در بیست و پنج سال گذشته 3 میلیارد تن یخ در قطب جنوب از بین رفته و روند این نابودی در طی پنج سال اخیر شدیدا شتاب گرفته است.
در مطالعه جدید که تاکنون جامع ترین مطالعه راجع به وضعیت یخی قاره قطب جنوب است ، یک گروهی از 84 محقق بین المللی اطلاعات دریافتی از چندین بررسی ماهواره ای را از سال 1992 تا 2017 آنالیز کردند.
محققان دریافتند که هم اکنون قطب جنوب سه برابر سریعتر نسبت به زمان مشابه تا سال 2012 در حال نابودی یخ ها است، این یعنی در هر سال این رقم به بیش از 241 میلیارد تن ( 219 میلیارد متر مکعب ) افزایش می یابد. مجموعه یخ های ذوب شده در طول 25 سال به افزایش حدود 0.3 اینچی سطح آب دریا حدود 8 میلی متر منجر شده و تقریبا 40 درصد این مقدار یعنی 3 میلی متر در طول 5 سال گذشته اتفاق افتاده است.
میلی مترها افزایش سطح دریا خیلی به نظر نمی آید اما بررسی های قبلی اشاره داشتند که ورقه های یخی عظیم قطب جنوب به احتمال زیاد اصلا تحت تاثیر تغییرات آب و هوایی قرار نمی گیرند. یافته های جدید اشاره دارند که پوشش یخی این قاره برخلاف تصورات گذشته در برابر گرم شدن مقاوم نیست و در تایید این مطالب عکسی بسیار متفاوت از سهم این قاره در افزایش سطح آب اقیانوس ارائه شد: بنا به گزارش محققان، تصور کنید اگر کل یخ های قطب جنوب ذوب شوند، آب حاصل از ذوب شدن می تواند سطح آب دریا را تا 58 متر بالا ببرد.

بررسی وضعیت یخ ها
نویسنده همکار این مطالعه ” اندرو شفرد” استاد بررسی های زمین در دانشکده زمین و محیط دانشگاه لیدز در بریتانیا در گفت و گو با وب سایت Live Science گفت : در مطالعه جدید ، دانشمندان اطلاعات را از سه نوع سنجش ( اندازه گیری ) ماهواره ای با هم ترکیب کردند تا وضعیت یخ ها را در طول زمان بررسی کنند .
ماهواره هایی که یخ های قطب جنوب را با ارتفاع سنج کردند مدارکی دال بر حجم آن گرد آوری کردند ، نوع دیگری از اندازه گیری ماهواره ای سرعت یخ های وارد شده به اقیانوس را بررسی کرد و نوع سوم چگالی توده های زمین اطراف این سیاره را برای اندازه گیری وزن ورقه های یخ به طور کامل محاسبه کرد .
هر کدام از این روش ها به تنهایی مورد اطمینان نیستند چون فاکتورهای خاص مانند میزان برف متغیر روی قله یخ یا تغییرات در سنگ های زیر زمینی می توانند اندازه گیری ماهواره ای را تحت تاثیر قرار دهند . بنا به توضیح شفرد ، در نگاهی کلی به تمام این نوع اندازه گیری ها ، نویسنده این مطالعه باید با اطمینان بیشتری اطلاعاتی که پوشش یخی را نشان نمیدهند ، حذف کند .
او گفت : اندازه گیری های ماهواره ای به ما می گویند که ورقه یخ خیلی بیشتر از آنچه ما فکر می کنیم ، متحرک و پویاست.
اگر شما نگاهی به اولین گزارش ارزیابی مجمع بین المللی تغییرات آب و هوایی در 30 سال گذشته یعنی قبل اینکه ما اندازه گیری های ماهواره ای از مناطق قطبی داشته باشیم ، داشته باشید خواهید دید که ورقه های یخ اصلا به تغییرات آب و هوایی واکنش نشان نداده اند . شفر گفت : توافق عمومی در زمینه ی یخچال شناسی این بود که ورقه های یخی به سرعت تغییر نمی یابند اما این درست نیست .
در مجموع 3 میلیارد تن یخ در قطب جنوب در طی 25 سال بررسی از بین رفته است . در مقایسه ، کوه یخی عظیم که در جولای 2017 از سکوی یخی Larsen C ( یکی از بزرگترین کوه های یخی در تاریخ ) قطب جنوب شکست و جدا شد ، بالای 1 میلیارد تن وزن داشت و تقریبا اندازه ایالت دلاور بود .

ذوب سریع
با وجود اینکه قطب جنوب در تمام مدت سال پوشیده با یخ است ، ورقه های یخی آن در چرخه های سالانه پس روی و پیش روی می کنند و این الگویی است که هزاران سال ادامه داشته است . شفرد در گفت و گو با مجله ی Live Science گفت : اما نشانه های حاصل ازرکوردهای زمین شناسی نشان می دهند که تغییرات آب و هوایی که محرک نابودی یخ ها در قطب جنوب است خیلی سریعتر نسبت به دوره ی مشابه در گذشته های دور در حال انجام است .
ورقه های یخ قدیمی نشانه های وجودشان را در سرزمینی که آن را پوشش داده بودند ، به جا گذاشتند و این مدرک زمانی رو شد که عقب نشینی یخچال ها زمین زیر آن ها را در معرض دید قرار داد . شفرد توضیح داد : دانشمندان همچنین می توانند نشانه هایی کشف کنند راجع به اینکه ورقه های یخ قبلا قطب جنوب را در چه جاهایی پوشش داده بودند و این کار را با جستجوی بستر اقیانوس در اطراف قسمت غربی قطب جنوب انجام می دهند و این همان جایی است که نشانه هایی از اینکه یخچال ها در گذشته به کجاها متصل بودند در خود دارد .
شفرد گفت : این نشانه ها به دنشمندان کمک می کنند که سرعت پس روی یخ ها در قطب جنوب را اندازه گیری کنند که از گذشته تا کنون حدود 50 متر در هر سال بین چرخه یخبندان برآورد شده است. با این وجود، امروزه پس روی یخ بیش از 20 برابر است یعنی بیش از 1 کیلومتر در هر سال .

مسیر: از خلیج «فورچونا» (Fortuna Bay) به استرومنس، جورجیای جنوبی، آتلانتیک جنوبی؛ کشتی های مسافربری این مسیر از اوشوایا (Ushuaia) در آرژانتین یا پونت آرناس (Punta Arenas) در شیلی سفر خود را آغاز می کنند.

مسیر: شروع سفر از مورمانسک (Murmansk) یا لونگیرباین (Longyearbyen ) در شمال و پونتا آرنا یا کیپ تاون در جنوب
سفر به دو قطب در اوایل قرن بیستم میلادی سودای بسیاری از ماجراجویان بود و به یکی از مشهورترین و به یاد ماندنی ترین مسابقات تاریخ بشر منتهی شد: نبرد تراژیک رابرت اسکات و رولاد آموندسن برای رسیبدن به قطب جنوب. برای مسافران امروزی، هر یک از دو قطب پیشنهادی کاملاً متفاوت است. در فصل تابستان قطب شمال (ژوئن تا جولای) دریای شمال قابل کشتی رانی است و اینجاست که یک کشتی یخ شکن هسته ای روسی به نام 50 Let Pobedy به طور مرتب مسیر خود را از مورمانسک در روسیه به سمت زاویه 90 درجه در قطب شمال کوک می کند. همچنین می توانید از طریق مسیر لونگیرباین در اسوالبارد و از طریق کمپ یخی بارنو در عرض کمتر از 2.5 ساعت با هواپیما خود را به قطب شمال برسانید.

به سفر با قطار از میان یخ و برف و عبور از آب های یخ زده دریاچه بایکال در روسیه فکر کنید که از میان صحرای سیبری می گذرد فکر کنید یا سفر با قطارهای چینی خینگ های- تبت که از تبت و از مرتفع ترین مناطق جهان می گذرد. یک روش کمتر شناخته شده تر سفر با قطار حلقه قطب شمال یا Arctic Circle Train است که از میان جنگل ها و سواحلی بین کیرونا در سوئد و نارویک در نروژ گذشته و مناظر خیره کننده ای دارد. طول این مسیر در کل 3 ساعت است اما عبور سه روزه به شما اجازه می دهد که مسیرهای پیاده روی و کوهنوردی پارک ملی آبیسکو (Abisko National Park) که یکی از بهترین مناطق جهان برای دیدن نورهای قطبی است را تجربه کنید. خوابیدن در هتل اصلی یخی جوکاسجاروی (Jukkasjarvi) و عبور از کنار یخچال ها و آبدره ها را نیز به این تجربه فراموش نشدنی اضافه کنید. بعد از آن می توانید یک سفر ریلی آهسته شبانه از جنوب را تا شهر استکهلم تجربه کرده و از پنجره قطار شاهد نمای خیره کننده نورهای قطبی باشید.

قطب جنوب. اکثر ما آن را به عنوان بخشی خالی در نقشه جغرافیا می شناسیم، یک قاره سفید که تا پایین صفحه گسترده شده است … . ۲۰۰ سال پیش بود که برای اولین بار چشم انسانی به آن دوخته شده بود. امروزه، در مقایسه با سایر مکان های دنیا، قطب جنوب یکی از مرموز ترین و دشوارترین مکان ها از نظر دستیابی می باشد.

اما با نزدیک شدن به قطب جنوب، اقیانوس آرام می شود و دنیای اطراف ما تغییر می کند. به نظر می رسد که در نا کجا آباد هستیم، یک کوه یخی به بزرگی یک ساختمان آپارتمانی در میسر ما عبور کرده و طیف درخشانی از رنگ آبی را که تاکنون به چشم ندیده بودم نمایان می کند. در افق، جزایر سفید پوشیده از برف شروع به نمایان شدن می کنند. برخی از مردم تصور می کنند که قطب جنوب یک بیابان منجمد شده است، اما این موضوع چندان از حقیقت دور نیست. به زودی فهمیدم که قطب جنوب در حال از هم پاشیدن است.

به محض رسیدن به قطب جنوب، تیم اعزامی این کشتی به طور روزانه برای دیدن حیات وحش گشت های دریایی را سازماندهی می کرد. در جزیره کوورویل، ما در میان پنگوئن ها و خلیج بهشت قدم می زدیم، در حالی که در میان کوه های یخی بالا و پایین می رفتیم، چشمانمان را برای دین وال ها باز نگه داشته بودیم.

یک روز صبح زود، یک صدای اضطراری بر روی سیستم کشتی گوش رسید: “خانم ها و آقایان ما متاسفیم که مزاحم شما شدیم، اما اگر در حال حاضر در بیرون نیستید و یا در کنار پنجره ایستاده اید، به شدت توصیه می کنیم که اکنون بیرون بیاید”.

در هر سفر دریایی، تیم اعزامی هرتیگروتن به مسافران فرصتی را می دهد که یک کمپ بر پا کنند و یک شب را برای خوابیدن در قطب جنوب بگذرانند. در این سفر، آن ها در جزیره دانسو اردو زده بودند، اما تنها نبودند. من قبل از فرا رسیدن کمپ را چک کردم و در حالی که چادرهای خود را بر پا کردند صدها پنگوئن ها به ساحل رسیدند. آن ها همسایه هایی کاملا پر سر و صدا بودند، اما این موضوع برای افراد کمپ مسئله مهمی نبود.
در آخرین روز و قبل از بازگشت به آمریکای جنوبی، من با کایاک صبحگاهی در خلیج ویلهلمینا به قطب جنوب نزدیک تر شدم. کایاک سواری در قطب جنوب نیاز به لایه های زیادی از لباس های خشک مخصوص و آماده سازی دارد. کایک سواری ما از ابتدا تا انتها، در حدود یک ساعت و نیم طول کشید قبل از اینکه ما حتی به روی آب برسیم. بعد از یک راهنمایی سریع و مختصر، ما مجاز بودیم که از بر فراز آب های دست نخورده و بکر عبور کنیم. با کوه های یخی که در بالای سر ما قرار دارد، به طرف یک کشتی شکسته قدیمی حرکت کردیم و چشمان مان را برای تماشای پنگوئن هایی که سرشان را از آب بیرون آورده اند، باز نگه داشتیم.
همان طور که کشتی میدناتسول به کانال دریک برمی گشت، نگاه نکردن به آن غیر ممکن بود. من از مکان دوری به اینجا آمده بودم و در مقایسه با وسعت این قاره، چیز های کمی دیدم. اما سپری کردن هر لحظه در این مکان بزرگ تر از لحظه قبل بود و بی نهایت زیبا.. سفری که یک بار در طول عمر تجربه می کنید.

مردم درباره ی این قاره ی بزرگ در زیر سیاره ی ما اطلاعات کمی دارند ولی هرچه بیشتر یاد می گیریم٬ جالب تر می شود. این حقایق باورنکردنی درباره ی قطب جنوب را به عنوان مثال مطالعه کنید و با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید.
قطب جنوب یکی از جالب ترین مکان ها روی کره ی زمین است. اطلاعات کمی درباره ی آن وجود دارد ولی ما سعی کردیم که آن ها مانند حقایق زیر٬ گردآوری کنیم و این ها به شگفتی آن می افزایند. این قاره ی بزرگ کاملا دور افتاده٬ به طرز عجیبی غیر قابل سکونت و بشر به بخش وسیعی از آن دست نزده است. توسط صفحه های یخی به ضخامت کیلومترها قفل شده است و بیشتر آب تازه ی زمین از اینجا تامین می شود و اطلاعات ارزشمندی از اقلیم زمین در گذشته را به همراه دارد.
ولی همه ی آن به علم مربوط نمی شود. قطب جنوب یکی از زیباترین و وحشی ترین مکان های روی سیاره است. به همین علت٬ درمیان دیگران٬ حدود ۳۰۰۰۰ توریست را هرساله به سمت ساختمان های علمی و نظامی خود جذب می کند.

شگفت انگیز است که اینجا یکی از مکان هایی در کره ی زمین است که هیچوقت کلونی مورچه ها در آن وجود نداشته است.
دیگر مکان ها٬ قطب شمال و بعضی از جزایر دور افتاده دور دنیا از جمله Greenland می باشند. ولی هرجای دیگر دنیا را که نگاه بیاندازید٬ حداقل یک گونه ی بومی از این موجودات کوچک باورنکردنی را پیدا خواهید کرد.

اگر به دنبال مغازه ای برای خریدن یک شهاب سنگ هستید٬ سفری را به قطب جنوب رزرو کنید. این قاره برای سقوط شهاب سنگ به آن معروف است و فقط شما باید آن ها را از روی زمین بردارید. این به آن معنی نیست که قطب جنوب بخشی از یک شهاب سنگ مغناطیسی است. سقوط شهاب سنگ ها در هر نقطه از کره ی زمین٬ احتمال یکسانی دارد.
دلیل شهرت آن این است که این قاره دارای چند ویژگی کلیدی است که باعث می شود آن ها را به آسانی در دسترس داشته باشید. بیشتر آن ها سفید هستند٬ خیلی سفید که باعث می شود شهاب سنگ های تیره مثل یک انگشت شست بزرگ دیده شوند.
اقلیم قاره نیز به خوبی از آن ها محافظت می کند – بسیار خشک است. هر شهاب سنگی که در جای دیگری بیافتد٬ برای مثال جنگل٬ به سرعت صدمه می بیند و خورد می شود. همچنین توده های یخی وجود دارند که تمایل دارند که آن ها را برداشته و در همان جا رها کنند. کمی شبیه به یک نوار نقاله ی طبیعی. این یعنی اینجا بهترین مکان برای داشتن یک قطعه از باقی مانده های فضایی هاست.

در طول دوران مزوزوئیک (۲۵۰ تا ۶۶ میلیون سال قبل)٬ قطب جنوب با دیگر قاره های کنونی به یکدیگر متصل بوده اند و نام آن Gondwanaland بوده است. و جای تعجب نیست که بقایای دایناسورهای بزرگ در چند دهه ی اخیر در اینجا پیدا شده است.
ا به امروز٬ فقط سه گونه از دایناسورها در اینجا پیدا و توصیف شده است که شامل گونه ی گوشتخوار بزرگ به نام Cryolophosaurus ٬ یک گونه ی گیاهخوار با گردن بلند به نام Glacialisaurus از دوره ی زموانی ژوراسیک و گونه ی گیاهخوار Ankylosaurian به نام Antarctopelta از دوره ی Cretaceous می باشد. ولی فقط دایناسورها نیستند که در اینجا پیدا شده اند٬ قطب جنوب عملا مخزن بسیار غنی و خوبی از فسیل های تاریخ کل زمین شناسی می باشد.

درسال ۱۹۷۸ اولین انسان متولد قطب جنوب در اینجا زاده شد. اسم او Emilio Marco Palma است و از آن به بعد ۱۰ نفر دیگر در اینجا به دنیا آمده اند. پدر Emilio رئیس نیروی ارتش آرژانتسن در پایگاه تحقیقاتی Esperanza بوده است. این پایگاه در نزدیکی نوک شبه جزیره ی قطب جنوب بوده است. مادر او وقتی که ۷ ماهه باردار بود٬ از طریق هوایی به پایگاه آورده شد تا دوره ی سه ماهه ی خود را تکمیل کند. فراتر از اینکه ژست خوبی برای پدرش باشد٬ این بخشی از استراتژی آرژانتینی در زمینه ی اختلاف حاکمیتی در بخش خاصی از قاره بود. در حالی که آرژانتین در حال پیشروی و دستیابی به این قاره به عنوان بخشی از قلمروی ملی خود بود٬ کشورهای دیگر آن را به صورت بین المللی قبول نداشتند. همچنین قسمت های دیگر آن قبلا توسط شیلی و انگلستان مورد ادعا قرار گرفته بود.

۵. بعضی از بخش های آن برای حدود ۲ میلیون سال برف و باران را به خود ندیده است.
با وجود اینکه بیشتر این قاره پوشیده از برف و یخ است٬ مناطقی نیز وجود دارد که کاملا بدون یخ هستند. در حقیقت٬ حدود ۱٪ از این محیط ( ۴۰۰۰ کیلومتر مربع) به طور دائم بدون برف است. این مناطق دره های خشک یا مرغزار در میان کویر قطب جنوب نام دارند. این ها بعضی از خشن ترین و خشک ترین محیط زیست های روی زمین را دارند و تخمین زده می شود که حدود ۲ میلیون سال برف یا باران ندیده اند. بعضی از مطالعات نشان می دهند که این مناطق بدون یخ٬ ممکن است تا پایان قرن ۲۱ گسترش یابند. اگر درست باشد٬ می تواند تاثیر بزرگی روی تنوع زیستی قاره بگذارد.

قطب جنوب به درستی سرزمینی از تضادها است. در حالی که قسمت وسیعی از آن در زیر توده های سنگین برف پوشیده شده است٬ چندین آتشفشان نیز دارد. یکی از آن ها Mount Erebus می باشد که در واقع فعال ترین آتشفشان جنوبی دنیا است. این آتشفشان تنها چیزی است که به عنوان دریاچه ی گدازه شناخته می شود. این ها قادر به نگهداری بدنه ی ماگمای مایع برای مدت طولانی با وجود شرایط انجماد سخت قاره می باشند.
آتشفشان فعال دیگر٬ Deception Island می باشد که در زیر صفحه های یخی قاره دفن شده است. این آتشفشان دائما فوران می کند اما شما هرگز از سطح آن متوجه نمی شوید.

قطب جنوب کاملا بزرگ است. مساحت سطح آن حدود ۱۴ میلون کیلومتر مربع تخمین زده شده است.
در زمستان ابعاد آن بزرگتر می شود٬ چون یخ ها سواحل آن را می پوشانند.
مساحت سطح ایالت متحده حدود بیش از ۹ میلیون کیلومتر مربع تخمین زده شده است و ۱.۵ برابر قطب جنوب از آن بزرگتر است. این کاملا شگفت انگیز است. اکثر وسعت این فضای باز هرگز توسط انسان ها کشف نشده است. بسیار هیجان انگیز است که در این قاره ممکن است در آینده چه چیزهایی پیدا کنیم.در حقیقت٬ تقریبا ۶۰ برابر بزرگتر از بریتانیایی می باشد که حدود ۲۴۰۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد.
و این قبل از آن است که ما حتی موضوع یخچال ها را در نظر بگیریم.

۸. یکی از آبشارهای آن شبیه به فیلم های ترسناک است.
بعضی مواقع نام های مکان ها برای هدف خاصی قرار داده می شوند. یکی از مثال های آن آبشار خونین در قطب جنوب است.
و اسم آن کاملا منطبق بر واقعیت آن است. درواقع این یک جریان طبیعی از اکسید غنی آب شور است. می توانید در زبانه ی Taylor Glacier در قطب جنوب آن را پیدا کنید. آبشار در طول زمان به صورت گاه و بیگاه ظاهر می شوند. منبع این خون – آب قرمز رنگ – یک استخر وابسته به زیر توده ی یخ است که وسعت آن ناشناخته است. این آبشار در سال ۱۹۱۱ توسط زمینشناس استرالیایی Griffith Taylor که اولین فردی بود که این منطقه را پیدا کرد٬ کشف شد. نام این آتشفشان به خاطر وی می باشد.

تخمین زده می شود که قطب جنوب اکثریت قریب به اتفاق یخ کل کره ی زمین را دارا باشد. با وجود یخ های آن٬ گفته می شود حدود ۷۰٪ از آبهای شیرین سیاره در آنجا حبس شده است. ولی برای واضحتر شدن این دیدگاه٬ که ممکن است خیلی زیاد به نظر برسد باید گفت که این تنها ۲ درصد از کل تغذیه ی آب کره ی زمین می باشد.
همچنین تخمین زده شده است که اگر تمامی یخ های قطب جنوب آبشوند٬ سطح کل آب سیاره ۶۱ متر بالا می آید و تغییرات زیادی را در اقلیم جهانی می گذارد. کان قاره در قطب جنوب۲ به این معنی است که اینجا نسبت به دیگر قاره های زمین کمترین تابش خورشیدی را دریافت می کند. به همین دلیل دمای متوسط تمام سال معمول زیر صفر است و یعنی آب ها معمولا به حالت یخ زده هستند.
دما می تواند تا -۸۲ درجه ی سلسیوس کاهش یابد ولی میانگین دما -۱۰ درجه ی سلسیوس در سواحل و در بالاترین ارتفاعات -۶۰ درجه است.

سفر به قطب یکی از سخت ترین اما ماجراجویانه ترین و هیجان انگیزترین سفرهایی است که انسان می تواند داشته باشد. آنجا دیگری خبری از رزرو هتل و غذا خوردن در رستوران های مجلل نیست. در قطب تا جایی که چشم می بیند یخ و برف و برهوت سرد است. اما قطب نیز زیبایی های خاص خود را دارد و هنگام قدم گذاشتن در آن با شگفتی های زیادی مواجه می شوید.
نیت اسمال، راهنمای سفر در حالی که با احتیاط از زودیاک خارج شده و وارد خیزابی در خلیج استورمنس در جورجیای جنوبی می شدیم با لحنی هشدار دهنده گفت: «دستکم 200 متر از ایستگاه شکار وال دور بمانید، پر از آزبست است و سقف های آن ممکن است خیلی راحت فرود بریزند». من یک مسیر مطمئن را در طول ساحل پر از سنگریزه های قهوه ای در پیش گرفتم و با وحشت به سیل های خزداری که می غریدند و سیل های فیلی که چرت می زدند نگاه می کردم، بدن غول پیکرشان نتً ها و صداها ریتمیکی تولید می کرد.

در روزهای اول سفر، سب کولتهارد، راهنما و تاریخ نگار همراه مان، به من گفت که چگونه ارنست شکلتون در سال 1916 و به دنبال فرار حماسی 1.300 کیلومتری اش از جزیره فیل به اینجا آمده، آن زمانی که کشتی اش در یخ ها گرفتار شده و سپس در هم شکسته شد. برای این ماجراجوی قطبی، پایگاه شکار نهنگ در این منطقه به معنای تمدن بود اما امروز طبیعت رفته رفته دارد آن را پس می گیرد. سیل های خزدار کنار محل پختن چربی وال پناه گرفته اند، پنگوئن های پادشاه سلانه سلانه از کنار انبارهای متروکه رد می شوند و اسکواها (مرغان دریایی قهوه ای تیره رنگ که بسیار نیز مهاجم و پرخاشگر هستند) نیز خود را در آبراه های پرپیچ و خمی می شورند که روزگاری پر از خون هزاران نهنگ بود.
سرزمینی صخره ای و غیرقابل سکونت متشکل از یخچال ها، کوهستان ها و آبدره ها، جورجیای جنوبی یکی از دوردست ترین نقاط کره زمین است. این قلمرو بریتانیایی دور دست که جزو قاره قطب جنوب به شمار می آید در حدود 1.400 کیلومتر از نزدیک ترین منطقه مسکونی، جزایر فالکلند، تنها از راه دریا قابل دسترسی است. مانند من، اکثریت نزدیک به 18.000 نفری که سالانه از این منطقه دیدن می کنند ماجراجویان دریایی قاره قطب جنوب هستند. این جزیره حدود 3.755 کیلومتر مربع مساحت دارد که کمتر از یک ششم مساحت ولز است و حدود نیمی از آن دائماً پوشیده از یخ است اگر چه به دلیل تغییرات اقلیمی یخچال های آن به سرعت در حال آب شدن هستند.

روز بعد از بازدید من از استورمنس، کشتی من در میان بادهایی با سرعت 75 گره دریایی به سمت جنوب رفته و به خلیج شاه ادوارد رسید. این خلیج وسیع پر از کشتی های به گل نشسته و یخچال های کوچک در حالی که پشت آن کوهستان هایی وحشی قرار داشته و نم نم باران در آن می بارید، اولین مکان در جورجیای جنوبی بود که یک پایگاه شکار نهنگ به نام «گریتویکن» (Grytviken) در آن تاسیس شد. امروزه این پایگاه مرکز اصلی ساکنان جزیره است و بین 15 تا 30 نفر را در خود جای داده است که اکثر آن ها دانشمندان و ماموران رسمی دولتی هستند و به صورت شیفتی در این منطقه خدمت می کنند.
بعد از ادای احترام به شلکتون که در گورستان کوچک گریتویکن دفن شده است توسط موزه دار موزه مرکز به نام فینلی رافل به داخل پایگاه شکار نهنگ ویران شده برده شدم. ما از میان یک فضای صنعتی از برج ها، انبارها، موتورخانه ها، لوله های متصل بهم و پیچ در پیچ و یک چربی پز و استخوان پز بسیار بزرگ گذشتم که همه آن ها زنگار عمیقی به خود گرفته بودند. در خط ساحلی، کشتی ها و قایق ها در مراحل متفاوت خرابی و نابودی قرار دارند و جذر و مد آن ها را در زوایایی عجیب و غریب قرار داده است. تکه هایی از استخوان نهنگ نیز زمین گل آلود را فرش کرده است.
در سال 1902، کارل آنتون لارسن، قطب نورد نروژی در جورجیای جنوبی توقف کرد و با یک بندر طبیعی بسیار زیبا روبرو شد. بعد از پیدا کردن چند نقطه که محل استقرار دیگ های بزرگ شکارچیان سیل برای گرفتن روغن از چربی سیل ها بود، این منطقه گریتویکن نامیده شد که در زبان نروژی به معنای «خلیج دیگ» است. رافل می گوید: «آن ها کشتی شان را در همان نزدیکی محلی که کشتی شما قرار دارد بستند. تنها تفاوت این بود که وقتی آن ها به پهنه آب نگاه کردند صدها وال را تنها در این خلیج دیدند». در حالی که اقتصاد شکار وال در نیمکره شمالی به دلیل شکار بی رویه و کاهش جمعیت وال ها رو به زوال گذاشته بود، لارسن یک فرصت کسب و کار جدید را پیدا کرده بود. او در نوامبر 1904 به گریتویکن بازگشت و یک پایگاه شکار نهنگ بنا کرد که خیلی زود با درآمد بالا مواجه شد. تا سال 1912 میلادی 6 ایستگاه شکار نهنگ دیگر در جورجیای جنوبی تاسیس شد که یکی از آن ها استورمنس بود.

در ابتدا شکارچیان نهنگ تنها به چربی و پیه آن علاقمند بودند اما بعدها قوانین آن ها را مجبور ساخت که از تمام جنازه نهنگ استفاده کنند. رافل این موضوع را تشریح کرده و به تیغه های چرخان ترسناک و یک دیگ 24 تنی برای پختن پیه نهنگ اشاره می کند. اگر چه گوشت و استخوان های پخته نهنگ نیز به عنوان غذای حیوانات و کود طبیعی به فروش می رسید اما ارزش واقعی متعلق به روغن نهنگ بود. رافل در این باره چنین می گوید: «بهترین روغن وارد تولیدات غذایی مانند مارگارین و بستنی می شد. روغن درجه دوم برای تولید صابون و مواد آرایشی مورد استفاده قرار گرفته و بدترین روغن نیز در فرآیندهای صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد». روغن نهنگ همچنین گلیسرول تولید می کرد که در تولید مواد منفجره به کار گرفته می شد و البته برای روغن های روان کننده با کیفیت برای تفنگ ها، دستگاه های زمان سنج و دیگر تجهیزات نظامی. در نتیجه، تقاضا برای روغن نهنگ در طول جنگ جهانی اول و دوم بالا گرفت.

رافل در خانه مدیر سابق این کشتارگاه که یک ساختمان ساده و سفید بود که اکنون به محل موزه تبدیل شده بود مرا ترک کرد. تصاویر و نمودارهای داخل موزه دارای اعداد قابل توجهی بودند: بین سال های 1904 تا 1965 بیش از 175.250 نهنگ در جورجیای جنوبی کشته و سلاخی شدند تا اینکه صنعت شکار نهنگ به دلیل کاهش نهنگ و پیشرفت ها در صنعت پتروشیمی دیگر صرفه اقتصادی نداشت و از بین رفت. اگر منطقه قاره قطب جنوب را به طور کلی در نظر بگیرید و کشتی هایی که در فرآوری نهنگ روی خود شرکت داشتند را به حساب بیاورید، تقریباً حدود 1.5 میلیون نهنگ بین سال های 1904 تا 1978 در این منطقه کشته شدند، تا اینکه در سال 1978 شکار این گونه جانوری به پایان رسید.
جمعیت نهنگ ها هیچ وقت به میزان سابق بازنگشت. کمیسیون بین المللی شکار نهنگ می گوید که تعداد نهنگ های آبی در نیمکره جنوبی از 200.000 مورد به کمتر از 1000 مورد رسیده است و نهنگ های بالدار نیز شرایط مشابهی را تجربه کرده اند. گفته می شود که تنها حدود 60.000 نهنگ گوژپشت در نیمکره جنوبی وجود دارد که این عدد نیز در مقایسه با دوران قبل از شکار نهنگ ها بسیار کمتر است. در سپتامبر 2018، کمیسیون بین المللی شکار نهنگ تقاضای ایجاد منطقه ای برای شکار نهنگ در آتلانتیک جنوبی را مطرح کرد که توسط کشورهای طرفدار نهنگ ها رد شد. ژاپن بعدها اعلام کرد که پس از 3 دهه، برای اولین بار مجوز شکار نهنگ به صورت تجاری را صادر کرده است که باعث واکنش شدید بین المللی شد.
تجربه ای که نهنگ های منطقه داشتند بسیار دردناک بود اما از جنبه های دیگر، جورجیای جنوبی به یک الگو برای حفاظت از طبیعت تبدیل شد. به عنوان یکی از بزرگ ترین زیستگاه های دریایی حفاظت شده در جهان، منطقه حفاطت شده دریایی جورجیای جنوبی و جزایر ساندویچ جنوبی در سال 2012 در این منطقه ایجاد شد تا از بیش از یک میلیون متر مربع آب های منطقه حفاظت شود در حالی که تعداد سیل ها شروع به افزایش کرده بود. این جزیره اکنون 98 درصد از جمعیت سیل های خزدار قطب جنوبی جهان و تقریباً 50 درصد سیل های فیلی را در خود جای داده است.