع فضای اداری است، مسلما برای رزرو هتل باید ماهها قبل اقدام کرد.
یک حرکت آینده نگرانه در شهر چونگین
هشتمین و آخرین آسمان خراش 3.8 میلیارد دلاری یعنی Raffles City در شهر چونگین که اخیرا رو به اتمام است، امسال افتتاح می شود. طرح این مجموعه از کشتی های بادبانی سنتی چینی الهام گرفته شده است، در واقع از طرح قدیم این شهر که زمانی مرکز تجاری بود در طراحی استفاده شده است.

این مجموعه در مرکزجنوب غربی شهر چونگین قرار دارد و در محل تقاطع رودخانه های Yangtze و Jialing قرار دارد.
یکی از بزرگترین شرکت های املاک و مستغلات موجود در آسیا به نام Developer CapitaLand اعلام کرده است که هم اکنون روی طراحی فضای داخلی این مجموعه تمرکز دارد تا در سه ماهه دوم سال 2019 آن را به پایان برساند.
یک مقصد گردشگری که نباید دیدن آن را از دست داد

Loh در بیانیه ای گفت: بعد از شش سال ساخت با استفاده از فناوری های مهندسی، افتخار می کنیم تا در شهر چونگین یک اثر معماری نمادین را به نمایش بگذاریم که شبیه یک کشتی بادبانی قدرتمند است و روی پل تاریخی Chaotianmen پیش می رود.
نظر مشتریان ما نسبت به این مجموعه به عنوان یک مقصد گردشگری برای بازدیدکنندگان محلی و همچنین مسافران داخلی و خارجی در شهر چونگین، بیسار قدرتمند و مثبت بوده است.
این مجموعه در مقیاس 9.2 هکتار در شهر چونگین، هشتمین پروژه عظیم شرکت CapitaLand در توسعه شهر چین به شمار می آید. دیگر پروژه ها در پکن، چنگدو، هانگ ژو، نینگ بو، شنژن و دو پروژه هم در شانگهای است.

نام این ناحیه ی کوهستانی ارتباطی با رنگ زرد ندارد، در سال 747 پس از میلاد مسیح به خاطر امپراطور زرد افسانه ‌ای کشور چین به نام هوانگ دی، این ناحیه کوهستان زرد نامیده شد. پس از این نامگذاری هوانگ شان شهرت فراوانی به دست آورد. بودائی ها معابد بیشماری را در این منطقه بنا کردند و به خاطر وجود طبیعت بکر و بی نظیر در این کوهستان، هوانگ شان به محبوب ترین جاذبه ی توریستی چین تبدیل شد. گفته می شود که امپراطور زرد، نیاکان افسانه ای چینی ها در کوهستان زرد زندگی می کرده است و با تهیه دارویی با ارزش و ناب به موجودی فرازمینی تبدیل شد.

ویژگی های مهم کوهستان – چهار جاذبه ی شگفت انگیز

گفتنی است که تعدادی از کاج های افسانه ای در این ناحیه ی کوهستانی بطور مستقیم از دل صخره ها بیرون آمده اند و بسیاری از این درختان کاج بر اساس شکل ظاهری شان و طبق افسانه های قدیمی نامگذاری شده اند. درختان کاج این کوهستان در شکل های عجیبی از گوشه و کنار، ارتفاعات و دره ها بیرون آمده اند. ارتفاع این درختان 800 تا 1800 متر بالاتر از سطح دریا می باشد. رشد بسیاری از این درختان در زمین هموار ممکن نبوده و تنها در دل صخره هایی با شیب تند، دره هایی عمیق و در ارتفاعات بالای کوه رشد می کنند. نام معروف ترین کاج های کوه زرد عبارتند از: کاج خوشامد گو، کاج ببر سیاه، کاج اژدهای دوقلو، کاج ققنوس.

گفتنی است که صخره های کوهستان زرد اشکال عجیبی داشته و نه تنها نام خود را از شکل ظاهری گرفته اند بلکه برخی از این صخره ها نیز بر اساس افسانه ها نامگذاری شده اند. هر نام نشان دهنده ی داستانی منحصر به فرد و متفاوت می باشد. صخره ی پرنده یکی از معروف ترین صخره ها می باشد که 12 متر ارتفاع دارد و از گوشه ی یک صخره ی بزرگ دیگر آویزان شده است.
دریایی از ابر
دریای ابر بر فراز آسمان و در ارتفاعات کوهستان قرار دارد که موجب شده قله ی کوه مانند جزیره ای در میان ابر ها به چشم بخورد. بهترین زمان بازدید و تماشای این پدیده ی شگفت انگیز در بین ماه های نوامبر تا ماه مه می باشد، به ویژه پس از روز های بارانی یا برفی می توانید تصاویر زیبایی را در لحظات غروب و طلوع آفتاب، نظاره کنید.

با آب تنی در چشمه های آب گرم نه تنها به آرامش می رسید و خستگی سفر از بدن تان دور می شود بلکه این چشمه ها خاصیت درمانی نیز دارند. قدمت این چشمه های آب گرم به بیش از هزار سال می رسد. طبق افسانه ها، هوانگ دی، امپراطور افسانه ‌ای کشور چین در این چشمه ها حمام کرده و جوان تر شده است، به همین خاطر به این چشمه ها، چشمه ی جوانی نیز می گویند. گردشگران با استفاده از تله کابین می توانند به ارتفاعات کوهستان رفته و از خدمات حمام هایی که در کنار چشمه های آب گرم قرار دارند، بهره ببرند.
هاله و نور بودا – یکی دیگر از جاذبه های کوه زرد است

تماشای طلوع آفتاب بر فراز کوه هوانگ شان یکی از فعالیت های محبوب و پرطرفدار می باشد و توصیه می کنیم چنین فرصتی را از دست ندهید. تابش و درخشش زیبای آفتاب در لحظات طلوع و غروب گردشگران زیادی را به این منطقه می کشاند.
آبشار ها و چشمه های آبگرم

تله کابین های موجود در کوهستان صعود و پایین روی از کوهستان را آسان کرده اند. با گذر از دو مسیر تله کابین یونگو و یوپینگ می توانید در هتل های معروف کوهستان اقامت کنید. مسافران می توانند از شهر هوانگ شان سوار بر قطار یا اتوبوس شده و در طول یک ساعت به ناحیه ی کوهستان زرد حرکت کنند. همچنین گردشگران می توانند از بندر هانگ ژو طی 4 ساعت به این کوهستان سفر کنند. توریست ها برای رسیدن به ارتفاعات کوه زرد می توانند از 60 هزار پله ی سنگ فرش شده نیز عبور کنند.
برای راحتی در عبور و مرور در محیط کوهستان بهتر است که کوله ای سبک به همراه داشته باشید و بیشتر لوازم خود را در هتل یا در دامنه ی کوه نگه دارید. در قسمت هایی از این کوهستان نیاز به پیاده روی خواهید داشت و تاکسی یا اتوبوس ها نمی توانند در بخش هایی در خدمت مسافران باشند.

جاذبه های توریستی زیادی در اطراف این کوهستان معروف وجود دارد که برای نمونه می توان به ناحیه ی باستانی تونکی، هونگ تسون روستایی فوق العاده شگفت انگیز و مناسب عکاسی، آرک های یادبود تانگیو و روستای تاچوآن اشاره کرد. بدون شک با بازدید از این مناطق سفری پر از خاطره را رقم خواهید زد و در کنار مردم بومی با فرهنگ های محلی بیشتر آشنا خواهید شد. مسافرانی که دیر وقت به شهر هوانگ شان برسند می توانند در شهر یا در ناحیه ی باستانی تونکی هتل های مناسبی بیابند. تونکی یک شهر کوچک باستانی می باشد که در جنوب هوانگ شان قرار دارد. خیابان های باستانی و تاریخی تونکی در تولید جوهر شهرت زیادی دارند. توریست ها می توانند از کارخانه ی تاریخی و قدیمی شهر که مهر و جوهر تولید می کرد، بازدید کنند. با گذر از خیابان های قدیمی می توانید سبک معماری باستانی شهر را تماشا کنید و محصولات محلی مانند چای را تهیه کنید.

بهترین تصاویر و چشم انداز های پاییز را می توانید در روستای تاچوآن که در نزدیکی هوانگ شان قرار دارد، مشاهده کنید. تعداد بیشماری از درختان عظیم الجثه قدیمی را می توانید در این روستا بیابید، که برای نمونه می توان به درختان تالو چینی، درختان افرا و کافور اشاره کرد. در فصل پاییز برگ های درختان چندین رنگ مختلف به خود می گیرند و چشم اندازی فوق العاده زیبا خلق می کنند. این طبیعت بکر توریست ها و عکاسان بیشماری را از سراسر جهان به این سوی جذب می کنند. با سفر به کوهستان باشکوه و افسانه ای هوانگ شان، در کنار آثار و جاذبه های گردشگری این کوهستان، لحظاتی به یاد ماندنی را سپری خواهید کرد.

چین مکان مناسبی برای سفر است اما چنانچه اهل سفر به خارج از کشور نیستید می توانید یکی از شهرهای زیبای ایران را به عنوان مقصد گردش خود برگزینید و با مراجعه به سایتی مانند ایران هتل آنلاین بعد از کسب اطلاعات کافی در مورد هتل های ایران، محل اقامت خود را انتخاب و به طور کاملا آنلاین رزرو کنید و با خیال راحت از سفر لذت ببرید.
معرفی کلی
رودخانه ی یانگ تسه طولی معادل ۶۳۸۰ کیلومتر دارد و با نام چانگ جیانگ (Cháng Jiāng) هم شناخته می شود. مردم چین از گذشته تا به امروز این رود را مرزی بین شمال و جنوب کشور چین می دانند. تعداد پل هایی که بر روی این رود ساخته شده بسیار است. هر یک از این پل ها خود یک جاذبه برای کشور چین محسوب می شوند اما معروف ترین آنها پل نانجینگ است که متاسفانه لقب جالبی ندارد. پل خودکشی لقبی است که به این پل که در کشور چین، استان جیانگسو (Jiangsu) ، منطقه ی نانجینگ قرار دارد داده شده است.

شنیدن نام معروف ترین مکان خودکشی در چین و حتی در دنیا ترس و وحشت عجیبی در دل می اندازد اما دانستن اینکه چرا این لقب نصیب این سازه ی زیبا شده است می تواند جالب باشد. البته در کنار این لقب رقت انگیز باید این مورد را هم مد نظر داشته باشیم که اگر پل نانجینگ ساخته نمی شد برای طی این مسیر چند دقیقه ای باید دو ساعت کشتی سواری می کردیم تا به آن طرف رودخانه برسیم.
پل نانجینگ پلی دو طبقه است که قسمت بالایی آن بخشی از بزرگراه ۱۰۴ چین و قسمت پایینی آن بخشی از راه آهن پکن-شانگهای است. طول طبقه ی بالایی پل ۴۵۸۸ متر و طول طبقه ی پایینی آن ۶۷۷۲ متر می باشد. عرض خود پل در حالت کلی 5/19 متر و عرض پیاده روهایی که در دو طرف پل لحاظ شده 5/4 متر است. این پیاده روها برای گردشگرانی که به قصد لذت از مناظر زیبای رودخانه ی یانگ تسه پا بر پل نانجینگ می گذارند محلبسیار مناسبی است. پل نانجینگ از طریق ۹ رابط یا پایه به هم متصل شده است. ارتفاع آن حدود ۷۰ متر و دارای ۱۰ پایه و ۹ دهانه است. جنس پل نانجینگ از فولادی بسیار مقاوم است. این پل یک شاهراه در منطقه ی نانجینگ به شمار می رود و روزانه حدود ۸۰ هزار خودرو و ۲۰۰ قطار از روی آن تردد می کنند.

پل نانجینگ سومین سازه ی ساخته شده روی رود یانگ تسه است. اولی پل ووهان (Wuhan) و دومی پل چونگ ‌کینگ (Chongqing) است. پل نانجینگ بعد از این دو در سال ۱۹۶۸ میلادی ساخته شده و از همان زمان به عنوان نمادی از قدرت صنعتی کشور چین شناخته شده است. صفت خودکشی صفت جالبی برای یک سازه ی زیبا و مستحکم که با یک طراحی خاص و هزینه ای گزاف ساخته شده نیست اما گاهی اوقات شهرت به قدری بی رحم است که صفت اهمیتی ندارد تنها معروف و مشهور شدن مهم است. این اتفاق در مورد پل نانجینگ هم رخ داده و شهرت ان باعث جذب گردشگران بیشتری در این مکان شده است.

جزئیات پل نانجینگ
پل نانجینگ سازه ای عظیم از جنس فولاد و به رنگ تیره است که چهره ی خشنی دارد و رفتن روی آن حس و حال عجیبی را در دل آدمی ایجاد می کند؛ حس و حالی که واقعا توصیف ناشدنی است. این پل از ۵۰۰ هزار تن سیمان و ۱ میلیون تن فولاد ساخته شده است و بسیار مستحکم است.
در کمال تاسف باید بگوییم طبق آنچه دیگران بیان می کنند در طول هفته حداقل ۱ نفر از روی پل خود را به پایین می اندازد و جانش را از دست می دهد. بدتر اینکه این قضیه دیگر در چین عادی شده و حتی دولت چین اجساد موجود در رود را شمارش نمی کند پس آمار دقیقی در مورد تعداد کشته شدگان در زیر این پل وجود ندارد. برخی سرشان به ستون های بتنی پایین پل برخورد می کند و در دم جان می دهند، برخی هم در رود یانگ تسه می افتند و غرق می شوند.

در اطراف پل درختانی وجود دارد که بر اثر سرما یا گرمای شدید معمولا چهره ی شادابی ندارند و انگار همواره در سوگ جان باختگان نشسته اند. چهره ی این پل در شب ها تا حدی زیباتر است چون بر روی نرده های آن حدود ۱۰۲۴ نورافکن و در بخش بالایی ۵۴۰ لامپ هالوژنی و در پیاده روها ۱۵۰ جفت لامپ عادی روشن می شوند و حال و هوای خوبی به پل و عابران روی آن می دهند. این در حالی است که معمولا روی پل ترافیک است چون خودروهای حمل بار نیز اجازه ی عبور از روی آن را دارند و معمولا در حال تردد از روی پل هستند.
روش های مختلف بازدید از پل نانجینگ

خودکشی از روی پل نانجینگ
امروزه پل نانجینگ لقب محبوب ترین پل دنیا برای خودکشی را نصیب خود کرده است. این لقب طبق آماری که در سال ۲۰۰۶ میلادی گرفته شد به این پل تعلق گرفت. این در حالی است که این لقب تا چند سال پیش متعلق به پل گلدن گیت (Golden Gate Bridge) در سانفرانسیسکو بود.
آمار خودکشی روی این پل به قدری زیاد است که سالانه حدود ۲۰۰۰ نفر خود را از روی پل نانجینگ به پایین پرتاب می کنند. جالب اینکه این افراد تنها اهالی منطقه ی نانجینگ نیستند بلکه از سراسر چین به طرف این منطقه آمده و از روی پل خودکشی خود را به دنیای باقی می فرستند. جسد اکثر این افراد هیچ وقت پیدا نمی شود چون اعضای بدنشان در برخورد با آب یا پایه ی فولادین پل تکه تکه می شود. حتی اجسادی را که تا حدی قابل شناسایی هستند پلیس از اب نمی گیرد و آنها را به خانواده هایشان تحویل نمی دهد و بی تفاوت از کنارشان عبور می کند.

نکته جالب توجهی که در این زمینه وجود دارد اینکه تقریبا تمام مسوولان چین از وضعیت این پل و تعداد بالای آمار خودکشی در آن مطلع هستند اما هیچ عکس العملی در این باره انجام نمی دهند و اصلا به روی خود نمی آورند. البته حدود 100 تا 200 نفر از 1000 نفری که به قصد خودکشی بر روی پل نانجینگ می روند نجات پیدا می کنند اما بقیه از دست می روند. وجود خودکشی های بسیار بر روی این پل شوم باعث شده تا اهالی منطقه خود به فکر بیفتند و در این باره قدمی بردارند. یکی از این اهالی فردی به نام چن سی (Chen Si) است که از سال ۲۰۰۴ ناجی این افراد شده است. او تا به حال موفق شده جان بیش از ۳۰۰ نفر را نجات دهد و خود را به یک قهرمان ملی تبدیل کند.

نکات جالب توجه درباره پل نانجینگ
ساخت پل در چین از قدیم رونق داشته است. با این حال پل نانجینگ یکی از بهترین سازه های چین به شمار می رود.
این پل در زمان انقلاب فرهنگی چین ساخته شد و در سال 1968 میلادی مراحل تکمیلی خود را پشت سر گذاشت و ساخت آن حدود ۸ سال به طول انجامید.

نکته مهمی که درباره ی ساخت این پل وجود دارد اینکه بدون کمک و یاری سازنده های خارجی بنا شد و تمام مراحل انجام آن توسط خود چینی ها و مهندسان چینی پیش رفت تا اینکه منجر به ساخت این غول عظیم الجسه گشت.
طبق ادعای سازنده های پل نانجینگ این سازه تا 50 سال نیازی به بازسازی و تعمیر ندارد.
نقش پل نانجینگ در سیستم حمل و نقل شهر نانجینگ و کشور چین بسیار پررنگ است چون مسیر آب روی 2 ساعتی را به یک مسیر ماشین رو و قطار رو چند دقیقه ای تبدیل کرد.
سازنده های این پل تضمین می کنند که پل نانجینگ بسیار امن و قابل اطمینان است و از لحاظ استحکام در حد بالایی قرار دارد.
هدف از ساخت این پل در واقع افزایش سطح رفاه افراد جامعه مخصوصا قشر شهرنشین است.
این پل بعد از ساخت به الگویی زیبا و ناب برای ساخت پل های بیشتر و بهتر تبدیل شد و به مهندسان چینی فهماند که می توانند سازه های این چنین فوق العاده ای بسازند و عده ای از آن ایده و الگو گرفتند و پل های خوبی ساختند تا بر افتخارات چینی ها بیفزایند.
عده ای از خودکشی کننده ها از بین دانش آموزان هستند چون سیستم آموزشی چین آن ها را می ترساند که ممکن است بعد از فارغ التحصیلی کار پیدا نکنند و در این باره فشار روحی زیادی را بر آنها تحمیل می کند.
به جای اینکه دولت چین وارد عمل شود و کاری در زمینه ی خودکشی ها بر پل نانجینگ انجام دهد معمولا عابران یا راننده ها افرادی را که قصد خودکشی دارند نجات می دهند.
دلیل اصلی خودکشی چینی ها مخصوصا آنها که در کلان شهرهای چین زندگی می کنند فشارهای روانی است که افراد را تحت الشعاع قرار داده است و موجب شده خودکشی کاری بسیار راحت و امری کاملا عادی در چین باشد.

مسیر و نحوه دسترسی
پل نانجینگ در کشور چین، استان جیانگسو، شمال شهر نانجینگ قرار دارد. از طریق تاکسی، اتوبوس و ترن می توان به این پل رسید و از آن لذت برد. پل نانجینگ در چین بسیار مشهور است و رسیدن به آن راحت است.
دیدنی های اطراف
از جمله مکان های دیدنی چین که در نزدیکی پل نانجینگ قرار دارد می توان به معبد جینگهای Jinghai Templeدر فاصله ی 4 کیلومتری، یادبود قتل عام نانجینگ Nanjing Massacre Memorial Hall در فاصله ی 10 کیلومتری، آرامگاه سون یات سن Sun Yat-sen Mausoleum در فاصله ی 18کیلومتری و دریاچه شنوو Xuanwu در فاصله ی 12 کیلومتری اشاره کرد.

مجسمه بودای لشان
برای دیدن شگفتی های این سرزمین شگفت انگیز این بار راهی استان سیچوان چین می شویم. در میان شهرها و روستای سیچوان خودمان را به شهر لشان می رسانیم. شهری که همه جهانیان آوازه اش را با مجسمه عظیم لشان شنیده اند و خیلی ها هم از سراسر جهان خودشان را به کوه امی شهر لشان رسانده اند. مجسمه ای که حالا چیزی قریب به 1300 سال از تولدش می گذرد و در بین پیروان آئین بودا از احترام و قداست خاصی برخوردار است. برای رسیدن به این مجسمه زیبا و افسانه ای باید خودتان را به یک پارک زیبا و کوهستانی در شرق شهر لشان برسانید. با ورود به این پارک زیبا که انبوه درختان سرسبز آن را پوشانده اند چشمتان به تعداد بسیار زیادی از مجسمه های بودا خواهد افتاد آن هم در سایزها و رنگ های متفاوت.

مجسمه بودای لشان چین آنقدر بزرگ و زیباست که هر بیننده ای را برای لحظاتی محو خودش می کند. این مجسمه غول پیکر که در دل صخره قرار گرفته دارای 71 متر ارتفاع است و به صورت نشسته ساخته شده است. مجسمه بودا دست هایش را بر روی زانوانش گذاشته و آرام و باطمانینه به رودخانه زیبای روبرویش زل زده است. شاید عجیب باشد اما سر این مجسمه به تنهایی 14.7 متر ارتفاع و در حدود 10 متر عرض دارد.

چشمان و دهانی با 3.3 متر طول و بینی با 5.6 متر طول که بسیار حیرت انگیز است. این بودای سنگی با گوش واره های چوبی 7 متری که با گل هایی زیبا آراسته شده و معلوم نیست که با امکانات محدود آن زمان چطور به سنگ چسبیده است، آنقدر دقیق و ظریف ساخته شده است که حیرتتان را برمی انگیزد. گردن بودای لشان 3 متر طول داشته و عرض شانه هایش به 24 متر می رسد. انگشت های بودا که بسیار دقیق و حساب شده ساخته شده هر کدام 8.3 متر طول داشته و در حالت نشسته فاصله بین انحنای زانوها و پاشنه پا 28 متر فاصله قرار دارد.

روی پای بودا هم 8.5 متر طول داشته و قادر است به طور همزمان یکصد نفر را بر روی پاهایش جای دهد. شاید جالب باشد اگر بدانید تنها بر روی انگشت کوچک پای بودا یک نفر به راحتی می تواند بنشیند. خالی قرمز بر پیشانی او قرار گرفته و موهایش با ظرافتی حیرت آور به صورت مواج و به رنگ مشکی ساخته شده است و هر یک از موها 1.02 موج دارد. چشم های باریک و کشیده بودای لشان رو به منظره زیبای روبروست. رودخانه ای خروشان و مه گرفته که کمی آن سوتر با حرکت کشتی ها و قایق های مسافربری حسابی دلبری می کند. آسمان های خراش های شهر هم از نگاه بودا دور نمانده و به خوبی هویداست.

عبور از این مسیر پلکانی و مشاهده مجسمه بودا آن هم از زاویه های مختلف و کند و کاو غارهای کوچک و بزرگ نزدیک بودا خود یک تفریح مهیج است. ازآنجا که بودای لشان و کوه امی برای بودائیان یک پرستشگاه مقدس و باستانی است خیلی ها برای عبادت و انجام مراسم دعا خودشان را به اینجا رسانده اند و صف بازدید حسابی طولانی است. پس دوربینتان را به همراه داشته باشید و با آرامش تمام از صحنه های زیبای طبیعت پیش رو و مجسمه خارق العاده و آرام بودا لذت ببرید و مسیر را ادامه دهید.

با رسیدن به پایین کوه عظمت مجسمه را که حالا هیبت ترسناکتری پیدا کرده، بیشتر درک خواهید کرد. پای مجسمه هم پر از تابلوهای توجیهی است و خیلی از بودایی ها هم در مقابل بودا به روشن کردن عود مشغولند. ظرافت سازندگان مجسمه آنقدر زیاد بوده که تقارن را تمام و کمال در ساخت این مجسمه عظیم سنگی رعایت کرده اند. حتی ناخن های مجسمه نیز با دقت تمام حجاری شده است.

کوه امی بودا را در آغوش گرفته و گویی بودا جزئی از کوه و یا کوه بخشی از بوداست. جمله معروفی که عمرش به اندازه عمر مجسمه سنگی بودای لشان است. مجسمه متاسفانه بر اثر رویدادهای طبیعی و دستکاری های انسانی آسیب فراوانی دیده و حتی در جریان حمله مغول ها بخش هایی از آن تخریب شده است. گرچه دولت چندین بار اقدام به بازسازی کرده اما هنوز هم این مجسمه هزار و اندی ساله شگفت انگیز به مراقبت های بیشتری نیاز دارد تا همچنان سرپا بماند. با وجود همه این صدمات این مجسمه غول پیکر و مناظر اطرافش آنقدر استثنایی است که تمام این منطقه در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. اما چه شد که چینی ها و پیروان بودا به فکر ساختن چنین سازه حیرت انگیزی با این ابعاد عظیم افتادند، آن هم بدون ابزارهای مدرن امروزی!

تاریخچه مجسمه سنگی بودای لشان
همه چیز به سال ها قبل باز می گردد به روزگاری که سلسله قدرتمند و پرآوازه تانگ حکومت سرزمین وسیع چین را برعهده داشت. همین رودخانه مینجیانگ آرام که روبروی بودای نشسته و خندان لشان قرار گرفته کمی پایین تر با آب دو رودخانه دائو و چینگی به هم می پیوندند. در آن سالها این سه رودخانه بلای جان کشتی ها و قایق هایی بودند که قصد عبور از این رودخانه را داشتند. قایق ها اغلب متعلق به مردم فقیری بود که در پایین دست رودخانه زندگی می کردند و گاه گاهی هم باید با سیل و طغیان این رودخانه های سرکش دست و پنجه نرم می کردند.

این آب طغیانگر بهانه ای شد تا یک راهب چینی که Haitong نام داشت و از پیروان سرسخت بودا بود تصمیم جالبی بگیرد. وی به مردم و مقامات لشان چنین گفت که اگر مجسمه ای از بودا در این مکان ساخته شود بودا این آب طغیانگر را آرام خواهد کرد. راهب جوان برای پیاده سازی ایده اش دست به دامان مردم می شود و کمک های بسیاری با سفر به اقصی نقاط چین آن هم در طول بیست سال جمع آوری می کند. اما زمانی که برای ساختن مجسمه به لشان بازمی گردد با مخالفت مسئولین محلی روبرو می شود.

با این وجود او آنقدر بر روی تصمیم خودش سرسخت بود که در نهایت مجبور شد برای جلب اعتماد حاکمان سلسله تانگ و نشان دادن صدق ادعا و نیت خیرش چشمانش را از حدقه درآورد. در نهایت سال 713 میلادی آغاز ساخت این مجسمه غول پیکر بود. نکته جالب آنجا بود که برای ساخت مجسمه صخره و سنگ های بسیاری تراشیده شده و در نهایت به رودخانه ریخته می شده است و همین امر سبب می شده تا آب کمی تغییر جهت داده و از طغیان و قدرت تخریبش کاسته شود. Haitong زمانی که کار ساخت را به شانه می رساند همه کمک های جمع آوری شده را به پایان می رساند و دیگر هیچ پولی برای ادامه کار نداشته است.

وی تلاش های فراوانی می نماید اما در نهایت نمی تواند کار ساخت مجسمه بودا را به انتها برساند و در نهایت از دنیا می رود. چند سال بعد دو تن از شاگردان و مریدان وی دست به کار می شود و با دعوت از همه پیروان Haitong کار ساخت مجسمه را با قدرت از سر می گیرند. و در نهایت در سال 803 میلادی پس از نود سال، کار ساخت این شاهکار هنری به پایان می رسد. یکی از جذاب ترین ویژگی های مجسمه بودای لشان که سبب شده تا بعد از هزار و اندی سال هنوز هم در چنین منطقه پرباران و مه آلودی پابرجا بماند سیستم جالبی است که کار زهکشی آب های جاری اطراف مجسمه را انجام می دهد تا هیچ آبی به درون مجسمه نفوذ نکند. این سیتم جالب به وسیله لوله ها و کانال هایی پیاده سازی شده که با هوشمندی تمام در قسمت هایی همچون سر، پشت گوش، بازوها و لباس تن مجسمه پنهان شده اند.

بودای سنگی لشان هنوز هم بلندترین مجسمه بودا در سراسر جهان است. اگرچه خیلی ها در سراسر جهان این مجسمه را نماد سیدارتا گوتما بودای تاریخی چین می دانند اما خیلی های دیگر بر این باورند که این مجسمه در واقع نمادی از بودای میتریا است. فردی که قرار است روزگاری به زمین بیاید و به روشنی کامل برسد آنگاه مفاهیم دارما یا همان مفاهیم اصیل بودا را به همگان آموزش داده و در نهایت با جاری ساختن عدالت جانشین بودای بزرگ سیدارتا گوتما شده و بر سراسر زمین حکمرانی کند. البته تا قبل از روی کار آمدن سلسله تانگ باور بودای میتریایی در میان مردم قوی تر بوده چرا که چندین مجسمه بودای میتریایی در سراسر چین ساخته شده است. اما گویی سلسله تانگ از اینکه این مجسمه به عنوان یک منجی به نظر بیاید خیلی خشنود نبوده و بر اثر یک سری ملاحظات سیاسی سعی در کمرنگ کردن این باور داشته است.

اما داستان های بودای لشان پایانی ندارد. در اکتشافات اخیر نظریه جدیدی مطرح شده که بسیار جذاب است. در این نظریه اگر به کوه های Lingyun، Wuyou و Guicheng که درست پشت سر بودای نشسته و خندان قرار گرفته اند بنگرید بودایی را خواهید دید که خوابیده است. مجسمه ای که در راستای شمالی به جنوبی خوابیده و سر آن در کوه Wuyou ، بدنش در کوه Lingyun، و پاهایش در کوه Guicheng قرار گرفته است. آنچه جالب است اندازه این بودای خوابیده است به طوری که از سرش در شمال تا پاهایش در جنوب بیش از 4000 متر فاصله است و آن را تبدیل به بزرگترین بودای خوابیده جهان کرده است! برخی معتقدند وجود معبد موجود بر بلندای کوه و جنگل های بامبو به همراه سنگ ها که در مجموع سر این بودا را تشکیل می دهند نشان از حواس 5 گانه انسان است!

برای رسیدن به این مجسمه زیبا می توانید از قطارهای پرسرعت Chengdu Leshan Emeishan استفاده کنید که از ایستگاه Chengdu به سمت لشان حرکت می کنند. کشتی های متعددی نیز همه روزه تورهایی به مقصد این جاذبه پرطرفدار برگزار می کنند. نزدیکترین فرودگاه به این جاذبه نیز 150 کیلومتر با آن فاصله دارد و باقی مسیر را باید با اتوبوس یا قطار طی کنید. اتوبوس های متعددی هم همه روزه از ایستگاه های شهر لشان و یا سایر شهرهای عازم این منطقه گردشگری پرطرفدار می شوند. به خاطر داشته باشید این منطقه در روزهای تعطیل بسیار شلوغ است و افراد بسیاری برای تفریح و یا عبادت خودشان را به بودای بزرگ لشان و معابد اطرافش می رسانند.

29 – کاخ پوتالا ( Potala Palace)

جاهای دیدنی چین 2

رودخانه یانگتسه یکی از معروف ترین رود های چین است که از کنار مهم ترین سایت ها و جاذبه های توریستی چین عبور می کند و برای نمونه می توان به سد سه دره اشاره کرد که بزرگ ترین نیروگاه برق آبی جهان را دارد. گردشگران می توانند سوار بر کروز در گشت رودخانه شرکت کنند و از میان برخی از زیبا ترین و شگفت انگیز ترین جاذبه های چین گذر کرده و در سواحل اطراف به بازدید از سایت های توریستی محبوب بپردازند. رودخانه ی یانگتسه نه تنها مکانی محبوب در میان مردم است بلکه زیستگاه امن و آرامی برای گونه های مختلف در حال انقراض نیز می باشد، در این رودخانه می توانید کرکدیل های چینی و دلفین های رودخانه ای را تماشا کنید.

سالانه بیش از ده میلیون گردشگر برای بازدید از شهر یخی معروف جهان به سوی شهر شمالی چین سفر می کنند.
در این منطقه هوای دما به شدت پایین بوده و اغلب با وزش باد های سرد سیبری به 25 درجه منفی صفر نیز می رسد.

تقریبا 200 هزار متر مکعب یخ از رودخانه جمع آوری شده و به سوی منطقه ی ساخت و ساز انتقال می یابد.
بیشتر کارگرانی که یخ ها را برش می زنند کشاورزان روستا های مجاور می باشند، این یخ ها با اره های برقی به تکه های کوچک تر تبدیل می شوند. این کارگر ها قبل از طلوع آفتاب در دمای کم برای دریافت مبلغ روزانه 27 پوند تلاش می کنند.

درشکه های سورتمه ای با اسب بازدیدکنندگان را در محوطه شهر بزرگ یخی جابجا می کنند.

شمارش معکوس برای رونمایی از تمام بخش های پروژه شروع شده است. هر فرد برای ورود به شهر مبلغ 38 پوندی می بایستی پرداخت نماید. گفتنی است که این فستیوال در سال گذشته بیش از 3.5 میلیارد دلار درآمد داشته است.
در مجموع 16 تیم از 12 کشور جهان و منطقه برای بازگشایی جشنواره ی هاربین در مسابقه ای رقابت کردند.
گردشگرانی که فرصت سفر به چین را ندارند، می توانند با رزرو آنلاین هتل به سوی سوئد سفر کنند و از تماشای هتل بزرگ یخی معروف لذت ببرند. فرصت تماشای آثار یخی را در این فصل زمستان از دست ندهید.

مشاهده این گوش‌پاک‌کن‌ها در خیابان‌های چنگدو منظره‌ای عادی‌ست و بخشی از یک سنت قدیمی‌ست که گفته می‌شود به قرن‌ها پیش بازمی‌گردد. به گفته فوشیا دانلوپ، نویسنده کتاب آشپزی که تجربه خود از دوستی با یکی از گوش‌پاک‌کن‌ها را در زمان تحصیل در چنگدو در اواسط دهه 1990 در کتابی گرداوری کرده، این سنت به دوران سلسله سونگ(1279-960) بازمی‌گردد. این مردان-و به‌ندرت زنان- تا به امروز در چای‌خانه‌های پرطرفدار شهر(مانند چای‌خانه‌ای که در پارک پیپل مرکزی قرار دارد) و کوچه‌های عریض و باریک با ساختمان‌های به سبک سلسله چینگ و پر از گردشگر پرسه می‌زنند. اگرچه آنها گاهی اوقات مغازه‌های موقتی یک‌روزه با چند صندلی راه می‌اندازند، اما کار آنها با گردش در شهر ادامه می‌یابد.

طرفداران این سنت آن را به اندازه دفعاتی که به آرایشگاه می‌روند و موهایشان را کوتاه می‌کنند، انجام می‌دهند.
اگرچه این رسم چنگدو از پاک کردن گوش فراتر می‌رود. تمیز کردن گوش یا Tao er به گونه‌ای که در اینجا انجام می‌شود تشریفات ماهرانه 20 تا 30 دقیقه‌ای با استفاده از مجموعه‌ای از ابزارهای تخصصی‌ست. طرفداران این سنت آن را به اندازه دفعاتی که به آرایشگاه می‌روند و موهایشان را کوتاه می‌کنند، انجام می‌دهند. این کار یکی از کارهای پرطرفدار در میان گردشگران نیز به شمار می‌رود. طبق گزارش منتشرشده توسط سرویس خبری چین، این گوش‌پاک‌کن‌ها پیش از اینکه حتی گوشی را لمس کنند، آموزش‌های مفصلی در زمینه بالا بردن دقت و خونسردی دریافت می‌کنند. در یکی از این تمرینات آنها باید با استفاده از موچین نخ‌های ریز فتیله روشن شمع را بدون خاموش کردن شعله بردارند.
دانلوپ در خاطرات دوران زندگی خود در چنگدو در دهه 1990 با نام باله کوسه و فلفل سیچوآن: خاطرات غذایی ترش و شیرین در چین، اولین جلسه تمیز کردن گوش خود را با عنوان «احساس هیجان‌انگیز» و «قلقلکی خوشایند» توصیف می‌کند. با وجود چنین توصیفی چگونه می‌توانستم شانس خود را برای انجام این کار از دست بدهم؟
چند روز بعد از رسیدن به چنگدو، در حال نوشیدن چای گل یاس در چا‌ی‌خانه هِمینگ واقع در پارک پیپِل بودم که دوباره صدای مرد گوش‌پاک‌کنی را شنیدم. سعی کردم بر ترسم غلبه کنم و با اشاره او را به سوی خود فرا خواندم. استاد شو، چنان که روی کارت روی سینه‌اش نوشته شده بود، چراغ بالای سرش را تنظیم کرد و با چنگال فلزی نازکی به گوشم نزدیک شد.
از او پرسیدم: «آیا درد دارد؟». اما دیگر برای فرار دیر شده بود.
او با صدای آرامی گفت«ابداً». دقیقاً همان چیزی که دندان‌پزشکم همیشه قبل از استفاده از همان مته وحشتناک خود می‌گوید.

او گفت: «خیلی کثیف است، خیلی زیاد. باید این کار را زود به زود انجام دهید».
او گفت، به دلیل خشک و دانه دانه بودن جرم گوش آسیایی‌ها، تمیز کردن گوش‌های آنها در مقایسه با غربی‌ها که جرم گوش‌هایشان زرد و چسبناک است، راحت‌تر است. مادر من چینی بود ولی متأسفانه ظاهراً جرم گوشم به پدر ایرلندی-اسکاتلندی‌ام برده بود. او برای اثبات حرفش جرم بزرگی که همان موقع از گوشم بیرون آورده بود را نشانم داد.
استاد شو پس از بیرون آوردن تمام جرم‌ها وسیله‌ای که یک طرف آن پر داشت را برداشت و آن را داخل مجرای گوشم کرد و چند بار آن را به آرامی چرخاند. برای بخش آخر نیز با ژست مخصوصی آن وسیله دیاپازون‌مانند را بیرون آورد، سپس دندانه قابل ارتعاش آن را لمس کرد و به طرز عجیبی آن را درحالی که وز وز می‌کرد به ترتیب کنار عصب‌های گوش‌هایم گرفت و سپس فوراً سراغ مشتری بعدی رفت. اگرچه شنوایی‌ام مانند ابرانسان‌ها نشده بود اما این تجربه به طرز عجیبی رضایت‌بخش بود- مثل خاراندن جایی دور از دسترس.
این تجربه به طرز عجیبی رضایت‌بخش بود- مثل خاراندن جایی دور از دسترس.

در حقیقت بهترین صفت برای توصیف پیامدهای پاک کردن گوش، شوفو یا ترکیبی از رضایت‌بخشی، تعادل، نشاط و آرامش است. همین امر ثابت می‌کند که چرا پاک کردن گوش جزئی از سنت خیابانی چنگدوست، شهری که به‌خاطر سبک زندگی خون‌سردانه و بی‌خیال‌وارانه‌اش در چین بدنام است.

می‌توانیم آن را به باز کردن کمربند در ملاء عام تشبیه کنیم
چنگدو را سال‌ها به‌عنوان شهری با استرس کم و سبک زندگی «سرت به کار خودت باشد» می‌شناسند. مواد غذایی در این شهرِ خوش آب و هوا به وفور یافت می‌شود و در کل مکان ایده‌آلی برای شکوفایی فرهنگ و ادبیات است. یانگ یونگ و سیما یانگرو، دو شاعر برجسته سلسله هان(206 ق.م- 220 ب.م) هستند که هر دوی آنها در چنگدو متولد شدند. دوفو، شاعر مشهور کلاسیک چینی(770-712) که اغلب از او با عنوان «شاعر حکیم» چین یاد می‌شود نیز چگنگدو را برای نوشتن اثر برجسته خود در دهه چهل سالگی‌اش انتخاب کرد. پورتر گفت: «چنگدو همیشه شهری تجاری بوده است. ایده‌هایی که وارد این شهر می‌شد آن را به مکانی پر از خلاقیت و البته آرامش‌بخش تبدیل کرده است. آنها مجبور نبودند برای به‌دست آوردن چیزی سعی کنند، تمام آنچه که لازم بود به سمت آنها می‌آمد».

به گفته آنیتا لای، کسی که در چنگدو متولد و بزرگ شده است، امروزه جوانان علاقه‌ای به سپردن گوش خود به دست گوش‌پاک‌کن‌ها نشان نمی‌دهند. او می‌گوید شکاف نسلی جدی‌ای در میان مشتریان گوش‌پاک‌کن‌ها ایجاد شده که نیمی از آنان را گردشگران بومی و غیر بومی و نیمی از آنان را افراد مسن محلی تشکیل می‌دهند. لای گفت: «بسیاری از جوانان فکر می‌کنند این کار کمی ترسناک است و در مورد بهداشتی بودن آن نیز تردید دارند». اگرچه این کار نقش مهمی را در فرهنگ چنگدو ایفا می‌کند اما او اقرار کرد که تابه‌حال آن را امتحان نکرده است.
اما اگر جوانان به آن علاقه‌ای نداشته باشند آیا این سنت همچنان برای نسل‌های بعدی باقی خواهند ماند؟ سرویس خبری چین گزارشی از گوش‌پا‌کنی به نام چِن کیائو تهیه کرد که نگران آینده شغلی‌اش است. او گفت که لازم است این شغل به رسمیت شناخته و از آن رسماً حمایت شود. «ما می‌خواهیم این سنت را برای نسل‌های بعدی به ارث بگذاریم و از آن به‌عنوان بخشی از فرهنگ چنگدو- که میراث فرهنگی نامشهود این شهر است حفاظت کنیم».
اما تا آن روز چن و همکارانش به انجام کاری که در آن تبحر دارند ادامه خواهند داد: ایجاد حس لذت‌بخش آرامش در مشتریان.
«سنت‌هایی که ما را گرفتار می‌کنند»، مستندی سریالی از بی‌بی‌سی تراول است که با شناسایی فرهنگ‌های متمایز در سراسر دنیا از آنها تجلیل می‌کند.