بعد از رزرو هتل و سفر به ژاپن احتمالا در همان اول جذب درختان شکوفه گیلاس ، ورودی های معابد و قلعه های زیبای اطرافتان شوید اما اگر به سمت پائین نگاه کنید جلوه ای بی نظیر از زیبایی های ژاپنی می بینید که درست زیر پایتان قرار دارند .

سیستم های آب و فاضلاب مدرن وقتی که برای اولین بار در ژاپن استفاده شدند محبوب نبودند چون نصب سیستم های زیر زمینی از نظر جوامع محلی خارج از شهرهای بزرگ هزینه گزافی به نظر می رسید . با این وجود، یک طرح دولتی که به جوامع اجازه می داد تا طراحی های سرپوش منحصر به خودشان را تولید کنند، مالیات دهندگان را متقاعد کرد و در سراسر کشور تغییرات محلی به راه انداخت. علیرغم هزینه بالای این سرپوش های آدم رو پیچیده و گاهی اوقات تمام رنگی، این تلاش نتیجه بزرگی در پی داشت .
امروزه، این سرپوش های آدم رو ژاپنی یک شبکه جهانی از عکاسان مخصوص این سرپوش ها، کلی کارت جمع آوری شده و حتی یک کتاب که به تاریخ این سرپوش ها با نام Drainspotting اختصاص یافته، به وجود آورده است.

خوراک های لذیذ محلی

سرپوش های آدم رو روشی بی نظیر برای به رخ کشیدن افتخارات محلی در ژاپن هستند. این سرپوش از شهر Hiroshima ، نشانگر تیم بیس بال معروف Hiroshima Carp است که در پس زمینه برگ های افرا که نماد محلی دیگری است، قرار گرفته است .

در دو طرف یک تنگه بسیار بلند در کوه های آند کشور پرو، یک پل معلق بسیار قدیمی طنابی روی رودخانه آپوریماک تاب می خورد. این پل معلق با 36.5 متر طول اولین بار در دوره تمدن اینکاها ساخته شده در طول 5 قرن اخیر بارها بازسازی شده است. هر ساله بهار اجتماعی از مردم منطقه دور هم جمع شده و طی مراسمی سنتی، بازسازی و مرمت پل را انجام می دهند. روستاییان در هر طرف رودخانه با مشارکت هم شروع به کار کرده و رشته ای طناب چند صد متری را به قطر ران یک مرد بزرگسال بافته و در طول این پل وصل می کنند. ابتدا طناب کهنه و فرسوده باز شده و در دره زیر پای آن رها می شود. در طول سه روز کار مداوم همراه با دعا و جشن گرفتن، پلی جدید در همان جای اول ساخته می شود.

سی ان ان گزارشی از تصاویر جالب و مرموز در بهترین سواحل توسط هنرمندی اسکاتلندی تهیه کرده است. با رزرو هتل بهتر است که به تماشای هنر مدرن سواحل بروید.

مرحله ی اول : طراحی و رسم تصاویر مورد نظر در خانه ، بر روی کاغذ.
مرحله ی دوم: به سوی ساحل حرکت کردن ، به دقت با دست بررسی کردن و در نهایت شروع روند ایجاد هنر ساحلی. این روند کمی پر از تنش و استرش می باشد. “بار ها پیش آمده که به ساحل خیره شوم بدون این که بدانم در کجا قرار دارم و حتی به قدری شرایط دشوار بوده و به این فکر افتاده ام که در ساحل چه می کنم !” و به افکار خود خندیده ام. این استرس ها موانع بزرگی می باشند و به محض حل این مشکل مارک شروع به حفاری و خلق نقاشی ساحلی کرده است.
با کامل شدن برنامه و بررسی های لازم نوبت به بخش مهم و جادویی طرح می رسد.

در یکی از صخره های بلند و شگفت انگیز پِمبروک شایر ( Pembrokeshire )، ترینور و اعضای تیمش – گاهی اوقات دوستان او ، و اغلب رهگذر هایی که از حوالی در حال عبور بوده اند – هنری که توسط امواج ناپدید می شد را تماشا می کردند.

ارتباط و مناسبت اشکال هنری
یکی از زیبا ترین و به یاد ماندنی ترین اثر های مارک ، خلق یک نماد پیچیده در روز انتخابات عمومی بریتانیا در سال 2015 بود. یک رهگذر نیز به او کمک کرد تا بتوانند نمادی از همبستگی و ارتباط بین بخش های سیاسی و ایدئولوژیک را ایجاد کنند. ترینور به همراه دوستانش در تلاش بودند تا نقاشی ساحلی پیچیده ای درست کنند که رهگذری به آنها پیشنهاد کمک داد. در حین کار با هم به گفتگو نیز پرداختند و فرد رهگذر در مورد سابقه ی کاری و بمب سازی اش صحبت کرد. مارک تفاوت دیدگاهش را از تازه وارد پنهان نکرد ولی با وجود این تفاوت ها ، آنها با همکاری یکدیگر هنر نمادینی را بر روی شن و ماسه های ساحل پدید آوردند.

هنر مدرن مارک ترینور در سراسر سواحل ولز شهرت یافته است ، او به شدت مورد توجه قرار گرفته و چندین پروژه ی جذاب و متفاوتی را از او درخواست کرده اند. او توسط آژانس های توریستی محلی به کار گرفته شده و به آنها در طراحی و اجرای نقاشی های زیبا با موضوع مراسم عروسی کمک کرده است.

با تغییر فصل ها و سرد شدن آب و هوا ، این هنرمند نقاشی های شن و ماسه ی ساحلی تصمیم دارد که به سواحل خارج از بریتانیا و کشور های خارجی سفر کند. ترینور نقل می کند که ” در طول فصل زمستان دوست دارم کمی بیشتر سفر کنم و در سواحلی با آب و هوای گرم تر و در کشور های مختلف این هنر را به نمایش بگذارم ، پذیرفتن این هنر در سراسر جهان لذت بخش تر خواهد بود. ”
هنرمند مشهور درباره خلق آثارش در سواحل گرم آفریقا ، سواحل غربی ایالت متحده امریکا یا تایلند لحظه شماری می کند. او از اینکه توانسته با هنری جدید ، طبیعت شگرف سواحل ولز را بیشتر نمایان کند ، بسیار خرسند است و می توان گفت با این تلاش او، ولز شاهد توریست های بیشتری نسبت به دوران قبل بوده است. هوا خوب باشد یا نباشد مهم نیست ، در هر صورت سواحل بسیار زیبا و جذاب می باشند ، حتی آب و هوای سرد انرژی و زیبایی های خاصی در هنگام طوفان دارد و تماشای امواج در این شرایط پر از هیجان می باشد. نقاشی بر روی سواحل هنری ماندگار نیست اما آثار زیبای هنرمندان را می‌ توان تا قبل از هجوم امواج در آن تماشا کرد.

از گذشته های دور مردم بیشتر جاهای دنیا از دیدن داستان های معروف در قالب نمایش لذت می بردند، به همین دلیل اگر در این زمینه جستجو کنیم، می توانیم در تاریخ و فرهنگ هر ملتی ریشه های به جا مانده از این هنر محبوب را پیدا کنیم. در طول تاریخ گسترش این هنر و علاقه ی مردم باعث ظهور بناهای خاصی برای اجرای نمایش شد و این بناها از ابتدا با یک معماری خاص و متناسب با کاربری خود تکامل یافتند. نمونه ی شاخص این بناها در دوران گذشته ساختمان کلوزئوم (coliseum) در پایتخت ایتالیاست. کلوزئوم معروفترین آمفی تئاتر دایره وار بزرگ تاریخ است، قدمت تاریخی و شکوه و جلال این بنا از یک سو و کارآمدی آن برای اجرای نمایش از سوی دیگر، آن را به یکی از بزرگترین و معروف ترین آثار معماری رم باستان تبدیل کرد.

علاقه و اشتیاق روزافزون مردم به این هنر ارزشمند باعث شد که معماری بناهای مختص تئاتر روز به روز پیشرفته تر و مجلل تر شود. تا جایی که معماری آمفی تئاترهای معروف دنیا، فارق از کاربری آن تبدیل به آیکون های گردشگری شد. حتی امروزه نیز در خیره کننده ترین آمفی تئاترهای جهان، پیوند ظریف و زیبای هنر و معماری را مشاهده می کنیم. تکامل همزمان هنر نمایش، موسیقی و معماری سالن های نمایش، موجب تبدیل شدن این موضوع به انگیزه ای قوی برای گردشگری شده است، به گونه ای که سالانه میلیون ها علاقمند به گردشگری هنری برای تماشای نمایش ها و اجراهای برجسته و حتی خود بناها به چهار گوشه ی جهان سفر می کنند. با توجه به پیشرفت های عصر نوین، گردشگران با بهره گیری از سایت های جستجو و رزرو آنلاین هتل مورد علاقه ی خود را یافته و هوشمندانه سفر می کنند.
نمونه های برجسته ی آمفی تئاترهای معروف جهان عبارتند از:

تئاتر بزرگ لافنیچه (Teatro la Fenice) ونیز، ایتالیا
این خانه ی اپرای مجلل، دارای یک معماری باشکوه و زیباست، و از سال 1792 که کار خود را آغاز کرده است، میزبان آهنگسازان بزرگی مانند جواکینو روسینی ( Rossini) جوزپه وردی (Verdi)، وینچنتزو بلینی(Bellini )، گائتانو دونیزتی (Donizetti) و ایگور استراوینسکی (Stravinsky) بوده است. در طی تاریخ این خانه ی اپرا از آسیب آتش سوزی های متعدد در امان نبوده است، به طوری که آتش سوزی سال 1996 آن را ویران کرد، اما این بنای باشکوه دوباره بازسازی شد و در سال 2004 دوباره کار خود را آغاز کرد.

کاخ اپرای گارنیه (Palais Garnier)
در سال 1862 شارل گرنیه ساخت بنایی را به عهده گرفت که الهام گرفته از سبک یونانی و رومی است، و یکی از زیباترین نمونه های معماری قرن نوزدهم پاریس به شمار می رود. این بنا که در سال 1875 تکمیل شد، مجموعه ی زیبایی است که مجسمه های بزرگ، نقش برجسته ها و نقاشی های زیبا آن را به زیبایی آراسته اند، و ستون ها و پلکان بزرگ آن نمای داخلی بنا را باشکوه تر و مجلل تر کرده اند. سقف زیبا و بی نظیر آن یکی از جدیدترین بخش های این سالن است، و طرح هایی در اطراف لوستر دیده می شود، که ترکیبی از اپراهای مشهور است.

تئاتر ویسبادن آلمان(Hessisches staastheater Wiesbaden)
سالن تئاتر ویسبادن در پایتخت ایالت هسن آلمان قرار دارد، تئاتر ویسبادن چهار سالن نمایش دارد که در آن ها اپرا، تئاترموزیکال، باله و کنسرت اجرا می شود. این ساختمان در سال 1894 افتتاح شده است. نام عجیب این سالن در کنار معماری فاخر و مجلل آن تلفیقی خاصی را تشکیل می دهد، که باعث شهرت آن است.

تئاترسیبون ( Seebuhne) برگنتس، اتریش
سیبون در زبان آلمانی به معنای “شناور روی آب” است. و این وجه تسمیه به دلیل شناور بودن صحنه ی نمایش این تئاتر بر روی آب است. در سال 1946 فستیوال برگنتس برای نخستین بار در دریاچه ی کنستانس شروع به کار کرد. در سال 1950 صحنه ی تئاتر آن بنا شد، و اولین نمایش تئاتر بروی صحنه رفت. از مهم ترین ویژگی های معماری این تئاتر دکوراسیون خاص آن است، که المان های آن همگی بروی آب نصب شده اند. در حال حاضر تئاتر سیبون میزبان نمایش های متعددی از جمله نمایش فلوت سحر آمیز و داستان وست ساید است.

تئاتر بولشوی (Bolshoi Theatre) روسیه، مسکو

قصر موسیقی کاتالان (Palau de la Musica Catalana) بارسلونا، اسپانیا
معماری به نام مونیز دومانچه ای مونتانر این شاهکار حیرت انگیز را در بارسلون طراحی کرد، ساخت آن در سال 1908 به پایان رسید. پالائو دلا موسیکا کاتالانا یک سالن کنسرت معروف است که تاکنون شاهد اجراهای بسیاری بوده است. یکی از مبهوت کننده ترین عناصری که در این بنا توجه فرد را به خود جلب می کند، شیشه کاری های زیبای ان است، موزاییک ها و مجسمه های مرمری این سالن نیز در نوع خود بی نظیر است. این بنا با سبک معماری نوگرایی کاتالان در فهرست جهانی یونسکو ثبت شده است.

تئاتربالبوآ(Balboa Theatre) سن دیگو، آمریکا
این سالن تئاتر در سال 1924 درمرکز شهر سن دیگو ساخته شد. این سالن در طول تاریخ کاربردهای مختلفی داشته است. این سالن تئاتر حتی در دوره ای مقر فرماندهی نیروی دریایی در جنگ دوم جهانی شد، و در دوره ای متروک و بدون استفاده ماند. اما دوباره احیا شد، و در حال حاضر تئاتر بالبوآ فعالیت های خود را از سر گرفته و محل اجرای پادکست های زنده ی Nerdist و جشنواره های VeggieTales است.

تئاتر مانوئل (Teatru Manoel) والتا، مالت
این سالن یک مرکز هنری و سالن تئاتر در مالت است، که در سال 1732 شروع به کار کرده است. در این سالن کنسرت های موسیقی کلاسیک اجرا می شود. طراحی و معماری آن مجلل و زیباست، و کودکان زیر شش سال اجازه ی ورود به آن را ندارند.

سالن اپرای سیدنی(Sydney Opera House) سیدنی، استرالیا
این سالن تئاتر مدرن که نماد سیدنی به شمار می رود، با ظاهر صدفی شکل و فضای داخلی بسیار شاد ومفرح، شاهکار معماری اواخر دوره ی مدرن محسوب می شود. معماری آن توسط یورون اوتسون معمار دانمارکی انجام شده است، و قابلیت چند اجرای همزمان را دارد. این سالن بزرگ در سال 1973 به بهره برداری رسید و سالانه بیش از 1500 اجرا را میزبانی می کند، از آن جا که گردشگران زیادی مایل به دیدن معماری داخلی آن هستند، این نقطه به یک جاذبه ی توریستی مهم تبدیل شده است.

اپرای مونتی کارلو (Monte- Carlo Opera) موناکو
اپرای مونتی کارلو توسط شارل گارنیه به عنوان بخشی از کازینوی مونتی کارلو طراحی شد، این اپرا هاوس در سال 1879 درهای خود را بر روی علاقمندان باز کرد. در این اپرا می توان اجراهای اپرا، باله، سمفونی ارکستر و تئاتر را تماشا کرد.

تئاتر لااسکالا(Teatro alla Escala) میلان، ایتالیا
تئاتر لااسکالا در آگوست سال 1778 در میلان ایتالیا ساخته شد. بزرگترین هنرمندان اپرای ایتالیا و بسیاری از بهترین خوانندگان جهان در تئاتر لااسکالا ظاهر شده اند. این سالن تئاتر به عنوان یکی از برجسته ترین سالن های تئاتر اپرا و باله ی جهان شناخته می شود، این سالن با گنجایش 2030 نفر، از بزرگترین اپرا هاوس های جهان نیز به شمار می رود.

هارپا کنسرت هال (Harpa Concert Hall) ریکیاویک ایسلند
این تئاتر در شهر ریکیاویک ایسلند واقع شده است، ساختمان آن با طرحی مدرن و سردر شیشه ای جز بناهای منحصر به فرد شهر محسوب می شود، هارپا یک تالار کنسرت و مرکز کنفرانس در ریکیاویک است که در سال 2011 افتتاح شد. این ساختمان دارای یک نمای شیشه ای رنگی است که با الهام از چشم انداز بازالت ایسلند طراحی و ساخته شده است.

رویال آلبرت هال (Royal Albert Hall) لندن، انگلستان
بر اساس ایده ی پرنس آلبرت همسر ملکه ویکتوریا، بنایی برای تحسین بیشتر علم و هنر در لندن ساخته شد، این بنا که در مارس سال 1871 بر روی تماشاچیان گشوده شد، هنوز هم جز ساختمان های درجه یک تئاتر به شمار می رود.

اپرای گوانجو( Gungzhou Opera House) گوانگجو، چین
این اپرا هاوس با معماری خیره کننده و دقیق، نمونه ای عالی از اپرا هاوس های جهان است، طراحی و معماری زیبای آن قبل و بعد از اجرای نمایش، شما را به شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد. طراحی این بنا توسط زاها حدید، معمار سرشناس و برجسته ی دنیای معماری صورت گرفته است.

هنر یک زبان بین المللی است. به عنوان بخشی از فرهنگ یک جامعه و شناسنامه آن به شمار می رود. هنرهای نمایشی و تئاتر به عنوان هفتمین هنر به شمار می روند و آنها را مادر هنر هفتم می خوانند. سالن های نمایش تئاتر ارتباط تنگاتنگی با هنر معماری نیز دارند. بازدید از معماری دوران گذشته و سیری در تاریخ و فرهنگ یک جامعه خیلی از افراد را به سفر می کشاند. آلمان با پیشینه ای عمیق در فلسفه و تئاتر مقصد گردشگران بیشماری است. ویسبادن آلمان نیز به عنوان یک مقصد با سالن آمفی تئاتری بینظیر که در زمره ده سالن برتر آلمان قرار دارد، ارزش سفر کردن را دارد. شما می توانید با برنامه ریزی مناسب، رزرو هتل و تعیین مقاصد سفر خود، سفری پربارتر را تجربه کنید.

در این مقاله تنها به بررسی یکی از جاذبه های منحصر به فرد و تاریخی ویسبادن آلمان پرداخته شده است. حتی اگر شما از علاقه مندان به اپرا و یا تئاتر نباشید باز هم این سالن ارزش بازدید را دارد. صندلی های با مخمل قرمز، گچ بری ها، لوسترهای بزرگ، پله های باشکوه و دکوراسیون بسیار زیبای آن واقعا ستودنی است. تمام این ویژگی ها را در سالن آمفی تئاتر ویسبادن مشاهده می کنید. این سالن تئاتر خیلی بزرگ نیست اما به زیبائی تزئین شده است. شما می توانید ساعت ها در موسیقی زیبای اروپایی غرق شوید. در این سالن مرکز باله مدرن نیز وجود دارد.

ساختمان آمفی تئاتر با سرمایه گذاری امپراطور ویلهلم دوم توسط معماران معروف وین فردیناند فلنر و هرمان هملر در سبک نئوباروک ساخته شد و در 16 اکتبر 1894 افتتاح شده است. این سالن با افتتاح خود در حدود 120سال پیش جوهر فرهنگی ویسبادن را تجلی بخشید.
آمفی تئاتر ویسبادن (Hessisches Staatstheater Wiesbaden) یکی از مراحل پیشرفت دنیای آلمانی زبان و یکی از ده سالن آمفی تئاتر پربازدید آلمان است. ورود بیش از 300000 علاقه مند به هنر تئاتر در یک فصل به این سالن برای شهری که کمتر از 300 هزار نفر جمعیت دارد، اتفاق منحصر به فردی است.

فضای نشیمن در یک سالن آمفی تئاتر، امکانات آسایشی و تنوع بصری در آن، کیفیت تصویر، تهویه مطبوع و فاکتورهای دیگر سبب می شود که بازدیدکنندگان همواره برای تماشای یک اثر هنری مشتاق تر باشند.
اوو اریک لوافنبرگ از زمان آغاز مدیریت هنری مجموعه در سال 2015 از تمام امکانات این آمفی تئاتر حداکثر استفاده را می نماید. وی این کار را با اجرای نمایش های تئاتر در ژانرهای مختلف، مجسمه سازی معاصر، رقص های باله، امکان اقامت و اجرای گروه های مهمان از کمپانی های رقص معروف، و همچنین تئاترهای هیجان انگیز کودکان و نوجوانان انجام می دهد.
از دوران رنسانس، مضمون تئاترهای آلمان بیشتر اندیشه های فلسفی بوده است. به ویژه در دوره روشنگری که بسیار نزدیک به انقلاب کبیر فرانسه است، دوران شکل گیری تئاتر ملی در آلمان نامیده می شود. بسیاری از افراد که در عرصه تئاتر فعالیت گسترده ای داشتند خود نوعی فیلسوف بودند. نگاهی به تاریخچه تئاتر آلمان ما را با بسیاری از اندیشه های فلسفی آنجا آشنا می کند.
ایالت هسن با توجه به وسعتی که دارد در بین سایر ایالت های آلمان از جنگل های بیشتری برخوردار است. بنابراین فارغ از جنبه تاریخی آن مکان بسیار مناسبی برای استراحت و تجدید قوا نیز هست.

ما در دنیای عجیبی زندگی می کنیم، روزهایی که همه چیز با سرعت تمام در حال تغییر است. مفاهیم تغییر می کنند، تعاریف از نو تعریف می شوند و گاه مرزها برداشته می شوند. آدم های هم عصر ما معتقدند که این مرزها زاییده ذهن ماست و این جهان هیچ مرز و محدودیتی نمی شناسد. شاید این امر را بتوان یکی از ویژگی دنیای پرشتاب امروز دانست و البته این برداشته شدن مرزها از ذهن ها آغاز می شود.

حتما می پرسید سفر چه ارتباطی به هنر و یا این حرف های فیلسوف مآبانه دارد. ذات سفر برداشتن مرزهاست. مرزهایی که ما را از تجارب جدید و بکر می ترسانند، باز هم عازم سفریم اما این بار در سفرمان قرار است عازم شهری رویایی شویم که دلیل ایجادش یک دغدغه هنری انسانی است.
این بار نه عازم یک گالری هنری هستیم نه یک موزه، بلکه عازم مقصدی هستیم که هنر را به خیابان ها کشانده تا با من و شما و هر رهگذر دیگری، طرحش را به اتمام برساند. اگر مشتاق این سفر هستید حتما با ایران هتل آنلاین، متخصص رزرو هتل های ایران در سراسر کشور، همراه شوید.

مروارید قطر
کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس همیشه خدا جزو پر سر و صداترین کشورهای جهان هستند. مساحت کوچک آن ها هیچ گاه محدودیتی بر سر راه رویاهای بزرگشان نبوده است. ساخت و سازهای عجیب و غریب، پروژه های چند صد میلیاردی و طرح های گردشگری مدرن این روزهای کشورهای عربی در سطح جهانی هم شناخته شده و گاه بسیار پرطرفدار است. کشور قطر در میان تمام کشورهای جهان ثروتمندترین است، کشوری که روستا ندارد و البته امن ترین کشور دنیاست. در کشور کوچک قطر سال ها قبل پروژه ای عظیم آغاز شد که ماحصلش یک جزیره مصنوعی 4 میلیون کیلومتر مربعی بود.

این جزیره کوچک که مروارید نامیده می شود کاملا قابل سکونت است. چندین هزار واحد مسکونی، صنعتی و تجاری در کنار انواع رستوران ها و کافه ها، مراکز سرگرمی و یک ساحل زیبا، خروجی کار این پروژه عظیم بود که البته نقدهای زیست محیطی بسیاری بر آن وارد شد.

آنچه که امروز ما را جذب این جزیره کوچک و استثنایی کرده است یک اثر هنری است که قرار است در این جزیره زیبا و کوچک حرف های بسیاری برای گفتن داشته باشد.

شهر رویایی
شهر رویایی اصطلاحی برای اشاره یک طرح هنری است که در سال 2015 در کف یکی از خیابان های جزیره مروارید اجرا شده است، یک اثر هنری تعاملی! حتما شما هم فکر می کنید باز هم با یک واژه هنری خاص روبرو هستیم و احتمالا قرار است یک طرح مفهومی خاص ببینیم که اغلب هم مخاطب عام مفومش را درک نمی کند اما اینطور نیست. اگر یک تعریف ابتدایی و خیلی ساده از هنر تعاملی داشته باشیم باید بگوییم هنری که در مخاطب بتواند نمایشگری اثر را تغییر دهد و از این تغییر به درک و شهود برسد.

به عبارتی یک پای قضیه در یک اثر هنری تعاملی مخاطب است که از قضا اگر حضور نداشته باشد طرح کامل نمی شود، آن هم نه یک مخاطب منفعل بلکه یک مخاطب فعال و اکتیو. خوب بیایید دست به کار شویم یک طراح، یک سازنده و یک دنیا مخاطب. هر کس در کنش با این اثر هنری سیر و کشف و سلوک خود را خواهد داشت. در یکی از همین طرح های هنری و تعاملی، 3 تن شن رنگی به کار رفته است که در یک چیدمان سه لایه از چوب قرار دارد. این شن ها ترکیبی از شصت رنگ مختلف هستند. ترکیبی از شن های رنگارنگ که قرار است قوه تخیل شما را به کار گرفته و هر مخاطبی از هر رده سنی را به بازی با اشکال و رنگ ها تشویق کند.

شما از هر نقطه که آغازگر بازی شوید هرگز به نقطه آغاز برنخواهید گشت و در این مسیر لذت-بخش به کشف و شهود خود خواهید رسید. لمس شن ها با دست ها و پاها بخش عظیمی از این پروژه هنری است. شن ها، رنگ ها، وزن ها و در نهایت الگوهای متفاوت قرار است شما را در طی یک بازی لذت بخش به یک کشف عمیق درونی برساند آن هم به ساده ترین شیوه ممکن. جعبه های رنگی با ابعاد متفاوت و شن هایی با رنگ های مختلف که بر اثر حرکت هر مخاطبی شن ها در هم آمیخته مرزها از بین می روند و در نهایت هیچ چیز مثل اولش نیست. یک بازی سحرانگیز با رنگ ها، ترکیب نرم رنگ ها با یکدیگر.
شن ها از هر نوع و رنگی باهم ترکیب می شوند و در نهایت آمیزه ای از رنگ های متفاوت، رنگین کمان را بر روی زمین می آورند. همه آنچه در این اثر هنری موجود است فقط و فقط شن است، تنها با رنگ ها و قالب های متفاوت. هیچ تفاوت و برتری وجود ندارد و در عین حال همین تفاوت هاست که جهان را زیباتر می کند. نزدیک کردن آدم ها در دنیایی که روز به روز انسان ها را نسبت به هم بدبین کرده و از هم دور می کند شاید یکی از اهداف این طرح هنری زیبا باشد.

خالق این پروژه آقای Adam Kalinowski است که از طراحان به نام و مشهور لهستانی است. آقای کالینوسکی این اثر را در راستای ترویج آزادی و برابری خلق کرده است. رنگ های زنده، شاد و گرم شاخصه اصلی این اثر هنری است که ناخودآگاه هر ذهن و نگاهی را به خود جذب می کند. تماشای بازی و سرگرمی کودکان بر روی این اثر هنری نشان می دهد که تیر آقای کالینوسکی به هدف خورده است چرا که کودکان مخاطبان مهم این اثر هنری اند آن هایی که قرار است آینده را بسازند و آن طور که از شواهد برمی آید کاملا جذب این اثر زیبا می شوند چرا که کنجکاوی شان سرانجام آن ها درگیر این اثر هنری می کند.
علاقمندی آقای کالینوسکی به دنیای رنگ ها و هنر تعاملی تنها به این اثر محدود نمی شود. این هنرمند بزرگ مشارکت مردم را بخش مهمی از هنر عمومی می داند و اغلب از شن و رنگ به عنوان یک عنصر تعاملی استفاده می کند. تلفیقی از درک بصری، حس لامسه، فیزیک و نمادشناسی از اهداف این هنرمند لهستانی در ارائه آثارش می باشد. این هنرمند خلاق بسیار فعال است جرا که در گوشه و کنار دنیا آثار متعددی از این قبیل خواهید یافت که رد پای آقای کاینوسکی در آن به چشم می خورد.

پارک BAREFOOT در سال 2004 با مفهوم سفری آسوده در زمان و فضا، اولین طرح است و به این اصل تاکید دارد که پاها زمانی احساس دارند که زمین را لمس کنند. اساس پروژه بر لمس کردن استوار است.

پارک شن های رنگی در ورشو پایتخت لهستان دومین پروژه است که درسال 2009 اجرایی شده است. بازهم تاکید بر لمس مستقیم پاها و یک محیط دنج و آرام برای لذن بردن و کسب تجارب خاص است. این پارک در بین اهالی ورشو در تمام رده های سنی محبوب است.

پروژه PITCH OF COLORED SAND در سال 2010 قدم بعدی این هنرمند بود. جایی که رنگ ها نرم و آرام شروع به ترکیب شدن می کردند و با هر حرکتی رنگی جدید شکل می گرفت. طرحی که برای بازی های المپیکی و رشته هایی همانند والیبال ساحلی شکل گرفته بود.

پروژه چهارم پارک رنگین کمان لندن بود که در سال 2012 افتتاح شد. 150 تن شن رنگی که قرار بود قوه تخیل کودکان را به کار بگیرد. پارکی که می توانید با پای برهنه در آن راه بروید و رنگ های زنده و گیرای پارک را با هم مخلوط کرده رنگ های جدیدی تولید کنید. باز هم حس لامسه و قدرت بصری به کمک شما می آیند.

تمرین آزادی پروژه پنجمی است که در سال 2013 کلید خورد که در ادامه پروژهای قبلی بود. پروژه شهر رویایی که اوج آرزوهای آقای کالینوسکی در ساختن یک دنیای رویایی بود آخرین پروژه آقای کالینوسکی در رابطه با هنرهای تعاملی برپایه شن های رنگی است. شاید روزی در گوشه ای دیگر از دنیا بازهم یک دنیای رنگی و رویایی شکل بگیرد که ما را کمی به اصلمان بازگرداند.

از دیدگاه شهرسازی و معماری، کوچه ها و خیابان ها به عنوان محورهای شهری شناخته می شوند. محورهایی که گاهی دارای جایگاه باارزشی از نظر کالبدی و تاریخی می شوند و نقش بسیار مهمی در برنامه ریزی های شهری و زیباسازی شهرها ایفا می کنند. شهرهای بسیاری در سرتاسر دنیا وجود دارند که به خاطر کوچه و یا خیابان خاصی بسیار مورد توجه قرار گرفته اند و بسیاری از گردشگران را به سوی خود می کشانند. با ایران هتل آنلاین سامانه بزرگ رزرو هتل های ایران همراه شوید تا با هم گشتی در یکی از زیباترین کوچه های دنیا بزنیم.

کوچه‌ی هوزیرلِین ملبورن
ملبورن استرالیا، شهری است که خیابان های تماشایی زیادی دارد. خیابان هایی که گاهی برخی از آنها را می توان به عنوان صحنه ای هنری و یا یک گالری نقاشی به شمار آورد. در واقع یکی از جاذبه های گردشگری این شهر همین خیابان های زیباست. هنر گرافیتی در ملبورن هنر شناخته شده ای است. این هنر که زیرمجموعه هنر خیابانی است شامل دیوارنوشته ها، طراحی ها و گاهی کندن لایه های گچ بر روی دیوار است.

کوچه‌ی هوزیرلِین یکی از معروف ترین کوچه های ملبورن است. وارد این کوچه که می شوید انگار در دنیای دیگری قدم می گذارید. دنیایی پر از رنگ و شگفتی. هنرمندان دیوارنگاری زیادی از سرتاسر دنیا بر روی دیوارهای آن اثر هنری خلق کرده اند. به طوری که در هیچ کجای این دیوارها بخش خالی و بدون طرح پیدا نخواهید کرد. بر روی دیوار چهره های اغوا کننده ای از کارتون ها، خون آشام، هیولا، نینجا و … مشاهده می شوند. گاهی در بخشی از دیوار چند طرح بر روی طرح قبلی کشیده شده اند. بالا و پایین دیوار پر است از خلاقیت و نقش نگاره های زیبایی که شاید برخی از آنها به عنوان یک شاهکار هنری به شمار بیایند.

جایگاه این کوچه در گردشگری این شهر آنقدر بالاست که تورهایی برای بازدید از آن در نظر گرفته شده است. لیدرهایی که در این تورها وجود دارند اطلاعات خوبی در خصوص تاریخچه و فرهنگ این کارها در اختیار شما قرار می دهند. البته با شرکت در این تورها علاوه بر کوچه هوزیرلین با سایر خیابان های ملبورن نیز آشنا می شوید. ممکن است بخت با شما یار باشد و در حین بازدید از این کوچه هنرمندانی را هنگام خلق یک اثر هنری مشاهده کنید. قدم زدن در این کوچه، گرفتن عکس های سلفی با نقاشی های زیبای آن و گشت و گذار در آن تفریح بسیار سرگرم کننده و لذت بخشی است. شما با یک سرچ ساده و مشاهده انبوهی از عکس های موجود متوجه می شوید که یکی از محبوب ترین مناطق گردشگری در ملبورن همین کوچه است. دولت هر ساله هزاران دلار برای پاک کردن طرح های روی دیوار خرج می کند تا فضای کافی برای کشیدن طرح های جدید باز شوند. بنابراین اگر شما به این هنر علاقه مند هستید ارزش آن را دارد که هر از گاهی دوباره به این کوچه سر بزنید.

نقاشی بالا نمونه ای از طراحی های روی دیوار است. این نقاشی با عنوان مردی در حال سقوط، توسط بریان اینچ طراحی شده است که در قسمت بالای این کوچه قرار دارد.
روزهای وسط هفته برای بازدید از این کوچه مناسب ترند. زیرا ممکن است روزهای پایانی هفته با ازدحام گردشگران مواجه شوید. اگر یک روز آفتابی را برای بازدید از این کوچه انتخاب کنید فرصت های بیشماری برای عکاسی پیدا خواهید کرد. درخشش رنگ ها در زیر نور آفتاب منظره ای فوق العاده ایجاد می کند.

این کوجه در بخش مرکزی تجاری ملبورن استرالیا بین خیابان های سوانستون و راسل قرار دارد. برای دسترسی به آن به راحتی می توانید از مترو استفاده کنید. از ایستگاه مترو واقع در خیابان فلیندر تا این کوچه مسافتی را (چیزی حدود 2 یا 3 دقیقه) باید پیاده روی کنید. برای دستیابی به نقشه این کوچه بر روی قسمت آبی کلیک کنید.

ملبورن خود شهری بسیار مدرن است. در آن قهوه های اصل، کافه ها، غذاهای بسیار لذیذ و آسمانی، مراکز خرید لوکس، جشنواره ها، موسیقی، آب و هوای متغیر و هنر خیابانی وجود دارد. برنامه سفر شما هر چند روز هم که باشد باز هم مطمئن باشید که تمام زیبایی های این شهر را ندیده اید. این شهر که دومین شهر بزرگ استرالیا است، چهارمین سیستم بزرگ تراموایی دنیا را دارد. در گذشته ملبورن پایتخت استرالیا بود اما امروزه با تغییر آن به شهر کانبرا، ملبورن به عنوان پایتخت فرهنگی استرالیا شناخته می شود.

کشف فیلم های بوینس آیرسی
شهر بوینس آیرس در صفحه نقره ای بارها ظاهر شده است. صحنه معروف بالکن در فیلم Evita (1996) در کازاروسادا و صحنه های فیلم El Secreto De Sus Ojos (2009) در کاخ دادگستری Tribunales فیلمبرداری شدند. این شهر قلب صنعت فیلم آرژانتین نیز هست؛ اگر در ماه آوریل به بوینس آیرس سفر کنید شاهد فستیوال بین المللی فیلم های مستقل و تلاش آنها برای جای گرفتن در میان فیلم های تاپ سینماهای سطح شهر خواهید بود.

لذت بردن از شکوه تئاتر colon

پی بردن به تاریخچه زیرزمینی تانگو

گردش هنری در میان گالری ها

جستجو در Fileteadi نمادین

گورستان رکولتا، نمایش بی نظیری از هنر مجسمه سازی

لابوکا بدلیل پیشینه مهاجران آن شهرت دارد زیرا بعنوان بندر اصلی بوینس آیرس اولین جایی است که تعداد زیادی از مهاجران برای اولین بار در اوایل قرن بیستم وارد آن شدند. اگر به سمت کامینیتو بروید شاهد خانه های رنگی به نام conventillos خواهید بود؛ این خیابان زمانی سکونتگاه یکی از مشهورترین هنرمندان آرژانتین یعنی بنیتو کوانیکلا مارتین بوده است. هنر کوانیکلا نمایشی از زندگی روزمره در اطراف لابوکا در اولین دهه از 1900 بوده است. اگر می خواهید از نزدیک شاهد هنر این هنرمند باشید سری به موزه بنیتو کوانیکلا مارتین بزنید.
پس بهتر است با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید و اطلاعات لازم را جمع آوری نمایید تا بتوانید از گردشگری هنری نهایت لذت را ببرید.

جریانی از صوت از میان استخوان هایتان عبور خواهد کرد. چکش در دست، در میان داربست یک پیکره ی فولادی غول پیکر ایستاده اید، که بر روی تپه ای سرسبز در میانه ی ناکجا آباد قرار گرفته و در این لحظه حسی مانند بودن در مرکز جهان دست می دهد. هنرمند مارک دی سووِرو این اثر خود با نام “چارنوازی بتهوون” را با چکش هایی مجهز کرده و به عنوان چالشِ “تا چه حد می توان وحشی بود؟” می توان از آن نام برد.

هیچ پلاکی روی این پیکره ی منفرد برای شرح آن وجود ندارد. چرا بتهوون؟ هیچ اطلاعاتی برای توضیح آن به جز خود اثر، باد و غرش صدای درام مانندی که اگر بر سطح فلزی ضربه بزنید بلند می شود، وجود ندارد. بسته به شماست که این لحظه را بسازید یا از آن بگذرید.
آیا بودن در این مکان و این صدای بلند کار درستی است؟ بله همینطور است. این احساس، به مانند تمام کسانی که به این پهنه ی وسیع در مونتانا که عجیب ترین، وحشی ترین، بادخیز ترین و فوق العاده ترین ترکیب طبیعت و هنر، موسیقی و لحظات ناب است آمده اند، به من نیز به وضوح دست می دهد. تمام این سازه های غیر ممکن به اینجا آورده شده ، در محل قرار گرفته و در بعضی موارد دقیقا از زمینی که روی آن پا گذاشته ایم ساخته شده، انگار که همه ی اینها از آسمان فرو افتاده است.
مرکز هنری Tippet Rise که سومین سال گشایش خود را می گذراند، بر روی مرتعی 10260 هکتاری قرار گرفته و کوهستان بیرتوث در حاشیه ی آن واقع است و یکی از جدیدترین مراکز فرهنگی فضای باز در حال رشد است که بارقه هایی از هنر مدرن و موسیقی کلاسیک را به محدوده ی ثبت نشده ی جامعه ی کوچک و ناشناخته ی Fishtail در ایالت مونتانا در آمریکا آورده است. پس بی درنگ برای رزرو هتل اقدام کنید و از تجربه ای منحصر بفرد در این مکان لذت ببرید.
با حضور در اینجا، هفته ای مرکب از هنر و موسیقی را خواهید گذراند و خواهید دید که تجربه ی آن در فضایی باز و به دور از زندگی روزمره چه تفاوتی ایجاد خواهد کرد. آیا شما را جادو می کند یا فقط قرار است خاکی و کثیف شوید؟!

در ابتدا شبیه گاومیش کوهان دار عظیم الجثه ای بنظر می آید که در حال چرا بر روی تپه هاست. اما نه گاومیش است و نه مينوتور افسانه ای، بلکه پیکره ی غول پیکری با نام ” دو دیسک” اثر الکساندر کالدر در سال 1965 است. پیش از این به مدت شش سال در موزه ی هیرش هورن در واشینگتون دی سی نگهداری می شده و حالا اینجاست، آزاد و رها شده در طبیعت، و وقتی از کنارش می گذرید، حالتش البته نه همیشه مهربانانه تغییر می کند.
در اینجا می آموزید که این مرکز هنری مانند هیچ گالری هنری دیگری که تابحال دیده اید نیست. شما در بین آثار هنری قدم نمی زنید؛ بلکه کیلومترها را در جاده های شنی و مسیرهای متصل به هم طی می کنید و دیدتان به هر اثر بسته به فاصله تان با آن تغییر می کند. چیزی که از دور شبیه نگهبانی تنها بنظر می آید، از نزدیک غولی بازیگوش است که سایه خود را بر سر شما گسترده است. هیچ چیز آنطور که بنظر می آید نیست و در ابتدا درک همه ی اینها کمی سخت است.

“گذرگاه بیِرتوث” نام پیکره ی صدف مانندی است که در هوای مه آلود به معبد کاهنان می ماند، که توسط گروه معماری هنری استودیوی Ensamble ساخته شده است. “ماهواره ی شماره 5: پیشگام” نام دستگاه چوبی و فلزی غول پیکری است که استفان تالاسنیک ساخته و هم شبیه رولرکاستر چوبی و هم شبیه ماهواره ی فضایی است که به این پهنه ی ایالت مونتانا سقوط کرده، جایی که این هنرمند آن را با این واژه های فرازمینی توصیف می کند: “توپوگرافی منطقه ی Tippet Rise یادآور سطح ماه است، شبیه به آنچه در تصاویر سیاه و سفیدی که توسط ماهواره های ناسا گرفته شده دیده ایم، یک منظره ی تمام نمای بی نهایت گسترده که صحنه ای برای کاوش و ماجراجویی است.”
حال این ماهواره ی سقوط کرده چمبره زده در اینجا، در میان بوته های بلند و مارها، بیشتر از آنکه پاسخی داشته باشد سوال برانگیز است و حس نابجا قرار داشتن را می دهد. اما از این نابجا بودن خوشتان خواهد آمد.

البته منطقی در پس این طراحی ها وجود دارد، همانطور که پایه گذاران این مرکز هنری یعنی پیتر و کتی هالستِد بیان می کنند. بطور مثال، این سازه های دورافتاده که توسط هنرمندان و معمارانی ساخته شده که آنها را در بهترین موزه های سراسر جهان می توانید ببینید، هر کدام صخره، تپه، سبزه یا آمفی تئاتر طبیعی خود را به عنوان یک قاب در اختیار دارند. این هشت قطعه که بر روی این مراتع برپا شده اند، همچنین بعنوان سنگ نشانه ایفای نقش می کنند، ایستگاه های سر راهی که هم خیال انگیزند و هم آموزنده تا شما را در سفرتان یاری کنند، چه پیاده اید یا با دوچرخه یا با وانت یا در افکار خودتان غرقید.
و البته می توان دریافت که تعدادی از این آثار به قصد طوری قرار گرفته اند که این حس بوجود آید که از آسمان افتاده اند. نقشه ی آنها روی زمین تصویری آینه وار از ستاره هاست. کتی در این باره می گوید: “طوری که انگار منظومه ی جبار را گرفته اید و به روی زمین آورده اید.”

در حالی که شبیه یک کوتوله بنظر می رسید و در نسیمی ایستاده اید که مانند رود از میان “گذرگاه وارونه” جریان دارد، دستتان را بر روی سطح صاف این سازه ی مرتفع 8 متری بکشید که انگار بر روی خاک افتاده، سپس از زمین برداشته شده و با تراکتور و جرثقیل بطور عمود روی زمین قرار گرفته است. لمس کردنش جالب است، شاید دلیلی که احشام در این منطقه میل به نزدیک شدن به آن دارند سایه اش است. تنها یک تخته سنگ آن می تواند ده ها هزار کیلوگرم وزن داشته باشد، همانطور که راهنمای من پیت هینمون که مدیر عملیاتی اینجا نیز هست، محاسبه کرده وزنی معادل 400 پیانوی بزرگ دارد.
جدا از گاوها، موجودات دیگری نیز از قلمرو حیوانات در اینجا حضور دارند: گوزن شمالی، آهو، خرگوش، عقاب، مرغ ماهیخوار و مرغ اقیانوسی تنها تعدادی از آنها هستند. گروهی از دانشجویان دانشگاه ایالتی مونتانا نیز در این تور حضور دارند، در حالی که صورتشان به رنگ زغال خط خطی شده است چون کنجکاوانه انگشتانشان را بر روی سطوح این پیکره های بدوی کشیده اند.

در “دومو” (قربانگاه)، سازه ی عظیم صخره ای که باز هم استودیوی Ensamble آن را خلق کرده، سکوت تنها توسط ارکستر شبح گونه ی موسیقیایی ملخ ها شکسته شده است. هینمون می گوید که چطور یک ویولونیست که اینجا اجرا می کرده یک بار گفته که عاشق همنوایی با این ملخ هاست، البته اگر وقتش را داشته باشند!
دو کوه نورد که بازدیدکننده های نزدیک ترین گالری به اینجا هستند، در فاصله ای دور در حال طی مسیر به این سمت هستند. آنها کنسرت هایی با پیانو در بالای این مسیر برگزار می کنند و سوال این است که چطور پیانوهای بزرگ را به بالای این تپه های سرسبز و شنی می برند. جواب آنها این است: با دقت و البته با کمک یک چرخ دستی که لاستیک هایی باد شدنی دارد و پنج یا شش نفر پیانو را از یک طرفش هل می دهند تا به بالای تپه برسد.

بیرون، مهمانان زیادی با سرد شدن هوای بعداز ظهر به اینجا رسیده اند. ظرف های باربکیو و نوشیدنی خود را در پاویون ناهارخوری که کلبه ی ویل نام دارد در دست دارند ، در نسیمی که می وزد کنار میزهای بزرگ گروهی در حال صحبت با یکدیگر هستند. آنها نیز مسافرند و بعضی شان از منازلشان در زمین ها یا کوهستان های اطراف و بعضی از مناطق دورتر آمده اند. صف دانشجویان دانشگاه مونتانا نیز حضور دارد و یکی از آنها با غرور و شگفتی می گوید که متوجه شده اخبار را از زمانی که به اینجا رسیده حتی یکبار چک نکرده است. مرد لاغر اندام که با تی شرت زیتونی، ویولون را به پشتش انداخته، نامش کریستوفر تانگ است و عضو گروه چارنوازی است که فردا دو اجرا دارند که یکیش در “دومو” است. او تمام روز تمرین می کرده اما می گوید امیدوار است بعد از کنسرت ها به کاوش بپردازد و غرق در این فضا بشود.
در نهایت، همه ی کسانی که شام خوردند که شاید صد نفری بشوند، ظرف های غذاخوری یکبار مصرف را در سطل بازیافت انداخته و به سمت مرکز اجرای موسیقی که انبار اولیوِر نام دارد می روند که کنسرت عصرگاهی اش را جنی چن پیانیست برگزار می کند. افراد روی صندلی های تاشو می نشینند. می توان متوجه لباس مخصوص آنها شد: کت پشمی، پیراهن های شطرنجی، سویشرت، چکمه های پیاده روی و چکمه های گاوچران ها مشخص است. کَتی با یک پولیور و شلوار آبی به مهمانان خیر مقدم می گوید. پیتر کلاه صورتی کم رنگ ماهیگیری با یک روبان زرد، شلوار جین و کت پشمی پوشیده است. می توان حس کرد که آنها اگر نه هر آخر هفته، اما در بیشتر آخر هفته ها، در حالی که دست در دست روی صندلی هایشان نشسته اند حضوری گرم و خوشایند در اینجا دارند. هر دو شان به اندازه ی تمام افرادی که حضور دارند هیجان زده اند و دائمی ترین مسافران اینجا در بین همه هستند.
آنها بشر دوست و هنرمند و اکنون پدر و مادر بزرگ نیز هستند، می خواهند Tippet Rise که از نام مادر کتی گرفته شده که در جوانی فوت کرده، آبادیِ شایسته ای برای هنر و موسیقی در این سرزمین باشد. (تورهای کاروانی و بلیط کنسرت ها 10 دلار است و برای افراد زیر 21 سال رایگان است؛ دوچرخه سواری و پیاده روی با انجام رزرو رایگان است.) همه به این خاطر است که عمیقا تجربیات دگرگون شده ی زندگی خود را در روزهای اول موسیقی و هنر خیابانی به یاد می آورند: تابستانی که در میان آبپاش ها و از زیر تندیس های مرکز هنر Storm King می دویدند، یا در 1981، وقتی از مرکز موسیقی و هنر Caramoor در شمال نیویورک بازدید کردند، زمانی که چنان زندگی شان را تغییر داد که خلق Tippet Rise را به آنها الهام کرد.
در حین یک کنسرت فضای باز بود که باران شروع به باریدن کرد و پیانیست چیره دست ایوو پوگورِلیچ تمام تماشاگران را دعوت کرد تا به زیر استیج او بیایند. قطرات باران و پیانیستی که توسط تماشاگران احاطه شده بود، همه و همه در آن لحظه به هم پیوسته بودند.

چنین تجربه ای، وقتی نیروهای طبیعت ابعاد جدیدی را به قطعه ای هنری، نوازنده یا حتی بازدیدکننده می بخشند، چیزی است که جهان هنر سعی می کند به مسافرین فرهنگی در سرتاسر جهان ارائه دهد. و این دقیقا چیزی است که خانواده ی هالستاد در سر دارند، از هنری که می توان با دوچرخه سواری در کوهستان به بهترین شکل دیده شود تا نوازندگانی که در دوقدمی حضار قرار می گیرند. پیتر توضیح می دهد: “استیج یک سد است. وقتی یک استیج درست می کنید، یک دیوار درست کرده اید. ما می خواستیم که دیواری بین حاضران و نوازندگان نباشد.”
وقتی انگشت های بانوی پیانیست بر روی کلیدها می خورد، ذره ای شوک به شما وارد می شود. چطور ممکن است 10 انگشت این همه موسیقی خلق کند؟ اگر نزدیک به آن ننشسته باشید می گفتید غیر ممکن است. صدا مانند موجی در داخل فضا حمله می برد و صوتی عمیق در میان جمعیت اوج می گیرد و مانند غباری به دیواره های چوبی ضربه می زند. این سطح از مهارت، حضار را درجا متوقف می کند، گلویشان را می فشارد و فهم آنچه در اطرافشان می گذرد را لحظاتی برایشان سخت می کند.
انبار اولیور که همه در آن در حال گوش دادن به موسیقی جنی چن هستند، محصور است و طوری ساخته شده که حس عالی آکوستیک را به فضایی می دهد که به طراحی “جعبه ی جواهر” شناخته می شود و از ظاهر تالارهای اصیل موسیقی اروپا که بزرگانی همچون هایدن و باخ در آنها اجرا می کرده اند مدل برداری شده است. عصرهای جمعه و شنبه در اینجا کنسرت برپاست. اغلب شنبه صبح ها نوازندگان در محیط های فضای باز حضور دارند و مهمانانف جاده های شنی را با اتوبوس های زرد مدرسه به سمت بالا طی می کنند.
پیش از اینکه انگشتانش کلیدها را لمس کند، چن شرح می دهد که هر یک از 24 پیش درآمد فردریک شوپن چه داستانی را بیان می کند و با نواخته شدن هر یک، افراد حاضر به لحظات مشابهی در زندگی خودشان می نگرند.

صف خودروهای مسافرینی که از کنسرت خارج شده اند، در تاریکی شب به سمت دروازه ی خروجی در حال حرکت است. در جاده ی هفت مایلی بازگشت به سمت Fishtail، حرکت دسته جمعی خودروها مانند رشته ای از چراغ های کریسمس دیده می شود. می توان به این اندیشید که چطور همه ی افراد که این جاده ی تاریک را تزئین می کنند، تجربه ای مشترک را سهیم شده و هنوز هم آن را با هم تقسیم می کنند و مسافت های پیش رویشان را زیبا می کنند.
باد به طرز وحشیانه ای از پنجره های متعدد خانه ی اجاره ای به داخل می زند. اکنون در Fishtail، نزدیک به تنها فروشگاه اصلیش، قرار گرفته ایم، در حالی که خوابگاه اصلی برای نوازندگان، هنرمندان و موسیقی دانان است. پنجره ها را چک کرده و می بندیم و نگران دری هستیم که بطور تصادفی شب پیش یک خفاش بخت برگشته در بین آن گیر کرده بود و به بیرون هدایتش کردیم.
اما چیزی که طبیعت شب پیش در آن طوفان خوفناک عطا کرد، صبح امروز پس گرفت: هیچ کنسرتی در کار نیست. باران را می توان یک کاری کرد اما باد برای مهمانان بیش از حد خطرناک است. بصورت غیر منتظره رنگین کمانی در طبیعت گسترده شده است. حال که اجرای چارنوازی به انبار موسیقی نقل مکان کرده، می توان پنجره ای بزرگ را باز کرد و به صدای موسیقی که می نوازند گوش فرا داد که نوشته ی بتهوون است و دست نوشته ی خودش است و نت هایش با مرکبی که استفاده کرده موجود است.
قبل از نواختن، نوازندگان به ما یاد می دهند چگونه دستخط بتهوون را بخوانیم. آنطور که ویولونیست نیکولاس کیچن تعریف می کند، وی شکل ابداعی خود را برای نت ها داشته، آن چنان ماهرانه که خیلی از آنها به نت های امروزی موسیقی راه نیافته است. او شیرجه زدن در بین متن های قدیمی برای یافتن ریزترین نکات را برای افراد کنجکاوی که در اعماق این اقیانوس فرو رفته اند تشریح می کند و می گوید شاید گمان کنید هیچ کورسویی از زندگی در آن پایین نباشد، اما نه، ببینید چقدر سرزندگی در آن جریان دارد! شیرین ترین نت ها را می توان آنها دانست که دُرهای غلتانی است که بتهون برای یادآوری به نوازندگان که “محلی کوچک برای ملایمت و صمیمیت” در موسیقی وجود دارد از آن سخن می گوید. کیچن می گوید ما در واقع از موسیقی دانانی که از این توصیه پیروی نمی کنند خشمگین می شویم. چه این جزئیات برایمان اهمیت داشته باشد و چه نداشته باشد، ” آن جزئیات برای بتهوون واقعا اهمیت داشت.”
داخل انبار موسیقی با صمیمیتی که وجود دارد، افراد سوالاتشان را از نوازندگان می پرسند. آنها در مورد حالات صورت در هنگام نواختن صحبت می کنند، ویولونیست جوان لوتار وارن می گوید هیجانات گاه حتی پیش از خود موسیقی به وجود می آید: ” بیشتر شبیه یک جریان و انرژی است، گاهی احساس می کنید چیزی در حال آمدن است و گاهی نه. ما آن را برای شما هدایت می کنیم.”
کیچن اضافه می کند که برای وی، این بیشتر شبیه “خواندن موسیقی” است و بحث به آنجا کشیده می شود که مردم دیگر این روزها مثل قدیم با هم آواز نمی خوانند. دلسوزی عجیبی را می توان در بین آنها حس کرد. آنها اینجایند چون ما اینجاییم. می تواند درک کرد که همه بخشی از تجربه ای هستند که در حال شکوفایی است. حضار به همان اندازه نقش دارند که موسیقی دانان دارند.
گروه چارنوازی برای نواختن در جایگاه قرار می گیرد. جمعیت نزدیک هستند و می بینند که اشاره ی اول آنها برای شروع با حرکت چشم است. .یل.نیست گروه، وارن، که چشم های تیره اش به رهبر ویولونیست دوخته شده، منتظر اشاره ای رمزی است تا کار خود را آغاز کند. دست راستش را خم کرده و دست راستش را کشیده، مانند اسکیت باز سرعتی که که با هیجان خم شده، ویولون وی نیز آماده ی مسابقه است.

اثر “خیالپردازی”، تنها از یک اتاق تشکیل شده و عمارتی با سبکی پیشرو است، اما به سادگی ممکن است در آن گم شوید. شما و این سازه، در احاطه ی پیچک های بافته شده ای قرار دارید که به دست هنرمند پاتریک دوهرتی از شاخه های درخت بید ساخته شده است. در کتابی که پیتر و کتی هالستاد در مورد Tippet Rise توسط انتشارات پرینستون منتشر کرده اند، دوهرتی در مورد عمارت هایی می نویسد که در ایالت مونتانا “به شکل حزن ناکی هنوز برپا هستند. این باقیمانده های متروکه ی آموزنده در زیباترین مکان ها واقع شده اند و کاوشگر را به فکر وا میدارند که چطور کودکی می تواند در میان چنین جاذبه ای ذهن خود را متمرکز کند.
ممکن است که پیش از این Tippet Rise خود ، یا چیزی با تاثیری مشابه را قبلا در زندگی در جایی شاید نزدیکتر به منزلتان یافته باشید. ممکن است جایی نباشد که اندازه ی اجسام عظیم است یا وزن ها را با پیانوهای بزرگ بسنجند، یا محلی برای گوزن ها و هنر و دامداران باشد، اما به همان اندازه جادویی باشد.
Tippet Rise خود آنقدر صمیمی و خواستنی است که این مرکز مجبور بود برای کنسرت ها قرعه کشی انجام دهد. یکی از اعضا می گوید: “این مشکل شیرینی است. مخصوصا برای موسیقی کلاسیک.”

آهنگ ساز آرون جی کرنیس، که دائما در حرکت بوده، موسیقی اش را الهام گرفته از این منطقه می داند: “زاهدانه” و “زیبا اما زمخت”. موسیقی انعکاس دهنده ی این مکان است: از زمین گرفته شده و از آسمان فرو آمده، انگار که از ناکجا آمده است. با نت های ویولونش، قطعا صدایی “زیبا اما زمخت” ایجاد می کند، شبیه به برفی که بر روی چمنزارهای خشک فرو می آید، شاید چیزی باشد که آهنگ ساز زمانی که در زمستان برای کار کردن روی آهنگ به اینجا می آمده مشاهده کرده است.
پس از یک تنفس، گروه چارنوازی قطعه ای از مندلسون را می نوازند. دانشجویان نزدیک به نوازندگانی که بیرون از استیج قرار دارند نشسته اند.
حاضران اینقدر نزدیک نشسته اند که می توانند چشمان و انگشتان نوازندگان را و علامت هایی که به یکدیگر می دهند، ببینند. حتی می توان پاهای آنها را دید. زمانی که دست هایشان در حال نواختن آلات موسیقی است، پاهایشان در رقصی بی صدا، همگام با اصوات حرکت کرده و ضربه می زنند. چکمه های براق نوازنده ی ویولون سل چنان به آرامی حرکت می کنند که انگار در حال رقص مرموزانه ی تانگو با ویولون سل خود است. ویولونیست، کریستوفر تانگ که امیدوار است فردا به کاوش بپردازد و در این سرزمین گم شود، ذره ای شن روی کفش های کنسرتش نمایان است.
چه مدرکی بیش از این نیاز دارید تا دریابید که گرد و غبار و گَرد جادو یک جا در این مکان گردهم آمده اند.

اگر از علاقمندان هنر باشید بدون شک سعی می کنید در سفرهایتان گزینه هنر را نیز ملاک انتخاب قرار دهید. هنرمندان در سفرهایشان از موزه ها، نمایشگاه ها و دیگر مکان هایی که اثری هنری در آن ها قرار داشته یا اجرا می شود به سادگی نمی گذرند. حتی رزرو هتل این دسته از گردشگران نیز با در نظر گرفتن فاکتور هنر و زیبایی هنری صورت می گیرد. ایالات متحده کشوری است که شهرهای بسیار مدرنی دارد که از لحاظ هنری و معماری جایگاه قابل توجهی دارند. در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با یکی از این شهرها آشنا کنیم که پایتخت هنری این کشور لقب گرفته است.
پروویدنس، رود آیلند، بزرگ ترین شهر در کوچکترین ایالت آمریکا است که اغلب در میان دو همسایه اش گم می شود، بوستون شلوغ و نیوپورت زیبا. اما آمدن به نیو انگلند و نیامدن به شهر پروویدنس یک اشتباه گردشگری بسیار بزرگ است.
اول از همه چیزهای مهم را باید گفت: پروویدنس خانه چندین دانشگاه و کالج فوق العاده، از همه مشهورتر دانشگاه مشهور براون است. به لطف این موضوع، قیمت ها در این شهر بسیار مناسب به جز در برخی از روزهای آخر هفته است و جامعه ارتباط نزدیکی با هم دارند.

مدرسه طراحی رود آیلند که با عنوان «ریز دی» (RISD) شناخته می شود برخی از بهترین و مطرح ترین هنرمندان و طراحان را در خود دیده در حالی که مدرسه غذایی جانسون اند ویلز، سرآشپزهای بسیار بی نقصی را آموزش داده است. فرهنگ غنی باعث شده که پروویدنس یکی از جذاب ترین شهرهای ایالات متحده برای کسانی باشد که عاشق هنر هستند، هنری که در مقایسه با وسعت بسیار کم شهر بزرگی قابل توجهی دارد.
در حالی که لیلی رودی (لقب دوست داشتنی ایالت رود آیلند) دارای حرفه اپرا یا رقص باله قابل توجهی نیست، اما نسبت تعداد دانش آموزان هنر، استادان برجسته و قهرمانان ادبیات، هنر و طراحی عمومی در پایتخت خود نسبت به کل جمعیت آن به تجربه منحصر بفرد سفر به آن می افزاید.

اگر می خواهید صبحانه خود را کمی دیرتر بخورید باید به کافه The Duck & Bunny در محله شلوغ و پرطرفدار Fox Point بروید. تاکید در این شهر بر روی کیک های کوچک فنجانی و دیگر شیرینی جات است اما در طول روز یک گزینه خوب در کنار لپ تاپ یا کتاب است. برای یک گزینه سالم تر، به کافه و بازار یونانی Yoleni’s بروید که از Eataly الهام گرفته شده است. در این مکان می توانید باقلوای تازه، تکه های پنیر فتا و بطری های روغن زیتون را برای خوردن در کنار پارافیت ماست خوشمزه یونانی در یک فضای شهری تمیز و دوست داشتنی انتخاب کنید.
اگر چه فیلم های اسکورسیزی باعث شده اند که بسیاری از جوامع مافیایی ایتالیایی-آمریکایی به شهرهای بزرگی مانند بوستون و نیویورک سیتی چسبیده اند، یک جامعه بسیار پویا و کارآمد در پروویدنس مستقر هستند. برای این که مردم شهر را در حال فعالیت ببینید به Federal Hill بروید، جایی که بیش از دو جین رستوران در پیاده رو اصلی خیابان Atwells Avenue قرار گرفته اند. گزینه های موجود در این خیابان می توانند بسیار گیج کننده باشند از این رو به شما توصیه می کنیم که به دنبال Enoteca Umberto باشید، برای سس قرمز کلاسیک به Angelo بروید و بهترین پیتزا را در Caserta بخورید.

برای ناهار میزی در Persimmon را توصیه می کنیم که رستورانی بسیار شناخته شده و برنده جوایز متعدد آشپزی بوده و در خیابان با مسمای Hope Street قرار گرفته است. اگر چه منوی این رستوران معمولاً بر اساس فصل و در دسترس بودن اقلام متفاوت است اما غذای ضعیفی در منوی این رستوران نخواهید یافت. Persimmon بهترین محصولات مزارع نیو انگلند را در خود دارد، از تخم آفتابگردان و پیاز گرفته تا اردک و بره و هر چیز دیگری که بخواهید.
بهترین هتل پروویدنس هتل The Dean است و حتی اگر در این هتل اقامت نکنید نیز به شما توصیه می کنیم غذایتان را در رستوران North که در این هتل قرار دارد بخورید. این رستوران که مکان مناسبی برای گرد هم آمدن علاقمندان به هنر است شماره تلفن یا رزرو از قبل تعیین شده ای ندارد و در صورتی که به خود زحمت داده و به آنجا بروید با غذاهای کوچک و کم حجم الهام گرفته شده از غذاهای آسیایی از شما پذیرایی متفاوتی خواهد شد.
اگر به دنبال یک تجربه شبانه متفاوت هستید به Courtland Club بروید که درون یک ساختمان ساده و معمولی در یک خیابان پر از خانه قرار دارد و از نتیجه راضی خواهید بود. این کافه بسیاری از بهترین نوشیدنی های کشور را در خود دارد که از نوشیدن آن ها احساس بسیار خوبی خواهید داشت. اگر به طور مکرر به پروویدنس سفر می کنید، می توانید در زمینه عضویت سالیانه سرمایه گذاری کنید و نوشیدنی هایتان را از قبل سفارش دید.

اگر در فصلی گرم از سال به رود آیلند سفر کردید به شما توصیه می کنیم که نوشیدنی Del را امتحان کنید که نسخه لیموناد یخ زده نیو انگلندی هاست. این لیمونادها در فصول گرم سال به وفور یافت شده و طعم های متفاوتی خواهند داشت. برای این که مانند مردم محلی به نظر برسید، نمی توانید بدون مراجعه به Newport Creamery از شهر بروید که به خاطر میلک شیک های خوشمزه اش مشهور شده است.
اولین مزه هنر خود را در موزه RISD Museum کسب کنید که مجموعه بزرگی از آثار هنری سراسر جهان را در خود دارد، از نقاشی های رامبراند گرفته تا حاشیه دوزی های چینی تا صندلی های هنری و لباس های فاخر توسط طراحان و هنرمندانی مانند بالنسیاگا و مک کویین. ورای هنر، که می تواند شما را در تمام طول روز سرگرم و مشغول نگه دارد، ساختمان موزه همچنین خانه دو کافه زیبا و یک فروشگاه است که محصولات تولید شده توسط کسانی که از RISD فارغ التحصیل شده اند را به فروش می رساند.

با این وجود، سعی کنید این تنها خرید فروشگاهی شما نباشد. در طول خیابان Westminster Street، چندین بوتیک محلی وجود دارد که مهم ترین آن ها Craftland است که جواهر آلات، محصولات خانگی، لوازم التحریر و محصولاتی متنوع از تولید کنندگان و طراحان محلی به فروش می رساند. همچنین یک فروشگاه کتاب نیز در ساختمان وجود دارد که کتاب های جدید و قدیمی متنوعی در آن یافت می شود.
پروویدنس همچنین خانه دو کتابخانه بسیار فوق العاده دارد؛ کتابخانه Fleet Library و کتابخانه مجاور Providence Athenaeum که یک کتابخانه عمومی است. کتابخانه Fleet قبلاً یک ساختمان بانک بوده و علاوه بر معماری خارق العاده اش، به خاطر مجموعه کتاب های هنری و معماری بسیار نادرش قابل توجه است در حالی که کتابخانه Athenaeum آثار متعددی از نویسندگان با ریشه رود آیلندی مانند اچ پی لاوکرافت و ادگار آلن پو در خود دارد. برای این که معماری و هنر را همزمان داشته باشید به خانه ایالتی رود آیلند بروید. این ساختمان نئو کلاسیک توسط کمپانی معماری نیویورکی McKim, Mead & White طراحی شده که به خاطر کتابخانه عمومی بوستون و میدان آرک واشنگتن در نیویورک سیتی نیز شناخته می شوند.
تورهای عمومی رایگان در هر ساعت از هفته در این ساختمان برقرار است اما اگر بخواهید به صورت گروهی به آن سفر کنید باید از قبل رزرو داشته باشید. یکی از جاذبه های گردشگری این منطقه که باید دید Royal Charter است که متعلق به دوره ای که رود آیلند یکی از 13 کولونی بریتانیا بوده است. همچنین می توان به نقاشی مشهور گیلبرت استوارت از رییس جمهور جورج واشنگتن اشاره کرد. State House و Capitol که در کنار ایستگاه مرکزی قطار شهر قرار دارد می تواند بهترین گزینه هنگام ورود یا خروج از شهر باشد.

اما این تنها هنر و معماری نیست که باعث شده پروویدنس یک مکان بسیار دوست داشتنی برای سفر و زندگی باشد. فضاهای سبز زیادی در شهر وجود دارند که باعث شده اند شهر در مقیاس کشوری در جایگاه قابل توجهی قرار داشته باشد. اول از همه باید به پارک راجر ویلیامز با 472 هکتار مساحت اشاره کرد که به عنوان پارک ملت پروویدنس شناخته می شود. جدای از یک پارک شناخته شده، پارک راجر ویلیامز خانه چندین گزینه دیگر در آب و هوای سرد و گرم است، از جمله باغ وحش راجر ویلیامز، یک باغ گیاهشناسی، یک چرخ و فلک، یک افلاک نما و موزه تاریخ طبیعی.

در طول ماه های گرم سال، می توانید به دو سبک متفاوت اما جذاب از آب های پروویدنس لذت ببرید. اولی قایق سواری بر روی رودخانه پروویدنس است نه تنها نمایی زیبا و متفاوت از سازه های مشهور شهر را در اختیار شما قرار می دهد بلکه از این طریق با تاریخچه و فضای شهر نیز آشنا خواهید شد، از روزهای دوران کولونی بودن منطقه در رود آیلند تا جنگ های جهانی تا به امروز.

بعد از آن نوبت به WaterFire می رسد که نباید آن را از دست بدهید. این نمایش هنری و منظره زیبا در لنگرگاه اصلی شهر رخ می دهد، جایی که افکت های آتشین باعث می شوند که آب و آتش در ترکیب با هم دیده شوند. ممکن است برای داشتن بهترین جایگاه برای تماشا مجبور به رقابت با مردم محلی شوید اما هر بار که آن را تماشا کنید تجربه ای تازه برای شما خواهد داشت.

گاهی اوقات انسان دلش می خواهد به خارج از سرزمین خود قدم بگذارد و به دیگر کشورها سفر کند تا با جاذبه های آنها نیز آشنا شود. برخی از این جاذبه ها طبیعی و برخی مصنوعی و ساخته ی دست بشر است. از جمله جاذبه های مصنوعی موزه هاست که طرفداران بسیاری دارد. یکی از بهترین موزه های دنیا موزه ی ون گوگ هلند است. حتما کنجکاوید بدانید موزه ون گوگ در کدام شهر از کشور هلند قرار دارد و یا اینکه دقیقا موزه ون گوگ کجاست! این موزه که محل نگهداری آثار باارزش نقاش بزرگ ونسان ون گوگ است در شهر آمستردام از کشور هلند قرار دارد. در واقع آدرس دقیق موزه ی ون گوگ قاره ی اروپا، کشور هلند، شهر آمستردام، میدان میوزیم‌ پلاین 6 با میدان موزه است. برای رفتن به قاره ی اروپا بایستی عازم تهران شوید. پیشنهاد می شود قبل از سفر به اروپا چند روزی را در تهران بمانید و از جاذبه های آن بازدید کنید. برای اقامت در تهران نیز نگران نباشید. ایران هتل آنلاین می تواند شما را در انتخاب یکی از هتل های تهران راهنمایی کند و بهترین گزینه را پیش رویتان قرار دهد.

معرفی کلی
حتما برای یک بار هم که شده نام ون گوگ را شنیده اید و از ارزش و اهمیت آثار این نقاش بزرگ تاریخ باخبرید. موزه ی ون گوگ که جایگاه این آثار زیبا است یکی از بهترین جاذبه های شهر آمستردام کشور هلند به شمار می رود. این موزه یکی از زیباترین موزه‌ های کشور هلند و حتی قاره ی اروپا است که به آثار نقاش معروف هلندی ونسان ون گوگ و نقاشان معاصر وی که البته از دوستان او بوده اند اختصاص داده شده است. موزه ون گوگ همواره مورد توجه گردشگران داخلی و خارجی بوده و تعداد بازدیدکنندگان آن بسیار زیاد است. در میدانی که این موزه واقع شده جادبه های دیدنی دیگری مانند موزه ی امپراتوری، موزه ی اشتدلیک و تالار کنسرت آمستردام نیز قرار دارد لذا در کنار بازدید از این موزه می توانید از آنها هم دیدن کنید و در یک منطقه از تماشای چند جاذبه لذت ببرید. آنچه در موزه ی ون گوگ به عرصه ی نمایش گذاشته شده و نظرات را به سمت خود جلب کرده آثار زیبای نقاش معروف ونسان ون گوگ است. البته در بازدید از این موزه علاوه بر مشاهده ی این آثار می توانید با زندگی شخصی ون گوگ نیز آشنا شوید و نسخه های اصلی نامه های جالبی که بین او و برادرش رد و بدل شده را از نزدیک ببینید.

جالب است بدانید موزه ی ون گوگ در سال ۲۰۱۵، با 9/1 میلیون بازدیدکننده دومین موزه ی پربازدید و در سال 2017 با 3/2 میلیون بازدیدکننده پربازدیدترین موزه ی هلند شناخته شد. این بازدیدکنندگان گردشگرانی بودند که از سراسر دنیا راهی کشور هلند شده و شهر آمستردام را برای گردش انتخاب کرده بودند. در ورود به موزه ی ون گوگ با دو ساختمان قدیم و جدید به ترتیب با نام های ریتولد (Rietveld) و کوروکاوا (Kurokawa) مواجه می شوید. در واقع هر یک از این دو ساختمان به نام معماری که آن ها را طراحی کرده و به اجرا درآورده است یعنی گریت ریتولد و کیشو کوروکاوا نامگذاری شده اند. ساختمان ریتولد دارای طراحی هلندی و ساختمان کوروکاوا که به دست یک معمار ژاپنی بنا شده دارای طراحی ژاپنی است. امروزه در هر قسمت از این موزه تعدادی از آثار ونسان ون گوگ که همگی از یک مجموعه هستند نگهداری می شود. از جمله این مجموعه ها می توان به زندگی نامه ون گوگ و اولین آثار و طراحی های او اشاره کرد. علاوه بر این تعداد زیادی از کارهای کمتر دیده شده ونسان در قالب مجموعه های جداگانه در این موزه قابل رویت است. دلیل قرارگیری نقاشی ها در مجموعه های جداگانه بررسی بهتر آنهاست. یکی از این مجموعه ها خودنگاره ها یا به عبارتی سلف پرتره های ون گوگ و مجموعه ای دیگر شامل تصاویری است که از منظره ها بر روی بوم نقاشی به تصویر کشیده است. مجموعه ی دیگری که می توان از آن نام برد شامل نامه های جالبی است که ونسان و برادرش برای هم نوشته اند. در مجموع موزه ی ون گوگ شامل 200 نقاشی، 400 طراحی و 700 نامه است که همگی اثار زیبای این هنرمند معروف هلندی است. علاوه بر وجود این آثار، معماری دو ساختمان قدیم و جدید موزه، امکانات رفاهی قابل توجهی که در موزه و اطراف آن تعبیه شده و دسترسی بسیار اسانی که به موزه وجود دارد مزایای بسیار خوبی برای این جاذبه ی دیدنی از شهر آمستردام به شمار می رود و آن را به بهترین جاذبه ی پایتخت هلند تبدیل می کند. موزه ی ون گوگ در تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۷۳ افتتاح شده و از همان زمان بسیار مورد توجه گردشگران قرار گرفته است.

هزینه ی ورود به موزه ی ون گوگ برای بزرگسالان حدود 20 یورو و برای افراد زیر 18 سال رایگان است. ساعت کاری موزه از 9 صبح تا 5 عصر و مدت زمان پیشنهادی برای بازدید از آن حدود 1 تا 2 ساعت است. خبر خوب اینکه در هر فصل از سال که بخواهید می توانید راهی آمستردام شوید و از این موزه ی زیبا دیدن کنید. در ادامه ابتدا در مورد ون گوگ و آثار زیبای او صحبت می کنیم، سپس به بررسی ساختمان موزه ی متعلق به این هنرمند بزرگ می پردازیم.

ونسان ون گوگ و آثار باارزش وی
ونسان ون گوگ که در زبان هلندی به صورت فینسِنت ویلم فان خوخ (Vincent Willem van Gogh) تلفظ می شود در تاریخ ۳۰ مارس ۱۸۵۳ چشم به جهان گشود و در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۰چشم از جهان فرو بست. یعنی کلا چیزی حدود 37 سال عمر کرد. او یک نقاش هلندی بود که آثارش هنر قرن نوزدهم را تا حد زیادی تحت تاثیر قرار داد. آثار او شامل پرتره‌ ها، خودنگاره‌ ها، مناظر، طبیعت بی ‌جان، سروها، مزارع گندم و گل‌ های آفتاب ‌گردان است. او از همان کودکی به نقاشی علاقه داشت اما حدودا تا 25 سالگی به انجام این کار نپرداخت. لازم به ذکر است ون گوگ تعداد زیادی از آثار معروف خود را در دو سال آخر عمرش تکمیل کرد. او طی تنها 10 سال بالغ بر ۲۱۰۰ اثر هنری خلق کرد که ۸۶۰ مورد از آن با رنگ روغن و بیش از ۱۳۰۰ مورد با آب ‌رنگ است.

ون گوگ در خانواده ‌ای با سطح اجتماعی متوسط به بالا متولد شد و در دوران جوانی با اینکه فردی شدیدا مذهبی بود در زمینه ی دلالی آثار هنری فعالیت می کرد. او بعد از تحصیل در آیل ‌ورث و رامس گیت انگلستان به لاهه، لندن و پاریس سفر کرد. ون گوگ به قدری به دین مسیحیت علاقه داشت که از سال ۱879 در بین کارگران زغال سنگ در بلژیک به تبلیغ این دین پرداخت و در آنجا بود که شروع به کشیدن نقاشی کرد. نقاشی های او در این زمان تصاویری از مردم محلی بود. ون گوگ اولین اثر مهم خود را در سال ۱۸۸۵ با عنوان سیب ‌زمینی ‌خورها به تصویر کشید. بعد از آن در مارس ۱۸۸۶ به پاریس رفت و با سبک دریافتگری فرانسوی آشنا شد. چندی بعد به جنوب فرانسه سفر کرد.

جالب است بدانید ون گوگ در تمام طول عمر خود فردی گمنام بود و تنها تابلویی که از آن کسب درآمد کرد تابلویی با عنوان تاکستان سرخ بود، اما مانند خیلی دیگر از هنرمندان که پس از مرگ معروف می شوند بعد از اینکه از دنیا رفت بسیار مورد توجه قرار گرفت و به شهرت زیادی رسید به طوری که امروزه به‌ عنوان یکی از بزرگ ترین نقاشان قرن نوزدهم شناخته می ‌شود. از جمله اثار مهم و برجسته ی او می توان به سیب ‌زمینی ‌خورها، تراس کافه در شب، مناظر طبیعی فرانسه، گل‌ های آفتابگردان، شب پرستاره و خودنگاره ها اشاره کرد. متاسفانه وی در اواخر عمر خود به یک بیماری روانی بد مبتلا شد و به شدت تحت فشارهای روحی و روانی قرار گرفت. این بیماری به قدری در وجود ون گوگ رخنه کرد که موجب شد وی دست به خودکشی بزند.

بریدن گوش چپ ون گوگ به دست خودش
ون گوگ در دسامبر ۱۸۸۸ گوش چپ خود را برید. احتمالا علت این امر همان بیماری روانی وی باشد چون بعد از اینکه به هوش آمد به یاد نمی ‌آورد که چه اتفاقی افتاده است. او چندی بعد خود را با گوش باند پیچی شده در دو خودنگاره که امروزه در موزه قابل رویت است به تصویر کشید لذا در مورد صحت ماجرا شکی نیست اما در مورد چگونگی رخداد آن دو روایت وجود دارد. روایت اول چنین بیان می کند که بعد از مبتلا شدن ون گوگ به بیماری روانی در گوش چپ خود صداهای غیرقابل تحملی می شنید در نتیجه خود به عمد گوش چپش را برید. طبق روایت دوم ون گوگ به زنی به نام راشل علاقه مند می شود و چون چیز باارزشی ندارد که به او تقدیم کند گوش چپ خود را می برد و به راشل می دهد تا علاقه اش به او را ثابت کند.
یک نمایشگاه بزرگ با عنوان «بر لبه ی جنون» در موزه ی ون گوگ دایر است که تقریبا دو سال آخر زندگی ون گوگ را با جزئیات کامل شرح می ‌دهد. در این نمایشگاه حتی سلاح کمری کهنه ای که احتمال می رود ون گوگ خود را با آن به قتل رسانده است دیده می شود.

بنای موزه ون گوگ
این بنا یک ساختار بیضی شکل در قالب سه طبقه است و برای ورود به ان باید از یک تونل زیرزمینی که بخشی از ساختمان ریتولد است عبور کرد. طراحی اولیه ی موزه ون گوگ به کمک دولت هلند در سال ۱۹۶۳ و به دست معمار هلندی گرید ریتولد صورت گرفته است. این معمار یک سال بعد از طراحی و ساخت موزه ون گوگ از دنیا رفت و ساختمان موزه تا سال ۱۹۷۳ نیمه کاره ماند. تا اینکه در سال ۱۹۹۹ موزه ون گوگ با اضافه شدن ضلع‌ های نمایشگاه توسط یک تیم معماری ژاپنی به نام Hans van Heeswijk تکمیل شد و در معرض دید عموم قرار گرفت.

بعد از ساخت موزه روز به روز بر تعداد بازدیدکنندگان از آن افزوده می شد در نتیجه نیاز به بازسازی و توسعه ی موزه احساس شد. در اینجا بود که کیشو کروکاوا و همکارانش طراحی سالن ورودی جدید موزه را بر عهده گرفتند. سپس تیم معماری Hans van Heeswijk روی آن کار کردند تا راهی بیابند که بخش‌ های موجود و بخش های جدید به هم مرتبط شده و همه تحت عنوان یک بنا شناخته شوند. در نتیجه ورودی جدیدی برای موزه احداث شد تا پاسخگوی تعداد زیاد بازدیدکنندگان باشد. این بازسازی در سال ۲۰۱۵ به اتمام رسید. در این بازسازی تمام شیشه‌ های ورودی و سالن موزه با سازه اصلی و اولیه بنا تطبیق داده شد و لابی موزه گسترش یافت و یک فروشگاه در این بخش تعبیه شد.

موزه ون گوگ یک نمونه ی خاص در هلند
موزه ی ون گوگ بزرگ ‌ترین ساختار شیشه ‌ای موجود در هلند را دارد که در آن از تیرها و قالب های شیشه‌ ای به عنوان عناصر اصلی بنا استفاده شده است. طول این سازه ‌ی شیشه ‌ای حدود ۱۲ متر است. تا قبل از ساخت این بنا هیچ سازه‌ ی شیشه ‌ای دیگری در هلند دارای طولی به این اندازه نبوده است. البته سازه ی اصلی بنا از فولاد است و برای استحکام سقف، تیرهای شیشه ای را به این سازه‌ ی فولادی متصل کرده اند. اما نمای بنا، سقف و راه پله‌ های آن همگی از واحد های شیشه ا‌ی و البته شیشه ی دو جداره‌ ساخته شده ‌اند.

مساحت کلی این موزه چیزی در حدود ۶۵۰ مترمربع است. در تمام کشور هلند هیچ ساختار شیشه ‌ای دیگری با این مساحت ساخته نشده است و موزه ی ون گوگ از این بابت یک نمونه ی خاص و منحصر به فرد می باشد. ارتفاع شیشه‌ ها در این ساختمان ١٢ متر است. نور مورد نیاز در قسمت لابی موزه توسط چراغ ‌های LED که در سراسر پله ‌ها، ستون‌ ها و فضاهای داخلی موزه تعبیه شده تامین می شود. این چراغ ها جلوه ی زیبایی به راه پله ی شیشه ای موزه می بخشد.

بِلا از وب سایت پاریس پَس سری به زیر زمین این شهر زده تا زیبایی واقعی ایستگاه های مترو شهر پاریس را آشكار نماید. از ورودی های هنری و اصیل گرفته تا ایستگاه های بازسازی شده به شكلی ماهرانه، سیستم متروی پاریس، شبكه ای ارزشمندتر نسبت به یك سیستم حمل و نقل معمولی برای جابجایی بین دو نقطه است! انواع آیتم های متنوع هنری و فرهنگی برای تماشا و لذت بردن وجود دارد، بنابراین سطح ماجراجویی های خود را بالا ببرید – البته در زیر زمین خیابان های پایتخت كشور فرانسه.

موزه لوور به لطف مجموعه عظیمی از آثار هنری، یكی از مشهورترین جاذبه های پاریس به شمار می رود. با توجه به حضور بیش از 9 میلیون نفر به طور سالانه برای بازدید از این مكان، چیز عجیبی نیست كه زیر زمین های پاریس هم به نوعی انعكاس دهنده سبك و حالت این موزه معروف و شناخته شده باشد. ایستگاه متروی لوور ریوولی مملو از آثار المثنی ای است كه در موزه به نمایش گذاشته شده اند. اگرچه این ایستگاه دسترسی به خود موزه را قطع كرده است، ‌اما بازدید كنندگان همچنان پلتفرم های اصلاح شده به شكل منحصربفرد را تحسین می كنند. در حال حاضر پالایس رویال میوسی د لوور، ‌ایستگاه متروی اصلی موزه لوور می باشد كه خود آن یكی دیگر از جاذبه هایی است كه بایستی در برنامه تور خود آن را مد نظر داشته باشید. ورودی منحصربفرد پلیس كوُلِت كه با حباب های شیشه ای رنگارنگ تزئین شده اند، ارزش یك بار دیدن را دارد.

كونكورد یكی از بزرگترین ایستگاه های تعاملی در زیر زمین خیابان های پاریس می باشد، كه خط یك،‌ هشت و دوازده مترو را به هم پیوند داده است. اگر برنامه ریزی كرده اید كه موزه اورانجر را ببینید یا به چمپز الیسیس سری بزنید، این همان ایستگاهی است كه از آنجا می توانید به این مكان ها دسترسی داشته باشید. این ایستگاه كه در سال 1990 افتتاح شده است، به لطف وجود دیوارهای پلتفرم خط دوازده، یكی از شناخت پذیرترین ایستگاه های شهر پاریس قلمداد می گردد.

ورودی ایستگاه متروی آبسیس پاریس به عنوان یكی از تنها دو ورودی هنری و سایبان دار شیشه ای باقیمانده در پاریس،‌ حقیقتاً مكانی است كه بایستی مورد تمجید و تحسین قرار گیرد. این ورودی توسط هكتور گیمارد ساخته شده و در اصل مترو را در بخش هتل دِ ویل پوشش داده است، البته قبل از اینكه به ناحیه خوش منظره مونتمارتر كه در دهه 1970 میزبان ساكر كوئر بوده است، منتقل گردد.

با حضور در این مكان، قدم در گذشته های شهر پاریس بگذارید و با بخشی از تاریخ فرانسه در ایستگاه باستیل آشنا شوید. دیوارهای آن در سال 1989 توسط لیلیان بلمبرت و اودیل ژاكوت به منظور گرامی داشتن جشن دویست سالگی انقلاب فرانسه تزئین گردید. با ایستادن در این ایستگاه می توانید 5 نقاشی آبرنگی را كه صحنه های تاریخی از فرانسه را نشان می دهند، تماشا کنید – گویی در سالن یك موزه ایستاده اید.

می توان گفت كه اگر در یك تور هنری در پاریس شركت داشته باشید، به همان میزان كه موارد روی زمین الهام بخش شما خواهند بود، دیدن موارد زیر زمین هم می توانند الهام بخش شما باشند. حتی برای لذت بردن از هنر و معماری پاریس هم از یك موزه به موزه دیگر را با مترو سفر كنید. هم قدیمی ها را ببینید و هم جدیدها، مانند سازه های اصیل در آبسیس و نمایشگاه های نمادین انقلاب فرانسه در كنكورد و باستیل، كه رویدادی عجین شده با فرهنگ و تاریخ پاریسی می باشد. زمانی را به كشف زیبایی زیرزمین های پاریس اختصاص دهید – این مکان ها چیزی بیش از یک ایستگاه ساده مترو هستند!