ویژگی‌های جغرافیایی
برای داشتن درک درستی از آتاکاما باید ابعاد حیرت‌انگیز آن را بدانیم. این بیابان در شمال شیلی واقع شده و مساحت آن بیش از 103599.52 کیلومتر مربع است که با اندکی اختلاف بعد از بیابان موهاوی در جنوب غربی ایالات متحده، قرار می‌گیرد. بیابان آتاکاما به طول 965.6 کیلومتر از شمال به جنوب مشترکاً در چهار کشور شیلی، پرو، بولیوی و آرژانتین واقع شده است.
چیزی که باعث می‌شود این بیابان غالباً به‌عنوان خشک‌ترین بیابان دنیا شناخته شود، موقعیت آن بین رشته‌کوه کوردیلرا دلا کوستا از غرب و رشته‌ کوه آند از شرق با ارتفاع 1.5 تا 4.8 کیلومتر است.
این کوه‌ها و دیگر عوامل محیطی مانع بارندگی در آتاکاما می‌شوند و به اصلاح سایه‌ باران پدید می‌آورند. به طور میانگین در آتاکاما سالانه کمتر از یک میلی‌متر باران می‌بارد. تحقیقات نشان می‌دهند تعدادی از رودخانه‌های آتاکاما 120000 سال پیش خشک شده‌اند و گفته می‌شود که حتی در برخی از نقاط این بیابانِ واقع در امریکای جنوبی تاکنون باران نباریده است.

مستقر شوید
بهترین راه برای سیاحت در آتاکاما اقامت در هتل و یا خانه‌ای در همان محدوده است.
هتل اِکسپلورا آتاکاما یکی از این هتل‌هاست که به شکلی هوشمندانه در زمینی به مساحت 17 هکتار در کنار جاده‌ای باریک و خاکی در روستای سن پدرو د آتاکاما که 2500 متر بالاتر از سطح دریاست، ساخته شده است.

هتل اکسپلورا که در سال 1993 مشترکاً در کشورهای شیلی، پرو، آرژانتین و بولیوی پی‌ریزی شد، با راهنمایی مهمانان در «سیاحت» در نقاط سرسبز آتاکاما از پیشگامان اکوتوریسم(طبیعت‌گردی) در این ناحیه بود.

با اقامت در این هتل می‌توانید در مواقع بیکاری در بار شیک هتل یک گیلاس شراب سفید سوینیون شیلی سفارش دهید، یا در ایوان رستوران یک بشقاب پاستای خوشمزه یا ماهی فلس‌دار را نوش جان کنید و یا در اتاق‌ها و سوئیت‌های ساده و بدون تکنولوژی از سکوت لذت ببرید. یک نکته برای کسانی که در چمدان بستن وسواس دارند: کفش و تجهیزات مخصوص پیاده‌روی در هر زمان و همه جا به کارتان می‌آید.

هیجان‌زده شوید

دیدنی‌های زیادی برای تازه‌کارها وجود دارد.
در اردوی نصفه‌روزه کاری، که به هم‌هوایی نیز احتیاجی ندارد، گردشگران به رشته‌کوه لاسال برای پیاده‌روی در امتداد دره تنگ و عمیق و مارپیچ کاری می‌روند. این دره عمیق و باریک در اثر فرسایش آبی به‌وجود آمده است و دیواره‌های بلند و آفتاب‌سوخته آن ترکیبی از سنگ گچ، خاک رس و نمک است.در این تور از چندین بخش می‌توان دیدن کرد، از تپه‌های شنی عظیم‌الجثه گرفته تا بستر خشک رودخانه‌ها و آبشارهای نمکی.

این پیاده‌روی دو ساعت و نیمه مستلزم کوه‌نوردی محتاطانه و پیاده‌ روی با دقت در دره صخره‌ای کاکتوس درمسیر رودخانه‌ای با آب سرد، زلال و کم‌عمق در تنگه‌ای عمیق است. کاکتوس‌های گل‌دار و بسیار بلند در هر طرف مانند نگهبانانی قد علم کرده‌اند.
مسافران خوش‌شانس در تور ماتانسیلا- در مواقعی که از مسیر شن‌زار و سنگلاخی در نزدیکی رشته‌کوه دومیکو خسته می‌شوند- می‌توانند گوآناکوهای(شترهای بی‌کوهان امریکای جنوبی که لاماهای اهلی‌شده از خانواده آنها هستند) را در حال چریدن تماشا کنند.

بر اساس سیستم اطلاعاتی یکپارچه در طبقه‌بندی گیاهی و جانوری(ITIS)، 6 گونه فلامینگو در جهان وجود دارند و جالب است بدانید که زیستگاه 3 گونه از این فلامینگوها در آتاکاماست.
گردشگران می‌توانند اقامت خود در هتل اکسپلورا را با پیاده‌روی‌ای در امتداد روتا دِل آگوآ به‌یادماندنی کنند. در بخش‌های دشوار این گردش، لازم است گردشگران دره‌های تنگ و عمیق را بپیمایند و زیر تابش مستقیم آفتاب زمین ناصاف و پوشیده از کاکتوس‌های پر از خار و گیاهان بیابانی را درنوردند.
چشمان تیزبین ممکن است روباه‌های خاکستری امریکای جنوبی، ویسکاچه‌ها(نوعی جانور جونده کوچک شبیه به سنجاب از خانواده چین‌چیلاها) یا گربه‌های کوهیِ در خطر انقراض آند را مشاهده کنند. این ماجراجویی کامل نمی‌شود مگر با صرف ناهار پیک‌نیکی و ریلکس کردن در چشمه آب گرم پوریتاما.

تماشای ستارگان

هتل اکسپلورا در سال 2008 رصدخانه خود را افتتاح کرد تا مهمانان هتل بتوانند با تلسکوپ قوی 16 اینچ مید آسمان شب را تماشا کنند. بسته به شرایط آب و هوایی، مهمانان هر شب می‌توانند به‌همراه راهنما به تماشای ستارگان بروند.
ستاره‌شناسانی که در کار خود مصمم هستند، مسافت 64 کیلومتری را با ماشین از اکسپلورا به‌سمت شرق می‌روند تا به آرایۀ میلیمتری/ریزمیلیمتری بزرگ آتاکاما(ALMA) که بزرگ‌ترین تلسکوپ رادیویی در دنیاست برسند.
در آنجا با استفاده از تکنیکی به‌ نام تداخل‌ سنجی، مجموعاً 66 آنتن برای جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل سیگنال‌هایی از سراسر دنیا و تشخیص منبع آنها کار می‌کنند. صبح‌های شنبه و یکشنبه، مهمانان هتل می‌توانند به صورت رایگان از ساختمان پشتیبانی عملیات که شامل اتاق کنترل، آزمایشگاه‌ها و قسمت‌های دیگر می‌شود دیدن کنند.
این نقطه دور افتاده شگفتی‌های بی‌شماری دارد، چه در آسمان و چه در زمین.

شیلی، تعبیر حقیقی یک رویا
در پشت کوه های آند، در سواحل غربی آمریکای جنوبی، سرزمینی حاصلخیز از هم نشینی حیرت انگیز بیابان ها و صحراهای سوزان در کنار هیبت یخچال های طبیعی با خودنمایی آتشفشان ها و طنازی جنگل های زیبا و رقص دلفریب مزارع در پهنه دشت ها، در کنار چشم نوازی آبشارها و شفافیت ناب دریاچه ها و سواحل زیبای خود، دل هر رهگذری را می برد.

غارهای مرمرین
در مرز شیلی و آرژانتین از آب شدن برف کوه های آند دریاچه زیبایی پدید آمده که “کررا” نامیده می شود. این دریاچه زیبا با طبیعت ناب اطراف خود یکی از جاذبه های گردشگری شیلی است. مکان مناسبی برای قایق سواری و گشت وگذار در اطراف دریاچه، اما آنچه کررا را بر سر زبان ها انداخته است وجود مجموعه غارهای کوچک و متصل به هم مرمرینی است که در وسط دریاچه جا خوش کرده اند. غاری از مرمر سفید که انعکاس رنگ دریاچه هاله ای آبی به آن بخشیده است. برخورد پی در پی امواج دریاچه به دیواره های غار سطح آن را صاف و صیقلی کرده و رنگ آبی غار هم جلوه ای بی نظیر و خیره کننده به آن بخشیده است. برای بازدید از این جاذبه طبیعی بی نهایت زیبا باید قایق سوای کنید و به دیدن غار بروید.

این غار که چیکو نامیده می شود در بین بومیان به کلیسای کوچک یا پناهگاه طبیعت معروف است. چیکو با قرار گرفتن بر روی آب و بازی هاله های آبی و سفید بر روی دیواره هایش آنقدر زیباست که چشم هر بیننده ای را خیره می کند. اگر در بهار به این غار زیبا سفر کنید مناظر اطراف دریاچه شما را حیرت زده خواهد کرد اما سطح آب دریاچه بالا می رود.

در تابستان آب دریاچه به حداگثر سطح خود می رسد اما تابش نور آفتاب بر سطح دریاچه آن را یکپارچه زمرد کرده و بر زیبایی هر چه بیشتر غار نیز می افزاید پاییز بهشت دیدار با چیکوست در برخی نقاط حتی می توانید از قایق پیاده شده و بر خشکی غار راه بروید اما زستان در این منطقه سرد و نفس گیر است.

مسیر تورس دل پاین
برای عشاق طبیعت گردی و برای کسانی که می خواهند بار دیگر به آرامش درونی خود برگردند، یک سفر دست کم پنج روزه در پرآوازه ترین مسیر طبیعت گردی شیلی در پارک ملی تورس دل پاین، یک مقصد تمام وکمال است. این مسیر زیبا به همراه کمپ زدن ها و اتفاقات هیجان انگیز به همراه ملاقات قله های گرانیتی معروف تجربه ای است که تا آخر عمر در ذهن تان باقی خواهد ماند. این مسیر در تورس دل پاین قرار دارد که البته مسیر سخت تری است و مناسب کسانی است که بودن در طبیعت را به هر لذتی ترجیح می دهند.

والپارایسو دلبر اقیانوس
در منطقه مرکزی شیلی در شیبی مشرف به اقیانوس آرام شهر ساحلی زیبای والپارایسو قرار دارد. والپارایسو شهری ساحلی با خانه های رنگی و کوچه های سنگ فرش که آنقدر زیباست که در فهرست اماکن محافظت شده یونسکو قرار دارد و لقب برازنده دلبر اقیانوس را از آن خود کرده است. خانه پابلو نرودا شاعر پرآوازه شیلی در این شهر قرار دارد. خانه این شاعر شهیر نمایان گر کامل شخصیت اوست، مردی تنیده در فرهنگ و آداب و رسوم کهن شیلی همراه با چاشنی غیر قابل پیش بینی بودن و کمی وسواس داشتن.

قدم زدن در کوچه های تنگ و سنگ فرش والپارایسو که هنوز هم آمیخته به فرهنگ و آداب و رسوم بومیان است، بیشتر شبیه سفر به یک کتاب مصور است.

در شهر آلگاروبو شیلی در اقامتگاهی با نام سن آلفونسو تالابی بلوری به عنوان یکی از بزرگترین شاهکارهای مهندسی جهان با چشم اندازی بدیع و زیبا قرار دارد، بزرگ ترین استخر جهان که استخر زیبای مراکش را از دور رقابت خارج کرد. این استخر هشت هکتاری آنقدر زلال است که کف آن دیده می شود. آب استخر مستقیما از دریا وارد شده و با عبور از فیلتر وارد استخر می شود. این استخر بزرگ بنا بر گفته سازنده اش یک بهشت دست ساز است.

از ماه تا مرگ
بارها ماه زیبا را در آسمان دیده ایم با پستی بلندی هایش و با نور خیره کننده اش. هر گردشگری که به شیلی می رسد سری هم به تصویر ماه در آتاکاما می زند. در شمال شیلی و در برخورد اجتناب ناپذیرکویر سوزان آتاکاما با کوه های پر برف آند، بر اثر وزش باد و تغییرات شدید دمایی در شب و روز، تپه ها و سنگ ها در کنار شن ها و ماسه ها منظره ای درست همانند سطح ماه ایجاد کرده اند. این بیابان آنقدر زیباست که هر گردشگری رنج پیاده روی طولانی آن را به جان می خرد و سر آخر با رسیدن به تپه ای در آخر مسیر از آنچه می بیند حیرت می کند.

دره ای با ترکیب رنگ منحصر بفرد و مسیرها و تنگناهای گاه دشوار و دریاچه ای که در دل دره ماه خشک شده و حالا شوره زاری از آن باقی مانده است. تابش نور ماه بر پهنه دره هر گردشگری را مسحور خود می کند و شاید به همین دلیل است که دره ماه همانند یک سرزمین جادویی است. وجود سنگ کویوت معلق در پهنه دشت بر ماورایی بودن دشت می افزاید و حس تعلیق را در بیننده زنده می کند. در گذر از دره ماه وارد دره مرگ می شوید سلسله کوه های نمکی که در سکوت شب کمی وهم انگیز است، با تپه مخروطی شکل و بلند خود شما را مبهوت خواهد کرد. زمانی که توانستید از نمایی بالا پهنه دشت را ببینید قطعا حضور خداوند را در این زیبایی توأم با سکوت حس خواهید کرد. اگر سری به آتاکاما زدید حتما از غارهای آن نیز بازدید کنید شاید موفق شدید و و تماشاچی هنرنمایی و نقاشی انسان های نخستین نیز شدید. بلندترین آبفشان جهان، ال تیسیو، نیز در آتاکاماست.

پاتاگونیا؛ تجسم بهشت بر روی زمین
به زیبایی بی نهایت خوش آمده اید، وصف آنچه که از زیبایی در منطقه وسیع پاتاگونیا به چشم می بینید در قالب کلام نمی گنجد. پاتاگونیا که پارک های ملی متعددی دارد، در جنوب شیلی قرار دارد. پارک ملی تورس دل پین یکی از محبوب ترین مقاصد گردشگری در پاتاگونیاست.

اکوکمپ منحصر بفرد پاتاگونیا با بهره گیری از فرهنگ بومی شیلی در این پارک قرار دارد که سی و دومین هتل برتر جهان است. پارک ملی تورس دل پین پر از یخچال های طبیعی باشکوه و با عظمت، جنگلی زیبا به همراه گله های اسب وحشی، پوشش های گیاهی و جانوری خاص و دریاچه ها و رودخانه های فراوانی است که بهشتی برای طبیعت گردان است.

پل معلق شگفت انگیز و همچنین قایق سواری، شنا و ماهیگیری به همراه پیاده روی و بالا رفتن از ارتفاعات از دیگر تفریحات تورس دل پین است. پارک ملی آهیگ گینس با یخچال طبیعی و کوه زیبای سرانو و جنگل وسیع و زیبایش و پارک سن رافائل نیز بسیار چشم نواز هستند.

جزیره ماگدالنا
محل ملاقات اقیانوس آرام با اقیانوس اطلس تنگه ی ماژلان در شیلی است، تنگه ای که انگار انتهای دنیاست.در این نقطه تلاقی، جزیره ماگدالنا قرار داد و ساکنین باشکوه دوست داشتنی و البته باهوش این جزیره پنگوئن ها هستند. پنگوئن ها این موجودات زیبا و بسیار دوست داشتنی در جزیره ماگدالنا پناهگاهی امن برای خود دست و پا کرده اند.

ماگدالنا جزیره ای در جنوب شیلی است که حالا زیستگاه پنگوئن های زودرنج ماژلانی است. ماگدالنا در مجاورت این پنگوئن ها بسیار دیدنی است.

پارک ملی لوکا
در شمال شیلی و در محدوده آند پارک ملی لوکا قرار دارد. نگین لوکا دریاچه چونگاراست. این دریاچه از مرتفع ترین دریاچه های جهان است. دو اتشفشان هم در مرز شیلی با بولیوی از جذابیت های این پارک جذاب و دیدنی است. لوکا در یک کلام حیرت انگیز است.

پوکن
پوکن در یک کلام تبلور واقعی هیجان و ماجراجویی است. شهر پوکن در استان کاتین شیلی قرار دارد و مأمن هیجان و کسب تجربه های نو است. وجود دریاچه بلورین در کنار آتشفشانی پرابهت جلوه ی زیبایی به شهر داده است و قایق سواری، موج سواری، ماهیگیری، سوارکاری، اسکی و کایاک چند مورد از تفریحاتی است که برای گردشگران و مسافران پوکن تدارک دیده شده است.
آنچه در این مقاله ذکر شد تنها بخشی از زیبای ها و دیدنی های شیلی است. این کشور هزار رنگ و جذاب و هیجان انگیز مناسب ترین گزینه برای ماجراجویان و طالبان هیجان و همچنین بهترین مقصد برای جویندگان تاریخ و آرامش است. شیلی جمع اضداد است و این تناقض زیباست.

” اکسپلورا پاتاگونیا ” در ” سالتو چیکو ” قرار دارد و ماجراجوی درون شما را به خود جذب می کند ! این هتل در پارک ملی ” تورس دل پین ” قرار دارد و بیش از 50 برنامه ی تور کوهنوردی و اسب سواری تدارک دیده است تا شما را در تمام طول روز سرگرم و مشغول کند. بنای سفید رنگ و درخشان این هتل مجلل نیز در کناره ی دریاچه ی ” پهو، Pehoe ” قرار دارد، که خود به عنوان یکی از زیبا ترین دریاچه های جهان شناخته می شود. چشم انداز های دریاچه، یخچال های طبیعی و مناطق کوهستانی اطراف این هتل شما را به وجد خواهند آورد!

در هنگام شب، آسمان بیابان آتاکاما ترکیبی از رنگ های جذاب بوده و بسیاری را به خود جلب می کند. اگر شما نیز به این بیابان سفر کنید ممکن است در پیدا کردن مسیر دچار اشتباه شوید زیرا بسیاری از چیزهایی که در مسیر می بینید بیشتر سراب هستند تا واقعیت. اما یکی از جاذبه های این بیابان خشک که ممکن است با سراب اشتباه گرفته شود یک دست غول پیکر است که از دل بیابان بیرون زده و به سمت بالا اشاره مانند دست شخصی که در زیر شن ها دفن شده و تلاش آخرش را برای درخواست کمک انجام می دهد.

ابعاد خیره کننده دست بیابان
این دست غول پیکر که به برجی چند شاخه شبیه است نزدیک به 11 متر طول دارد. نزدیک ترین شهر به این بیابان خشک شهر آنتوفاگاستا است که 46 مایل از این دست فاصله داشته و عامل اصلی ساخت آن بوده است. مردم این شهر از ماریو ایرارازابال، مجسمه ساز سرشناس شیلیایی خواستند که یک بنای یادبود برای بیابان وسیع آتاکاما بسازد. بدین ترتیب بود که او «دست بیابان» را خلق کرد که از شن های روان سر برآورده و به سمت آسمان آبی کشیده شده است. این بنا در سال 1992 با استفاده از بتن و آهن ساخته شده و هزینه آن نیز توسط یک موسسه محلی تامین شد.
کسی معنای این دست را نمی داند. برخی می گویند دست بیابان به ما یادآوری می کند که انسان ها باید در مقابل طبیعت و عناصر احترام بیشتری از خود نشان دهند. برخی دیگر نیز می گویند این دست نشانه این است که انسان علیرغم تمامی سختی ها و مشکلات امید خود را از دست نداده و پیروز می شود. ماریو ایرارازابال در ایالات متحده درس خوانده و 5 سال در این کشور زندگی کرده است. وی همچنین سابقه اقامت و زندگی در ایتالیا و آلمان را نیز دارد. او در اواخر دهه 1960 به شیلی بازگشت تا زندگی اش را صرف مجسمه سازی کند و علیرغم این که پدرش یک کشیش رسمی بود اما ماریو ترجیح داد به جای کار در این حوزه، مجسمه سازی را ادامه دهد. بدین ترتیب او توانست جوایز متعدد بین المللی را برای دست بیابان و دیگر آثار هنری خود دریافت کند.

چگونه می توان دست بیابان را از نزدیک دید؟
اگر می خواهید هوشمندانه سفر کنید و برای دیدن این مجسمه زیبا به آنتوفاگاستا بروید، با در پیش گرفتن مسیرهای 26 یا 28 به سمت تقاطع مسیر 5 ادامه دهید. این دست بین مایل های 1309 و 1310 واقع شده است که به راحتی در کنار جاده قابل مشاهده خواهد بود. وقتی که در مسیر تابلو «Escultura» را دیدید مسیری به سمت راست جاده کشیده خواهد شد که در صورت ادامه دادن آن به دست مذکور خواهید رسید. در سال های اخیر این دست به یکی از جاذبه های گردشگری پرطرفدار شیلی تبدیل شده است به نحوی که گردشگرانی که به بیابان آتاکاما سفر می کنند حتماً در توری که برای دیدن دست بیابان راه اندازی شده شرکت می کنند.
هری هستینگز، موسس یک شرکت فعال در حوزه گردشگری در شیلی به نام «Plan South America» در این باره چنین می گوید: «این دست یک بنای شاخص بسیار مهم برای مهمانان ماست، که بیشتر آن ها یک سفر جاده ای در آمریکای لاتین را انتخاب می کنند که بزرگراه پان آمریکن نیز جزیی از آن است. این بنا نه تنها از لحاظ فرهنگی برای ما و مهمانانمان مهم است بلکه اهمیت زیادی نیز به خاطر زیبایی ظاهری خود دارد».

غار چیکو، نام این غار خیره کننده است. غار آبی رنگ چیکو، از معروف ترین غارها در شیلی و یکی از منحصر به فردترین غارها در جهان است.

غار چیکو در دل دریاچه یخچالی کاراکا قرار گرفته است. کاراکا یکی از دریاچه های بزرگ آرژانتین است که منظره های بسیار زیبایی دارد. رشته کوه های آند، دورتا دور این دریاچه قرار دارند. حضور این کوه ها، هم زیبایی دریاچه را چندین برابر می کند و هم آب حاصل از ذوب برف های آن به درون دریاچه می ریزد. تابش آفتاب بر روی دریاچه و غار، هوای آن را فوق العاده مطلوب و دلچسب می کند. اینجا خبری از سرمای شیلی نیست.
آب این دریاچه شیرین است و مساحتی در حدود 1850 کیلومتر دارد که بین شیلی و آرژانتین تقسیم شده است.

به این دلیل به این غار مرمرین گفته می شود که از سنگ های مرمر تشکیل شده است. حدوداً از 6200 سال پیش و در اثر برخورد آب به سنگ ها، کم کم آنها فرسایش پیدا کرده و صیقلی شده اند و شکل آنها تغییر کرده و به صورت غار امروزی درآمده اند. البته این غار در مرز مشترک بین شیلی و آرژانتین قرار گرفته است.

دسترسی به این غار فقط از طریق قایق یا کایاک امکان پذیر است. از ورودی این غار، اندکی که جلوتر بروید، با منظره هایی روبرو می شوید که مانند نقاشی هایی است که با رنگ روغن کشیده شده باشند. صحنه هایی از پیچ و تاب سنگ ها، با رنگ هایی خیره کننده. این سنگ ها خودشان رنگی نیستند، بلکه مرمرین و سفیدرنگند اما بازتاب آب بر روی آنها باعث می شود که آنها را آبی ببینیم.
ستون های مختلف و تونل های تو در تویی در درون این غار وجود دارند. عکس های خیره کننده ای از منظره داخل غار می توان گرفت.

در تورهایی که برای بازدید از این غار در نظر گرفته شده است، پیشنهاد ماهیگیری نیز وجود دارد. زیرا درون این دریاچه ماهی های قزل آلا و ماهی های آزاد یافت می شوند. بازدید از این غار تقریباً نیم ساعت زمان می برد. البته باید قبل از اقدام به بازدید شرایط آب و هوایی را در نظر گرفت.

بهترین زمان بازدید از غار
این غارهای مرمرین و زیبا را در هر زمانی از سال می توان مشاهده کرد. با این حال برای خلق تجربه ای شگفت انگیز، در هنگام طلوع یا غروب آفتاب پاییز (ماه های آوریل تا ژوئن) بهترین زمان بازدید است. در این زمان، سطح آب در پایین ترین قسمت ممکن است و از نور خورشید نیز بهره مند هستید. که باعث انعکاس آب دریاچه بر روی دیوارهای غار و ایجاد یک نمایشی خارق العاده می شود.

ایران هتل آنلاین، سامانه ای هوشمند برای رزرو هتل در شهرهای مختلف ایران است. برای مشاهده هتل های تهران و آگاهی از موقعیت مکانی و قیمت آنها به این سامانه مراجعه نمایید.

درست قبل از ناهار از میان آب‌های خروشانِ میان صخره‌هایی عظیم‌الجثه گذر کردیم و به تنگه‌ای کوچک و پنهان رسیدیم. دیواره‌های گرانیتی، نور وهم‌انگیز و آب فیروزه‌ای این تنگه هم یادآور تالاب آبی ایسلند بود و هم سرزمین میانی(سرزمینی تخیلی که بعضی از داستان‌های ج. ر. ر. تالکین در آن اتفاق می‌افتد) را برایم تداعی می‌کرد. این تنگه یکی از خیره‌کننده‌ترین نقاطی بود که تابه‌حال دیده بودم.
تصمیم گرفتیم در آنجا ماهیگیری کنیم اما تلاشمان بی‌فایده بود. سپس آقای بِکِر ما را به جزیره‌ای کوچک و بی‌نام در وسط رودخانه برد و قایق بادی‌مان را به کنده درختی بست و از من خواست تا به دنبال او به بالای صخره‌ای که حدوداً 9 متر ارتفاع داشت بروم. از آنجا می‌توانستیم مخفیگاه ماهی‌های قزل‌آلا را ببینیم: آبگیر آبی یخی بکری که از یک طرف با جزیره احاطه شده بود اما همچنان جریان رودخانه حشرات را به سمت آنجا روانه می‌کرد.
آقای بِکِر به بالای آبگیر اشاره کرد و گفت: «خودشه، قزل‌آلای رنگین‌کمان».
همان‌طور که انتظار می‌رفت، موجودی تیره‌رنگ و بزرگ در حال حرکت در عمق 50 سانتی‌متری آب بود و حشرات را از سطح آب جمع می‌کرد.
لحظه‌ای بعد آقای بِکِر گفت: «نگاه کنید، یکی دیگر نیز در کف آبگیر است. یک قزل‌آلای قهوه‌ای بزرگ».

مقصد مشهور

ناحیه پاتاگونیا که در بخش‌های جنوبی آرژانتین و شیلی قرار دارد، نواحی ماهیگیری متعددی را در این دو کشور پدید آورده است. من تصمیم گرفتم که در بخش شیلیایی پاتاگونیا در منطقه آیسِن واقع در نزدیکی شهر کویهایک ماهیگیری کنم. این ناحیه به داشتن رودخانه‌ها و دریاچه‌ها مشهور است و به طور کلی نسبت به دیگر نقاط پاتاگونیا کمتر در آن باد می‌وزد(باد پاشنه آشیل ماهیگیران است). من در ماه دسامبر که اغاز فصل تابستان در امریکای جنوبی‌ست به پاتاگونیا سفر کردم و اتاقی در مَجیک واتِرز پاتاگونیا با تمام امکانات(از جمله راهنما)، درست خارج از کویهایک رزرو کردم.

اقامتگاه مورد نظر ساختمان روستایی لوکسی بود که از چوب درختان لِنگا و سنگ‌های رودخانه‌ای ساخته شده بود و دریاچه یخچالی اختصاصی داشت. این هتل در دره‌ای کوچک و سرسبز ساخته شده بود و ادواردو باروئتو، پسر یک معلم و ماهیگیر بومی، مالک و مدیر هتل بود. چند سال پیش هنگامی که او راهنمای مشتری ثروتمندی شده بود، آن مرد از او خواست تا با یکدیگر هتلی مخصوص ماهیگیری در آنجا احداث کنند و او نیز فوراً از این ایده استقبال کرد. او بعد از مدتی سهم شریک خود را خرید و اکنون آنجا را به همراه همسرش، کونسوئِلو بالبوآ که در مدرسه آشپزی با او آشنا شده بود اداره می‌کند.
این زوج به همراه فرزندان(مانوئلای 13 ساله و مارتین 10 ساله)، سگ‌ها(بلانکا و گاچیتو) و گربه‌شان(روبی) در طول فصل ماهیگیری در این هتل اقامت دارند. غذا در میز اجتماعی بزرگی سرو می‌شود و معمولاً این خانواده و مهمانان هتل هر 12 ساعت یک‌بار با یکدیگر غذا می‌خورند.

ماهی‌ای که فرار کرد
صبح روز بعد هوا آفتابی بود و باد نمی‌وزید. من به همراه آقای باروئتو به سمت رودخانه هومولِس(Huemules) حرکت کردیم. نام این رودخانه برگرفته از نام یک گونه آهوی بومی آن منطقه و نماد عشق شیلیایی‌ها به طبیعت است و تصویر آن بر روی نشان ملی این کشور نیز حک شده است. در نقطه‌ای درست در زیر آبشاری کوچک و کارت پستالی به آب زدیم. ظرف نیم ساعت تلاش برای ماهیگیری در خلاف جریان رودخانه، اولین ماهی پاتاگونیایی‌ام که قزل‌آلای قهوه‌ای 45 سانتی‌متری سالمی بود را صید و رها کردم. این گونه قزل‌آلا بر خلاف قزل‌آلاهای قهوه‌ای امریکای شمالی رنگ خاصی داشت که کاملاً با محیط اطراف همخوانی داشت و این همخوانی حیرت‌انگیز شبیه به جادویی در طبیعت بود.

طی 4 روز بعد، من در هر آبی که تصورش را بکنید ماهیگیری کردم و نتایج تقریباً یکسانی به‌دست آوردم. در روز دوم به‌همراه آقای بِکِر و آقای دِیل در رودخانه سیمپسون انواع مختلفی از قزل‌آلاهای قهوه‌ای و رنگین‌کمان و به‌ویژه یک قزل‌آلای رنگین‌کمان زیبای 50 سانتی‌متری را صید کردیم. آن روز من و آقای دیل بیش از یک بار هم‌زمان با هم ماهی صید کردیم.
در صبح روز سوم من به همراه آقای باروئتو و آقای دیل در رودخانه پالوما ماهیگیری کردیم و بعد از ظهر به دریاچه اِلیزالد رفتیم. در اولین تجربه ماهیگیری در دریاچه یک قزل‌آلای رنگین‌کمان 50 سانتی صید کردم و چند دقیقه بعد آقای باروئتو با صید یک قزل‌آلای قهوه‌ای 55 سانتی از من پیشی گرفت. در روز چهارم در قسمت دیگری از رودخانه سیمپسون، تعدادی قزل‌آلای رنگین‌کمان را در سوراخی در زیر کرانه بالا آمده رودخانه یافتیم. 5تا از آنها را ظرف 15 دقیقه صید کردیم.
روز پنجم روزی به‌یادماندنی بود زیرا من به همراه راهنما، دو نفر از مهمانان و گاوچرانی به نام آلفردو مِدینا که ملک خانوادگی‌اش در مجاورت بخشی از رودخانه موگوتِس قرار داشت، مسیر باریکی در لبه صخره‌ای به ارتفاع 12 متر را سوار بر اسب طی کردیم و این کار به تنهایی خود یک ماجراجویی واقعی بود. آن روز در کنار رودخانه پیک‌نیک کردیم و گوشت بره‌ کاملاً بومی که آقای مِدینا برای گروه با سیخ دست‌ساز بر روی آتش کباب کرده بود را برای ناهار خوردیم و به‌عنوان نوشیدنی نیز یک قوطی آبجوی تگری اِسکودو که در میان شیلیایی‌ها بسیار محبوب است را نوشیدیم.

اولین تلاشم بی‌نتیجه بود، دومین بار قلاب فاصله زیادی با هدف داشت اما بار سوم تیرم به هدف خورد و طعمه به سمت ماهی شناور شد و ماهی سوسک بیتل کانتاریا را گرفت. چوب ماهیگیری‌ام را بلند کردم و در کمال ناباوری ماهی به قلاب گیر کرد.
اگرچه آن‌موقع متوجه نشدم اما آقای دیل با گوشی هوشمند خود از آن صحنه فیلم‌برداری کرد. در آن فیلم صدای آقای بِکِر شنیده می‌شود که می‌گوید: «عجب قزل‌آلای قهوه‌ای خوبی!» و سپس به پایین صخره می‌رود تا ماهی را به تور بیندازد. چوب ماهیگیری تقریباً از وسط تا شده بود.
من به آقای بِکِر می‌گویم:«آن را در زیر صخره نمی‌بینم، به من بگو اگر ماهی …».

آن ویدئو را بارها و بارها تماشا کردم و آن را مانند فیلم مشهور زاپرودِر(فیلمی در خصوص ترور کندی، سی و پنجمین رئیس جمهور امریکا) تجزیه و تحلیل کردم. شاید باید تلاش بیشتری می‌کردم. شاید باید چوب ماهیگیری را بالاتر می‌بردم، یا شاید پایین‌تر. شاید باید روی پای چپم لی‌لی می‌کردم و نطق گتیسبورگ(مشهورترین سخنرانی آبراهام لینکلن) را از بر می‌‌خواندم. نمی‌دانم.
ناهار را بر روی همان صخره خوردیم. سعی می‌کردم خوشبین باشم و علی‌رغم از دست دادن آن قزل‌آلای قهوه‌ای، با خودم می‌گفتم که من یک هفته بهترین تجربه عمرم را در ماهیگیری، غذا، شراب و هم‌صحبتی با افراد مختلف کسب کردم. اما با این وجود باز هم احساس بسیار بدی داشتم.
پس از خوردن ناهار، من به همراه آقای بِکِر به سمت لبه صخره رفتیم و از بالا به رودخانه نگاهی انداختیم. ماهی رنگین‌کمانی که اول در آنجا دیده بودیم دوباره به آن نقطه بازگشته بود. همان بار اول با انداختن قلاب در آب آن را گرفتم و سپس رهایش کردم. با تکان دادن ناگهانی دمش دوباره به عمق آب‌های فیروزه‌ای بازگشت و نور خورشید بر رد رنگین‌کمانی‌اش تابید.
برای اینکه یک ماهیگیر موفق باشید بهتر است حافظه ضعیفی داشته باشید. برای من که جواب داد.

سفر به جزیره ایستر بسیار هیجان انگیز است اما اگر به دنبال مقاصد گردشگری جالب و جذاب در ایران باشید می توانید به یکی از شهرهای آن سفر کنید. بدین منظور تهران پایتخت ایران گزینه مناسبی است. برای رزرو هتل در تهران وارد سایت ایران هتل آنلاین شوید و بعد از مشاهده هتل های تهران و رزرو آنلاین یکی از آنها با خیال راحت به سمت تهران حرکت کنید.
معرفی کلی
در سفر به جزیره ایستر اقیانوس ارام می توانید علاوه بر لذت از طبیعت، مجسمه های غول پیکری را ببینید که بسیار رمزآلودند. این مجسمه ها که با نام موآی شناخته می شوند بسیار بلندقامت و سنگین وزن اند به طوری که ارتفاع برخی از انها به 10 متر هم و وزنشان به چند صد تُن می رسد. دانشمندان تاکنون نتوانسته اند راز وجود این غول های سنگی را کشف کنند و همواره به دنبال آن هستند.

جزیره ایستر (Easter Island) جزیره ای کوچک و دورافتاده در میان اقیانوس ارام متعلق به کشور شیلی واقع در آمریکای جنوبی است. این جزیره زیبا با طبیعت دل انگیزی که دارد و رازهایی که سختی حفظ آنها را به دوش می کشد امروزه جزء یکی از مقاصد گردشگری شیلی می باشد.
جزیره ایستر با مساحتی حدود 163کیلومتر مربع حدود 4000 نفر جمعیت دارد که همگی آماده پذیرایی از گردشگران هستند. این جزیره دارای شهرکی به نام هانگا روآ است که به جرات می توان گفت همه اهالی ایستر در آن زندگی می کنند. جزیره ایستر آب و هوای خوبی دارد در نتیجه مناظر بسیار زیبایی را در مقابل چشمان گردشگران به نمایش می گذارد. اما هدف اصلی گردشگران از سفر به این نقطه از دنیا مشاهده مجسمه های غول پیکر موآی است.

تعداد مجسمه های موآی در جزیره ایستر 888 مورد است، این مجسمه ها بسیار منحصر به فرد و وجودشان در این جزیره به قدری عجیب و باورنکردنی است که امروزه ایستر را با نام مجسمه هایش می شناسند.
اشنایی بیشتر
قطعا ساخت مجسمه های موآی دلیل خاصی داشته اما این دلیل بعد از گذشت بیش از هزار سال هنوز نامشخص است. در واقع زمان ساخت این مجسمه ها به سال های 1000 تا 1700 میلادی باز می گردد و طبق شواهدی که بدست آمده این غول های عظیم الجثه در همان سال ها و با امکانات ناچیزی که وجود داشته حدود 19 کیلومتر از محل ساخت خود جابه جا شده اند تا به مکان مورد نظر سازندگان رسیده اند. البته اهالی ایستر معتقدند در گذشته این مجسمه ها زنده بوده و خود جابه جا شده اند. عقیده ای که در دنیای پیشرفته امروز خنده دار به نظر می رسد.

تعدادی از مجسمه های موآی بر یک تخته سنگ بزرگ سکومانند قرار گرفته اند، این تخته سنگ را سکوی آهو (Ahu) می نامند و به نظر می رسد مکان مقدسی بوده و مراسمات خاصی در مقابل آن انجام شده است. سایر مجسمه ها به طور کاملا پراکنده در جزیره قرار دارند. البته یکی از آنها که از همه بزرگتر است 10 متر ارتفاع و 82 تن وزن دارد و در ایستر با نام پارو (Paro) شناخته می شود.

ویژگی های ظاهری
ارتفاع متوسط اکثر موآی ها حدود 4 متر است. مجسمه های موآی چنان که در تصاویر به نظر می رسد تنها دارای سر نیستند بلکه انسان هایی با بدن هایی کامل می باشند که سرهایشان از دیگر اجزای بدنشان بزرگ تر است. البته برخی از آن ها نیم تنه هستند و قسمت های پایینی بدنشان تنها روی سنگ کنده کاری شده است. برخی دیگر نیز تا گردن زیر خاک بوده و به کمک باستان شناسان از خاک بیرون کشیده شده اند و مزیتی که دارند اینکه کمتر فرسوده شده و سالم تر مانده اند. در مورد فرو رفتن این موآی ها در زیر خاک نظریه ای وجود دارد و آن اینکه سالها بعد از ساخت موآی ها، جزیره ایستر زیر آب فرو می رود و آب مجسمه ها را زیر خاک مدفون می کند.

ویژگی دیگری که موآی ها دارند اینکه تعدادی از آنها دارای کلاه یا تاج هایی به رنگ قرمز بر سر هستند که معلوم نیست نشان دهنده چیست، شاید اینها از دیگران مهم تر بوده اند.
رنگ خاکستری و سیاه مجسمه ها به نوع موادی که در ساختشان به کار رفته بر می گردد. البته بسیاری از موآی ها به رنگ سفید و ماریون که طیفی از رنگ نارنجی است بوده اند که اغلب آنها تا سال 1868 میلادی توسط انگلیسی ها از جزیره بیرون برده شده اند.
بیشتر آنها از سنگ و ذرات ساییده شده کانی ها و شیشه های آتشفشانی ساخته شده اند. البته جنس برخی از آنها متفاوت است. مثلا جنس 13 موآی از سنگ بازالتی، 22 مورد از زبره‌سنگ (trachyte) و 17 مورد از اسکوریای قرمز (red scoria) است.

قسمت های مختلف بدن مجسمه
یکی از نکات مجسمه های موآی این است که هیچ یک از آن ها دقیقا یکی نیستند و تفاوت هایی با هم دارند با این حال همگی دارای سر، صورت، چشم، گردن و شانه و بدن می باشند.
تمام موآی ها دارای سری هستند که تقریبا 3 تا 5 برابر بزرگ تر از دیگر اجزای آنها می باشد و قبل از هر یک از اجزا به چشم می آید. طبق گفته هایی که وجود دارد مردمان بومی منطقه معتقدند سر جزء مقدسی در بدن است و احتمالا این اعتقاد سازندگان موآی ها هم بوده است.

صورت تمام موآی ها صاف و صیقلی است. در واقع سازندگان پس از ساخت مجسمه صورت آنها را با پشم ساییده اند تا به این شکل درآید. جالب اینکه هر چهره حس متفاوتی را به بیننده القا می کند. برخی از آنها غمگین، برخی شاد و برخی دیگر مغرورند. البته شباهت هایی هم دارند از جمله اینکه بینی تمام آنها بزرگ و لب هایشان نازک است و گوش های بلند و مستطیل شکلی دارند.
یکی از جالب ترین قسمت های بدن یک موآی چشمان اوست، در واقع امروزه در مکان چشم موآی ها گودال هایی دیده می شود که طبق گفته باستان شناسان در این گودال ها چشمانی از جنس شیشه که البته بسیار هم جالب و جذاب بوده وجود داشته اما متاسفانه امروزه خرد شده و از بین رفته است. البته چشم برخی از آنها تنها به صورت نقاشی کشیده شده است.

مورد بعدی گردن کوتاه موآی هاست. از آنجا که فک آنها به صورت برجسته و بلند ساخته شده، گردن هایشان بسیار کوتاه و باریک به چشم می آید. شانه آنها نیز کمی به سمت جلو خم شده است.
اغلب موآی ها در حالت نشسته اند به همین دلیل پاهای آنها چندان مشخص نیست. البته برخی به گونه ای هستند که انگار روی صندلی نشسته اند. جالب اینکه موآی های موجود بر سکوی آهو پا ندارند و تماما سر و صورت اند.

جالب است بدانید در عکس هایی که از سالهای بسیار دور باقی مانده مشخص است که مجسمه های موآی موهای بلند و موجداری داشته اند که به مرور زمان از بین رفته است. برخی از باستان شناسان معتقدند یکی از دلایل مدفون کردن برخی از موآی ها در زیر خاک حفظ موی آن ها بوده است. امروزه چند تن از مجسمه های موآی هستند که دارای مو می باشند.

موآی های خاص
برخی از مجسمه های موآی به دلیل ویژگی های منحصر به فردی که دارند از دیگر مجسمه ها خاص ترند. امروزه اینها در موزه هایی در سراسر دنیا نگه داری می شوند. از جمله این موآی ها می توان به هو هکانانیا (Hoa hakanani’a) و توکوتوری (Tukuturi) اشاره کرد.
هو هکانانیا (Hoa hakanani’a) امروزه در موزه بریتیش لندن نگهداری می شود. این مجسمه در 7 نوامبر 1868 توسط کشتی های انگلیسی از جزیره منتقل و در 25 اوت 1869 میلادی وارد شهر پورتسموث انگلستان شد. هو هکانانیا یکی از 16 موآی است که از جنس بازالت سخت می باشد. این مجسمه حدود 2 متر و 42 سانتیمتر قد و حدود 4 تن وزن دارد و متاسفانه چشمانش در زمان انتقال به انگلستان شکست و از بین رفت.
توکوتوری (Tukuturi) موآی خاص دیگری است که برخلاف دیگر موآی ها پاهایش به صورت کامل تراشیده شده است. این مجسمه به شکل نشسته و دو زانو قرار دارد و رنگ آن متمایل به قرمز است.

تاریخچه
زمان ساخت موآی ها بین سال های 1000 تا 1500میلادی یا 1500 تا 1700 میلادی تخمین زده شده است. با این حال زمان دقیقی برای ساخت آنها وجود ندارد. اولین تحقیقات انجام شده بر موآی ها به سال 1650 میلادی باز می گردد که توسط انگلیسی ها و اروپاییان انجام شد.
برخی از باستان شناسان معتقدند سازنده مجسمه های موآی را اقوام پولینزیایی (Polynesian people) هستند، این اقوام از زمان های دور در مجمع الجزایر پُلی‌نِزی (Polynesia) زندگی می کردند. از طرفی طبق گفته اهالی احتمالا موآی های موجود بر سکوی آهو به دستور حاکمان و بزرگان وقت ساخته شده اند زیرا اغلب تاج یا کلاه خاصی بر سر دارند و به سختی ساخته و حمل شده اند چون برای ساختشان به معادنی نیاز بوده که سنگ های قرمز رنگ داشته باشد و چنین معادنی در جزیره ایستر وجود نداشته و ندارد!

در سال 1914 مشخص شد که موآی ها خالکوبی هایی دارند که هر یک معنای خاصی را می رساند، خالکوبی هایی که شامل نمادهایی هستند که در طی قرن ها توسط مبلغان دین های مختلف منع شده اند.
امروزه بیشتر محققان عقیده دارند که این مجسمه ها طی سال های 1250 تا 1500 میلادی ساخته شده اند و نماد قدرت و عظمت رهبران پلینزی در گذشته بوده اند. احتمالا هر مجسمه ای که روی سکوی آهو قرار گرفته نشان دهنده قدرت حاکمی بوده که آن را سفارش داده است، انگار هر گروهی سعی کرده موآی بزرگتری بسازند و خود را قدرتمندتر جلوه دهد.
تفریح در جزیره
به جز تماشای موآی ها تفریحات دیگری هم در جزیره ایستر وجود دارد. از جمله قدم زدن و پیاده روی در طبیعت دلپذیر ایستر، عکاسی از مناظر زیبای جزیره، قایق سواری، تپه نوردی و تماشای گاو و اسب های وحشی.

بهترین فصل سفر
بهترین زمان برای سفر به جزیره ایستر پاییز و مخصوصا آذرماه است چون هوا در اوایل بهار سرد و در اواخر آن شرجی است. تابستان تنها برای گرفتن آفتاب در سواحل جزیره مناسب است. در زمستان هم هوا بسیار سرد است.

اقامت در جزیره
امکان برپایی چادر در این جزیره وجود دارد اما چنانچه اقامت راحت تری را می خواهید می توانید با صرف هزینه ای بیشتر در یکی از هتل های فوق العاده آن شب را به روز برسانید. از جمله هتلCabañas Manavai Rapa nui با هزینه ای حدود شبی 145 دلار برای یک اتاق دو نفره، هتل لاپیروسLa Perouse Rapa Nui با هزینه ای حدود شبی 165 دلار و هتل کونا Kona Koa Lodge با هزینه ای حدود شبی 250 دلار. توجه کنید به دلیل سیل عظیمی از گردشگران که در تمام طول سال به این جزیره می روند باید از چند ماه قبل هتل خود را رزرو کنید.

مسیر رفتن و هزینه
برای رفتن به جزیره ایستر باید به کشور شیلی بروید و از آن جا با سوار شدن بر کشتی یا قایق خود را به جزیره برسانید، می توانید از تورهای گردشگری هم استفاده کنید. برای بازدید از مجسمه های موآی لازم نیست هزینه ای پرداخت کنید و تنها هزینه ی شما مربوط به رفتن به جزیره و اقامت در آن می باشد.

مجموعه ی مقدس
مارک یوهانسون می گوید: برای فهمیدن داستانی غیر ممکن – و اینکه چرا تعداد کمی از مردم از آن خبر دارند – ۲.۵ ساعت از سانتیاگو به شمالی ترین شهر آفریقا پرواز کرده ام. از آنجا٬ سوار یک تاکسی اشتراکی شدم و مسیر ۱۵ کیلومتی را در Azapa Valley طی کردم و سپس به روستای کوچک San Miguel de Azapa برای دیدن موزه ی آن رفتم.
این نهاد بی ادعا که دو بال کوچک دارد٬ بقایای ۳۰۰ مومیایی از مردم چینچورو را نگه داری می کند و فقط حدود ۱۰ درصد از آن را برای بازدید عمومی قرار می دهد. این به ابن علت است که اکنون نه پول و نه فضای کافی برای به نمایش گذاشتن مومیایی ها در شرایطی که به آن ها آسیب وارد نشود٬ وجود ندارد.

مومیایی های سیاه و قرمز
مومیایی ها با نوزادان و جنین ها و قبل از تبدیل شدن به بزرگسال آغاز شده است. در گستره ی حدود ۴۰۰۰ سال ۵ گونه ی متفاوت وجود داشته است ولی سانتوس می گوید شایع ترین گونه٬ مومیایی های سیاه و قرمز هستند.
برای ساختن مومیایی های سیاه٬ بدن فرد فوت شده را به طور کامل جدا می کنند و عملیات لازم را روی آن انجام می دهند و سپس آن ها را به هم متصل می کنند. مومیایی های قرمز با زدن برش های کوچک برای از بین بردن عضوهای داخلی و خشک کردن حفره های بدن درست می شود.
هر دو معمولا با چوب و نی پر می شوند ( برای پر کردن اشکال )٬ با موی مصنوعی تزئین شده و روی صورت ها خاک رس می ریختند و قبلی در منگنز و بعدی در خاک رس نقاشی می شدند.
سانتوس می گوید: من متعجب هستم که آيا مومیایی های چینچورو به همان اندازه ی مومیایی های مصری نیستند؟ او معتقد است ممکن است به این علت باشد که شیلیایی ها خودشان ارزش لازم را برای این گنجینه های خود قائل نشده اند.

امید به حفاظت از میراث جهانی
پیش بینی می شود که پیشنویس شیلی برای اینکه چینچورو جزو میراث جهانی به حساب بیاید در سال ۲۰۲۰ در دست یونسکو باشد. تا رسیدن به آن تاریخ٬ دولت محلی تلاش های خود را برای ترویج گردشگری باستان شناسی و تقویت جامعه ی ماهیگیری بیشتر کرده تا مکانی جذاب تر برای توریست ها شود.
یک مدار تازه طراحی شده٬ گردشگران را به یک روش ملموس برای ردیابی کردن قدم های چینچورو از موزه در San Miguel de Azapa تا مکان های باستان شناسی در نزدیکی Arica و Caleta Camerones که حدود ۱۱۳ کیلومتر تا جنوب ادامه دارد.
در همین حال٬ موزه ی باستان شناسی در San Miguel de Azapa بال بزرگی از چینچورو را در سال ۲۰۲۰ باز می کند و قادر است بقیه ی ۳۵ درصد مجموعه را نگه دارد. امید است که اگر خود شیلیایی ها به اهمیت جهانی فرهنگ مومیایی درست کردن پی ببرند٬ شاید بقیه ی دنیا نیز بتوانند این موضوع را درک کنند.
برناردو آریازا انسان شناس فیزیکی ( دانشمندانی با نگرانی تکامل و تنوع زیستی بشرها ) که درباره ی مومیایی های چینچورو بیش از سه دهه مطالعه کرده اند٬ یکی از نقش های کلیدی ثبت اهمیت پیشنویس این مکان تاریخی است.
او می گوید: آنچه ما سعی داریم تا نشان دهیم این است که ما نه تنها قدیمی ترین شواهد ساخت مومیایی را داریم بلکه این کار توسط مردم شکارچی در محیطی طبیعی و دست نخورده انجام شده است که تا کنون باقی مانده است.
وی در ادامه می گوید: این ها اولین ساکنان منطقه یAtacama بوده اند و من دوست دارم تا فکر کنم آ« ها به عنوان پیشگامان بیابان بوده اند. ممکن است آن ها از نظر تکنولوژی پیشرفته نبوده باشند ولی تمام پیچیدگی های آن ها در آماده سازی برای مرگ بوده است.

در نزدیکی ساحل کشف شده است
مکس اوله٬ یک باستان شناس آلمانی می باشد که صد سال پیش در نزدیکی ساحل Arica کشف شد و آن را چینچورو نامیدند.
وی می گوید بعد از صحبت کردن با آریازا من ۲ مایل به سمت Playa Chinchorro رفتم که سواحل گسترده ای از شن های شکر قهوه ای از مرکز شهر Arica تا دهانه ی رودخانه ی Lluta گسترده است.

المورو٬ به ارتفاع ۱۳۹ متر بر روی تپه ای واقع شده است. پیچیده ترین مومیایی چینچورو٬ در دامنه های آن پیدا شدند. ۳۲ تا از آن ها در Museo de Sitio Colon 10 نگهداری می شوند.
شهر مدرن Arica بر بالای گورستان وسیعی از مردم چینچورو قرار دارد. با این حال٬ قدیمی ترین اشکال مومیایی های چینچورو ۷۰ مایل به سمت جنوب در Caleta Camarones٬ در ساحلی قرار دارد که در مدت ۷۰۰۰ سال و زمانی که ماهیگیرهای باستانی خود را برای مرگ آماده می کردند٬ به ندرت تغییر کرده است.
وی ادامه می دهد که من یک شب در هتل Apacheta در Arica اقامت داشته ام و صبح فردای آن روز به سمت Caleta Camarones رانندگی کردم.
بزرگراه Pan-American٬ Arica را به Caleta Camarones از طریق چشم اندازی بدون آب متصل می کند. تنها نشانه های وجود انسان در طول راه شش مجسمه ی جدید چینچورو می باشد که به تازگی و توسط هنرمندان محلی به نام های Paola Pimentel و Johnny Vasquez ساخته شده است.
از آنجایی که بیشتر پیوند این منطقه با فرهنگ چینچورو به مردگان دفن شده زیر صحرا می باشد٬ این مجسمه های کنار جاده ای هم یادآور ملموسی از گذشته است و هم نگاه اجمالی ای به آينده ی توریسم چینچورو می اندازد که به واقعیت تبدیل شود.

آب و هوای خشک
Caleta Camarones دومین مکان پیشنهادی برای یونسکو می باشد. Arriaza آن را به عنوان مکانی برای ردیابی میراث زندگی چینچورو در دوران مدرن برای ماهیگیران کنونی آن نگاه می کند.
مارک یوهانسون می گوید من با جورج آردیلز رئیس اتحادیه ی ماهیگیران محلی به سفری کوتاه برای یافتن صدف و توتیا رفتیم. وقتی به خشکی برگشتیم بر روی آن ها آب لیمو ریختیم و به طور خام خوردیم٬ این کاری است که مردم چینچورو انجام می دهند.
وی ادامه می دهد: سپس به سمت Camarones 14 رفتیم٬ مکانی که قدیمی ترین مومیایی ها در آن جا حضور دارند و مربوط به ۵ هزار سال قبل می شود و در سال ۱۹۷۸ کشف شد.
او می گوید دلیلی که باعث شده است مومیایی ها در طول سال ها در اینجا باقی بمانند٬ آب و هوای بسیار خشک اینجاست. به اضافه ی اینکه شوری بسیار بالای نزدیک به ساحل باعث می شود تا شما چیزهایی مربوط به صده های قبل را در اینجا ببینید. بنابراین تا زمانی که آب و هوای دچار تغییرات شدیدی نشود٬ این داستان پابرجاست.
یک باران شدید در فوریه باعث شد تا یک لایه ی تازه از مصنوعات از زیر لایه های خاکی چینچورو خارج شود که من آن را زمانی که با آردیلز در بالای تپه ای قدم میزدیم پیدا کردم. به معنای واقعی کلمه٬ استخوان ها و فیبرهای گیاهی از زمین قهوه ای در ناحیه ای به اندازه ی زمین فوتبال وجود دارند.
ماهیگیرهای محلی مصنوعات خارج شده را با کثیفی های خاک می پوشانند تا از دست دزدان در امان باشد. آن ها می گویند این بهترین کاری است که آن ها می توانند انجام دهند.
در انتها٬ در هیچکدام از موزه های شیلی٬ جایی برای این مومیایی ها وجود ندارد. آن ها هنوز جزئی از میراث جهانی نیستند و بیشتر مردم حتی نمی دانند که قدیمی ترین مومیایی ها پیدا شده اند.