“وقتی به طور اتفاقی این عکس را دیدم، بی اختیار گفتم: وای عالیه. پیش خودم فکر کردم: این ساختمان شگفت انگیز، فتوشاپ شده؟ اگر واقعی است، چه کسی این عکس را گرفته است؟ چطور میتوانم به آنجا بروم؟”
اسم این ساختمان هوا محل است و نه تنها واقعی است بلکه دسترسی بسیار آسانی از طریق جیپور در ایالت راجستان دارد. این ساختمان بخاطر وجود 935 پنجره مشبک کاری شده و اندرونی با تهویه سراسری به “کاخ باد” معروف شده است. کاخ هوا محل در سال 1799 و برای توسعه قصر شهر سلطنتی آن دوران، ساخته شده است. این کاخ، پنج طبقه دارد و به سفارش حاکم راجپوت به شکل تاج کریشنا، خدای هندوها و خدایی که این حاکم میپرستید،ساخته شده است. این ساختمان بعنوان محل زندگی استفاده نمیشده و بیشتر برای اطمینان از پنهان بودن بانوان سلطنتی راجپوت ساخته شده است. (از پرده یا حجاب در آن زمان به این منظور استفاده میشده تا زنان سلطنتی از دید عموم مردم پنهان بمانند.) آنها از طریق این پنجره های بیشمار و در عین حال کوچک میتوانستند بدون اینکه دیده شوند از زندگی و خرید و فروشهای بیرون از قصر و همچنین کارهای سلطنتی آگاه شوند و لذت ببرند.
عکاس این عکس کاملا متقارن که بنظر غیرواقعی می رسد ، ویکتور شنگ مدیر هنری در شهر هنگ کنگ است. شنگ جهانگردی است که از ثبت این منظره های الهام بخش از شهرها و فرهنگهای مختلف، واقعا لذت میبرد. تلاش او برای ثبت منظره های بینظیر، در این عکس بی عیب و نقص کاملا مشهود است. اگرچه هدف اصلی کاخ هوا محل دیگر منسوخ شده است ولی نمای بیرونی این کاخ، مکانی بینظیر و خیره کننده باقی مانده است که بُعد مسافت و سختی سفر را ارزشمند میسازد.

آخرین مورد ما تاج محل است که البته قرار گرفتن آن در انتهای فهرست به معنای کمتر اهمیت داشتن آن نیست و کاملاً برعکس. این مقبره سفید مرمرین که در فهرست میراث فرهنگی جهانی یونسکو نیز قرار گرفته در قرن 17 میلادی توسط شاه جهان و به افتخار سومین زنش، ممتاز مهال که در هنگام زایمان کردن درگذشت ساخته شده و ساخت آن در سال 1648 میلادی تکمیل شد. این مقبره در طول سال بیش از 7 میلیون گردشگر را به خود می بیند.

به روستای وادانملی، روستایی کوچک و ساحلی در دامنه های استان چنای می رویم تا با یکی از مارگیرهای شناخته شده این منطقه به نام راجندران ملاقات کنیم. راجندران در حالی که به آرامی مار کبرایی که در دست دارد را روی دست هایش بازی می دهد می گوید: «ما در حال هرس کردن شاخه های بیرون هستیم و صدای لرزشی که این موضوع ایجاد می کند باعث عصبی شدن مارها شده است». سپس در ادامه مار کبری را با استفاده از یک میله فلزی که نوکی قلاب مانند دارد به درون یک کوزه سفالی هدایت می کند.

به جامعه مشارکتی صنعت مارگیران ایرولا می رویم، انجمنی که در سال 1978 در وادانملی ایجاد شده تا به مارگیرها و کسب و کار آن ها در زمینه گرفتن سم این مارها سروسامان دهد. سالانه نزدیک به 50.000 نفر در هند در اثر نیش مارهای سمی جانشان را از دست می دهند و تنها درمان قابل اعتماد برای کسانی که نیش زده شده اند استفاده از پادزهرهای رسمی است که باید به سرعت تزریق شوند. در هند، 6 کمپانی بزرگ نزدیک به 1.5 میلیون دُز پادزهر در طول سال تولید می کند که بخش اعظم آن از زهری که توسط مردم ایرولا از مارها گرفته شده تولید می شود.
راجندران داخل یک گودال شنی که اطراف آن را یک دیوار کوتاه آجری احاطه کرده می پرد و به بقیه هشدار می دهد که بیرون بمانند. یک سقف کاهگلی بلند فضا را از نور شدید خورشید در امان نگه داشته و یک پلتفرم کوچک که از زمین بلند شده و در مرکز گودال قرار دارد دارای یک تخته سیاه است که جزییات مارهایی که در این مرکز نگه داشته می شوند روی آن نقش بسته است. این مرکز در واقع یک مرکز استخراج زهر از مارهای منطقه است.

به خاطر سلامت افراد و همچنین خود مارها، در انجام این کار باید بسیار محتاط و دقیق بود، به خصوص زمانی که تعداد این مارهای سمی زیاد باشد. این مرکز مجوزهایی رسمی برای نگه داشتن حدود 800 مار در آنِ واحد را دارد. راجندران می گوید: «ما هر مار را برای 21 روز اینجا نگه می داریم و در طی این مدت 4 بار زهر آن ها را می گیریم». پس از آن، این مارها در طبیعت رها می شوند و علامت رنگی کوچکی که روی فلس های شکم آن ها، قبل از آزاد کردن نقش می بندد باعث می شود که دیگر به صورت اشتباهی برای استخراج زهر شکار نشوند. به گفته راجندران، این علامت پس از چندین بار پوست اندازی به طور کلی محو می شود.

تاریخچه مردمان ایرولا و تعامل شان با مارهای سمی بسیار رازآلود و ناشناخته است اما بر اساس افسانه های محلی، دیدگاه های این مردم نسبت به مارها با باورهای دینی آن ها ارتباط تنگاتنگی دارد. الهه اصلی مردمان این منطقه یک دوشیزه به نام «کانیاما» است که ارتباط بسیار عمیق و نزدیکی با مار کبرا دارد. بسیاری از مراسم و سنت های این مردم شامل یک موبد است که وارد خلسه شده و مانند یک مار صدای هیس هیس تولید می کند و این مراسم نمادی از روح این الهه مقدس است.

سوسیلا، از زنام محلی ایرولا در مورد تبعیض هایی که در گذشته علیه این مردم صورت گرفته چنین می گوید: «وقتی که به روستا رفتیم ما را با نام های تحقیر آمیز صدا می زدند. با ما رفتار خوبی نمی شد و وقتی که می خواستیم معامله کنیم ما را فریب می دادند». بسیاری از مردمان ایرولا بی سواد بوده و در آسیاب ها و کارخانه های جدا سازی پوسته از برنج استخدام شده و یا مجبور به کارگری در دیگر بخش ها می شدند. سوسیلا در ادامه صحبت هایش با غرور چنین می گوید: «ما می توانیم بسیار سخت و با احتیاط کار کنیم. در پایان روز کاری، ما حتی نوک یک دانه برنج را در طول فرآیند جدا کردن پوسته نمی شکنیم»

علاوه بر این، سازمان بهداشت جهانی توصیه کرده است که پادزهر باید از مارهایی بدست آید که به طور کامل در اسارت زندگی می کنند. این بدان معناست که تقاضا و نیاز به مهارت های مردم ایرولا کاهش خوهد یافت زیرا آن ها در زمینه شکار مارهای وحشی تخصص دارند. راجندران و دیگران نیز ممکن است آخرین نسل از ایرولاهایی باشند که دانشی عمیق و منحصربفرد در مورد این خزندگان دوست داشتنی دارند. بیشتر خانواده های امروزی ایرولا از کودکان خود انتظار دارند که به هر نحوی شده خود را با جریان جامعه کلی هند همراه سازند. به همین دلیل بسیاری از کودکان این قبیله در مدارس ثبت نام کرده و دیگر والدینشان را در شکار مار برای گرفتن زهرشان همراهی نمی کنند. ویتاکر می گوید: « بسیاری از نسل جوان تر حتی از مارها می ترسند».
واژه های کلیدی: مار، زهر مار، سم مار، زهر، هند، سفر به هند، جاذبه های گردشگری هند، مار کبرا

فصل تابستان است و بسیاری از هموطنانمان برای رهایی از دغدغه های زندگی امروزی و البته گرمای طاقت فرسای این روزها، ترجیح می دهند به شهرهای خنک تر سفر کرده و با اقامت در برخی از بهترین هتل های ایران که در شهرهای خنک تر شمالی و جنوبی قرار دارند مدتی را به آرامش بگذرانند. با این وجود، داشتن آرامش در زندگی تنها با سفر به شمال کشور و رزرو هتل در رشت و مازندران و یا شهرهای جنوبی بدست نمی آید. گاهی اوقات برای داشتن یک آرامش تابستانه تنها لازم است چند روز کار را تعطیل کرده و در خانه استراحت کرد یا به جای ماندن در محل کار در ساعات گرم روز برای درآمد بیشتر، به خانه رفته و از یک خواب نیمروز در زیر کولر لذت برد. این فرهنگ زندگی همان چیزی است که در ادامه به جذابیت های آن خواهیم پرداخت.
اوایل سال جاری در یک بعدازظهر گرم به یکی از بازارهای محلی ایالت پنجاب در هند رفته و با مغازه های بسته مواجه شدم. در تلاش برای پیدا کردن یک جفت کفش بودم که آن ها را جایگزین کفش هایی کنم که در سال های اخیر با آن ها در شهرها و بازارهایی شبیه این بازار در منطقه گوآ قدم زده بودم. وقتی در مورد ساعت باز شدن این مغازه ها از دوستم سوال کردم، گفت که باید تا غروب صبر کنم تا مغازه ها باز شوند. بدین ترتیب دریافتم که در گوآ بین ساعت 13 تا 17 بعدازظهر هیچ مغازه ای باز نخواهد بود زیرا در ایالت غربی هند که در کنار دریا واقع شده همه از باور موسوم به «سوسگاد» (susegad) در هنگام صرف ناهار و دور ماندن از گرمای بیرون پیروی می کنند که یک باور عمومی است.

واژه «سوسگاد» که از واژه پرتغالی «سوسگادو» (sossegado) به معنای «آرام» یا «بی صدا» گرفته شده است به دیدگاه مردم گوآ برای آرامش و استراحت باز می گردد که به نظر می رسد در یک آرامش و رضایت همیشگی از زندگی به سر می برند. پری گوز، یک شهروند اهل گوآ که در شهر بنگالورو در ایالت کرناتاکای جنوبی هند زندگی می کند در این باره می گوید: «مانند خود خواب نیمروز، سوسگاد از این درک درونی می آید که نمی توانید و نباید با چیزهای کوچک مربوط به زندگی جنگید، مانند یک بعدازظهر گرم، شرجی و خواب آور تابستانی. بهترین کار این است که همه چیز را تعطیل کرده و مدتی را در سایه گذراند. در غیر این صورت قادر نخواهید بود که از غروب تابستانی خنکی که بدنبال آن می آید لذت ببرید». مانند دیگر شهروندان گوآ، گوز نیز از واژه اسپانیایی «siesta» به معنای خواب نیمروز یا قیلوله به جای واژه پرتغالی «sesta» استفاده می کند.
با این وجود، سوسگاد چیزی فراتر از یک چرت نیمروزی در ساعات گرم بعدازظهر است. شخار وایدیا، یکی از بازاریانی که در گوآ بدنیا آمده و بخش اعظم عمرش را در این شهر گذرانده می گوید: «سوسگاد به معنای زندگی کردن با سرعت پایین است، استفاده بی عجله از زمان شیرین خود در مورد همه چیز، سوال این است، این همه عجله برای چیست؟».
جوآنا لوبو، روزنامه نگاری است که در شمال گوآ بزرگ شده و اکنون در بمبئی زندگی می کند و ارتباط دوران کودکی خود با سبک زندگی مبتنی بر سوسگاد را چنین به یاد می آورد: «یک یکشنبه در کنار خانواده است، استراحت پس از یک ناهار سنگین پر از برنج، ماهی و سبزیجات، حرف زدن در مورد روستا یا بازی با کارت. احساس آرامش یا احساس رضایت از زندگی و دوست داشته شدن است».
رضایت از زندگی، سکوت فیزیکی و آرامش ذهنی چیزهایی بودند که هر بار با شهروندان گوآ صحبت می کردم به آن ها می رسیدم، هم در مورد آن هایی که در این منطقه از هند زندگی می کردند و هم کسانی که از آنجا مهاجرت کرده بودند. در حالی که دیگر شهرهای هند به خاطر سروصدای اتومبیل ها و ترافیک انسانی شان، به شکل بوق های متوالی و بحث های پرتنششان شناخته می شوند، در شهرها و روستاهای ایالت گوآ، صدای گوش نواز ناقوس کلیسا و صدای آرامش بخش زنگ دوچرخه هاست که زمان را به شما یادآور می شود.

با این وجود و به گفته لوبو، فرهنگ سوسگاد به معنای ترویج تنبلی یا بی علاقگی به کار نیست: «به عنوان یک گوآیی که در خارج از این منطقه زندگی می کند یا گوآنی های بمبئی، بزرگ ترین دغدغه و شکایت من این است که این واژه تغییر معنا یافته و طوری ارائه شده که معنای تنبلی و استراحت پیشگی مردم گوآ را به ذهن متبادر می سازد. بعضی اوقات تنها چیزی که برای روح انسان مفید است داشتن یک نوشیدنی خنک و یک خواب نیمروز خوب است. این به معنای تنبلی و کاهلی نیست. این به معنای تصمیم گیری در مورد این که برای چه تلاش کنیم و اینکه از چه چیزی دست بکشیم است و البته داشتن حس تصمیم گیری بین این دو».
کلیشه ها در مورد مناطق و جوامع مختلف در هند شکل گرفته است اما هر کدام از آن ها با کمی دید شک و برتری بزرگ توسط دیگران مورد توجه قرار می گیرند؛ از پنجابی های پرسروصدا و بددهن تا بنگالی های سوء استفاده گر و واپسگرا. اما ایالت گوآ و مردمان آن کلیشه متفاوتی دارند. این ایالت که یکی از کمترین جمعیت های هند را دارد (تنها کمی بیش از 1.5 میلیون نفر) از یک تلفیق دینی شاد و منحصربفرد بین فرهنگ هندو هندی ها و تاثیرات کاتولیک مسیحی پرتغالی سود می برد.
پرتغالی ها اولین بار در سال 1510 به این منطقه از هند آمدند. دلایل آن ها برای آمدن به گوآ بسیار بود اما مهم ترین آن ها را می توان بردن ادویه های ارزشمندی مانند فلفل سیاه و هل سبز به پرتغال و ترویج مسیحیت دانست. چیزی که آن ها در گوآ یافتند برایشان بسیار خوشایند بود: سواحل دست نخورده و جنگل های انبوه و البته یک بندر در دسترس و کارآمد که تجارت دریایی در منطقه را تسهیل می بخشید. بدین ترتیب بود که پرتغالی ها برای بیش از 450 سال در این منطقه از هند حضور داشتند.
تنها در سال 1961 و 14 سال تمام پس از استقلال هند از بریتانیا بود که گوآ توانست از کنترل پرتغالی ها به عنوان یک مستعمره بیرون بیاید. با این وجود، هنوز هم صحبت ساکنان این منطقه در مورد هند و محل زندگی خودشان انگار که دو کشور کاملاً مجزا و مستقل هستند طبیعی است زیرا برخلاف دیگر ایالات هند، بین مردمان و سبک زندگی گوآ با هند و ایالات دیگر آن تفاوت های واضحی وجود دارد. و ردپای فرهنگ سوسگاد تنها یکی از ردپاهای تاثیر پرتغالی ها بر این منطقه از هند است، در ایالتی که روح معتدل و مدیترانه ای در آن موج می زند.

بسیاری از شهروندان گوآیی از نسل های قدیمی تر هنوز هم پاسپورت های پرتغالی داشته و خانه های شخصی در پرتغال دارند. هنوز هم مردم زبان پرتغالی را در گوآ صحبت کرده و می فهمند، در حالی که سبک زندگی مبتنی بر سوسگاد، مذهب کاتولیک مسیحی، غذا، موسیقی و رقص، هنر و معماری این بخش از هند، هنوز هم از تاثیر قابل توجه دوران حکومت پرتغالی ها سخن می گوید.
فرهنگ غذایی این منطقه ترکیبی از غذاهای پرتغالی با مواد غذایی ساحلی مانند نارگیل و فلفل است و حتی نان اسنفجی پائو که در گوآ همه جا دیده می شود نیز هنوز هم از پرتغال وارد می شود. اگر ساعاتی در منطقه فونتاینهاس در پنجاب قدم بزنید که با عنوان محله لاتین گوآ از آن یاد می شود با معماری سنتی پرتغالی در کلیساها و عمارت های آن روبرو خواهید شد. در واقع تعداد بسیار کمی از ساکنان گوآ دست به تغییر معماری و ساختار خانه ها و عمارت های پرتغالی زنده اند و سعی بر این بوده که هنر و معماری سنتی ایالت تا حد امکان حفظ شده و دست نخورده باقی بماند.
وایدیا می گوید که احساس خویشاوندی و ارتباط نزدیک بین گوآ و پرتغال تا به امروز نیز ادامه داشته است: «برخلاف بریتانیایی ها که کنترل کامل و استعمارگرانه منابع هند را در دست گرفتند، پرتغالی ها گوآ را تنها یک مستعمره برای کسب درآمد نمی دیدند؛ در واقع این ایالت را بخشی از پرتغال می دانستند. از این رو مردم گوآ نیز آن ها را از خود می دانستند تا استعمارگرانی خارجی».

در ادامه با خود گفتم که آیا فرهنگ سوسگاد تنها متعلق به مردمان کاتولیک ساکن گوآ است یا خیر زیرا میراٍ پرتغالی در میان گوآیی های کاتولیک بسیار قوی تر است، مردمانی که توسط کشیش های یسوعی پرتغالی به دین مسیحیت گرویده اند. می دانستم که تنها 25 درصد از مردم ساکن این ایالت کاتولیک هستند در حالی که اکثریت جمعیت آن، در حدود 66 درصد، هندو بوده و این موضوع باعث شده بود فکر کنم که شاید تنها آن دسته از گوآیی هایی که به دین مسیحیت گرویده اند به فرهنگ آرامش سوسگاد باورمند هستند. با این وجود با هر کسی که صحبت می کردم بیشتر به اشتباه خودم در این زمینه پی می بردم زیرا هر کسی که در این ایالت به دنیا آمده و یا حتی برای چند سال در آن زندگی کرده بود این فرهنگ را پذیرفته بود.
در واقع، به گفته یک وبلاگ نویس به نام آنورادا گویا که 5 سال پیش و پس از کار در دهلی نو و بنگالوور به گوآ نقل مکان کرده است، فرهنگ سوسگاد مانند آفتاب و دریای ایالت گوآ خود یک جاذبه گردشگری است که بسیاری را از سراسر نقاط کشور به این منطقه می کشاند. او می گوید که در طی 5 سال گذشته، از زمانی که به گوآ نقل مکان کرده، سبک زندگی روزمره او نیز کندتر و آسان تر شده و به شکل زندگی رایج مردم محلی این ایالت درآمده است.
وقتی که سعی کردم به عمق دلایل منحصربفرد بودن فرهنگ سوسگاد در گوآ نفوذ کنم، رفته رفته متوجه شدم که انسجام و همبستگی نزدیک و قوی مردم این منطقه در رواج این سبک زندگی تاثیر قابل توجهی داشته است. البته همه چیز در این فرهنگ با خواب نیمروزه شروع می شود، ضرورتی پذیرفته شده در جامعه ای کشاورز که روزگاری مردمان آن برای کار در مزارع یا صید ماهی و فروش در بازارهای صبحگاهی مجبور به زود بیدار شدن بودند. در کنار کار، آن ها یاد گرفتند که به استراحت نیز اهمیت دهند و بدین ترتیب تعادلی شکل گرفت که به احساس رضایت از زندگی و داشتن آرامش منتهی شد. از این رو حرکت از خواب نیمروز به فرهنگ سوسگاد یک تکامل طبیعی در سبک زندگی مردمان گوآیی بود.
ساکنان این منطقه بر این باورند که گوآ همواره با وفور نعمت و حاصلخیزی طبیعی مورد لطف خداوند بوده است، چیزی که در دیدگاه رضایتمندانه مردم منطقه نسبت به زندگی بی تاثیر نبوده است. ارتباطات اجتماعی هنوز هم در گوآ قوی است و مردم با هم و در کنار هم کشاورزی و برداشت محصولاتشان را انجام می دهند یا برای سفال گذاری سقف ها با نقاشی دیوار خانه ها به شکل گروهی به یکدیگر کمک می کنند.

به باور ساکنان این منطقه، مرزهای روستایی و شهری برای آن ها تنها مفهومی نامی است و باور به مساوات و برابری انسان ها به طور ذاتی در نهاد مردمان این منطقه وجود دارد به طوری که هیچ کسی خود را از همسایه اش بهتر و برتر نمی داند. این باوری است که ریشه در گذشته این منطقه دارد، روزگاری که گوآ خود را منطقه ای متفاوت و منزوی از هند می دانست، نه از لحاظ جغرافیایی بلکه اجتماعی، هندی که تحت تسلط و حکومت بریتانیایی ها بوده و در مقابل پرتغالی ها بر گوآ حکومت می کردند. بدین ترتیب نیاز به انسجام، همبستگی و نزدیک بودن حس می شد، بدون این که به جایگاه اجتماعی یا تمایلات دینی توجهی شود.
همانطور که گویا می گوید: «وقتی که تازه به گوآ آمده اید، مدتی طول می کشد تا به رویکرد سوسگاد آن به زندگی عادت کنید اما وقتی که با ریتم آن هماهنگ شوید، از آن لذت برده و ریتمی خوشایند برای زندگی روزمره شما شکل می گیرد».

هند کشوری است که برای رفتن به آن باید ویزا (روادید) داشت. اولین سوالی که در این باره وجود دارد این که چگونه و با چه قیمتی می توان ویزای هند را تهیه کرد. دیگر اینکه برای اخذ ویزا چه مدارکی لازم است. در این مقاله تمام این موارد و نیز اطلاعات دیگری که برای رفتن به هند نیاز دارید در اختیارتان قرار داده می شود. با اینکه رفتن به هند می تواند جالب باشد اما پیشنهاد می شود از شهرهای زیبا و معروف ایران نیز قافل نشوید. یکی از دیدنی ترین شهرهای ایران شیراز است که دارای جاذبه های گردشگری فراوانی است. برای اقامت در این شهر می توان لیست هتل های شیراز را در سایت ایران هتل آنلاین مشاهده و یکی را رزرو نمود و از سفر خود در شیراز با خیال راحت لذت برد.

معرفی کلی کشور هند
هند کشور بزرگ و پرجمعیتی است. پایتخت آن شهر دهلی نو و بزرگ ترین شهرش بمبئی است. هندی ها به دو زبان هندی و انگلیسی صحبت می کنند. پول رایج این کشور روپیه و ساعت رسمی هند یک ساعت از ایران جلوتر است. هند را کشور 72 ملت می نامند چون دارای تنوع بالایی از لحاظ وجود دین و مذهب است. با این حال اغلب مردم هند دارای دین هندوئیسم هستند.

سفارت هند در تهران
امروزه ایران و هند دارای روابط دوستانه ای با هم هستند و سفارت هند در تهران در حال فعالیت است. از جمله فعالیت هایی که سفارت هند در تهران انجام می دهد می توان به صدور ویزا اشاره کرد. آدرس این سفارت در تهران، منطقه ۷، خیابان دکتر بهشتی، خیابان میرعماد، نبش کوچه نهم، پلاک ۲۲ و تلفن تماس آن برای پاسخ به سوالات عمومی ۸۸۷۵۵۱۰۳-۰۲۱ و برای رسیدگی به امور مربوط به ویزا ۸۸۷۵۵۱۰۲-۰۲۱ می باشد. شماره فکس ۸۸۷۵۵۹۷۳-۰۲۱ و ساعت کاری آن روزهای یکشنبه تا پنجشنبه از ۸:۳۰ تا ۱۷ است.

سفارت ایران در هند
ایران دارای دو سفارت در شهرهای دهلی نو و بمبئی و یک سرکنسولگری در شهر حیدرآباد کشور هند است. ساعت کار سفارت ایران در دهلی نو از ۹:۱۵ تا ۱۷:۰۰، در بمبئی از ۹:۳۰ تا ۱۵:۳۰ و در حیدرآباد از ۹:۰۰ تا ۱۳:۰۰ و ۲۱:۰۰ تا ۲۴:۰۰ است. تلفن تماس در دهلی نو ۹۱۱۱۴۲۴۷۷۷۸۶+، در بمبئی ۹۱۲۲۶۶۸۸۷۰۷۰+ و در حیدرآباد ۹۱۴۰۲۳۳۵۲۷۲۲+ و آدرس سفارت ایران در دهلی نو خیابان باراخامبا ۵، در بمبئی ماراگ کارنتی آگوست، جاده نپنسی، سواپنا پلاک ۴۷ و در حیدرآباد جاده امام خمینی، خیابان شماره ۷، بانجارا هیلز، شماره ۸-۲-۵۹۸/A/۱۳ است.

نحوه ی درخواست ویزای هند
برای دریافت ویزای هند ابتدا باید به صورت آنلاین درخواست دهید. برای ثبت درخواست ویزای هند بر اینجا کلیک کنید. سپس به قسمت درخواست ویزای معمولی (Regular Visa Application) بروید و اطلاعات خواسته شده را وارد کنید. بعد از ارسال فرم ویزا، یک شماره فایل اینترنتی به شما داده می شود که باید آن را تا دریافت ویزا نزد خود نگه دارید. سپس باید از فرم درخواست ویزای خود، پرینت بگیرید و آن را به همراه مدارک لازم به «مرکز درخواست ویزای هند» که تنها در بازه زمانی 8 تا 13:30 فعالیت می کند تحویل دهید و هزینه آن را پرداخت کنید. سپس به سفارت هند بروید و مراحل گرفتن ویزا را پشت سر بگذارید. در نهایت پاسپورت شما به مرکز درخواست ویزای هند ارسال می شود و به همراه ویزا به شما تحویل داده می گردد. آدرس مرکز درخواست ویزای هند تهران، بلوار آفریقا، کوچه آناهیتا، پلاک ۲، طبقه اول، آژانس مسافرتی همسفران البرز و شماره تلفن آن ۹۱۰۰۵۰۱۲-۰۲۱ می باشد. آدرس شعبه مشهد نیز بلوار احمدآباد، خیابان ابوذر هشتم، آژانس مسافرتی آتی و تلفن تماس آن ۳۸۴۳۱۹۱۹-۰۵۱ است.

نکات قابل توجه قبل از ثبت درخواست ویزای هند
باید در زمان بازگشت از هند، حداقل شش ماه از اعتبار پاسپورت شما باقی مانده باشد.
اگر پاسپورت قدیمی دارید، باید آن را در کنار دیگر مدارک با خود به همراه داشته باشید. در صورتی که پاسپورت خود را گم کرده اید، باید گزارش پلیس داشته باشید. اگر این گزارش را هم ندارید، باید فرمی پر کنید و در آن شماره پاسپورت قدیمی و محل گم شدن آن را بیان کنید.
علاوه بر فرم درخواست ویزا به صورت پرینت گرفته شده، یک کپی از آن را نیز به همراه داشته باشید.
علاوه بر اینکه در فرم درخواست ویزا عکس قرار می دهید، یک قطعه عکس نیز بر فرم پرینت گرفته شده منگنه کنید.
فرم درخواست ویزا باید به زبان انگلیسی و کاملا با دقت و به طور صحیح پر شود وگرنه به سرعت توسط رد می شود.
ثبت درخواست ویزا و پرداخت هزینه آن، به معنای دریافت حتمی ویزا نیست.
هزینه هایی که برای درخواست ویزا پرداخت می کنید، به هیچ عنوان پس داده نمی شود.
استفاده از تلفن همراه ماهواره ای در هند ممنوع است.
صدور ویزای گردشگری و تجاری هند ۴ روز کاری و دیگر ویزاها حدود ۱۰ روز کاری طول می کشد.
قبل از مراجعه به مرکز درخواست ویزای هند باید هدف خود از سفر را مشخص کنید.

مراجعه ی غیرحضوری به مرکز درخواست ویزای هند
فرم اولیه را از اینجا دانلود کنید و پر نمایید. فایل اسکن صفحه اول پاسپورت خود را همراه با فایل اسکن آخرین ویزای خود (در صورتی که قبلا به هند سفر کرده اید) و فرم پر شده را تا ساعت ۱۴ روز کاری برای مرکز درخواست ویزا به آدرس اینجا باعنوان (subject) «Form Filling» ایمیل کنید و در متن ایمیل خود حتما یک شماره موبایل درج نمایید. لازم به ذکر است هزینه خدمات غیر حضوری تکمیل فرم، دو برابر حالت حضوری و معادل 20 هزار تومان است.

مدارک و هزینه های مربوط به انواع ویزاهای هند
برای دریافت هر نوع ویزای هند اولین مدارکی که باید ارائه دهید کپی کاغذی از فرم تکمیل شده درخواست ویزای هند، دو قطعه عکس جدید ۲ × ۲ اینج، پاسپورت قدیمی و جدید به همراه کپی از تمام صفحات به اضافه آخرین ویزای استفاده شده و کپی آن و نیز کپی از تمام صفحات شناسنامه است. حال ممکن است برای گرفتن هر نوع ویزا به مدارک دیگری نیز احتیاج داشته باشید که در ادامه بیان می شود.

1. ویزای گردشگری هند
مدارک:
کپی بلیت هوایی برگشت
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۱۰۰ دلار
ویزای ۱ تا ۵ ساله: ۲۰۰ دلار
2. ویزای تجاری هند
مدارک:
فرم ویزای تجاری (ممکن است نیاز نباشد)
دعوتنامه شرکت یا سازمان دعوت کننده در هند
نامه ای از شرکت متقاضی در ایران مبنی بر کار کردن فرد متقاضی در آن و رفتن به یک سفر تجاری به هند
مدرکی از سابقه مالی شرکت متقاضی
نکته: پاسپورت شما باید حداقل ۶ ماه تا ۱ سال اعتبار داشته باشد.
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۲۷۵ دلار
ویزای ۱ تا ۵ ساله: ۳۵۵ دلار

3. ویزای کنفرانس هند
مدارک:
دعوت نامه از سازمان برگزار کننده کنفرانس در هند
نامه ای از وزارت امور خارجه هند (در صورتی که سازمان دعوت کننده غیر دولتی است)
معرفی نامه ای از سازمان ایرانی
کپی از بلیت هوایی برگشت
هزینه:
ویزای 6 ماهه: ۸۰ دلار
4. ویزای تحصیلی هند
مدارک:
کپی شناسنامه و کارت ملی به همراه ترجمه انگلیسی
مدرک معتبر مبنی بر پذیرفته شدن فرد متقاضی در دانشگاه یا موسسه آموزشی شناخته شده در هند
نامه موافقت یا گواهی عدم خلاف از وزارت بهداشت دولت هند در صورت تصمیم به گذراندن دوره پزشکی که می توانید آن را از موسسه یا دانشگاهی که در آن پذیرش شده اید دریافت کنید
قبولی در امتحان NEET برای گذراندن هر نوع دوره پزشکی
گزارش مورد تائید از حمایت مالی
سند تبادل ارزی به ارزش ۲۰۰۰ دلار
گواهینامه های آموزشی فرد متقاضی
هزینه:
۸۰ دلار
نکته: در صورتی که برای پذیرش قطعی خود نیاز دارید امتحان ورودی بگذارید، می توانید از ویزای دانشجویی موقت استفاده کنید. بدین منظور باید گواهینامه پذیرش موقتی از دانشگاه مورد نظر را دریافت کنید.

5. ویزای تحقیقاتی هند
مدارک:
کپی شناسنامه و کارت ملی به همراه ترجمه انگلیسی
پذیرشنامه از موسسه آموزشی یا دانشگاهی شناخته شده در هند
معرفی نامه
نامه درخواست تحقیقات
خلاصه ای از برنامه تحقیقاتی
اسناد مدرک لیسانس یا فوق لیسانس
برنامه سفر
رضایتنامه راهنما برای نظارت بر محقق
گزارش رضایت بخش از وضعیت مالی
سند تبادل ارزی به ارزش ۲۰۰۰ دلار
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۸۰ دلار
ویزای ۶ ماه تا ۱ ساله: ۱۲۰ دلار
ویزای 1 تا 5 ساله: ۲۰۰ دلار

6. ویزای استخدام هند
مدارک:
قرارداد اصلی (نامه استخدامی) و یا نامه تعامل با اتباع خارجی از سوی شرکت هندی
کپی سند ثبت شرکت هندی
یک گواهی از سوی کارفرما با ذکر حقوق تبعه خارجی در آن و اشاره به قوانین مالیات کشور هند
شرکت استخدام کننده باید تائید کند که اتباع و شهروندان هندی واجد شرایط این شغل وجود ندارد.
مدارک صلاحیت آموزشی و تخصص حرفه ای فرد متقاضی
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۲۳۵ دلار
ویزای ۶ ماهه تا ۱ ساله: ۲۷۵ دلار
ویزای 1 تا 5 ساله: ۳۵۵ دلار
7. ویزای درمانی هند
مدارک:
نامه ارجاعی یا توصیه مقدماتی پزشکی از سوی بیمارستان ایرانی و پیشنهاد بر دریافت درمان پزشکی تخصصی در خارج از کشور
نامه ای از سوی بیمارستان در هند با ذکر زمان ملاقات و هزینه حدودی درمان
گزارشی از وضعیت مالی
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۸۰ دلار
ویزای ۶ ماهه تا ۱ ساله: ۱۲۰ دلار

8. ویزای کارورزی هند
این ویزا برای گذراندن دوره کارآموزی در شرکت های هندی، موسسه های آموزشی و نهادهای NGO است.
مدارک:
نامه ای از سوی سازمان، شرکت و یا سازمان مردمی (NGO) مورد نظر برای نشان دادن پذیرش تبعه خارجی برای کارورزی و ذکر مدت کارورزی
دیگر مدارک مربوط به ویزای دانشجویی
نکته: نباید فاصله میان اتمام آخرین مدرک تحصیلی دانشگاهی تا آغاز دوره کارورزی بیش از یک سال باشد.
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۸۰ دلار
9. ویزای فیلم هند
مدارک:
نامه ای راجع به قصد فیلم برداری در هند با ذکر برنامه تولید یا درج تاریخ فیلم برداری (در این نامه باید خصوصیات بازیگران و عوامل فیلمبرداری که به هند می روند و لوکیشن های فیلمبرداری و لیست تجهیزات فیلمبرداری به صورت کامل ذکر شوند)
مجوز فیلمبرداری از وزارت اطلاعات و نمایش هند
اظهارنامه مالی از سوی متقاضی برای نشان دادن شرایط مطلوب اقتصادی وی
کپی بلیت برگشت
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۱۲۰ دلار

10. ویزای ورود هند
این ویزا شامل شهروندان هند با تابعیت غیر هندی، اتباع خارجی که با اتباع هندی ازدواج کرده اند، کسانی که مالک زمینی در کشور هند هستند و اعضا تیم های ورزشی و ملی ایران که برای شرکت در رویدادها و مسابقات بین المللی به هند می روند می شود.
مدارک:
سند ازدواج با اتباع هندی
کپی پاسپورت برای شناسایی اتباع هندی
کپی فرم تمدید در صورت تمدید مدت اقامت در هند
نامه از وزارت ورزش و جوانان، وزارت امور خارجه و وزارت امور وطن برای ورزشکاران
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۸۰ دلار
ویزای ۶ ماهه تا ۱ ساله: ۱۲۰ دلار
ویزای 1 تا 5 ساله: ۲۰۰ دلار
درخواست و تحویل ویزای الکترونیکی هند
دریافت ویزای الکترونیکی هند خدمتی است که جدیدا ارائه شده است. در این روش نیازی به مراجعه حضوری به سفارت هند نیست بلکه تمام مراحل درخواست به صورت آنلاین انجام می شود و در نهایت نیز ویزای هند به صورت الکترونیکی برای فرد متقاضی ایمیل می شود. حتی هزینه ها هم به صورت الکترونیکی پرداخت می گردد فقط متقاضی باید دارای کارت اعتباری بین المللی باشد. برای دریافت ویزای الکترونیکی بر اینجا کلیک کنید.

مدارک لازم برای ویزای الکترونیکی هند
ویزای گردشگری:
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
ویزای درمانی:
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
• اسکن نامه بیمارستان هند با وجود نام در سربرگ
ویزای تجاری:
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
• اسکن کارت تجاری
ویزای تجاری جهت حضور در :(GIAN)
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
• دعوتنامه از سوی موسسه میزبان
• اسکن اجازه رسمی تحت فرمان GIAN (این اجازه نامه توسط موسسه هماهنگ ملی صادر می شود)
• اسکن دوره هایی که توسط هیات علمی برگزار شده و متقاضی آنها را گذرانده است.

هندی ها همواره با مفهوم پای لخت و بدون کفش آشنا و مأنوس بوده اند و اغلب آن ها در طی سال های زندگی خود به درآوردن کفش هایشان قبل از ورود به خانه عادت کرده اند و این کار تنها به دلیل وارد نکردن گل و لای یا هر چیز کثیفی به درون خانه نبوده است. همین رویه در هنگام ورود به خانه دوستان و بستگان و پرستشگاه هایی مانند مساجد و معابد بوداییان نیز وجود داشته است. با این وجود در روستایی در هند به نام «آندامان» (Andaman) این سنت به مرحله ای بسیار جدید و غیرقابل تصور وارد شده است.

به گفته آروموگام داستان روستای آندامان در زیر همین درخت و در مجاورت آب های خروشان یک منبع آبی زیرزمینی که در محاصره شالیزارهای سرسبز قرار گرفته شروع می شود. زیر این درخت همان نقطه ای است که ساکنان روستا هنگام ورود به محل زندگی خود کفش ها و سندل هایشان را درآورده و با دست حمل می کند و در ادامه از ورودی روستا می گذرند. آروموگام می گوید در روستای آندامان هیچکس، به غیر از افراد سالخورده و ناتوان، کفش نمی پوشد. او خود نیز کفش به پا ندارد اگر چه می گوید که قصد دارد به زودی سندل بپوشد زیرا ماه های گرم و سوزان تابستان در راه هستند. در حالی که با جوراب های ضخیم تیره خود از ورودی روستا عبور کرده و وارد ان می شوم متوجه صحنه ای حیرت انگیز می شوم: کودکان و نوجوانانی که به سمت مدرسه رفته و زوجینی که به سمت محل کارشان می روند و همگی کفش هایشان را درآورده و با یکی از دتست هایشان حمل می کنند طوری که انگار این کفش ها یک وسیله جانبی مانند کیف دستی یا کیف پول هستند.
یک پسربچه 10 ساله به نام انبو نیتی که سوار بر دوچرخه و با پاهای لخت از کنارم عبور می کند را صدا زده و می خواهم از او سوالاتی بپرسم. نیتی در شهر مجاور که 5 کیلومتر با آندامان فاصله دارد در کلاس پنجم دبستان درس می خواند و وقتی از او می پرسم که آیا تاکنون سنت کفش نپوشیدن در روستا را زیر پا گذاشته یا نه با پوزخندی چنین پاسخم را می دهد: « مادرم به من گفته که یک الهه قدرتمند به نام موتایالاما [Muthyalamma ] از روستای ما محافظت می کند از این رو برای احترام به او اینجا کفش به پا نمی کنیم. اگر بخواهم می توانم این کار را بکنم اما چنین کاری مانند بی احترامی به دوستی است که همه او را می ستایند».

پچیاما می گوید: «این یک انتخاب کاملاً شخصی است که توسط تمام کسانی که اینجا زندگی می کنند پذیرفته شده است». در حالی که او این سنت را به 4 فرزندش که اکنون بزرگ شده و در شهرهای مجاور کار می کنند تحمیل نکرده اما این فرزندان نیز وقتی که به دیدار روستا و خانواده شان باز می گردند همچنان از این سنت پیروی می کنند. اما همیشه این سنت بدین شکل نبوده است.
سوبرامانیام پیرامبان، 43 ساله، نقاشی خانگی است که تمام عمرش در آندامان زندگی کرده است و در این باره می گوید: «بر اساس افسانه اگر به این قانون بی توجهی کنید تبی رازآلود به شما حمله خواهد کرد. ما در ترس این پیشگویی زندگی نمی کنیم اما طوری بزرگ شده ایم که به روستایمان به چشم یک فضای مقدس نگاه کنیم و برای من، این روستا شبیه بخش مجاور یک معبد مقدس است». برای درک اینکه چطور این افسانه شکل گرفته به نزد یکی از تاریخدانان غیررسمی روستا می روم. لاکشمانان ویرابادرا، 62 ساله، بعد از مهاجرت به خارج از کشور به عنوان نیروی کار د حدود 4 دهه پیش اکنون مدیریت یک کمپانی ساخت و ساز در دبی را بر عهده دارد.

در طول این فستیوال سراسر روستا از نیایش، مهمانی، رقص و نمایش پر می شود اما به دلیل هزینه بالایی که دارد این فستیوال هر ساله برگزار نمی شود. آخرین بار این فستیوال در سال 2011 برگزار شده و معلوم نیست فستیوال بعدی کی انجام شود و برگزاری آن به کمک ها و هدایای مالی حامیان محلی وابسته است. رامش سواگان، 40 ساله، که راننده و از ساکنان آندامان است می گوید که بسیاری از کسانی که از خارج به روستا می آیند این افسانه در قلب روستا را به عنوان یک خرافه عجیب و غریب رد می کند. او بر این باور است که دستکم این افسانه کمک کرده که حسی قوی از هویت و همدلی بین ساکنان روستا شکل بگیرد: « این سنت ما را به هم نزدیک کرده و باعث شده که همه در روستا شبیه یک خانواده باشند». این حس وابستگی و نزدیکی خانوادگی باعث شکوفا شدن سنت ها و رسوم محلی دیگری نیز شده است. برای مثال وقتی که فردی در روستا می میرد، بدون توجه به این موضوع که متوفی ثروتمند یا فقیر بوده، روستاییان هر کدام مبلغ بسیار کمی در حدود 20 روپیه به خانواده داغدار او به عنوان هدیه می دهند. سواگان می گوید: «جدای از این که می خواهیم به همسایگان خود کمک کنیم، بودن در کنار آن ها در شرایط خوب و بد باعث شده که ما حس کنیم اینجا همگی برابر هستیم».
از خود می پرسم که آیا زمان، سفر کردن و در معرض تغییرات جهانی قرار گرفتن می تواند این احساسات را تغییر دهد یا خیر. از ویربادرا پرسیدم که آیا او هنوز هم به شدت و قدرت سابق در مورد ممنوع بودن پوشیدن کفش در روستا احساس پایبندی و التزام می کند و جواب او مثبت است. حتی امروزه نیز او که سالهاست در خارج از روستای آندامان زندگی می کند اما با پای برهنه در روستا قدم می زند و در طی این سال ها هیچگاه از باور او به این سنت و افسانه نکاسته است. او در این باره چنین اظهار نظر می کند: «بدون نگاه به این که کی هستیم و کجا زندگی می کنیم، همه ما هر روز صبح با این باور از خواب بیدار می شویم که حالمان خوب خواهد بود. هیچ تضمینی وجود ندارد اما ما همچنان تمام طول روز را در تلاش هستیم. برای آینده برنامه ریزی می کنیم، رویاپردازی کرده و از قبل در مورد همه چیز فکر می کنیم. زندگی همه جا حول این باور ساده می چرخد اما تنها نسخه ای متفاوت از همان چیزی است که در روستای ما می بینید».

مسافران دلایل اغوا کننده زیادی برای سفر به بمبئی دارند، شهری که 21.6 میلیون جمعیت دارد و بزرگترین شهر هندوستان به شمار می آید. اول از همه، یک غروب زیبا در امتداد دریای عرب که با حس بودن در یک کلان شهر پر سر و صدا در می آمیزد و سپس مراکز خرید، رستوران ها و فرهنگ فوق العاده نظر را به خود جلب می کنند.

اما خبر خوب این است که در مقایسه با شهرهای بزرگ دیگر مانند هنگ کنگ و لندن، بمبئی مقرون به صرفه تر است و راه های زیادی برای پول خرج کردن در آن وجود دارد، کامباتا می گوید.
فیونا کالفیلد مولف سری کتاب های مسافرت به هند به نام راهنمایی برای سفر عشق فکر می کند که ممکن است این یک سفر بسیار با ارزش باشد. او می گوید شما باید راه و چاه سفر به آن را بدانید اما این کار سختی نیست. موارد زیر رازهایی درباره این است که چطور با کمترین هزینه یک سفر لوکس به بمبئی داشته باشیم که کامباتا و کالفیلد به ما می گویند:

هتل مناسب انتخاب کنید
هتل های پنج ستاره در همه جای بمبئی پیدا می شوند اما آن هایی که در بمبئی جنوبی هستند مانند قصر تاج محل و اوبروی در مقایسه با هتل های مناطق دیگر گرانتر هستند. در اینجا انتخاب های دیگر معرفی شده اند:
-منطقه باندرا همچنین دارای یک (هتل) تاج ( این یکی پایان سرزمین های تاج نام دارد) می باشد.
-ورلی که برای چهار فصل مناسب است و سنت رجیس
-جوهو که یک هتل شیک به نام جی دبلیو ماریوت دارد و همچنین مکان جدید خانه سوهو می باشد.

بیرون بودن از بمبئی جنوبی ممکن است به این معنا باشد که شما در جایی که قلب شهر به حساب می آید نیستید اما این مناطقی که ذکر شد مثل یک اتفاق غافلگیر کننده هستند و همچنین رفتن به جنوب بمبئی از آنجا از روی پل جدید پیوند دریای ورلی باندرا زیر یک ساعت طول می کشد، کامباتا می گوید. قبل از این که این پل ساخته شود این سفر دو برابر بیشتر طول می کشید.

کامباتا همچنین می گوید که هتل های بمبئی موارد جذاب دیگری را بدون هزینه اضافه در کل طول سال ارائه می دهند حتی به هنگام زمان پیک که از نوامبر تا مارچ طول می کشد. این خدمات شامل ترانسفر فرودگاه، صبحانه، جا به جایی محلی و حتی تورهای شهری می شوند. کامباتا می گوید ارزش دارد که نگاهی به چند هتل بیندازید تا قبل از رزرو هتل بفهمید که چه کسی چه چیزی را ارائه می دهد.

از غذا خوردن در هتل اجتناب کنید
بعد از این که یک هتل پنج ستاره مناسب در بمبئی پیدا کردید نباید بودجه خود را با غذا خوردن در رستوران گران قیمت آن هدر دهید، تعداد زیادی رستوران خوب وجود دارد که قیمت آن کسری از قیمت رستوران های گران قیمت هتل است و همچنین جایی دلپذیر برای غذا خوردن است، کالفیلد می گوید.

رستوران های مورد علاقه او شامل غذاخوری بمبئی است که غذاهای محلی معاصر هندی را سرو می کند، اگر غذای خیابانی می خواهید اسواتی اسنک خوب است و سوام که یک رستوران با غذاهای گیاهی در منطقه گوجاراتی و رجستانی واقع است.
همچنین کافه های ایرانی تاریخی شهر نباید فراموش شوند که مکان های مورد علاقه کالفیلد کمپانی بریتانیاست که در آن توت وحشی را از دست نمی دهید و همچنین زمان به پایان رسید بمبئی که مکان مناسبی برای غذا خوردن می باشد.

هندوستان به خاطر درمان هایش توسط اسپا در دنیا معروف است مانند سیستم درمانی آیورودا که سه هزار سال عمر دارد و همراه با ماساژ و سر و بدن است. اگرچه که این درمان ها در اسپاهای لوکس هتل ها هزینه های گزافی دارد اما کالفیلد می گوید که می توانید به جای آن از خدمات اسپاهای محلی استفاده کنید. او می گوید هزینه اسپای هتل پنج برابر بیشتر است.
او اسپای پالمز، متا فوت (که سی دقیقه جلسه درمان رفلکس آن کمتر از پنج دلار هزینه دارد) و روا اسکیپ که در کنار دریای عرب قرار دارد را پیشنهاد می دهد.

برای تفریح شبانه به هتل های پنج ستاره بروید
کامباتا می گوید مومبایکار ها که به محلی ها گفته می شود از بارها و کلاب های شبانه هتل های پنج ستاره تقلید می کنند و مسافران باید طعم صحنه های هندی را پس از صحنه های تاریک بچشند. شما پول زیادی را برای پوشش هزینه ها صرف نمی کنید و شما می توانید یک یا دو نوشینی را بدون این که هزینه زیادی پرداخت کنید سفارش دهید. بارها و کلاب های معروف شهر عبارتند از بار پشت بامی ائر چهار فصل، دوم که بر روی دریا قرار دارد و بار بندر در قصر تاج محل.

بمبئی و هندوستان به طور کل در زمینه مشروبات خارجی قوی هستند. کامباتا می گوید وقتی شما در یک بار یا رستوران هستید احتمالا چهار برابربیشتر از وقتی که در آمریکا هستید پول خرج می کنید. پول خود را پس انداز کنید و نوشیدنی ها و شراب های محلی را امتحان کنید که به طور مهیجی طی چند سال اخیر بهبود یافته اند و در واقع بسیار ارزانتر از مشروبات وارداتی هستند. برندهای محلی مانند بهتر از جین، سولا و شراب های گرور زامپا و ویسکی امپراتوری آبی می باشند.

استخدام یک خریدار شخصی هنگامی که می خواهید در خرج خود برای خرید صرفه جویی کنید ممکن است متناقض باشد اما کامباتا می گوید که مسافران باید مراقب باشند پول کم نیاورند. خرید کردن یکی از بزرگترین جاذبه های بمبئی است اما پیدا کردن مغازه هایی که پارچه، لباس، زیورآلات و کفش اصل داشته باشند ممکن است سخت باشد، کامباتا می گوید. یک خریدار شخصی نه آنطور گران که شما تصور می کنید می تواند شما را در گردش ها همراهی کند و شما را به جاهایی ببرد که خود محلی ها می روند. یک همراه مانند گریو ممکن است ارزش هزینه اضافه را داشته باشد، با این حال شما می توانید از دربان هتل اسم فروشگاه ها را بپرسید.

کالفیلد می گوید کارهای فرهنگی سطح بالا در بمبئی همچنین رایگان است یا قیمت کمی دارد. سازمان هایی مانند یادگیری در آوید، مرکز هندوستان در انجمن آسیا، جناواپراواها بمبئی و آزمایشگاه فرهنگ هند گادرج میزبان مطالعات نویسنده ها، نمایشگاه های هنری، اجراهای موسیقی و رقص، اپرا، تئاتر و … می باشند.

مانند یک محلی رفت و آمد کنید
مومبایکارها با تاکسی رفت و آمد می کنند که هم امن است و هم ارزان یا از آبر استفاده می کنند که مقرون به صرفه است.
همچنین سه چرخه های ریکشاو بسیار ارزان هستند اگرچه آن ها در جنوب بمبئی یافت نمی شوند.
اگر به اتوموبیل و راننده علاقه مند هستید شما با پایین ترین قیمت با استخدام یک نفر برای کل طول سفر قبل از شروع بازدید خود و توسط آژانس مسافرتی خود یا یک شرکت مسافرتی محلی می توانید راننده خود را داشته باشید.

کمباتا بر اساس تجربه اش می گوید بسیاری از مسافران فکر می کنند رفتن به بمبئی چالش برانگیز و گران است. اگرچه مسئله ساده ای نیست. شرکت هوایی ایر ایندیا و متحده پروازهای بدون توقف از نیویورک به بمبئی را ارائه می کند که شما می توانید یک بلیط رفت و برگشت را با کمتر از 1000 دلار تهیه کنید. همچنین بسیاری از ایرلاین ها مانند امارات، بریتیش ایرویز و لوفتانزا پروازهای مقرون به صرفه ای را از ایالات متحده به بمبئی با ارتباطاتی در اروپا و خاورمیانه به فروش می رسانند. همچنین بعضی از کمپانی های مسافرتی مانند گریوز، دارای بخش های ایرلاین هستند که دارای قیمت های ویژه برای رفتن به شهر هستند. برای سفر آسان از رزرو آنلاین هتل بهره ببرید.

راجستان جزء ایالت های شمالی هند است و بیشتر با کاخ های سلطنتی اش، قلعه های مستحکم و رنگهای درخشانش شناخته می شود و سالانه پذیرای سیل عظیمی از گردشگران است که پس از رزرو هتل خود در هند برای بازدید به این مناطق سر می زنند. یکی از جالبترین نقاط، کاخ هوا محل در شهر صورتی جیپور است.
دیلیلپ سینگ تنور، راهنمای تور در ایالت راجستان میگوید: ” صبح خیلی زود، مثلا موقع طلوع آفتاب یا قبل از ساعت 7 محل دیدن کنید…. این موقع بهترین زمان برای گرفتن عکس های بهتر است”.

مهمان نوازی: شهر جیپور از همان ابتدا، اینگونه صورتی رنگ نبود. در سال 1876، زمانیکه به شدت انتظار می رفت که پرنس آلبرت از جیپور دیدن کنید، حاکم شهر تصمیم می گیرد تا شهر را صورتی کند، چراکه در فرهنگ هندی رنگ صورتی سمبل مهمان نوازی است.

شهر قدیمی: پرجاذبه ترین بخش جیپور برای مسافران شهر قدیمی صورتی است، جاییکه کاخ هوا محل با سفالینه های صورتی، کاخ شهر، کاخ بادها و رصدخانه جانتر مانتر قرار دارند.

شهر آبی: با پروازی یک ساعته به سمت شرق جیپور، به جودپور می رسیم که برای چیز دیگری معروف است: آسمان آبی اش.
شهر آبی: تنور می گوید: “بدلیل اینکه شهر در محاصره بیابان است، آب و هوایی داغ دارد و بخاطر همین داغی هوا، مردم خانه هایشان آبی کردند تا داخل خانه هایشان خنک بماند.”

دلیل دیگری هم برای این رنگ آبی وجود دارد. جودپور محل زندگی برهمن ها نیز هست (بزرگترین گروه مردم هند) که شیوا را می پرستند. از آنجا که اغلب شیوا با رنگ آبی شناخته می شود، پرستش کنندگان شیوا، خانه ها و معابدشان را با این رنگ مقدس و آرامبخش رنگ می کنند.
بهترین راه دیدن شهر آبی از فراز قلعه مهرنگار است. شما می توانید از این زاویه، دسته های خانه های آبی درخشان و آسمان زیبای آبی را ببینید.

کاخ اومید بهاوان: بعد ازغرق شدن در کوچه پس کوچه های شهر قدیمی و بازار شلوغ شهر، می توانید از سکوت کاخ اومید بهاوان لذت ببرید. شما می توانید در این اقامتگاه سلطنتی، چای عصرگاهی خودتان را بنوشید و طاووس های اهلی شده ای را ببینید که در هتل پرسه می زنند.

سرای جایسالمر: بدلیل اینکه این شهر در دل بیابان قرار گرفته است، محل خوبی برای گردش با شتر و کمپ بیابانی است؛ از جمله کمپ لوکس سرای جایسالمر.

“اینجا چیزهای زیادی برای دیدن و انجام دادن وجود دارد. قصه های قدیمی بسیاری که از تاریخ چند هزارساله این شهرها به یادگار مانده است اما برای دیدن و تحسین همه ی این چیزها به وقت زیادی نیاز دارید.”
ما برای درک بهتر مسئله ی رنگ ها در ایالت راجستان به سرزمین پادشاهان سفر کردیم تا به کندو کاش در تاریخ رنگارنگ جیپور، جودپور و جایسالمر بپردازیم.

بازدید از تاج محل صرفا بازدید از یک بنای زیبا نیست؛ با وجود تجربه های رنگارنگ، هیجان انگیز و پرهیاهو، تجربه دیدن مناظر مختلف و چشیدن طعم های جدید در هند شاید بخواهید دیدن تاج محل را از لیست کارهایتان خارج کنید. از دوران کودکی تا بحال عکس این بنای سفید را بارها روی تقویم ها و صفحه نمایش کامپیوترها دیده اید و الان بازدید از آن برایتان کلیشه ای و تکراری بنظر می رسد. واقعیت اینست که باید این بنای زیبا را از نزدیک دید. تاج محل یکی از مکانهایی است که تمامی گردشگران هند باید از آن بازدید داشته باشند. در ادامه این مقاله ایران هتل، به تمامی سوالات درباره تاج محل پاسخ داده می شود.
سوال1: آیا این بنا واقعا زیباست؟
بله. این مکان بقدری تقارن زیبایی دارد که به نوعی عواطف هر کسی را بر می انگیزد؛ با روح و روان شما بازی می کند و حس آرامش را در شما القا می کند. حتی ممکن است شما را به گریه بیاندازد ولی مطمئنا شما تنها کسی نیستید که اشکتان در خواهد آمد. ذهنیت یک بنای سفید از تاج محل را فراموش کنید این مکان مملو از رنگ است. سنگ بنای این ساختمان پر از اشکال هندسی و خطاطی های هنرمندانه برگرفته از قرآن است که با گلها و تاکهای پیچدار ساخته شده از سنگهای نیمه گرانبهای سیاه و سفید، قرمز، آبی و سبز منبت کاری شده احاطه شده اند.
گنبد مرمری پیازی شکل این بنا در میان تابش خورشید می درخشد و این در حالیست که مناره های سفید و چهار بنای ماسه سنگی سفید و متقارن در هر طرف هارمونی ایده آل و متوازنی را ایجاد می کنند.

سوال2: پس اهمیت این بنا فقط از منظر زیباییست؟
نه. تاج محل در سال1631 ساخته شد و مقبره همسر محبوب شاه جهان یعنی ممتاز محل در آن قرار دارد. ممتاز محل در هنگام زایمان از دنیا رفت. این بنا در واقع اثری تاریخی بجای مانده از عشق است و ” قطر اشکی بر گونه زمان” نامیده شده است.

سوال3: چرا باید در طول یک روز دوبار از این محل بازدید کنم؟
با تغییر زاویه نور خورشید نمای تاج محل کاملا متفاوت خواهد شد: در هنگام طلوع خورشید رنگ این بنا نقره ای-سفید یا صورتی-هلویی کمرنگ و در هنگام غروب خورشید عاجی رنگ متمایل به زرد کمرنگ می شود. خلسه ای در انسان بوجود می آورد. بازدیدکنندگان از مقبره صبح هنگام به مقبره رفته و ضمن بازدید از آنجا عکسهای یادگاری هم می گیرند ولی اگر هنگام غروب هم به همین محل بروید بازهم همانند صبح شلوغ است و با وجود شلوغی از جو پرهیاهوی آنجا لذت خواهید برد. البته در میان جمعیت خانواده های هندی زیادی هم دیده می شوند.

سوال4: بهترین جا برای گرفتن عکس کجاست؟
نیمکت مرمری دیانا همان جایی است که شاهزاده والز عکس معروف خود بنام” من خودم به تنهایی اینجا هستم” را در سال 1992 گرفته است؛ این نیمکت بهترین مکان برای گرفتن عکس یادگاری است. تمامی گردشگران نمایی باز از استخرهای بازتابنده کشیده شده از ورودی بنا تا محل مقبره را ثبت می کنند و یا در شاتی کوتاه جوری عکس خود را تنظیم می کنند که انگار گنبد میان انگشتانشان در حال فروریختن است. در اطراف بنا به گردش بپردازید و از زاویه های مختلف عکس ها ی مختلفی بگیرید برای مثال بازتابی از بنا در یکی از استخرها را ثبت کنید.

سوال5: می توانید به فضای داخلی بنا بروید؟
بله. کفش های کاغذی برای ورود شما به داخل بنا تهیه شده است . البته می توانید با پای برهنه هم وارد شوید. مقبره شاه و همسرش در زیر زمین و در فضای خصوصی قرار دارد ولی شما می توانید تابوتهای خالی آنها که در پشت صفحه ای منحنی و توری شکل تهیه شده از مرمر قرار دارد را از نزدیک ببینید.

تمامی فضا با گلهای کوچک و پیچکهای پیچ در پیچ ساخته شده از سنگهای نیمه گرانبهای رنگارنگ تزیین شده است. صنعت و هنر بکارگرفته شده بسیار اعجاب انگیز است. این فضا بسیار باشکوه است ولی اجازه عکسبرداری از آن وجود ندارد. اگر بخواهید با حیله عکسبرداری کنید نگهبانان با سوتهای خود به شما هشدار می دهند.

سوال6: زودترین زمان ممکن برای بازدید از این مکان چه وقتی است؟
تاج محل در روز جمعه بدلیل برگزاری نماز جماعت بسته است. در روزهای دیگر هنگام طلوع خورشید در ساعت 6:30 باز می شود. در ورودی بنا مورد بازرسی قرارمی گیرید و به همین دلیل صف های طولانی تشکیل می شود. پاسپورتتان را همراه داشته باشید وپشت دربهای شرقی یا غربی در صف بیایستید. درب جنوبی دیرتر باز می شود. چهار صف وجود دارد: صف زنان خارجی، صف مردان خارجی، صف زنان محلی و صف مردان محلی. غروب خورشید حدودا ساعت 5 اتفاق می افتد . به محض غروب خورشید باید برای بیرون رفتن عجله کنید زیرا بزودی دربها بسته می شوند.

سوال7: چه چیزهایی می توانم همراه داشته باشم؟
همه چیز را در هتل بگذارید و تنها یک بطری آب، یک دوربین و یا یک تلفن همراه با خود داشته باشید. کیف یا کوله پشتی بزرگ، غذا، خودکار و یا چیز تیز با خود حمل نکنید زیرا در هنگام ورود از شما گرفته می شود. تلفن همراهتان هم باید در حالت سکوت باشد. اجازه سیگار کشیدن هم به شما داده نمی شود.

سوال8: چگونه می توانم بلیط تهیه کنم؟
قیمت بلیط ورودی 1000 روپیه در حدود 15 دلار است و امکان خرید آن در ورودی هر سه درب وجود دارد ( تنها به یاد داشته باشید که درب جنوبی تا قبل از ساعت 8 باز نمی شود بنابراین اگر در پشت این در به انتظار بیایستید طلوع خورشید را از دست می دهید. محل فروش بلیط در درب شرقی پارکینگ شیلگرام در نیم مایلی درب و احتمالا محلی است که از تاکسی پیدا می شوید. بلیط ها را می توانید از مقبره های ساحلی برج در دروازه غربی نیز تهیه کنید.

همچنین می توانید بلطیط ورود به تاج محل را از تمامی مکانهای هندی ثبت شده در لیست آثار باستانی جهان و یا بصورت آنلاین از سایت asi.payumoney.com تهیه کنید. پس از مراجعه به سایت ایالت اوتار پاردش و سپس تاج محل را انتخاب کنید. همچنین باید روز بازدید و شماره پاسپورت خود را هم وارد نمایید.
البته ممکن است خود تور بلیط ها را تهیه کرده باشد در غیر این صورت ممکن است نگهبان هتل بتواند این کار را برایتان انجام دهد.
سوال9: آیا تاج محل پرازدحام است؟
هم بله و هم خیر.
خود را در میان گروههای بزرگ جای دهید و یا خلاف مسیر حرکت جمعیت حرکت کنید. هنگام رسیدن به طاق ورودی اصلی کمی خود را عقب بکشید تا جمعیت مشتاق و پر تلاش برای دیدن طلوع خورشید به راحتی وارد شوند. باغهای مملو از یاسمن در ورودی های غربی و شرقی وجود دارند که اغلب خلوت هستند. می توانید از اینجا عکسهای جذابی با زاویه جالب از گنبد بگیرید و از تماشای پرواز طوطی های کوچ سبزرنگ و پرهیاهو در بالای سرتان لذت ببرید.

سوال10: آیا به راهنما نیاز دارم؟
نه ضرورتا ولی فکر می کنید چطور بتوانید باغهای مخفی را پیدا کنید؟ یک راهنمای خوب می تواند مسیر راه را برایتان توضیح داده و شما را به دیدن مناظر و مناطقی ببرد که اگر تنها باشید ممکن است دیدنشان را از دست بدهید. روش ساخت تاج خود داستان جالبی دارد که شنیدنش لذت بخش است.
سوال11: چگونه به آگرا می رسم؟
آگرا در 150 مایلی دهلی قرار دارد و بهترین و سریعترین راه برای رسیدن به آنجا از طریق بزرگراه یامونایی است که در سال 2012 بازگشایی شد. سفر شما بسته به حجم ترافیک دهلی حدودا سه ساعت طول می کشد. با تور یا با ون شخصی به آنجا بروید. قطارهای مختلفی از دهلی به این منطقه می روند از جمله قطار تندروی گاتیما که در کمتر از دو ساعت به آگرا می رسد.

سوال12: چگونه به مکان تاج محل برسم؟