سرزمین ایران زمانی بسیار پهناورتر و وسیع تر از امروز بوده است. در آن زمان رسم و رسومات بسیاری در میان مردم رواج داشته است. مردم به این رسم و رسومات احترام می گذاشتند و تلاش می کردند آنها را به بهترین شکل ممکن انجام دهند. این در حالی بود که بسیاری از آنها در قالب جشن برگزار می شد و موجبات شادی و سرور مردم را فراهم می کرد. امروزه تعدادی از این آداب و رسوم تغییر شکل داده اند، بعضی ها به تاریخ پیوسته اند، برخی هم هنوز زنده اند و نفس می کشند. یکی از این جشن ها که بعد از گذشت هزار و پانصد سال هنوز هم وجود دارد جشن نوروزبَل در استان گیلان، شمال کشور ایران است.

برای شرکت در این جشن زیبا و شاد بایستی راهی استان گیلان شوید. می توانید در شهر رشت مرکز استان گیلان اقامت کنید. برای اقامت در رشت وارد سایت ایران هتل آنلاین شوید و لیست هتل های رشت را ببینید. بر هر یک کلیک کنید تا اطلاعاتی را که نیاز دارید کسب نمایید. بعد از مطالعه و مقایسه ی مشخصات هتل ها یکی را به دلخواه انتخاب و به صورت آنلاین رزرو کنید تا بابت محل اقامت در گیلان اسوده خاطر باشید. یکی از بهترین این هتل ها هتل شبستان رشت است. آدرس این هتل میدان گلسار – ابتدای خیابان بنت الهدی است. هتل شبستان رشت فعالیت خود را در اسفند ماه 1391 شروع کرد. این هتل دارای 20 واحد اقامتی در قالب 6 طبقه است. هتل شبستان در زمینی با مساحت 1500 مترمربع ساخته شده و دارای امکانات مدرن جهت رفاه حال مهمانان می باشد. از جمله مزایای این هتل چهار ستاره، قرار گرفتن در فاصله ی کمی از فرودگاه بین المللی و مرکز شهر است که بر محبوبیت آن می افزاید.

معرفی کلی
نوروزبل یک جشن تاریخی است که در گذشته در گاه شمار گیلکی در آغاز سال دیلمی در گیلان، مازندران، الموت قزوین و طالقان البرز برگزار می شد. (گاه شمار گیلکی تقویمی است که مردم گیلان در گذشته از آن برای تعیین روز و ماه و سال و دیگر امور مربوطه استفاده می کردند). این جشن در آخرین روز از اسپندار ما (آخرین ماه سال طبق تقویم گیلکی) به منظور استقبال از سال نو، با شعله ور کردن آتش و ایجاد گرما بر پا می شود.

“بَل” در زبان گیلکی کوهستان همان “وَل” در زبان گیلکی مردم کنار دریاست که به معنی آتش است. در نتیجه نوروزبل به معنای شعله ی فروزان آتش نوروزی می باشد. آخرین روز از آخرین ماه سال در تقویم گیلکی مصادف با ۱۶ مرداد در تقویم هجری شمسی است (البته در برخی از سال ها به دلیل وجود سال کبیسه این تاریخ بین ۱۳ تا ۱۷ مرداد تغییر می کند). در نتیجه جشن نوروزبل در غروب ۱۷ مرداد بر پا می شود. تاریخچه ی این این جشن به دوران قبل از اسلام بر می گردد، جشنی که همواره از نظر دیلمیان مهم و ارزشمند بوده است. در مازندران طبق تقویم طبری جشن نوروزبل و با ۱۲ روز اختلاف از تقویم گیلکی برگزار می شده، البته امروزه دیگر هیچ اثری از اجرای آن در این منطقه وجود ندارد. به هر حال نحوه ی برگزاری جشن به این صورت است که مردم بهترین لباسهای خود را پوشیده و پس از بر پا کردن آتش، با صدای ساز و آواز آمدن سال جدید را جشن می گیرند و آن را به یکدیگر تبریک می گویند. البته سال ها این جشن به دست فراموشی سپرده شده بود تا اینکه در سال 85 کم کم زنده شد و در خرداد ماه 1396 با شماره ۱۳۷۱ در فهرست آثار ناملموس ایرانی به ثبت رسید.

دلایل بر پا کردن آتش در جشن نوروزبل
اولین و مهم ترین اقدامی که در جشن نوروزبل انجام می شود بر پا کردن آتش است. گیلکی ها در قدیم معتقد بودند بر پا کردن آتش در نوروزبل از شدت برف و سرمای زمستان می کاهد و آنها را از صدماتی که ممکن است سرما به خانه ها و محصولاتشان وارد کند در امان نگه می دارد. علاوه بر این، آتش که یکی از عناصر چهارگانه است در باور مردم قدیم مقدس است.
دلیل سوم اینکه آتش نوعی وسیله ی خبر رسانی برای گذشتگان محسوب می شده است. در واقع از آنجا که در گذشته وسیله های خبر رسانی زیادی در اختیار مردم قرار نداشته مردم از آتش برای این کار استفاده می کردند. مهم ترین خبری که آتش در این جشن به اطلاع همگان رسانده شروع سال جدید بوده است. چوپانان ارشد که به آنها سرگالش گفته می شد، برای اعلام شروع سال نو نوعی لباس به نام “شولا” بر تن می کردند و به بالای بلندترین کوه اطراف می رفتند و بر قله ی آن آتش بزرگی روشن می کردند. آنها با انجام این کار چوپانان دیگر را از شروع فصل کوچ و بردن دام ها به پایین کوه مطلع می ساختند و به کشاورزان زمان آمدن برداشت محصول را خبر می دادند. در کنار تمام این گفته ها، قدیمی ها آتش را نمادی از پاکی و پاکسازی می دانستند، لباس های کهنه خود را به درون آن می انداختند و در کنارش به ستایش خداوند متعال می پرداختند و از او خیر و برکت درخواست می کردند.

استفاده ی دیگری که مردم در جشن نوروزبل از شعله ی آتش داشتند پیش بینی وضع هوا بود. طبق گفته هایی که در این باره وجود دارد مردم کوهستان معتقد بودند که اگر دود آتش نوروزبل به سمت کوهستان های جنوب یعنی ییلاق برود، زمستان جلگه یعنی قشلاق خوب و اگر شعله به سمت جلگه بیاید، زمستان سخت و پربرفی در پیش دارند.

دلیل برگزاری نوروزبل در میانه مرداد ماه
گالشان اواسط مرداد را بهترین زمان برای پرداخت مالیات و خراج سالانه ی خود می دانستند و با تغییری که در سال ایجاد کردند، میانه ی مرداد را به عنوان آغاز سال جدید برگزیدند. آنها تلاش می کردند تا کارهای کشاورزی و دامداری خود را تا این موقع از سال تمام کنند و این کار و کوشش را در پایان سال جشن می گرفتند. برای مردم گیلان فلسفه ی جشن نوروزبل تنها به خاطر آمدن سال نو نبود، بکه آیین خراجی و بهانه ای برای جشن گرفتن تلاش سالانه بود. آنها با برپایی این جشن شکر خداوند را به جا اورده و سال جدید “خراجی” را به یکدیگر تبریک می گفتند.

برگزاری جشن نوروزبل در گذشته
در گذشته بعد از یک سال تلاش و کوشش در ماه مرداد زمان برداشت برنج و گندم فرا می رسید. گل گاو زبان ها و دیگر گیاهان دارویی و خوراکی آماده ی استفاده می شد. محصول درختان میوه مانند فندق می رسید. کره، پنیر، ماست، کشک و دوغ محلی تهیه شده و دام ها آماده ی کوچ کردن و بازگشت به جلگه می شدند. در نتیجه مرداد ماه پایان یک سال مالی بود. پس نوبت به پرداخت خراج و مالیات می رسید. مردم از تلاش خود و نتیجه ای که می دیدند خوشحال بودند. آتش به پا می کردند و بدین ترتیب خبر از شروع سال تازه می داند. همه پیش ارباب رفته و سهم مالیات خود را می پرداختند.

لباس های کهنه ی خود از شولا و نمد گرفته تا چیزهای دیگری که نمی خواستند را به درون آتش می انداختند و زندگی را با لباس های نو از سر می گرفتند. از طرفی خانه تکانی کرده و آماده ی پذیرایی از سال نو می شدند. لباس های نو، خانه های تمیز، خراج، محصول های آماده ی برداشت، هوای مساعد، همه و همه آماده ی برگزاری جشن سال نو بود. عصر آخرین روز از اسپندر ما یعنی آخرین ماه سال آتشی به پا می کردند تا اطلاع دهند فردا سال دیلمی جدید شروع و کار و تلاش دوباره از سر گرفته می شود.

پس هیزم ها را برای بر پا کردن آتشی بسیار بلندبالا جمع می کردند. در این میان لباس های رنگارنگ مردم که طرح های بسیار زیبایی داشت منظره ای دیدنی و چشم نواز ایجاد می کرد. صدای خنده ی کودکان فضا را پر کرده و به هر طرف که نگاه می کردی مردمی را می دیدی که با شیرینی ها و نان های محلی برای جشن نوروزبل آمده اند. مردم به دیدار دوستان و آشنایانشان می رفتند، با آنها احوال پرسی می کردند و به هم نقل و نبات می دادند.

تا اینکه نوازندگان با صدای خوش آواز و ساز خود از راه می رسیدند. اکنون دیگر کوهی از هیزم جمع شده و غروب از راه رسیده و وقت روشن کردن آتش است. هیزم شعله ‌ور می شود و دود آتش تمام فضا را پر می کند. شعله هر لحظه فروزان تر شده و بالا می رود، انگار که می خواهد به آسمان برسد. ده نوازنده با کلاه و شولای گالشی خود به دور آتش می چرخند و موسیقی محلی را با شور و شدت زیادی می نوازند. ترانه ای محلی بر زبان تمام اهالی جاری می شود و شعله ی آتش همچنان زبانه می کشد. ترانه ای که با عبارت گروم گروم گروم بل شروع می شود.
در اینجاست که لباس های کهنه به آتش انداخته می شوند. مردم دور تا دور آتش ایستاده و خدا را برای نعماتش شکر می کنند و از او برای سال بعد سلامتی، پاکی، مهربانی و محصول فراوان درخواست دارند.‌ از نظر آنها نوروز فرا رسیده پس به هم تبریک می گویند.

جشن نوروزبل در زمان حال
بعد از چندین سال که از برگزاری آخرین جشن نوروزبل می گذشت، جوانان گیلان به فکر افتادند تا خاطرات پدربزرگ ها و مادربزرگهایشان را دوباره زنده کنند. آنها آداب و رسوم این جشن را یاد گرفتند، ترانه هایی که سینه به سینه منتقل شده بود را فرا گرفته و جان تازه ای به آن ها بخشیدند. امروزه جشن نوروزبل تنها به دلیل به اتمام رسیدن سال مالی برگزار نمی شود بلکه بهانه ای برای زنده نگه داشتن سنت های قدیمی و دلیل خوبی برای دور هم جمع شدن و شاد و خوشحال بودن است. این جشن معمولا به همان شکل قبلی خود و با برپا کردن آتش، نواختن ساز، خواندن ترانه و پخش نقل و نبات برگزار می شود اما دیگر ماهیت و فلسفه پرداخت مالیات، قشلاق کردن یا برداشت محصول در آن وجود ندارد. البته جشن نوروزبل هنوز در تمام گیلان فراگیر نشده و تنها در بخش هایی از آن اجرا می شود اما امیدواریم به زودی به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری این خطه از ایران زمین بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.

جشن نوروزبل گیلان چگونه زنده شد
جشن نوروزبل سال ها به دست فراموشی سپرده شده بود تا اینکه برای اولین بار در سال ۱۳۸۵ عده ای از جوانان روستای ملکوت املش، این سنت قدیمی را دوباره زنده کردند. خبر برگزاری این جشن در بین اهالی لنگرود و لاهیجان و طرفداران سنت های قدیمی به سرعت پیچید و سال بعد بر تعداد بازدیدکنندگان و شرکت کنندگان در جشن اضافه شد. سال بعد از آن هم جشن با شکوه بیشتری در روستای ملکوت برگزار شده و نام جشن نوروزبل دوباره بر زبان ها افتاد. این در حالی بود که اداره ی میراث فرهنگی نیز از این آیین حمایت کرد.
سال به سال جشن نوروزبل گیلان رونق بیشتری می یافت تا اینکه در سال ۸۸ در دیلمان لاهیجان با حضور بیش از ۷۰۰۰ نفر برگزار شد. از سال 89 به بعد این جشن بدون کمک میراث فرهنگی و بیشتر در نواحی شرق گیلان مانند دیلمان، املش و روستاهای آن برگزار شد و کم کم نام خود را در تمام گیلان و ایران بر سر زبان ها انداخت و با آشنایی هر چه بیشتر مردم با این جشن و تاکید کارشناسان بر اهمیت ثبت و نگهداری از این رسوم مهم و تاریخی سرانجام در خرداد ۹۶ به عنوان یک میراث فرهنگی به ثبت رسید و رسمیت یافت.

نوشته جشن نوروز بل گیلان اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

وقتی باد بهاری به آرامی شروع به وزیدن می کند، بوی بهار را با خودش به همراه می آورد و بهار برای ما ایرانیان یعنی تولد و آغازی دوباره. هر چند دقیقا معلوم نیست که ما ایرانیان از چه زمانی رسم را بر این گذاشتیم که بهار را جشن بگیریم، اما از برخی شواهد این طور بر می آید که از زمان های خیلی دور یعنی پیش از دوره مادها و هخامنشیان دو عید در آسیای میانه و آسیای غربی وجود داشته که یکی از آن ها جشن آفرینش و دیگری جشن رستاخیز بوده است. جشن آفرینش در اول پاییز و جشن رستاخیز در اول بهار برگزار می شده است. بعدها از این دو جشن فقط یکی از آن ها به شکل یک سنت پایدار و مهم باقی مانده و آن جشن آمدن بهار یا رستاخیز است که امروزه از آن با عنوان عید نوروز یاد می شود. در این مطلب قصد داریم با آداب و رسوم ایرانیان در عید نوروز بیشتر آشنا شویم.

روایت هایی درباره نوروز

با مهاجرت آریایی ها به ایران آن ها نیز باورهایی را با خود به همراه آوردند؛ ریشه اعتقاد به فروهرها برگرفته از این باورها است که به مرور زمان با سنت ایرانیان اصیل که همان جشن نوروز است پیوند خورده و عید نوروز از آن نشات گرفته است. برخی از روایت ها و داستان های کهن عید نوروز را به نحوی مرتبط با آیین سوگ سیاوش می دانستند. در این روایت ها و افسانه ها ایرانیان باستان هر سال پیش از نوروز به سوگ سیاوش می نشستند و پس از آن جشن نوروز را برگزار می کردند. این جشن از آنجا که با تولد دوباره طبیعت همراه بود، به نوعی حالتی سمبلیک داشت و مردم ایران باستان با برپا کردن جشن نوروز، آن را روز رستاخیز می دانستند و با ابراز شادمانی و سرور آن را روز زنده شدن سیاوش نیز قلمداد می کردند.

در برخی دیگر از افسانه ها ریشه جشن نوروز را روزی می دانند که جمشید بر تخت نشست و سپس، آن روز را به عنوان روز نو اعلام کرد و دستور داد که هر سال آن روز را جشن بگیرند. برخی دیگر بنیانگذار نوروز را کیومرث می دانند. هر چند این روایت ها در مورد ریشه اصلی برگزاری جشن نوروز با هم یکی نیستند، اما در مورد نحوه برگزاری و آداب و رسوم آن تقریبا نظر واحدی دارند. درواقع این آداب و رسوم به اندازه ای تاثیرگذار و موردپسند بوده که تاثیرات آن را در کشورهای اطراف و بخش وسیعی از آسیا و اروپا نیز شاهد هستیم.

در حال حاضر با قاطعیت می توان گفت که آداب و رسوم زیبا و نمادین نوروز برای بسیاری از افراد جالب توجه و جذاب است به طوری که در سال های اخیر مردمان زیادی در سراسر جهان این روز را با ما جشن گرفته و آداب و رسوم مخصوص این روز را که از چند روز قبل از نوروز شروع می شود به جا می آورند. طبعا بیشتر ما ایرانیان با این آداب و رسوم آشنا هستیم، اما ما در این مقاله قصد داریم با نگاه اجمالی تری به این آداب و رسوم دلنشین و نمادین بپردازیم. ایران هتل آنلاین در تمامی سفرهای نوروزی همراه شما بوده و برایتان بهترین ها را در تعطیلات نوروز آرزو می کند. رزرو آسان هتل های ایران از ایران هتل آنلاین در کمترین زمان ممکن امکان پذیر است.

نوروز و آداب و رسوم مخصوص آن

نوروز بزرگترین جشن آئینی ایرانیان از دوران کهن تا به امروز بوده و نماد جشن‌های بهاری جهان به شمار می‌رود. با وجود روایت ها و داستان های زیادی که در مورد پیدایش این جشن نقل شده، مهم ترین علت پیدایش آن آغاز بهار، رستاخیز طبیعت و تجدید زندگی است. این جشن طبیعت تلفیقی است از گرایش‌های آئینی و دینی مردم ایران باستان و آریایی ها و به مرور در میان آن ها این عقیده شکل گرفته که ماه فروردین، ماه فروهرهای مقدس و جشن ویژه آنان است؛ بنابراین ریشه برخی از سنت ها که به آن اشاره خواهد شد به این تفکر و احترام به فروهرها باز می گردد.

علاوه بر جشن نوروز و سنت های آن، نوروز وجه دیگری دارد و آن تقویم جلالی است. تقویم جلالی گاه شماری ایرانی است که بعد از اسلام و در دوره ملکشاه سلجوقی توسط ستاره شناسان زبده شکل گرفت. در واقع آن ها روز اول بهار را روز ورود آفتاب به برج حمل و جشن نوروز دانستند و جایگاه آن را تثبیت کردند. آن ها برای ثابت ماندن نوروز تدبیری اندیشیدند و سال کبیسه را ابداع کردند و از سال 392 نوروز بر اساس این تقویم جشن گرفته می شود. از اسناد تاریخی چنین بر می‌آید که در دربار شاهان پارسی پنج روز نخستین، نوروز عامه یا نوروز کوچک بوده که شاهان در آن روز بارعام می‌دادند و به دادخواهی می‌نشستند و مردم نیز به جشن و سرور می پرداختند؛ روز ششم فروردین مختص شاه و درباریان بود که به آن نوروز بزرگ می گفتند.

فروهرها و خانه تکانی

ماه فروردین به فروهرها یا فروشی ها تعلق دارد و جشن نوروز نیز نمادی از بیداری طبیعت از خواب زمستانی است که به رستاخیز و حیات منتهی می شود. فروهر یکی از نیروهای غیر مادی در وجود انسان است؛ نوعی همزاد آدمیان که پیش از آفرینش مادی انسان ها در جهان معنوی به وجود می آید و پس از مرگ آدمیان دوباره به جایگاه نخستین خویش باز می گردد. فروهر نیرویی است که با مرگ تن از بین نمی رود و فروهرها سالی یک بار برای دیدار از بازماندگان خود به زمین باز می گردند و در صورتی که خانه را پاکیزه و درخشنده ببینند، وجودشان برای ساکنین خانه خیر و برکت به همراه خواهد داشت؛ اما اگر فرورهرها خانه را آشفته و کثیف ببینند، برکت نخواسته و آن را رها می کنند. حضور فروهرها از طلیعه فروردین و نوروز آغاز می شود و تا دهم فروردین و به روایتی تا نوزدهم آن ادامه می یابد. در گذشته مراسم آتش افروزی بر بالای بام ها انجام می شد تا راه خانه ها را به فروهرها نشان دهند. سنت خانه تکانی هنوز هم پابرجاست و ایرانیان از اواسط اسفند ماه می کوشند تا خانه های خود را تمیز و پاکیزه کنند. آن ها با این کار نمادین نه تنها گرد و غبار را از خانه های خود می روبند، بلکه قصد دارند آلودگی های روح و جان را نیز پالایش کرده و با روح و جانی پاکیزه به استقبال بهار بروند.

چهارشنبه سوری

چهارشنبه سوری یکی از کهن ترین آداب و رسوم ایران بوده و جشنی است که درشب آخرین چهارشنبه سال برپا می شود. این مراسم هنگام غروب و با روشن کردن آتش آغاز می گردد. در این سنت کهن افروختن آتش نشانه پیروزی روشنایی بر تاریکی است و مردم در مراسم با افروختن آتش این پیروزی را جشن گرفته و به شادی و سرور می پردازند. آن ها از روی آتش می پرند و با گفتن این جمله زردی من از تو، سرخی تو از من، بیماری و زردی را از خود دور کرده و سرخی و حرارت آتش را می خواهند؛ در واقع آن ها می خواهند با دور ریختن بدی ها و بیماری ها سال جدید را با شور و حرارتی تازه آغاز کنند. از روزگاران قدیم این شب پر از شور و حرارت با مراسمی همراه بود که آن را جذاب تر می کرد. یکی از این مراسم کوزه شکنی بود که امروزه دیگر انجام نمی شود. فال گوش ایستادن، بلاگردانی، قاشق زنی و بخت گشایی نیز از رسوم جالبی بوده که به مرور زمان کمرنگ شده و حتی از بین رفته است. باید توجه داشته باشیم که همه این مراسم ها جنبه سمبلیک و نمادین داشته و بهانه ای برای گردهمایی و تفال نیک زدن به شمار می رفته است.

کوزه شکنی

در این مراسم پس از برافروختن مقداری ذغال به نشانه سیاه بختی، مقداری نمک به نشانه شور چشمی و یک سکه به نشانه تنگدستی در کوزه ای می انداختند و بعد از آن که همه افراد خانواده آن را دور سر خود چرخاندند؛ آخرین نفر به بالای بام رفته و با گفتن این جمله (درد و بلای این خانه را ریختم توی کوچه) آن را به کوچه پرتاب می کرد و با این کار درد و بلا و تنگدستی و شوربختی را از خانه های خود دور می نمودند.

قاشق زنی

در شب چهارشنبه سوری زنان و دختران آرزومند و حاجت دار یک کاسه مسی برمی داشتند و شب هنگام به کوچه رفته و در برابر هفت خانه می ایستادند و بدون آن که حرفی بزنند پی در پی قاشق را بر کاسه می زدند. صاحبخانه نیز آجیل، شیرینی، برنج یا پول در کاسه های آن ها می گذاشت.

فال گوش نشینی

زنان و دخترانی که آرزو یا حاجتی دارند یا قصد ازدواج دارند، غروب شب چهارشنبه سوری نیت می کنند و سپس در سر گذر یا چهارسو می ایستند و گوش به صحبت رهگذران سپرده و با توجه به تلخی و شیرینی سخن آن ها تفال می زنند.

آجیل چهارشنبه سوری

زنانی که نذر و نیازی داشتند، در شب چهارشنبه سوری آجیل هفت مغزی به نام آجیل چهارشنبه سوری از یک دکان که رو به قبله باشد می خریدند و به هنگام پاک کردن آن قصه مخصوص آجیل چهارشنبه سوری به نام قصه خارکن را نقل می کردند؛ سپس آن را میان دوست و آشنا تقسیم می نمودند.

آش چهارشنبه سوری

خانواده هایی که حاجت یا بیماری داشتند، برای برآورده شدن حاجتشان یا رفع بیماری در شب چهارشنبه سوری آشی به نام آش ابودردا می پختند و بعد از آن که اندکی از آن را به بیمار می دادند بقیه را بین فقرا پخش می کردند. تمام آداب و رسوم ساده اما دلنشین نیاکانمان در این شب تلاش برای رسیدن به یک معنا بود و آن این که روزگار خوش تری در راه است. این مراسم نمادین که از چهارشنبه سوری آغاز می شد وتا پایان روز سیزده ام ادامه داشت، همواره بررفع نحسی ها و دعوت از نیکی ها استوار است.

زیارت اهل قبور

با توجه به باور پیشینیان و بازگشت فروهرها، ایرانیان در آخرین شب جمعه سال با گل، شمع، شیرینی و سبزه به دیدار اهل قبور و درگذشتگان خود می روند و برای آن ها طلب مغفرت می کنند.

نوروز خوانی

در گذشته در روزهای پایانی سال گروهی از افراد به صورت گروهی به روستاها یا شهرهای مختلف می رفتند و با خواندن اشعاری در مدح بهار، آمدن این فصل را نوید می دادند.

رویاندن سبزه

ایرانیان از قدیم الایام چند روز مانده به عید سبزه، سبز می کردند. آن ها گندم، جو، نخود و عدس را سبز کرده و رشد هر یک از آن ها را به فال نیک می گرفتند و بر آن بودند که آن دانه در سال نو موجب برکت و باروری خواهد بود.

لباس نو

یکی از آداب و رسوم عید نوروز خریدن و پوشیدن لباس نو است. به همین دلیل قبل از عید بیشتر ایرانیان به خرید لباس نو می پردازند و آن ها بر این باورند که در هنگام سال نو باید آراسته و پیراسته بود.

شب عید

سال های سال است که بیشتر ایرانیان برای شب عید سبزی پلو با ماهی می خورند؛ اما قدیمی ها این شب را با خوردن آش رشته یا رشته پلو جشن می گرفتند و معتقد بودند با خوردن این غذاها سر رشته امور تا آخر سال به دست افراد خانواده می آید.

چیدن سفره هفت سین

هفت سین شاخص ترین نماد نوروز است و رسم بر این است که همه اعضای خانواده سال جدید را در کنار آن تحویل کرده و جشن بگیرند. در این سفره هفت خوردنی و گیاه که با حرف “سین” شروع می شوند در سفره قرار داده شوند. عدد هفت در نزد ایرانیان باستان همواره عدد مقدس و خوش یمنی بوده و هر یک از این هفت سین نماد چیزی مهم و باارزش است. این هفت سین شامل سیب، سبزه، سرکه، سمنو، سیر، سماق و سنجد است. در کنار این ها آینه و قرآن، شمع، گل، گلاب، سکه، ماهی قرمز، تخم مرغ های رنگ شده نیز زینت بخش سفره هفت سین هستند. رسم دیرین بر این است که هنگام تحویل سال همه اعضای خانواده لباس نو و پاکیزه بپوشند و در کنار سفره نشسته و با خواندن دعا سال را تحویل کنند.

عیدی و هدایای عید

از گذشته تا کنون در نوروز، بعد از تحویل شدن سال بزرگترها به کوچکتر ها عیدی می دادند. معمولا بزرگ ترها اسکناس های نو را به قصد تبرک لای قرآن گذاشته و عیدی می دهند. در سال های اخیر دادن هدیه نیز مرسوم شده است.

دید و بازدید

دید و بازدید یکی از سنت های عید نوروز است؛ در روز عید و پس از تحویل سال ایرانیان برای یکدیگر آرزوی سلامتی و برکت می کنند و به این قصد به خانه یکدیگر می روند. آن ها ضمن گفتن تبریک سال جدید و آرزوی سالی خوش هیچ کدورتی را در سال نو بین خود باقی نمی گذارند.

سیزده بدر

جشن نوروز با سیزده بدر خاتمه پیدا می کند؛ در این روز که به روز طبیعت نامگذاری شده است، مردم طبق یک باور قدیمی و برای راندن نحسی از خانه های خود خارج شده و به اطراف شهر یا به فضاهای سبز می روند. در این روز معمولا بیشتر اعضای خانواده کنار هم جمع می شوند و با پختن آش یا بازی های دست جمعی به جشن و سرور می پردازند. این جشن نمادین و باستانی در سال 2009 در تقویم مجمع عمومی سازمان ملل قرار گرفت. در سال 1391 در صحن عمومی سازمان ملل و یونسکو به میزبانی ایران جشن گرفته شد و تمام مردم دنیا با این میراث ارزشمند آشنا شدند.

سخن پایانی

یکی از جشن‌های مهم و باستانی کشور عزیزمان ایران که هر ساله با شور و اشتیاق بسیاری آن را برگزار می‌کنند، نوروز نام دارد. عید نوروز با آمدن فصل بهار و آغاز سال نو همراه بوده و مردم در این عید آداب و رسوم گوناگونی را دنبال می‌کنند. برخی از رسومی که در ایام نوروز مردم آن ها را دنبال می کنند عبارتنداز: خانه تکانی، چهارشنبه سوری، خرید لباس نو، چیدن سفره هفت سین، دادن عیدی و غیره.

نوشته آداب و رسوم ایرانیان در عید نوروز اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.