هر ویژگی‌ای را می‌توان به استاندارد بوکس نسبت داد به‌جز استاندارد بودن. این کتاب‌فروشیِ برگزیده طرفداران خود را از سراسر دنیا به‌خاطر دارا بودن مجموعه کتاب‌های بسیار متنوع و همچنین فروش کتاب‌های کم‌فروش به سوی خود می‌کشاند. این کتاب‌فروشی که علی‌رغم طراحی شیکش، اسباب و لوازم استفاده‌شده در آن از دست‌دوم‌فروشی خریداری شده‌اند، بهترین مکان برای کشف نشریات کوچک، کتاب‌های مصور بزرگسالان و کتاب‌های مصور سرگرم‌کننده‌ی روی میز قهوه است. در این کتاب‌فروشی می‌توانید قهوه‌ای سفارش دهید و یکی از کتاب‌های پیشنهادی آنجا را پیش از خرید مطالعه کنید.

پرفروش‌ترین کتاب‌ها و مشهورترین نویسندگان را فراموش کنید، هدف این کتاب‌فروشیِ بسیار شیک، کشف نوابغ دنیای نشر ژاپن است. طراحی باسلیقه این فروشگاه ساده به گونه‌ای‌ست که مجموعه گلچین‌شده نو و دست دوم کتاب‌های مانگا(صنعت کمیک‌استریپ یا نشریات کارتونیست که در کشور ژاپن رونق فراوانی دارد)، کتاب‌های مصور بزرگسالان، مجله‌ها و البته رمان‌ها به بهترین شکل قابل مشاهده باشند. جالب‌تر از همه اینکه مجموعه گردآوری‌شده در این کتاب‌فروشی بر اساس تم‌های مختلف طبقه‌بندی شده است و این باعث می‌شود تا مشتریان سبک جدید موردعلاقه خود را بیابند.

کیبونسیا علاوه بر کتاب‌فروشی، یک مجموعه گلچین‌شده از کتاب‌ها و لوازم مرتبط با کتاب است. این کتاب‌فروشی که کتاب‌های موجود در آن توسط کارمندان عاشق کتاب و مشتاق آنجا انتخاب شده است، بهترین مکان برای گم شدن و پیدا کردن نویسنده محبوبتان است. اگرچه کیبونسیا کمی دورتر از قلب کیوتوست اما طراحی داخلی دنج و آرامش‌بخش آن ارزش طی کردن مسافت بیشتر را دارد.

کتاب‌فروشی بی اند بی در قلب شیموکیتازاوا، شیک‌ترین محله توکیو واقع شده است. نام متواضعانه بی اند بی برگرفته از حروف اول دو کلمه کتاب(book) و آبجو(beer) است. این کتاب‌فروشی توسط کویچیرو شیما از کانون خلاق هاکوهودو کِتِل و شینتارو اوچینوما، ویراستار، تهیه‌کننده و ناشر ژاپنی تأسیس شده است. بی اند بی ادغامی از کتاب‌فروشی، بار و فضایی سرزنده است که فاصله اندکی از ایستگاه شیموکیتازاوا دارد. اگر این ترکیب نیز شما را راضی نمی‌کند باید این را هم بدانید که می‌توانید در همان‌جا به فروشگاهی با نام کنتراست بروید و از آنجا اثاثیه قدیمی خریداری کنید. از آنجایی‌که این کتاب‌فروشی با هدف «مواجهه شانسی» تأسیس شده است، بنابراین برای پیدا کردن کتاب مورد نظرتان دستپاچه نشوید. آبجویی بگیرید، کمی وقت بگذرانید و بگذارید کتاب درست شما را پیدا کند.

آیدو گابای، موسس شرکت گردشگری هوکایدو نیچر تورز که تورهای خوراک شناسی را در هوکایدو و اطراف آن برگزار می کند در این باره چنین می گوید: «دریای اوخوتسک، یک دریای اب سرد است که برخی از غنی ترین آب های ماهیگیری شمال را با

راه های زیادی برای لذت بردن از سخت پوستان خوراکی در هوکایدو وجود دارد اما به گفته گابای، خوراک شناسان و سرآشپزان خبره تنها خرچنگ را به صورت ساشیمی (تکه های نازک و خام غذای دریایی) سرو می کنند. گابای در این باره چنین می گوید: «تنها سرآشپزان بسیار خبره می توانند این غذا را تهیه کنند زیرا به آماده سازی بسیار طولانی نیاز دارد تا گوشت کاملاً ترد شده و از آن لذت برده شود. صدها برش دقیق به تمرکزی بسیار بالا نیاز دارد و آماده سازی آن نیز حدود یک ساعت به طول می انجامد. بسیاری از سرآشپزها برای آماده سازی این غذا تلاشی از خود نشان نمی دهند زیرا ممکن است مشتریان را با ارائه خرچنگی با بافت نامناسب و بیش از حد ضخیم که برای جویدن سخت است ناامید کنند. با این وجود، سرآشپز ماهر قدرت کافی و تعداد ضربات برای برش ایجاد کردن در گوشت خرچنگ را می شناسد. اگر چه خود گوشت طعمی بسیار متفاوت از خرچنگ گریل شده یا آب پز شده دارد، تجربه خوردن ساشیمی خرچنگ در هوکایدو و دیگر نقاط ژاپن تقریباً در جهان منحصر بفرد است».

بازار جیوگای ایچیبا
شاید ظاهر این بازار کوچک نشانی از اعتبار واقعی آن نداشته باشد اما هر چه به آن نزدیک تر می شود بیشتر و بیشتر متوجه می شوید که به یک رستوران با غذاهای بهشتی راه پیدا کرده اید. این حس بدان دلیل است که برخی از تازه ترین و بهترین خرچنگ ها در ساپورو را در دکه های در فضای باز جیوگای ایچیبا به معنای «بازار خرچنگ» خواهید یافت که در اطراف خیابان خارج از بازار فروش عمده مرکزی ساپورو در کنار هم قرار گرفته اند. این بازار بیش از 80.000 متر مربع مساحت دارد و سالانه حدود نیم میلیون تن محصول از قبیل غذاهای دریایی، میوه و سبزیجات در آن به فروش می رسد.

بازار نیجو
یکی دیگر از بازارهای معروف ساپورو بازار نیجو است که البته کمی کوچک تر و قدیمی تر از مورد قبلی است. این بازار اما بیشتر بر روی غذاهای دریایی متمرکز بوده و گردشگران بیشتری را به خود جلب می کند. با این وجود، کیفیت غذاهای دریایی و خرچنگ آن به اندازه بازار قبلی قابل اطمینان است. مانند هر بازار دیگر در زمینه غذاهای دریایی، هر چه زودتر خود را به بازار نیجو برسانید خرید بهتر و تازه تری خواهید داشت. برای پیدا کردن بهترین غذاهای دریایی برای صبحانه، چالش شما تنها انتخاب دکه یا رستوران سنتی است. اگر چه هر انتخابی داشته باشید اشتباه نکرده اید، اما رستوران سوشیدوکورو کیران با توجه به تجربه 89 ساله خود در این زمینه بهترین گزینه است و پرسنل آن با زبان های انگلیسی و چینی نیز آشنا هستند.

رستوران کانیهونکه
هیوکی تاتسوو را به عنوان «پدر غذای خرچنگی» در هوکایدو و سراسر ژاپن می شناسند. در کشوری که وسواس زیادی در مورد کیفیت غذاهای دریایی وجود دارد داشتن چنین لقبی نشان از اعتباری باور نکردنی دارد. تاتسوو بیش از 50 سال پیش رستوران ساپورو کانیهونکه را تاسیس کرد، از این روی وقتی پای با کیفیت ترین غذاهای دریایی به میان می آید کمتر کسی می تواند با این رستوران و صاحب آن مقایسه شود. از این رستوران 14 شعبه دیگر در سراسر کشور ژاپن تاسیس شده که دو مورد آن ها در شهر ساپورو واقع شده اند. با توجه به خرچنگ بزرگی که بر سر در این رستوران ها آویزان شده خیلی زود متوجه آن ها خواهید شد، در حالی که داخل رستوران با معماری خیره کننده ای شامل ستون های چوبی، باغچه های سنگی و صنایع دستی سنتی ژاپنی روبرو می شوید.

رستوران کیتا نو گورمت تی

رستوران کایوتی سوسوکینو

رستوران هیوستسو نو مون

رستوران کاتسوکانی نو هاناساکی
آخرین رستوران معروف ساپورو که اعتبار قابل توجهی در زمینه سرو غذاهای دریایی داشته و ستاره میشلین نیز دریافت کرده و از قبل باید جایی برای خود در آن رزرو کنید در تمام روزهای هفته باز است. منوی رستوران دریایی کاتسوکانی نو هاناساکی شامل صدف خوراکی، میگو و خیار دریایی است که علیرغم نامش یک خارپوست دریایی است و نباید انتظار یک سبزی یا گیاه را از آن داشته باشید. بعد از آن نوبت به غذای خرچنگ با کیفیت جهانی می رسد که به شکل های مختلف از جمله به صورت ساشیمی، گریل شده و یا آب پز سرو می شود.

مهمانان در خانه اودون از استادان آشپزی مستقر در طبقه پایین آشپزی یاد می گیرند، سپس در اتاق های مشترک واقع در طبقه بالا می خوابند. اما نگران نباشید چون فرصت هایی برای برای خروج از خانه وجود دارد مانند گشت در مزارع محلی، قایقرانی و اسکی روی تخته شنا در نزدیکی دریای داخلی ستو. قبل از سفر اطلاعات زیر را بخوانید تا با بهترین سایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید.
پروژه خانه اودون همکاری مشترک بین دو کارآفرین به نام های Hima Furuta و Kanako Harada است.
اگرچه هیچکدام از این افراد اصالتا اهل Kagawa نیستند، اما هر دو در طول سفرشان به شدت به این منطقه علاقه مند شدند.
Harada یک مشاور است که با آژانس های مسافرتی برای ترویج مناطق کم بازدید در ژاپن کار می کند. Furuta مدیر عامل شرکت Umari است که شرکت در زمینه طراحی است که روی پروژه های اجتماعی کار می کند.

در سراسر ژاپن به ویژه هنگامی که کشور برای سامان دهی هجوم عظیم بازدیدکنندگان پیش از المپیک سال 2020 توکیو آماده می شود، تلاش زیادی برای ترویج و تبلیغ مناطق کمتر بازدید شده صورت می گیرد.
بخشی از این تلاش از طریق فرهنگ ماسکوت ) شخص یا چیزی که خوش شانسی می آورد( ژاپنی صورت می گیرد که در آن شهرهای کوچک یا برخی مناطق از نمادهای شانس آوری کوچک برای جلب گردشگر استفاده می کنند. خانه اودون نیز از این موضوع بهره می برد و از یک نماد شانس آوری که رشته های ماکارونی اودون مفید برای مغز دارد، استفاده می کند.

هرچقدر که جمعیت ژاپن پیرتر می شود و افراد جوان برای یافتن شغل به شهرهای بزرگتر می روند به همان اندازه خانه های متروکه که آکیا نام دارند و نیازمند تعمیرات هستند در سراسر کشور بیشتر می شوند.
اکنون یکی از این خانه ها، خانه اودون است. دلیل انتخاب این خانه از طرف Furuta و Harada این بود که پی خوب و فضای زیادی داشت و نزدیک ایستگاه قطار بود. بعد از آن، آن ها نوسازی انجام دادند و وسایل جدید و فناوری های دیگری مانند اینترنت بی سیم را اضافه کردند تا بیشتر مورد پسند مهمانان باشد.

تنها خارجی ها نیستند که از وجود خانه اودون بهره می برند. یک دستگاه اودون پلاس یعنی یک انکوباتور برای صاحبان کسب و کار محلی که ایده هایی راجع به خانه اودون دارند و می خواهند آن ها را عملی کنند، وجود دارد مثلا اخیرا یک کافی شاپ شروع به آزمایش راه هایی برای مخلوط کردن تفاله قهوه و سوپ اودون کرده است.
همچنین گاها ارائه نمونه کار و رویدادهایی هم وجود دارند.
امید است این خانه چندین هدف که یکی از آن ها آموزش هنر تولی رشته های اودون است را تحت پوشش قرار دهد تا نسل های آینده بتوانند از آن لذت ببرند و همچنین از این طریق گردشگران را به سمت مناطق کمتر شناخته شده ژاپن بکشند.
و اگر تا کنون حس سیری کامل بعد از صرف غذای مفصل را تجربه کرده اید و به سختی از پشت میز بلند شده اید، خبر خوبی داریم و آن اینکه در خانه اودون لازم نیست برای خوابیدن بعد از صرف غذا مسافت دوری بروید.

Tako-yaki

کوفته های طلایی کاملا پخته شده اکنون در لایه ی بیرونی ترد و در وسط گداخته شده و در یک سینی به شکل قایق با سس های خوش مزه سرو می شوند ( تصور کنید Worcestershire با کباب آمریکایی ملاقات می کند) و با چاشنی ورق های زیبا تزئیین می شوند. آماده سازی دراماتیک باعث می شود تا شما کاملا وسوسه شوید ولی با احتیاط با آن رو به رو شوید. سوراخ کردن کوفته ها با خلال دندان باعث می شود تا بخار درون آن به بیرون بیاید: جلوی خودتان را بگیرید و ابتدا اجازه دهید مقداری از حرارت آن کاسته شود و سپس میل بفرمایید.

Okonomiyaki

این غذا یکی دیگر از غذاهای محبوب شهر است و ممکن است شبیه پنکیک به نظر بیاید ولی اساس آن خمیر تخم مرغی با سیب زمینی شیرین رنده شده است که آن را بیشتر شبیه املت می کند. خوک شکم پر نازک با این غذا بسیار محبوب است. در Ajinoya که چند بلوک با Dotonbori فاصله دارد٬ شما می توانید Okonomiyaki را که از ماهی مرکب٬ میگو٬ هشت پا٬ ذرت و حتی پنیرهای لایه لایه در روی آن درست شده است را درخواست بدهید. این فرصت را از دست ندهید که Yaki-soba ( نودل های سرخ شده) را به آن اضافه کنید. این کار باعث اضافه شدن تقابل فوق العاده ای می شود.
بعد از سفادش دادن غذای خود٬ صبور باشید. Okonomiyaki با سفارش و دقت کامل درست می شود و هر طرف آن در ماهی تابه ی مجزا درست می شود و این کار به صرف زمان نیازمند است. این غذای شبیه پنکیک بر روی بشقاب سرو می شود و در سس مایونز و سس قهوه ای خوشمزه خیس می شود. همچنین مانند غذای tako-yaki پاشیدن پوسته پوسته هایی از جلبک دریایی بر روی آن باعث خوشمزه تر شدن غذا می شود و همچنین اضافه کردن مقداری زنجبیل به آن شکوه و عظمت اهدا می کند. بخشی کوچک را جدا کنید و از کفگیر کوچک قرار داده شده در کنارتان استفاده کنید و با خلال چوبیتان غذا را میل کنید. بهترین okonomiyaki آن هایی هستند که لایه ی بیرونی تردی دارند و در درون نرم هستند.

Kushikatsu

محله ی Dotonbori را ترک کنید و به سمت جنوب و به Shin-Sekai بروید که توسط برج Tsuten-kaku مشخص است و تجربه ی دیگری از غذاهای اوزاکا داشته باشید. در حالی که این غذا در سرتاسر شهر در دسترس است٬ این منطقه به طور خاص به عنوان منشا Kushikatsu شناخته می شود و خیابان ها پر از مغازه هایی است که گوشت ماهی سرخ شده٬ تخم مرغ بلدرچین و سبزیجات با چوب ها را ارائه می کنند.
Daruma چیزهای زیادی از سیب زمینی شیرین گرفته تا فلفل های شیشیتو٬ مارمالاد و حتی موچی را ارائه می کند. اینجا در سال ۱۹۲۹ تاسیس شد و مکانی قابل اعتماد برای خوردن kushikatsu است. یک صندلی در بار طولانی انتخاب کنید. آشپزها سیخ هایی را سرو می کنند که حال و هوایی تشریفاتی دارد و کمی برای خوردن یک نان روی سیخ چوبی بیش از حد به نظر می آید. شما غرور را متوجه می شوید٬ با این حال٬ شما غذایی را میل می کنید که در بیرون ترد و فلفلی است و درون آن گرم و آبدار است. یک ورژن نازک تر از این سس قهوه ای رنگ خوش مزه در کاسه ی همگانی پیدا می شود. هرکاری که بکنید٬ یک سیخ را دوبار نخورید – دوبار خوردن آن بی ادبی به حساب می آید. وقتی کارتان تمام شد٬ چوب را به صورت عمودی قرار دهید تا در محفظه ی استوانه ای قرار گیرد.

Kitsune udon

رشته فرنگی های جویدنی udon غذایی محبوب در سراسر ژاپن هستند. ولی این ورژن خاص٬ از dashi stock داغ و در بالای آن aburaage قرار دارد و یا tofu جوش شیرین کاملا سرخ شده در سس شیرین است که در قرن ۱۹ در اوزاکا درست شده است. اسم اصلی آن باعث گمراهی می شود. در حالی که kitsune در زبان ژاپنی به معنی روباه است٬ و این واضح نیست که شاید به خاطر رنگ نارنجی و قهوه ای tofu و مرتبط با افسانه ی Shinto باشد. علارقم این٬ در بین سوپ های دیگر kitsune udon را در Byakuan و در Yodagawa Ward پیدا کنید. جایی که رشته فرنگی های عالی با استفاده از گندم های رشد یافته در ژاپن تولید می شوند.

Osaka-Style sushi

تمامی انواع سوشی٬ ریشه در رژیم های باستانی جنوب شرقی آسیا و در تخمیر ماهی های خشک شده در برنج دارند. سوشی Edo که انواع مختلفی از ماهی خام همراه با برنج که در توکیو کشت می شود دارد٬ اکنون به شدت در سراسر دنیا شهرت یافته است. سوشی در منطقه ی Kansai با این حال به نوع خاصی تبدیل شده است که با ماهی های پخته شده٬ مرطوب یا ترش به شکل های جالب رنگارنگی مانند تیکه هایی از جواهرات ارائه می شود.

سفر به توکیو: پرواز کاوای با هِلو کیتی

شینجوکو: شهر هیولا
شینجوکو یکی از 23 بخش ویژه در شهر توکیو و در واقع یک دهکده کوچک است. با قرار گرفتن در مرکز شهر توکیو، شینجوکو در واقع مهم ترین محله در شهر توکیو و شلوغ ترین آن هاست، بسیار شلوغ. حال و هوای کلی گیک بودن در این منطقه با خیابان اصلی نئونی «جاده گودزیلا» (Godzilla Road) بیشتر جلب توجه می کند، یک خیابان مشهور که زادگاه بزرگ ترین و مشهورترین «کایجو» (Kaiju در زبان ژاپنی به معنای گودزیلا یا هیولای بسیار بزرگ) است. سر گودزیلای بسیار بزرگ هتل Gracery که نزدیک به 40 فوت طول داشته و از فیلم «گودزیلا علیه موثرا» در سال 1992 الهام گرفته شده است غرش کرده و از دهان او آتش خارج می شود و این کار را از ظهر تا ساعت 8 شب به صورت ساعتی یک بار تکرار می کند.

در روبروی صورت گودزیلا، رستوران رباتیک شینجوکو واقع شده است. این رستوران که به وضوح یکی از جاذبه های گردشگری عجیب و غریب شهر توکیو است برای همیشه شما را از آنچه که می بینید در حیرت فرو می برد. در طبقه سوم این رستوران می توانید بهترین و متنوع ترین نوشیدنی های جهان را سفارش دهید در حالی که یک گروه موسیقی با لباس رباتیک، آهنگ های غربی مانند «Mamma Mia» و «Ave Maria» از گروه ABBA را به سبک عروسی اجرا کرده و همزمان با آن تم های انیمه متناسبی به نمایش در می آید. جالب این که این اجراها تنها بخش اولیه و مقدمه نمایش هاست.

شهر الکتریکی آکیهابارا: قبله توکیو برای گیک ها

برای هر کسی از طرفداران انیمه سریالی «گوندام» (Gundam) سفر به جزیره مصنوعی «اودایبا» (Odaiba ) بدون جایزه نخواهد بود زیرا مجسمه تک شاخ گوندام که در اندازه واقعی ساخته شده و حرکت می کند به آن ها در Diver City Tokyo Plaza خوشامد خواهد گفت. این مجسمه 60 فوتی که RX-0 Unicorn Gundam نام دارد تقریباً به اندازه مرکز خریدی است که در مجاورت آن قرار دارد.

سان شاین سیتی در اکیبکورو

گنبد توکیو: مرکز ملی سرگمی در ژاپن

هاراجوکو: مکان محبوب دوستداران مد و فشن

اشیاء و نمادهای خوش شانسی در توکیو به وفور یافت می شوند و هر تیم یا هر اداره ای نماد خوش شانسی خود را دارد. از این رو دیدن نمادهای خوش شانسی مانند عروسک خرس کومامون که در حال سخن گفتن برای تیم هندبال زنان یا گربه درام زن نیانگو که در بیرون از فروشگاه مرکزی هاراجوکو در حال طبل زدن است تعجب برانگیز نیست. این شخصیت های دوست داشتنی و جذاب در طول سالیان دراز برای احترام به نمادهای درستکاری در فرهنگ ژاپن ساخته شده اند. برای مثال محله شیبویا برای هاچیکو، سگ بسیار مشهور وفادار ژاپنی احترام زیادی قایل بوده و آن را نماد خود می دانند به طوری که حتی اتوبوس های محله نیز به شکل او طراحی شده اند.

شاید سفر کردن انقلاب آدم ها برای پشت سر گذاشتن این تنهایی بود. انقلابی که آن ها به سرزمین های دوردست می کشاند و با آدم های غریبه اما هم نوع به کنش و واکنش وامیدارد. این بار در سرزمین های دوردست به سرزمینی سفر می کنیم که حاصل احساس تنهایی ساکنینش حالا جاذبه ای پرطرفدار و دوستداشتنی است. در دنیای پر شتاب این روزها هیچ چیز بعید نیست، حتی جاذبه تنهایی یک انسان! اگر قصد سفر و رزرو هتل های ایران را داشتید از هتل های تهران گرفته تا دوردست ترین نقاط ایران حتما سری به ایران هتل آنلاین بزنید.

دهکده ای پر از عروسک
وقتی پای تنهایی و تکنولوژی پیش می آید ناخودآگاه همه ما به یاد ژاپن می افتیم. مردمان سخت کوش در کشوری استثنایی که همه با سرعتی غیرقابل باور و اراده ای خستگی ناپذیر قله های تکنولوژی را یکی پس از دیگری فتح می کنند. حالا اما ژاپنی ها با مسائل و مشکلات جدیدتری دست و پنجه نرم می کنند، تنهایی! آدم هایی که همه آنقدر غرق در کار و زندگی شده اند که یکدیگر را کم کم به دست فراموشی سپرده اند و حالا عمیقا به بودن یک همدم احساس نیاز می کنند. این بار ما از میان شهرهای بزرگ و جاذبه های طبیعی و باستانی چشم گیر کشور چشم بادامی ها گذر می کنیم و خودمان را به استان Tokushima، جزیره زیبای Shikoku و دره زیبا و سرسبز Iya می رسانیم. در میان جنگل های این دره زیبا روستایی قرار دارد که Nagoro نامیده می شود.

روستایی سرسبز که شاید اصلا متوجه تابلوی ورودی آن نشوید و بدون دیدن زیبایی هایش آن را پشت سر بگذارید. اما اگر مسیرتان را سمت روستا کج کنید حتما متوجه سکوت عمیق حکمفرما بر آن خواهید بود. سکوتی که در دل طبیعت زیبای آن هیبتی چند برابر پیدا کرده و کمی وهم انگیز است. سال ها قبل روستا چیزی در حدود 300 نفر جمعیت داشت اما با مهاجرت جوان ترها به سمت شهرها و کمبود کار و امکانات زندگی در روستا سبب شد تا روستا روز به روز از ساکنینش خالی تر شود تا جایی که حالا تنها چیزی در حدود 10 نفر در این روستای زیبا باقی مانده اند. شاید تعجب کنید اما جوان ترین ساکن این روستا چیزی در حدود 67 سال سن دارد! اما این روستا علاوه بر آدم ها ساکنین دیگری نیز دارد که دلیل شهرت جهانی این روستا شده اند. مترسک ها ساکنین روستای Nagoro هستند که حالا تعدادشان بسیار فراتر از آدم هاست و گرچه سکوت پیشه کرده اند اما جریان زندگی را با تمام توان به Nagoro باز گردانده اند. اما چه شده که مترسک ها به جمعیت غالب این روستا بدل گشته اند و حالا اکثریت جمعیت روستا را تشکیل می دهند؟

ماجرا از یک دهه پیش آغاز می شود از زمانی که دختری از روستای Nagoro بعد از چند دهه مهاجرت برای نگهداری از پدر پیر و سالخورده اش که قصد ترک وطن اصلی اش را نداشته و بر اثر یک سانحه دچار آسیب شده بوده به Nagoro باز می گردد. چندین دهه قبل زمانی که او روستا را به سمت شهر ترک می کرد شور زندگی با تمام قوا در این روستا جریان داشت اما حالا دریغ از یک آشنا! دیگر کسی در روستا باقی نمانده بود و همه چیز گویی رنگ و بوی فراموشی به خود گرفته بود. برکه اطراف روستا دیگر منتظر هیچ ماهیگیری نبود و یا ایستگاه های اتوبوس چشم انتظار هیچ مسافری. سکوت هم نشین نوای طبیعت شده بود و انگار تمامی آداب و رسوم و فرهنگ روستای Nagoro می رفت تا برای همیشه رو به فراموشی برود. تنها مدرسه روستا نیز با فارغ التحصیلی آخرین دانش آموزانش برای همیشه تعطیل شده بود و حالا صدای هیچ بازی کودکانه ای به گوش نمی رسید.

یک روز که خانم Tsukimi در حال قدم زدن در مزرعه بود چشمش به مترسک می افتد و ناگهان فکری عجیب به دهنش خطور می کند. یک شباهت جالب و جذاب بین این مترسک و چهره و استایل پدر Tsukimi. این شباهت جذاب اما جرقه یک فکر را در ذهن پرتکاپو خانم Tsukimi روشن می کند. کم کم عروسک های دیگری ساخته می شوند و این بار به جای مزرعه در بالکن خانه و یا در لب جاده و هرجا که فکرش را بکنید جایگزین آدم ها می شوند تا بار تنهایی این روستا اندکی از دوش خانم Tsukimi برداشته شود. عروسک ها تبدیل به اعضای خانواده ای می شوند که سال هاست این خانه را ترک کرده اند. کم کم تعداد عروسک ها بیشتر می شود و عروسک های متنوع تر و جذاب تری خلق می شود، با پوشش ها و گریم های جذاب تر و متنوع تر. حالا دیگر مترسک ها به جای فراری دادن و ترساندن تبدیل به همنشین تنهایی های اهالی روستای Nagoro می شوند. عروسک ها حالا سر و کله شان حتی در کلاس درس نیز پیدا می شود و چندتایی بار و بندیل به دست سر از ایستگاه اتوبوس در می آورند.

برخی مشغول برپایی مراسم عروسی آن هم به سبک ژاپنی می شوند و برخی مشغول کار در مزارع زیبا. کار دوخت عروسک ها ده سالی ادامه پیدا می کند و حالا چیزی در حدود 350 الی 400 مترسک بزرگ درست در حد و اندازه آدم های واقعی از کودکان خردسال گرفته تا پیرمردها و پیرزن ها در همه جای روستا پراکنده اند، حتی در لب برکه ماهیگیری! به لطف اینترنت و پخش یک مستند، اما این روستای دور افتاده و مترسک های مهربان و نه چندان ترسناکش با سکوت دوستداشتنی شان شهرتی جهانی پیدا می کنند و همه ساله آدم های بسیاری برای دیدن این روستا و عروسک هایش راهی Nagoro می شوند. همه روزه تورهایی از مرکز شهر به سمت این روستا برگزار می شود و توریست های بسیاری خودشان را به صرف یک فنجان چای ژاپنی در کنار عروسک ها دعوت می کنند. Nagoro که حالا به روستای مترسک ها هم شهره است اکنون یگی از جاذبه های گردشگری پرطرفدار در ژاپن نیز هست.

ساخت عروسک ها و نگهداری شان به همین راحتی ها هم نیست و دردسرهای خاص خود را دارد. باد و باران و تابش آفتاب و گرد و غبار همانند گذر زمان تاثیر خود را مثل آدم ها بر روی عروسک ها نیز می گذارد و خانم Tsukimi 67 ساله تمام وقت خود را صرف مراقبت و بازسازی عروسک های قدیمی و گاهی جایگزینی آن ها با عروسک های نوتر می کند. اینجا تولد و یا مرگ مترسک ها نیز در سکوت اتفاق می افتد. نکته جالب تر آنکه عروسک های هر فصل متفاوت از فصول دیگر است و همه وجوه یک زندگی واقعی در زندگی مترسک ها نیز به چشم می خورد. هر بیننده ای با ورود به روستا و مشاهده عروسک ها در شوکی عمیق فرو می رود و ناخودآگاه به دنبال آدم هایی می گردد که شاید هنوز هم در این روستای زیبا مشغول زندگی باشند. همه چیز در نگاه اول وهم انگیز است و بیشتر شبیه فیلم های ترسناک به نظر می رسد، اما به مرور زمان به راحتی با عروسک ها و دنیای آرام و بی دغدغه شان انس می گیرید.

می توانید به راحتی به عروسک ها نزدیک شوید و مثل اغلب توریست های منطقه علاوه بر عکاسی از این عروسک های زیبا و خوش لباس و حالت های دوست داشتنی و مظلومانه شان، از طبیعت زیبا و سکوت حیرت انگیز حاکم بر روستا نهایت لذت را ببرید و به خاطر داشته باشید جهان پر از شگفت است و ما در دورانی زندگی می کنیم که گاهی مترسک های همیشه ترسناک تبدیل به دوستانی نزدیک می شوند که تنهایی هایمان را با آن ها شریک می شویم.

صدای درون تله کابینی که در آن نشسته ایم کمی بالا می رود و مسافران نیز با هیجان مضاعف صدای خود را بالا می برند. تخت های اسنوبرد و وسایل اسکی کردن در کف کابین رها می شوند و مسافران برای داشتن موقعیت تماشای بهتر، در دورن کابین این طرف آن طرف می روند تا شاید منظره زیر پایمان را بهتر ببینند. این واکنش در میان کسانی که برای اولین بار با «هیولاهای برفی» کوهستان ژائو اونسن یا «جوهیو» در زبان ژاپنی مواجه می شوند طبیعی و مرسوم است.

در نهایت این درختان کاملاً یخ زده و شکلی مسحور کننده به خود می گیرند که باعث شده روستای ساده پایین کوه به یک جاذبه گردشگری پرطرفدار در ژاپن تبدیل شود. درست مانند این که به ابرها خیره شده اید، بخشی از لذت تماشای هیولاهای برفی کوهستان ژائو انجام بازی قدیمی «چه می بینی» است که نسخه برفی تست رورشاخ (یک آزمون روانیفرافکن است که در آن افراد مورد معاینه، تلقی خودشان را از لکه‌های عجیب و غریب جوهر می‌گویند و بر اساس این تفسیر و تلقی، روانشناس، نوع شخصیت یا عملکرد احساسی فرد یا حتی اختلالات ذهنی‌اش را تشخیص می‌دهد) است.

افزایش محبوبیت هیولاهای برفی در میان گردشگران خارجی
اگر چه این منطقه از نقاط مورد علاقه گردشگران آسیایی به شمار می آید اما گردشگران غربی شیفته اسکی کمتر با این بخش از کشور ژاپن آشنایی دارند. اما این رویه در حال تغییر است. لیندل کیتینگ، که در زمینه راهنمای اسکی و مدیریت تورهای اسکی و اسنوبرد در سراسر جهان و به خصوص ژاپن فعالیت دارد در این باره می گوید: «محبوبیت ژائو در میان گردشگران خارجی به وضوح در حال افزایش است. هفت سال پیش، ما هیچ گایجین [واژه ژاپنی به معنای خارجی] را در این منطقه نمی دیدیم و هیچ کسی در رستوران ها یا هتل ما انگلیسی صحبت نمی کرد.

راحت ترین راه برای رفتن به ژائو اونسن استفاده از قطار و اتوبوس است. قطارهای سریع السیر گلوله ای هر روزه از توکیو به صورت مستقیم شما را به ایستگاه یاماگاتا می برند. این سفر حدود 2.5 ساعت به طول می انجامد و اتوبوس هایی نیز از این ایستگاه که در فاصله 16 کیلومتری ژائو اونسن قرار دارد شما را به این منطقه می رسانند. همچنین اتوبوس هایی هر ساعت یک بار به سمت یاماگاتا رفته و بعد از 40 دقیقه به آنجا خواهند رسید. در ایستگاه یاماگاتا نیز پس از دنبال کردن تابلوهای خروج به سمت چپ ایستگاه بروید که بخشی از همان ساختمان ایستگاه بوده اما یک ایستگاه اتوبوس مجزا به مقصد ژائو اونسون است.

گوزن ها، وحشی و در فضای آزاد پارک گردش می کنند و عادت کرده اند که از دست توریست ها غذا بخورند، اکثر توریست ها نیز به این علت به پارک نارا می آیند. معمولا گوزن ها هرچه را که بتوانند می قاپند و به جست و خیزشان ادامه می دهند، اما اخیرا چند گوزن پرخاشگر شده و دست کسانی که به آن ها غذا داده اند را زخمی کرده اند.
این اخبار نباید باعث ترس بازدید کننده ها شود زیرا برای بسیاری از خارجی ها بازدید از نارا یکی از اهداف اصلی در سفر به ژاپن است. با همه این ها مگر چقدر احتمال این وجود دارد که با تعداد زیادی از حیوانات در یک فضای باز به گردش بپردازیم؟
کافی است تنها چند نکته ساده را رعایت کنید تا از گاز گرفتن گوزن ها در این پارک در امان باشید. شما با رزرو آنلاین هتل می توانید در هر مکانی در دنیا که می خواهید به آن سفر کنید اسکان یابید.

قطار نارا
بازدیدکنندگان معمولا یک روز کامل را برای رفتن به این پارک اختصاص می دهند، اما اگر بخواهید بعد از گردش استراحت کنید، کیوتو یا اوساکا انتخاب مناسبی هستند.
هنگامی که مسافران از قطار پیاده می شوند اولین چیزی که میبینند یک اثر هنری است که ایستگاه را احاطه کرده و گوزن ها را به تصویر کشیده است همچنین دو نماد خاص: شیکاماروکون که یک گوزن کارتونی با مزه است و سنتوکون که یک بچه با شاخ های گوزن است و نماد این شهر است. در این مکان حتی دستگاه های فروش خوراکی با تزییناتی با تم گوزن آراسته شده اند.

پارک نارا که در سال 1880 تاسیس شده است یکی از قدیمی ترین پارک های ژاپن است. علاوه بر گوزن های معروف، این پارک محل آرامگاه خانوادگی کوفوکوجی ها، قدرتمندترین خاندان این منطقه می باشد.

خلاصه ای از تاریخچه این مکان
گوزن های نارا در طول تاریخ رابطه دوستانه ای با انسان های ساکن در آن ناحیه داشته اند.
در سال 1177 هنگامی که کوجو کنزانه رئیس قبیله فوجیوار در حال اقدام برای بازسازی معبد بود یک گوزن در سالن اصلی معبد ظاهر شد. او در خاطراتش نوشته « من برای یک لحظه گیج شدم اما بعد دست هایم را به هم دادم و به گوزن تعظیم کردم.» از آن زمان به بعد گوزن به عنوان نمادی از خوش شانسی شناخته می شد.

در دهه 1500، هزاران گوزن در شهر پرسه می زدند و مورد احترام مردم بودند. در این دوره شکار گوزن مجازات مرگ داشت. هر کس که به این فرمان بی احترامی می کرد اموالش مصادره و اصل و نسبش گرفته می شد. با این که این حکم از سال 1637 به صورت رسمی اجرا نشده است اما مجازات ها همچنان وجود دارند.

باغ وحش منحصر به فرد

گوزن ها علاوه بر تعظیم کردن ممکن است کنار مردم توقف کنند تا با آن ها ارتباط برقرار کنند. همچنین آموخته اند تا مطابق چراغ راهنمایی عمل کنند و صبر می کنند تا رنگ چراغ تغییر کند.
تنها مورد درباره آن ها که از آن چشم پوشی می شود این است که گاهی آن ها به سمت درهای ورودی معابد می روند و با این کار حواس توریست ها را پرت می کنند و باعث می شوند آن ها دیرتر به معابد برسند. جلوی معابد می ایستند و منتظر هجوم بازدیدکنندگان به آنجا می مانند، آن ها آموخته اند که اگر با توریست ها برای اینستاگرام عکس بگیرند توجه زیاد و بیسکوییت برنجی هدیه می گیرند.

مجادلات اخیر
هنگامی که گوزن ها نزدیک انسان ها هستند بسیار اهلی و مهمان نوازند اما هجوم اخیر مسافران در عادات این موجودات که به طور طبیعی مطیع هستند تاثیر داشته است.

بازدیدکنندگان خارجی بین سال های 2012 تا 2017 تقریبا ده برابر شده اند. با این جمعیت جراحت های گزارش شده شامل شکستگی استخوان در حال افزایش بوده است.

چیزهایی که باید قبل از رفتن به آنجا بدانید
پس از یک وقفه توریستی، هجوم بازدیدکنندگان می تواند به صورت اشتیاق زیاد توریست ها برای گوزن ها معنی شود. از سپتامبر تا نوامبر خطر از سمت گوزن های نر که برای یافتن جفت در فصل جفتگیری هستند افزایش می یابد. از اواسط می تا جولای آن ها به شدت از بچه هایشان مراقبت می کنند. البته در این زمان ها نیز پارک برای بازدیدکنندگان باز است. مراقب وسایلتان باشید و بدانید که آن ها در جستجو برا شیکا سنبی با خوشحالی در کیف هایتان سرک می کشند. به همین دلیل شما نباید هیچ غذای نرمی را به آن ها نشان دهید یا پیش چشم آن ها خوراکی بخورید.
البته این بسیار سخت است که از اطراف خود کاملا آگاه باشید. هنگامی که یکی از آن ها از توجه شما لذت می برد بقیه آن ها نیز برای جلب توجه شروع به سر و صدا می کنند. سخت است که بدون داشتن شیکا سنبی توسط گروهی از گوزن های گرسنه محاصره شوید. بهترین راه این است که در یک زمان به آن ها غذا دهید و هنگامی که گوزن های بیشتری به سوی شما می آیند و خوراکی تان تمام شده زمانی است که باید برای آن ها دست تکان دهید.

چهار راه شیبویا در شهر توکیو، ژاپن اغلب به عنوان شلوغ ترین چهار راه جهان شناخته شده و روزانه هزاران مسافر پیاده از آن عبور می کنند. در شلوغ ترین ساعات، سرعت هیپنوتیزم کننده تغییر چراغ ترافیک در این چهار راه به حدی است که انگار مسافران را به یک رقص والتز مسحور کننده در یک فضای تنگ دعوت می کند. برای بسیاری، هرج و مرج کنترل شده چهار راه شیبویا، تجسم دیوانگی کارآمد این شهر بسیار مدرن است. در این چهار راه، 10 لاین ترافیکی و 5 خط عابر پیاده بزرگ در راستای یک تنگه مدرن از ساختمان های با رنگ های نئونی در مرکز شهر توکیو قرار گرفته اند. این چهار راه جایگاه مرکزی مردم شهر در ساعات پیش از تحویل سال نو میلادی و مرکز کانونی جشن های هالوین بوده که از میدان تایمز نیویورک الهام گرفته و در سال های اخیر محبوبیت بسیار بیشتری پیدا کرده است.

طرفداران اسکارلت جوهانسون و بیل ماری نیز احتمالاً یکی از سکانس های فیلم «گمشده در ترجمه» را به یاد دارند که در آن دریایی از چترهای سفید این چهار راه را پوشانده اند. همچنین در فیلم کلاسیک ژاپنی «نبرد پادشاهی» نیز این چهار راه به عنوان یک بخش از آینده شهر توکیو به تصویر کشیده شده است. بسیاری هنگام عبور از این چهار راه به مانند مدل هایی که در برابر چشم های حاضران در حال قدم زدن خاصشان هستند رفتار می کنند. در واقع چهار راه شیبویا مکانی برای دیدن و دیده شدن است. حتی در طی مراسمات بزرگ و مهمی مانند هالووین نیز، خیابان های اطراف این چهار راه عملکرد و کارآیی خود را حفظ می کنند و مامورین ترافیک نیز با استفاده از طنابراه های قابل باز و بسته شدن، افراد را به پیاده روها هدایت می کنند تا مسیر عبور خودروها باز باقی بماند.
در آستانه بازی های المپیک 2020، شهر توکیو با توسعه زیرساخت ها و افزایش فضای آسمانی مواجه شده است. چهار راه شیبویا نیز هر روزه تغییراتی به چشم می بیند و تابلوهای ویدیویی جدیدتر و هیجان انگیزتری که در این چهار راه نصب می شوند سعی در جلب توجه رهگذران دارند. در هر پنج خط عابر پیاده این چهار راه 5 صفحه تلویزیونی بسیار بزرگ نصب شده که به صورت تصویری و صوتی و به شکلی هماهنگ، اطلاعاتی مانند پیش بینی وضع آب و هوا هنگام قرمز بودن چراغ عبور رهگذر و کارتون هایی هنگام سبز شدن چراغ عبور پیاده در برابر چشم رهگذران قرار می گیرد.

اگر چه این چهار راه بسیار شلوغ می توان گیج کننده باشد اما یک مجسمه بسیار مشهور در منطقه شیبویا قرار دارد که همه آن را می شناسند: مکانی برای گرد هم آمدن افراد که مجسمه ای از یک سگ وفادار و افسانه ای در آن قرار گرفته است. هاچیکو سگی از نژاد آکیتا بود که در دهه 1920 و در ایستگاه قطار شیبویا هر روزه صاحبش، هیدسابورو اونو، را ملاقات می کرد. وقتی که اونو به شکلی غیرمنتظره در سر کلاس درس درگذشت، هاچیکو به مدت نزدیک به یک دهه، هر روز به ایستگاه قطار شیبویا می رفت و انتظار صاحبش را می کشید. وفاداری این سگ چنان ژاپنی ها را تحت تاثیر قرار داد که در ژاپن به این سگ لقب «چوکن هاچیکو» به معنای هاچیکو سگ وفادار داده و نژاد آن در شهر توکیو بسیار پرطرفدار شد.

امروزه، همواره یک ردیف ثابت از افراد در بیرون از خروجی ایستگاهی که به نام این سگ نامگذاری شده می ایستند تا با مجسمه برنزی او عکس بگیرند و در فصل تابستان و زمستان به ترتیب دسته گل و دستمال های دست دوزی شده به مجسمه او تقدیم کنند. مجسمه اولیه در سال 1932 و زمانی که هاچیکو هنوز زنده بود ساخته و نصب شد اما در دوران جنگ جهانی اول، این مجسمه برای استفاده از فلزش برداشته و ذوب شد و مجسمه کنونی در سال 1984 ساخته شد. حتی اتوبوس ها و دستگاه های خودکار ارائه خوراکی این منطقه نیز صورت خندان این سگ را روی خود دارند و یک نماد خوش یمنی هاچیکو نیز به طور مرتب در این منطقه به نمایش گذاشته می شود.
یکی از مشهورترین و نمادین ترین تصاویر مرتبط با کشور ژاپن، تصویری است که از بالا از این چهار راه گرفته شده است. این عکس یکی از پرطرفدارترین عکس هایی است که در مورد ژاپن گرفته شده و این چهار راه را از بالا و از چشم یک پرنده به تصویر می کشد. همچنین محبوب ترین نقطه شهر توکیو برای عکس گرفتن عرشه تماشای ساختمان 109 شیبویا و در طبقه هفتم آن است. این عرشه مستقیم روی چهار راه قرار گرفته و بهترین زاویه برای تماشا و گرفتن عکس از این چهار راه بسیار شلوغ است. هزینه رفتن روی این عرشه که هر روز از ساعت 11 صبح تا 11 شب به روی بازدیدکنندگان باز بوده و در سال 2018 افتتاح شده در طول فصول مختلف متفاوت بوده اما در حال حاضر رفتن روی آن رایگان اعلام شده است. این عرشه به یک دوربین مجهز است که با دریافت هزینه ای اندک می توان آن را با گوشی هوشمند فرد همگام ساخته و بتوان از بالا عکس های سلفی گرفت.

اگر چه این چهار راه را نمی توان از ایستگاه های قطار دید، اما پلی که در ایستگاه قطار شیبویا روی این خیابان قرار دارد نمایی خیره کننده و مایل از چهار راه در اختیار مسافران قرار داده و آسان ترین راه برای دسترسی به آن است. رفتن به این بخش از ایستگاه قطار حتی نیاز به خرید بلیط نیز ندارد. ساختمان شیبویا هیکاری که چندین دفتر کار، فروشگاه و سالن سینما را در خود جای داده یکی از بهترین مکان های این منطقه از شهر توکیو برای داشتن نمایی پهن تر از رفته و آمدهای گسترده در این چهار راه است. چندین بلوک دورتر از چهار راه شیبویا، یک پلتفرم دیده بانی بسیار بلند در طبقه یازدهم ساختمان قرار دارد که دیدی خارق العاده به این چهار راه را بر فراز ایستگاه قطار شیبویا ایجاد می کند. رفت و آمد قطارها لایه دیگری از شلوغی را به پیچیدگی بی پایان ساعات اوج شلوغی این چهار راه می افزاید. این عرشه اگر چه به طور رسمی پلتفرمی برای تماشای چهار راه شیبویا نیست اما در دسترس قرار داشته و عموم مردم می توانند از آن استفاده نمایند.

هتل مشهور The Shibuya Excel Hotel Tokyu در این بخش از شهر توکیو نیز نمای متفاوت خود را از چهار راه شیبویا دارد و تمامی گوشه های این چهار راه را می توان از طریق این هتل مشاهده کرد. این پلتفرم تماشا به طور رسمی تنها در اختیار مهمانان هتل قرار می گیرد اما به دلیل شهرت و محبوبیت آن، اغلب می توان به طبقه 25اُم هتل که رستوران های متعددی در آن قرار دارند رفته و از این منظره خیره کننده لذت برد.
بعد از آن نوبت به آسمانخراش جدید و 47 طبقه ای Shibuya Sky می رسد که بلندترین آسمانخراش منطقه شیبویا است و عرشه روی سقف آن با نمایی 360 درجه ای تمام محله در برابر چشمان شما قرار داده و نمایی بسیار مستقیم از چهار راه مشهور شیبویا خواهد داشت. با افتتاح این آسمانخراش در ماه های آینده، بدون شک ساختمان Shibuya Sky به یکی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری شهر توکیو تبدیل خواهد شد. با این وجود، بهترین مکان برای حس کردن چهار راه شیبویا قدم گذاشتن در خود خیابان است. این چهار راه مکانی برای گم شدن، دیدار و احساس کردن ضربان قلب شهر توکیو است.

در هر صورت، پارك های ملی ژاپن در قیاس با مجموعه متنوعی از جاذبه های گردشگری مختلف، اغلب نظر بازدیدكنندگان را به خود جلب می نمایند. به هر حال عجائب فراوان طبیعی و مناظر و چشم اندازهای باورنكردنی متعدد شما را شگفت زده خواهند نمود.

شهرت جزایر بونین كه در طول جنگ جهانی دوم بسیار متضرر شده بود، گاهی اوقات به خاطر تشكیل مجمع الجزایر به وجود آورنده پارك ملی اوگاساوارا می باشد. قایق سواری های طولانی به سمت این پارك دوردست كه تنها راه دسترسی به آن همین قایق می باشد، بسیار با ارزش است چرا كه زیبایی های مسیر را به راحتی می توان تماشا كرد. پس از طی كردن این مسیر طولانی، با نزدیك شدن به رشته كوه های حیرت انگیز و سواحل جداافتاده كه برجستگی های این منطقه را به خوبی نمایان می كنند، تجربه ای جالب و با طراوت در اختیار بازدید كنندگان قرار می گیرد. اوگاساراوا كه به لحاظ میراث تكامل یافته اش منحصربفرد است، گاهی اوقات از آن تحت عنوان “جزایر گالاپاگوس مشرق زمین” یاد می شود و گردش و سیاحت در آن بسیار شگفت انگیز است. آب های فیروزه ای رنگ اطراف جزایر به شكلی بسیار زیبا منظره شگفت انگیز انواع گونه های جانوری و گیاهی كه مختص این محیط منحصربفرد هستند را در قاب گرفته است. گنبد سنگی شگفت انگیز مینامیجیما تنها یكی از نقاط برجسته این پارك ملی است. با داشتن امكان غواصی، كوهنوردی لذت بخش و تنوعی باورنكردنی از ورزش های آبی برای شما؛ دیگر بیش از این منتظر چه چیزی هستید؟ زیبایی جداافتاده اوگاساوارا، مكانی فراموش نشدنی برای بازدید است.

این پارك ملی كه شامل انواع متنوعی از شگفتی های طبیعی است، دارای مناظر متضادی است كه گردش و گشت و گذار در آنها بسیار هیجان انگیز می باشد. اصلی ترین جاذبه، كوه آتشفشانی فوجی است كه از نظر ظاهری بسیار متمایز است و در حالی كه وجود این كوهستان تنها دلیلی نیست كه این پارك را تبدیل به مشهورترین پارك ملی ژاپن نموده است، اما تأثیر بسیار زیادی در این مسئله داشته است. این پارك دارای بیش از هزار جزیره آتشفشانی است كه در امتداد سواحل و آبراه های زیبا پراكنده گردیده اند و به شكلی درخشان مسیر عبوری از میان كوه ها، دامنه ها و دره های این منطقه را در آغوش كشیده اند. دریاچه ها و چشمه های آب گرم، جزئی از خصوصیات این پارك می باشند. آبشارها نیز به مانند جنگل های قدیمی موجود در زمین های قدیمی دارای گدازه های آتشفشانی، فراوان یافت می شوند به طوری كه این گدازه ها زمانی هر آنچه در مسیر سراشیبی های كوه های آتشفشانی بوده است را سوزانده بوده اند. دوربین خود را همراه داشته باشید؛ برای ثبت لحظه هایی زیبا از مناظر فوق العاده موجود به آن نیاز خواهید داشت. به آسانی می توان عنوان كرد كه آنچه در این پارك ملی می بینید، باورنكردنی است.

۱.قدیمی است.

۲.نو است.

۳.افراد محلی بسیار یاری دهنده هستند.

۴. خارجیان همیشه هم مورد استقبال قرار نمی گیرند.

۵. بسیار عجیب است.

۶.به اطراف رفتن آسان است.

۷.امن است

۸.زبان انگلیسی به طور گسترده ای صحبت نمی شود (یا نوشته نمی شود)

۹.غذا فوق العاده خوب است

۱۰. شما می توانید تقریبا هر چیزی را از یک دستگاه پخش خودکار فروش بخرید

۱۱-افراد محلی نوشیدنی دوست دارند

۱۲. بیشتر دستگاه های خود پرداز کارت بانک های شما را نمی پذیرند

۱۳.مردم ژاپن می توانند در هر زمانی و در هر جایی بخوابند.

۱۴. بار های ژاپن بهترین در جهان است.

۱۵. هتل های عشق وجود دارند

۱۶. کارایوکی عالی است

۱۷. فروشگاه های راحت در واقع مناسب هستند

۱۸. همه چیز کوچک است

۱۹. توالت های ژاپنی جالب هستند

۲۰. سیستم آدرس دهی در حال تعویض است
شما احتمالا از سیستم های آدرس دهی یک خیابان طولانی با ساختمان های شماره گذاری شده در هر طرف خیابان استفاده می کردید- و این موضوع قابل درک است، این سیستمی است که د هر جایی از جهان استفاده می شود. در همه جا، به استثنای ژاپن، که به جای استفاده از نام خیابان از یک سیستم که بر اساس شماره بلوک های شهری است استفاده می شود. بیشتر آدرس ها در ژاپن شامل فرمانداری، یک شهر، یک شهرداری، یک منطقه و سپس سه عدد: شماره بلوک، شماره ساختمان و سپس شماره آپارتمان خواهد بود. ساده است. درست است؟

افزایش تقاضای غرب
با این وجود در سال‌های اخیر کشورهای غربی علاقه زیادی به این هنر نشان دادند و برخی از این آثار هزاران دلار به فروش رسید.
موزه متروپولیتن نیویورک در نمایشگاه فعلی خود با عنوان«هنر بامبوی ژاپن: مجموعه صومعه» و نمایش بیش از 70 اثر هنری ساخته شده از چوب بامبو جدیدترین نمونه از گرایش کشورهای غربی به هنر بامبو حتی بیش از خود ژاپن است.
به گفته آندریاس مارکس، مدیر مرکز کلارک در مؤسسه هنری مینیاپولیس و متصدی تور نمایشگاهی «گرایش مدرن: هنر معاصر بامبوی ژاپن»، «در ژاپن هنر بامبو در کنار دیگر هنرها به نمایش در می‌آید. هیچ کس در توکیو و کیوتو با این هنر سر و کار ندارد، به‌جز نمایشگاه‌ها».

به گفته مارکس، در حال حاضر هنرمندان معاصر بامبو آثاری مختص بازار غرب می‌آفرینند. گالری‌ای به‌نام TAI Modern در شهر سانتافه در ایالت نیو مکزیکو که مخصوص نمایش آثار هنری خلق شده با بامبوست توسط مارکس اداره می‌شود و او در تلاش است تا این هنر را زنده نگاه دارد.

تعبیرهای مدرن

به گفته مارگو توما، مدیر گالری، این روشی‌ست که در دوره پس از جنگ در میان ژاپنی‌ها بسیار متداول شد.
او در مصاحبه‌ای تلفنی گفت: «من به این آثار به‌عنوان مجسمه و اثری هنری نگاه می‌کنم، حتی اگر ابزاری کاربردی باشند».
بامبو، چوبی محکم و در عین حال سبک و انعطاف‌پذیر است و کار کردن با آن چالش‌برانگیز است. یادگیری این هنر تنها شامل بافتن بامبو نمی‌شود بلکه شامل درو کردن، عمل آوردن و نهایتاً به‌هم بافتن آن نیز می‌شود.

هنری در معرض خطر
با این وجود هنر بافت بامبو یک هنر فرعی در ژاپن محسوب می‌شود. TAI Modern معتقد است که امروزه در ژاپن کمتر از 50 هنرمند بامبوی تمام‌وقت حرفه‌ای به خلق آثار هنری نوآورانه می‌پردازند و در میان آنها تنها 2 نفر توانسته‌اند لقب «گنجینه ملی زنده» را دریافت کنند. این لقب را دولت به کسانی که به حفظ سنت‌های باستانی ژاپن کمک می‌کنند اعطا می‌کند.

او در مصاحبه‌ای تلفنی گفت: «هنر بامبوی ژاپنی اکنون به پایان خلاقیت خود رسیده است و هنرمندان جوان اندکی با خلاقیت و حس زیبایی‌شناختی در این عرصه حضور دارند».
«هنرمندان این حوزه در حال کم شدن هستند و توانایی خلق آثار هنری فوق‌العاده را ندارند».
فوجینوما می‌گوید که از کار او در بازار خارج از کشور بیشتر از ژاپن استقبال می‌شود. اما او امیدوار است که علاقه خارجی‌ها به این هنر، جایگاه و محبوبیت آن را در کشور خودش نیز ارتقا دهد. از نظر فوجینوما، در خلق این آثار هیچ جایگزینی برای بامبو وجود ندارد.
او می‌گوید: «هنر بامبو ساده است و به همین خاطر است که عمیق‌ترین ویژگی‌های زیبایی‌شناختی و انسانی هنرمندان را می‌توان در این آثار هنری مشاهده کرد».
«هر شاخه بامبو با شاخه دیگر فرق دارد. شناختن هر شاخه و اینکه از هر کدام قرار است چه چیزی ساخته شود همان جذابیت هنر بامبوست».