در این مطلب به 10 گونه نمادین از حیوانات می پردازیم كه به لطف انسان ها، دیگر وجود خارجی ندارند.

این كبوتر كه یك پرنده مهاجر بوده و سرعت پرواز آن به بیش از 60 متر بر ساعت می رسید، زمانی جزء متداول ترین گونه پرندگان در سراسر امریكای شمالی به خصوص دشت بزرگ مركزی تا سواحل اقیانوس اطلس بود. بنا به نظر برخی از محققان، تعداد آنها در دوران حیات به بیش از پنج میلیارد می رسیده كه به نوعی آنها را تبدیل به پرجمعیت ترین گونه پرنده روی زمین نموده بود.
این كثرت جمعیتی تا زمانی بوده كه اروپائی ها قدم در این منطقه وسیع گذاشتند، همان مهاجرانی كه در دوره خاص صنعتی آن دوران، به خاطر قیمت پایین گوشت این كبوتران، آنها را شكار می كردند. هر ساله ده ها میلیون از این گونه سلاخی می شدند؛ به این ترتیب آخرین كبوتر وحشی امریكای شمالی در سال 1901 مشاهده شده و نسل آن منقرض گردید. باغ وحش شهر سین سیناتی، میزبان آخرین پرنده اسیر یعنی مارتا كه در سال 1914 جان داد، بود – پرنده ای كه در حال حاضر نمونه ای از آن خشك شده و در موزه ملی تاریخ طبیعی اسمیتسونیان نگهداری می شود.
طبق اطلاعاتی كه از طریق وب سیات موزه تاریخ طبیعی امریكا در دسترس است، این پرندگان زمانی بر فراز كانادا، ایالات متحده و خلیج مكزیك به صورت دسته ای پرواز می كردند، به طوریكه به هنگام عبور، آسمان را سیاه می كردند. معمولاً یك دسته به صورت “ستونی به طول هشت تا ده مایل” تعریف می شده است، به طوریكه به یك رودخانه عظیم و سحرآمیز شباهت داشته است. جان جیمز آدوبون، یك محقق علوم زیستی با تابعیت امریكایی – فرانسوی توضیح می دهد كه چگونه دسته ای پرنده مهاجر كه از بالای سر او در حال عبور بودند، به مدت 3 روز كامل، آفتاب را پوشانده بودند: “در سال 1808 دسته ای دیگر از كبوتران وحشی امریكای شمالی در كنتاكی به طور تخمینی دارای جمعیتی بالغ بر دو میلیارد بودند.”
مسئله ای كه مورد بحث قرار گرفته این است كه جمعیت پرشمار این نوع كبوتر در قرن هجدهم و نوزدهم میلادی، زود گذر بوده و پایدار نبود، آنها برای جنگل ها مخرب بودند، به طوریكه به هنگام عبور دسته ای، درختان موجود در زیر خود را تخریب و روی زمین را با فضولات خود می پوشاندند – اما فعالیت های انسانی مانند از بین بردن منابع غذایی آنها، توسعه غرب و شكار بیش از حد، باعث شد كه به طور كامل از صحنه طبیعت محو گردند.
محل حضور و پرواز آنها: امریكای شمالی، به سمت شرقی كوه های راكی.
مشابه ترین نسل در حال حیات: نزدیك ترین گونه به گونه مورد بحث، كبوتر سالوین است كه یك پرنده سرده امریكایی است و خود دارای 17 گونه مختلف می باشد.

شاید دودو كه از مشهورترین جانداران منقرض شده است – بومی جزیره موری تیوس – نیز تنها در طول چند دهه، از صحنه طبیعت ناپدید گشت. اولین گزارش از این پرنده ناتوان برای پرواز در سال 1598 توسط قایقرانان آلمانی گزارش گردید؛ و آخرین نمونه آن در سال 1662 دیده شده بود. این پرنده بخش زیادی از شهرت خود را به خاطر حضورش در داستان های آلیس در سرزمین عجائب به دست آورده است.
اما آثار به جای مانده از این پرنده به طرز شگفت آوری كم است. موزه تاریخ طبیعی در وب سایت خود اشاره می كند كه: “علی رغم وجود تعداد زیادی از پرنده دودو در جزیره موری تیوس در طول قرن هفدهم میلادی، بقایای بسیار كمی از آن به عنوان شواهدی دال بر وجود آن بر جای مانده است.” تعداد كمی از اسكلت این پرنده موجود است، یك جمجمه در كپنهاگ، یك منقار در پراگ، یك پا در موزه تاریخ طبیعی و یك سر و پا در آكسفورد نگهداری می گردند. یك پرنده خشك شده كامل در كلكسیون جان تریدسانت قرار داشت كه آن را به موزه اشمولین در آكسفورد اهدا نمود. در اینجا نمونه آن در معرض پوسیدگی قرار گرفته و در سال 1755 مدیران این موزه آن را به آتش كشیدند. به لطف فداكاری نگهبان موزه اشمولین بود كه سر و پای آن نجات یافته و در حال حاضر در اختیار موزه تاریخ طبیعی آكسفورد قرار گرفته است.
محل حضور و پرواز آنها: جزیره موری تیوس.
مشابه ترین نسل در حال حیات: كبوتر نیكوبار در جزایر آندامان و نیكوبار، هندوستان.

محل زندگی این زیرگونه از كرگدن سیاه، زمانی در صحرای افریقا بود، اما قربانی شكار غیرمجاز شكارچیان گردید. در سال 1980 جمعیت آنها به صدها كرگدن می رسید، و این تعداد در سال 2000 به عدد 10 كاهش یافت و تنها یك سال بعد نیمی از آنها نیز ناپدید گردیدند. این انقراض پس از انقراض دو زیرگونه دیگر از كرگدن سیاه رخ داد: سیاه جنوبی در سال 1850 و سیاه شمال شرقی در اوایل قرن بیستم میلادی.
خبر بدتر در مورد كرگدن های افریقایی در سال جاری جان دادن سودان، آخرین كرگدن مذكر سفید شمالی و باقی ماندن تنها دو كرگدن از آن نوع و از جنس ماده در جهان بود.
محل حضور و زندگی آنها: آخرین بازمانده ها در كامرون یافت شدند.

این حیوان كه زیرگونه ای از بز كوهی اسپانیایی بوده و از سال 2000 میلادی منقرض گردیده است – زمانی در كوهستان های پیرنه (در مرز میان فرانسه و اسپانیا) زندگی می كرده اما جمعیت آن به شدت در قرون نوزدهم و بیستم كاهش یافته است. دلایل پشت پرده این كاهش همچنان مبهم و ناشناخته باقی مانده است. در سال 2003 و با تلاش دانشمندان برای شبیه سازی یك جنس ماده از این بز كوهی، دوباره امیدها برای حیات بخشیدن به این حیوان زنده شد، اما دقایقی پس از به دنیا آمدن، جان خود را از دست داد.
محل حضور و زندگی آنها: كوهستان های پیرنه.

این حیوان كه یكی از زیرگونه های گورخر صحرائی بوده و تنها بر روی نیمه جلوئی بدن خود دارای راه راه هایی می باشد، در افریقای جنوبی زندگی می كرده است. پس از اینكه مهاجران هلندی قدم بر این منطقه نهاده و همچنین رقابت این گونه ها با برخی از حیوانات اهلی شده منطقه مزبور بر سر یافتن علوفه بالا گرفت، در تعداد زیاد شكار گردیدند. نسل كواگاها تا سال 1878 در حیات وحش منقرض گردید؛ آخرین كواگای اسیر شده در سال 1883 در شهر آمستردام جان خود را از دست داد.
محل حضور و زندگی آنها: افریقای جنوبی

این ببر كه خجالتی و در ظاهر شبیه به سگ است (با این تفاوت كه دارای یك دم سفت و یك كیسه شكمی است) شب هنگام ظاهر شده و پیش از اینكه بریتانیایی ها وارد سرزمین استرالیا شوند، در بخش اصلی این كشور كمیاب و منقرض شده بود، اما در جزیره تاسمانی زندگی می كرد. شكار، بیماری، معرفی سگ ها و نیز خطاهای انسانی، همه و همه باعث افزایش مرگ و میر در میان این ببرها گردیدند. آخرین نمونه از این حیوان در سال 1936 و در باغ وحش هوبارت جان خود را از دست داد.
وب سایت موزه تاریخ طبیعی امریكا در مورد ببر تاسمانی نوشته: “این حیوان به عناوین دیگری مانند گرگ تاسمانی، سگ گورخری، گرگ كیسه دار و سگ كیسه دار معروف بوده است. با نگاهی گذرا به این حیوان می توان علت این سردرگرمی و تنوع نام را دریافت. با جثه ای شبیه به سگ، طرح های راه راه همانند ببر یا گورخر، مرطوب همانند صاریغ و دارای رفتاری همانند گرگ، این حیوان در تصور عموم به انواع حیوانات مختلف شباهت دارد.”
محل حضور و زندگی آنها: جزیره تاسمانی.

این حیوان كه بزرگترین پستاندار پس از وال بوده و در دوره هولوسن می زیسته است، درازایی به اندازه 9 متر داشته است اما نسل آن از زمانی كه توسط اروپایی ها كشف شد، طی 27 سال و بالاخره در سال 1768 پس از شكارهای متعدد، منقرض گردید.
جورج ویلهلم استلر، ناپدید شدن این حیوان را به این صورت توصیف نموده است: “بیشتر شبیه كنده شدن پوست درخت بلوط بوده است تا كنده شدن پوست یك حیوان” و ” در مقابل ضربه یك تبر یا نوك یك قلاب تقریباً مقاوم بوده است”. باله جلویی و قابل مشاهده آن نیز مورد توجه ویژه بوده است. او در ادامه می نویسد: “هیچ اثر انگشت و نیز هیچ ناخن و سُمی وجود ندارد. با این وجود این حیوان با استفاده از باله های شاخه ای خود شنا می كند و حتی در كنار ساحل قدم می زند گویی دارای پا است؛ و با وجود همه این ها هنگام حضور بر روی صخره های لیز از خود مقاومت نشان می دهد و خزه ها و گیاهان دریایی را از زیر سنگ ها بیرون كشیده و می كَند، گویی یك اسب با پاهای جلویی خود این كار را انجام می دهد؛ و در نهایت، او می جنگد.” در موزه تاریخ طبیعی هلسینكی یك اسكلت كامل از این حیوان در معرض دید عموم قرار گرفته است.
محل حضور و زندگی آنها: آخرین جمعیت این گونه حیوانی در اطراف جزیره خالی از سكنه كمندور كه بخشی از جزایر آلوتیان در اقیانوس آرام شمالی است، می زیسته اند.

این ماموت پشم دار كه درازای قد آن به 3 متر و وزنش به 6 تن می رسیده، با انسان های اولیه هم دوره بوده، انسان هایی كه از استخوان ها و عاج های آن برای ساخت ابزارآلات و سكونتگاه استفاده می كرده و برای تهیه غذا، آنها را شكار می نمودنده اند. جمعیت های كوچكی از این حیوان به ترتیب در حدود 5600 و 4000 سال پیش و در جزیره سِنت پائول و دور از سواحل آلاسكا و در جزیره رانگل در اقیانوس قطب شمالی می زیسته اند.
محل حضور و زندگی آنها: نواحی نزدیك به قطب شمال در آسیا و امریكای شمالی. مشابه ترین نسل در حال حیات: فیل آسیایی، كه خود آن هم در معرض خطر و انقراض قرار گرفته است.

این حیوان كه زمانی جزء جانداران منطقه آتلانتیك شمالی به خصوص سواحل بریتانیا به شمار می رفته است، اگرچه نامربوط، اما توانایی پرواز نداشته و روی زمین هم به نوعی دست و پا چلفتی به نظر می رسیده، اما در شنا بسیار چابك و سریع بوده است. كمبود تقاضا برای آن منجر به ناپدید شدن این حیوان در اروپا گردید، این در حالی است كه كاشفان اولیه از آن به عنوان یك منبع مناسب غذایی استفاده می كردند. حداقل از سال 1852 نسل این گونه از پنگوئن منقرض گردیده است.
موزه تاریخ طبیعی لندن، نمونه ای از جزیره پاپا وستری را در معرض نمایش گذاشته است. طبق اطلاعات این موزه: “پنگوئن عظیم الجثه ناتوان در پرواز تحت عنوان پینگوئینیز ایمپنیز، یكی از نمونه های بارز آسیب های انسانی به حیات وحش و محیط زیست را نشان می دهد. نسل این گونه در قرن نوزدهم میلادی و در نتیجه قرن ها بهره برداری های شدید انسانی منقرض گردید.”
محل حضور و زندگی آنها: آتلانتیك شمالی.

آخرین گونه از این لاك پشت گالاپاگوس به نام لانسم جورج كه انقراض آن به طور وسیعی رخ داده است، در سال 2012 جان خود را از دست داد. به هر حال سفر اخیر محققان دانشگاه یل نشان داد كه جزیره ایزابلا، كه بزرگترین بخش گالاپاگوس است، می تواند همچنان منزلگاهی برای این گونه های حیوانی باشد.
محل حضور و زندگی آنها: جزایر پینتا، گالاپاگوس. مشابه ترین نسل در حال حیات: لاك پشت های غول پیكری كه همچنان در هفت جزیره گالاپاگوس و جزیره مرجانی آلدابرا در اقیانوس هند به چشم می خورند.

آب شیرین کمتر از سه درصد از آب های زمین را تشکیل می دهد ولی خانه ی تقریبا نیمی از تمام گونه های ماهی ها است.
اگرچه محیط های آب شیرین٬ مثل نهرها و رودخانه ها٬ دارای بیش از ۱۰۰۰۰ گونه ماهی های مختلف است ولی ممکن است ما هیچوقت شانس دیدن این گونه های اسرارامیز را بخاطر کاهش جمعیتشان نداشته باشیم. در حال حاضر بیش از ۲۰ درصد از گونه های شناخته شده٬ در معرض خطر قرار دارند یا قبلا منقرض شده اند. به همین دلیل است که دیوید هراسیمچک فقط برای سرگرمی از ماهی ها عکس نمی اندازد؛ او یک عکاس حرفه ای است که خود را وقف بالا بردن آگاهی و دانستن قدر محیط های آب های شیرین و حیاط وحش درون آن کرده است تا به همه ثابت کند که می بایست هوشمندانه سفر کنید. با وبسایت رزرو آنلاین هتل ایران هتل آنلاین همراه باشید.

Tennessee در هنگام زادو ولد٬ رنگ های پر جنب و جوش از خود تولید می کنند. از آن ها به عنوان گونه های رو به انقراض نام برده می شود و در برخی جاها نیز به طور کلی منقرض شده اند.
او می گوید : این زندگی در حال ناپدید شدن است و هیچ کس حتی نمی داند که آن وجود دارد.
هراسیمچک عکاس و فیلمبردار Freshwaters Illustrated٬ یک شرکت غیرانتفاعی است که به دنبال آموزش عمومی درباره ی اکوسیستم های آب شیرین و الهام بخشیدن به مردم برای محافظت از آن ها است. برای تقریبا یک دهه٬ او با این شرکت کار کرده است تا سیر زندگی در نهرها و رودخانه های آمریکای شمالی را از کوه های Colorado تا جنگل ملی El Yinque در پورتوریکو را به ثبت برساند. این محیط ها نه تنها زیستگاه های متعددی برای گیاهان و حیوانات آبزی هستند٬ بلکه آن ها از یک شبکه ی حیات وحش زمینی نیز پشتیبانی می کنند٬ از پرندگان که در مناطق ساحلی زندگی می کنند یا توقفگاه های حیوانات مهاجری مثل سگ های آبی که از رودخانه ها برای سفر کردن استفاده می کنند گرفته تا شکارچیانی که موجودات رودخانه ای را می خورند.
رودخانه ها همچنین منبع اولیه ی آب آشامیدنی برای انسان هستند. آن ها سیل را کنترل می کنند؛ آن ها محصولات کشاورزی را آبیاری می کنند؛ از آن ها برای انرژی آبی استفاده می شود. علارقم نقش کلیدی که برای زندگی هم انسان و هم طبیعت دارند٬ اغلب نادیده گرفته می شوند.
هراسیمچک می گوید: مردم درباره ی دلقک ماهی که در صخره های مرجانی زندگی می کنند بیشتر از یک ماهی کپور که با فصله ی ۱۰ دقیقه ای از محل زندگی آن ها وجود دارد٬ می دانند. شما اساسا افراد را با یک دنیای کاملا جدید آشنا می کنید اما این دنیایی است که بارها در حیاط خلوت خودشان وجود داشته است.

بعضی از مکان هایی که هراسیمچک عکاسی کرده است٬ مثل Appalachia ی جنوبی٬ برخی از اکوسیستم های آب شیرین در جهان را در اختیار دارد. این منطقه حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ گونه ی مختلف از ماهی های بومی دارد.
Appalachia ی جنوبی٬ همچنین خانه ای برای دوزیستان مورد علاقه ی هراسیمچک است: سمندر آبی٬ یک سمندر بومی آبزی بزرگ آمریکای شمالی. او می گوید که اگر شما صمیمانه در اطراف این سمندرها که طولشان دو فوت می باشد بمانید٬ آن ها در نهایت با شما ارتباط برقرار می کنند و شما را در جهان خودشان می پذیرند. این همان چیزی است که او ثبت کرده بود٬ ممکن است او تنها عکاسی باشد که توانسته عکسی از یک سمندر آبی که قصد خوردن یک مار را دارد را ثبت کرده باشد که به همین علت او جایزه ی عکاسی سال حیات وحش را از موزه ی تاریخ طبیعی لندن دریافت کرده است. این صحنه غیر منتظره بود٬ به طوری که سمندر آبی تمایل به شکار طعمه های کوچک تر دارد. وقتی که مار در اطراف سر سمندر قرار گرفت٬ سمندر سعی کرد با گاز گرفتن٬ موقعیت خود را عوض کند و به مار دریایی دریای شمال شانس فرار کردن را داد.

این سمندر غول پیکر٬ به عنوان سمندرآبی شناخته می شود٬ امیدوار است که مار دریای شمال را به عنوان غذای بعدی خود بخورد. هراسیمچک می گوید: این عکس ممکن است اولین تلاش سمندرآبی برای خوردن یک مار باشد.

در هر زمستان٬ سمندهای آبی که پوست خشنی دارند٬ از همان حوضچه ای که در Willamette River واقع شده است٬ از هم جدا می شوند. هشت سال و هزاران عکس بعدی٬ در نهایت هراسیمچک یک تصویر کامل از سمند آبی را گرفت.

سگ ماهی دماغ دراز٬ یک ماهی قدیمی است که از دوران ما قبل تاریخ تغییر نکرده اند. سگ ماهی ماده٬ که برای تخم ریزی آماده است٬ توسط گروهی از سگ ماهی های نر که امیدوار هستند تا او را بارور کنند تعقیب می شود. – همه ی ۳۰۰۰۰ تای آن ها.

از درون لنز ٬ او شاهد بسیاری از رفتارهای نادر است. مثل ماهی های کپور درخشان و و تنسی داس که در هنگام تخم ریزی رنگین می شوند. او شاهد یک رودخانه بود که روزها به دنبال سنگ ها مناسب برای ساخت یک پرورشگاه بود. وی در میان سگ ماهی دماغ دراز٬ ماهی اجدادی شنا می کرد که شباهت زیادی به دایناسورهای زیر آب داشتند و یک ماده و ۳۰۰۰۰ سگ ماهی نر دماغ دراز که برخی از آن ها به دوربین او برخورد می کردند را می دید. این برای او هشت سال و هزاران تلاش برای ثبت درست سمندرهای آبی سخت پوست که در رودخانه ی Willmatte یOregon واقع است٬ طول کشید.

پس از بارش باران بهاری٬ هزاران ماهی بوفالو از محور اصلی رودخانه ی تنسی به سمت نهرهای کوچک تر مهاجرت می کنند. در طول چند روز٬ پس از رسیدن ماهی های بوفالو٬ در نهرها تخم ریزی می کنند. بیشتر گونه های ماهی ها٬ از جمله بوفالوها٬ برای مسیریابی مسیرهای مهاجرتشان به آب های بدون سد نیاز دارند.

در باران
شرایط آب و هوایی می توانند به طور قابل توجهی بر روی اینکه چقدر طول بکشد تا به آن لحظه ی مورد نظر برای عکاسی برسید٬ تاثیر می گذارد. بیشتر گونه های آب شیرین٬ در فصل بهار و زمستان در محیط های مرتفع تخم ریزی می کنند. پس هراسیمچک می تواند وقتی که مشغول به عکاسی است٬ به آسانی هشت تا ده ساعت را در آب های بسیار سرد بگذراند.

او می گوید٬ او می تواند سرما را در لباس خشک خود تحمل کند ولی وقتی باران می آید٬ عکاسی به پایان می رسد. در دنیای عکاسی آب های شیرین٬ بارندگی هم دوست است و هم دشمن. به عنوان مثال٬ باران ماهی قزل آلا را جذب می کند٬ زیرا به آن ها کمک می کند تا در بالا دست حرکت کنند. اما همچنین آب را به یک دره ی تاریک تبدیل می کند. این بار باران نیست که موج ایجاد می کند٬ بلکه آلودگی است که به وسیله ی طوفان به آب می ریزد.

اگرچه مارماهی با دهان باز ممکن است وحشتناک به نظر برسد ولی حمله به انسان ها برای او جذاب نیست. آن ها می توانند با استفاده از بدن و عضلات قدرتمند خود٬ ۴۰ فوت از آبشار بالا بروند و بر روی لبه های بالاتر با مکش دهان حرکت می کنند. این مورد درواقع درحال مکیدن دوربین هراسیمچک بوده است.
هراسیمچک می گوید: وقتی این آب را می بینید که شبیه شیر شکلاتی است که از درون یک نهر می آید٬ این حس را به شما دست می دهد که چه حیواناتی در این آب خفه می شوند. EPA در واقع رسوب را بیشترین آلودگی رودخانه ها و دریاچه ها می نامد- حدود یک سوم از آن فرسایش طبیعی است اما اکثریت از فرسایشی است که توسط فعالیت های انسانی مثل ساخت و ساز٬ شتاب گرفته اند. با وجود طاقت فرسا بودن کار٬ او همچنان اصرار بر انجام آن دارد. چون یک روز٬ ثبت کردن این حیوانات ممکن است دیگر ممکن نباشد. سدها باعث سخت شدن مسیرهای مهاجرت این گونه ها می شوند و مشکلاتی مثل رسوب گذاری و آلودگی زیستگاه آن ها را از بین می برد.

ماهی قزل آلا ی نر شمالی٬ بال های پروانه ای خود را به نشانه ی آماده بودن برای مسابقه ی تخم ریزی تکان می دهد. بزرگترین قزل آلای نر در نهایت مخالفان کوچکتر خود را شکست می دهد و به قزل آلای ماده دسترسی پیدا می کند.
این فقط یک مشکل برای زندگی آبزی نیست. این پرچم قرمز برای انسان هاست. حیواناتی مثل سمندر آبی فشارسنجی برای سلامت آب رودخانه هستند. حضور آن ها نشانه ی خوبی است که آب تمیز و قابل آشامیدن است. اما سمندرهای آبی و چند گونه ی دیگر همانطور که در عکس های هراسیمچک نمایان است٬ شروع به ناپدید شدن کرده اند. با این وجود٬ او امیدوار است که تصاویرش مردم را آموزش دهد و آن ها به مراقبت کردن تشویق کند.
هراسیمچک می گوید: بسیاری از این گونه ها میلیون ها سال در اطراف بوده اند و تنها در صد سال گذشته از بین رفته اند.

در هفدهم فوریه 2019 پیشگام بازگردانی لاکپشت های عظیم الجثه یک لاکپشت ماده عظیم الجثه ماده را در جزیره همنامش (به زبان محلی) پیدا کرد. به نظر می رسید این لاکپشت بیش از 100 سال عمر دارد و از گونه ایست که از سال 1906 تا کنون دیده نشده است و از خطر انقراض در امان مانده است. رد پاها و بوها در اطراف جزیره فرناندینا نشان می دهد که او احتمالا تنها نیست. این لاکپشت خوش شانس به مرکز تولید مثل فاستو لرنا برده شد تا بتواند از جریان های گدازه غیر قابل پیش بینی و شاهین های بزرگ گالاپاگوس در امان باشد.

با اینکه 330 سال پیش منقرض شده اند، 36 کاهو (نوعی مرغ) در سال 1951 کشف شدند. خوشبختانه بعد از نیم قرن مدیریت سفت وسخت زیستگاه، مرغ برمودا در حال بازگشت از انقراض است_ از 18 جفت به 131 جفت افزایش یافته اند به همراه 71 جوجه که با موفقیت در سال گذشته بالغ شدند. «بهبودی نسل این جانداران مداوم است و یک مثال برای گونه های تهدید شده در دور دنیاست در دوره ای که تجاوز و نابودی زیستگاه ها گونه های بیشتری را نسبت به گذشته در معرض خطر قرار می دهد.»

اسب های خزری داستان همه گونه های در حال مرگ را با هم داراست:
لوییس لیلین آمریکایی در سال 1957 با یک نجیب زاده ایرانی ازدواج کرد. سپس آنها به تهران آمدند و یک مرکز اسب سواری برای بچه ها تاسیس کردند. اسب های محلی بسیار تندخو بودند بنابراین لوییس و دوستانش به سفری به کوهستان های اطراف دریای خزر رفتند و در آنجا سه اسب که گمان می شد منقرض شده اند را کشف کردند و به نوروزآباد بازگرداندند.

تاکاهه در نیوزلند_ یک پرنده بومی که قادر به پرواز نیست_ حدود 50 سال گم شده بود تا اینکه کاشفان بلاخره آن را نزدیک دریاچه اوربل در پارک ملی فیوردلند یافتند. از آن زمان برنامه بازگردانی تاکاهه، پناهگاه ها را برای این پرندگان زیبای براق نوک قرمز در هفت جزیره و چندین منطقه داخلی توسعه داد. در سال 2018، 30 تاکاهه در حیات وحش برای اولین بار در طول 100 سال رها شدند. کایاک ها برای دیدن تاکاهه ها در موتوتاپو و کرجی ها از اوکلند برای بررسی پناهگاه تیرتیری ماتانگا وجود دارند.

چوکو منطقه ای است با زیستگاه های گوناگون که بیولوژیست آلخاندرو آرتیکا از آن به عنوان یک منطقه خارق العاده، پر از حیوانات رنگارنگ و فتوژنیک و ضروری برای حفظ محیط زیست نام برده است. 60 درصد از 350 گونه ی دوزیست چوکو بومی هستند و بعضی از آنها همچنان کشف نشده باقی مانده اند (آرتیگا 18 گونه جدید را معرفی کرده است).

بسیار شبیه به ماهی سلکانت، تاگوا ( معروف به گراز چاکویی) نیز به مدت طولانی فقط با فسیل های اولیه مستند شناخته می شد. در سال 1974 یک پروفسور بیولوژی از دانشگاه کانکتیکات به نام رالف ام وتزل یک جانور شبیه به خوک بومی را در یک سفر تحقیقی نشنال جئوگرافیک به گرن چاکو که یک منطقه دور و مشترک بین پاراگوئه، آرژانتین و بولیوی است مشاهده کرد.
هنگامی که تاگواهای در معرض خطر در حیات وحش وجود داشتند قلمرو آنها می توانست گاهی 2400 قطعه زمین را در بر بگیرد. آنها دوست دارند در جنگل های پر از خار و خاشاک گردش کنند تا بتوانند از خود در برابر جگوارها، یوزپلنگ ها و شکارچیان محلی محافظت کنند. بهترین مکان برای دیدن آنها پناهگاه تاگواها در مرکز نگهداری و مهمان خانه CCCI در مرکز چاکو پاراگوئه است.

شاید کمتر کسی را بتوان یافت که علاقمند به دایناسورها، دنیای آن ها و علت انقراضشان نباشد. برای آشنایی با دنیای آن ها می توانید با اقامت در یکی از هتل های تهران مانند هتل اسپیناس پالاس به منطقه سعادت آباد رفته و از موزه دایناسورهای تهران دیدن کنید. البته این تنها موزه مربوط به دایناسورها در تهران نبوده و موزه ها و پارک های متعدد دیگری نیز در این شهر با تم دایناسورها وجود دارد. در خارج از کشور نیز موزه های دایناسوری بسیاری وجود دارد که بزرگ ترین آن ها با نام موزه شاندونگ تیانیو در چین است و موزه های متعدد دیگری نیز در آلمان، ایالات متحده و مصر که در مقیاس جهانی شناخته شده هستند وجود دارد. با این وجود اگر بخواهید به محلی بروید که به زندگی دایناسورها پایان داده و تاریخ زمین، حیات و انسان را به کلی تغییر داد باید به مکزیک بروید و محل برخورد شهاب سنگی که به زندگی این حیوانات عظیم الجثه پایان داد را از نزدیک ببینید.
در اواسط دهه 1980 میلادی، گروهی از باستان شناسان آمریکایی با دیدن تصاویر ماهواره ای از شبه جزیره یوکاتان در مکزیک حیرت زده شدند زیرا هیچ توضیحی برای این الگوی غیرمنتظره جغرافیایی نداشتند: یک حلقه کامل با طول 200 کیلومتر. حفره های آبی رنگ پر از آب این منطقه مجاور با یک جنگل کوتاه و خشک در انتهای شرقی کشور مکزیک که جاذبه گردشگری اصلی منطقه یوکاتان به شمار می آیند باعث شده بودند که این منطقه بی آب و علف کاملاً حالت نقطه گذاری شده داشته بدون اینکه نظم خاصی داشته باشند. اما تماشای تصاویر ماهواره ای نشان می داد که این منطقه دارای یک الگوی منظم است: کمانی به شکل نیم دایره، انگار که یک قطب نما در داخل یک نقش از سواحل خلیج مکزیک قرار گرفته و خطی منحنی شکل را به اطراف خود کشیده است.

بدین ترتیب باستان شناسان الگویی منحنی شکل را پیدا کرده بودند که در اطراف منطقه مریدا به عنوان مرکز یوکاتکان و شهرهای بندری سیسال و پروگرسو کشیده شده بود. آن ها همزمان می خواستند در مورد اتفاقاتی که برای تمدن مایاها که روزگاری بر این شبه جزیره حکمفرمایی داشتند نیز اطلاعاتی بدست آورند. مایاها که مردمان بومی این منطقه به شمار می رفتند برای تامین آب آشامیدنی خود به این حفره های پر از آب وابسته بودند اما آرایش دایره ای غیرطبیعی حفره ها، محققان را گیج کرده بود. بدین ترتیب آن ها درسال 1988 یافته هایشان را نزد کارشناسان ماهواره ای در آکاپولکو، مکزیک بردند.
برای یکی از حاضرین در این جلسه به نام آدریانا اوکامپو که در آن دوران یک زمین شناس جوان در ناسا بود، ساختار دورانی و منحنی این حفره های پر از آب شبیه چیزی بود که وی آن را به خوبی می شناخت. اوکامپو که اکنون 63 سال دارد می گوید که وی در آن تصاویر نه تنها یک حلقه بلکه یک سیبل هدفگیری می دید: «به محض اینکه اسلایدها را دیدم خیلی زود همه چیز برایم روشن شد. با خود گفتم این یک چیز خارق العاده است. باید خودش باشد». او که اکنون مدیر برنامه لوسی در سازمان ناسا است که برای پرتاب فضاپیما به مشتری در سال 2021 برنامه ریزی می کند در ادامه می گوید: «از درون بسیار هیجان زده بودم اما سعی کردم خونسردی ام را حفظ کنم زیرا تا زمانی مدارک بیشتری نداشته باشید نمی توانید به وضوح از چیزی مطمئن باشید».
اوکامپو در حالی که مضطرب بود به این محققان نزدیک شده و گفت که آیا آن ها برخورد یک شهاب سنگ را در نظر گرفته اند؛ یک شهاب سنگ بزرگ که با چنان قدرت و خشونتی به زمین برخورد کرده باشد که زخم های آن حتی پس از 66 میلیون سال نیز قابل مشاهده باشند. او سه دهه پس از این ماجرا می خندد و می گوید: «آن ها حتی نمی دانستند من در چه موردی صحبت می کنم». دیدار تصادفی اوکامپو آغاز یک گردهمایی علمی بود که پایه های باورهای دانشمندان امروزی را بنیان نهاد: اینکه این حلقه در اثر برخورد شهاب سنگی به عرض 12 کیلومتر ایجاد شده است، شهاب سنگی که میلیون ها سال پیش با منطقه یوکاتان برخورد کرده و با قدرتی غیرقابل تصور منفجر شده که صخره ها را به ترکیباتی مایع تبدیل کرده است.

از اوایل دهه 90، تیمی از دانشمندان آمریکایی، اروپایی و آسیایی برای پر کردن نکات مبهم این فرضیه تلاش کرده اند. آن ها اکنون بر این باورند که برخورد شهاب سنگ به سرعت باعث ایجاد چاله ای به عمق 30 کیلومتر شده که در آن زمین پس از پایین رفتن صخره های اطرافش مانند یک آبگیر عمل کرده و تنها برای لحظه ای، در مرکز آن کوهی با ارتفاعی دو برابر کوه اورست شکل گرفت و بلافاصله سقوط کرده است. در سال های پس از این برخورد عظیم، جهان به شکل بی سابقه و غیرقابل باوری تغییر می کند، ستونی از دود آسمان را پوشانده و برای بیش از یک سال دوره ای تماماً شبانه آغاز می شود که دمای زمین را به زیر درجه انجماد رسانده و تقریباً 75 درصد از حیات روی کره زمین را به کام مرگ می فرستد، از جمله دایناسورهای دوست داشتنی.
امروزه مرکز این منطقه، نقطه ای که آن قطب نمای خیالی و آن کوه بزرگ روزگاری ایجاد شده بود، یک کیلومتر زیر شهر کوچکی که چیکسولوب پورتو نام دارد دفن شده است. وقتی که به این منطقه با چند هزار سکنه رفتم، خانه هایی با ارتفاع کم با رنگ های زرد، سفید، نارنجی و اخرایی در اطراف میدانی معمولی قرار گرفته بودند که باعث شده بود منطقه روستایی یوکاتکان بسیار فتوژنیک به نظر برسد. این شهر چندان ناشناخته بود که معدود عاشقان دایناسوری که تصمیم گرفته بودند سفری زیارت گونه در جاده های پیچ در پیچ و طولانی بین جنگل های خشن و بوته ای یوکاتان داشته باشند اغلب به شهر مجاوری به نام چیکسولوب پوبلو می رسیدند که نیمساعت از منطقه اصلی فاصله داشت.

حتی اگر آن ها به شهر اصلی که در هفت کیلومتری شرق سواحل شنی سفید منطقه تفریحی پروگرسو می رسیدند نیز نشانه های بسیار اندکی وجود داشت که نشان می داد این منطقه محل بروز یکی از فاجعه بارترین و بزرگ ترین اتفاقات 100 میلیون سال اخیر تاریخچه زمین بوده است. با گشت و گذار در اطراف میدان اصلی شهر خیلی زود متوجه تصاویری از دایناسورها می شوید که توسط کودکان محلی کشیده شده است. یک زمین بازی در همان نزدیکی ها وجود دارد، جایی که اشکال و سرسره های مرتفع به شکل سوسمارهایی پلاستیکی و سفت با رنگ های اصلی دیده می شوند. تنها بنای یادبود مربوط به انقراض دایناسورها در مقابل کلیسایی در کنار میدان اصلی قرار دارد که شبیه یک استخوان کارتونی است و از بتن ساخته شده، بنایی که شبیه یک ستون در کنار محراب قرار گرفته که نماد گونه های مختلف دایناسورهاست.
تا زمانی که نتیجه تحقیقات اوکامپو در سال 1991 منتشر شد، این منطقه از یوکاتان مورد علاقه کارشناسان، زمین شناسان و باستان شناسانی از سراسر جهان بود. امروزه در این منطقه یک موزه وجود دارد که در سال 2018 بین چیکسولوب پورتو و مریدا در 45 کیلومتری محل اصلی برخورد شهاب سنگ تاسیس شد. این موزه که توسط دولت مکزیک و بزرگ ترین دانشگاه این کشور ساخته شده، قصد دارد بازدید کنندگان را به 66 میلیون سال پیش، زمانی که شهاب سنگ 12 کیلومتری غول پیکر داستان تاریخ جهان را برای همیشه تغییر داد ببرد، همان شهاب سنگی که به حکمرانی هیولاهای داستان های کودکی مان که میلیون ها سال بر زمین حکمفرمانی کرده بودند پایان داد. و با افزایش آگاهی مردم محلی در مورد وقایع بزرگ و فاجعه باری که در این منطقه رخ داده، این موزه امیدوار است که بتواند گردشگران خارجی را به کندوکاو در گذشته پیش از تاریخ منطقه یوکاتان ترغیب نماید، جاذبه ای که با مقاصد تاریخی مشهور مایان ها مانند چیچن ایتزا و شهر ضیافت کنکون همپوشانی دارد.

چیکسولوب پورتو و مناطق اطرافش، به گفته اوکامپو که در کلمبیا به دنیا آمده و پس از نقل مکان به آرژانتین در کودکی بالاخره در سن 15 سالگی به ایالات متحده آمده است، ارزش شناخته شدن توسط جهانیان را دارند. شهاب سنگی که با این منطقه برخورد کرد اگر چه به زندگی گونه های گیاهی و جانوری پایان داد اما بیش از همه به نفع انسان ها تمام شود، گونه ای که میلیون ها سال بعد در یک شکاف اکولوژیکی که توسط نابودی بزرگ ترین شکارچیان تاریخ ایجاد شده بود شروع به تکامل کردند. بدون این واقعه، شاید حیات بشری هیچگاه ممکن نمی شد. اوکامپو در این باره می گوید: «این ماجرا به ما یک فرصت منحصربفرد در رقابت داد، اینکه بتوانیم شکوفا شویم، همان کاری که بالاخره انجام دادیم».
کشف اوکامپو در پایان یک دهه تحقیق در مورد محل صورت گرفت برخورد شهاب سنگ رخ داد. لحظه آن کشف شهودی توسط اوکامپو بعد از مدتی همکاری با یکی از مشهورترین چهره های عرصه علوم فضایی شکل گرفت: یوجین شومیکر. شومیکر که یک زمین شناس آمریکایی پیشگام است که موسس علوم زمین شناس مدرن شناخته شده و هنوز بعد از 21 سال از مرگش نیز همچنان چهره ای شناخته شده در این عرصه بوده و تنها کسی است که خاکستر او در ماه دفن شده است، به او یاد داده بود که حلقه های دایره ای نسبتاً کامل و بی نقص در اثر نیروهای فرسایشی و زمینی ایجاد نمی شوند و می توانند سرنخی از توسعه ژئولوژیکی زمین باشند.

ایده اینکه نسل دایناسورها در اثر یک شهاب سنگ بزرگ و برخورد آن با زمین رخ داده توسط پدر و پسری کالیفرنیایی به نام های لوییس و والتر آلوارز در اوایل دهه 1980 مطرح شد، ایده ای که به گفته اوکامپو در آن زمان بسیار بحث برانگیز و مبهم بود. کاری که اوکامپو انجام داد پیدا کردن یکی از مهم ترین تکه های پازلی بود که دانشمندان و محققان را نسبت به امکان این واقعه مشکوک کرده بود. در واقع اولین کسی که حلقه یوکاتان را به تئوری شهاب سنگ آلوارزها مرتبط ساخت یک روزنامه نگار تگزاسی به نام کارلوس بیارس بود که مقاله ای در سال 1981 در روزنامه هیوستون کرونایکلز نوشته و از ارتباط ممکن این دو گفت. بدین ترتیب ایده اصلی در مورد این که منطقه کنونی یک آتشفشان خاموش است رفته رفته رد شده و مشخص گردید که این منطقه حفره دار در اثر برخورد شهاب سنگ در میلیون ها سال پیش شکل گرفته است.

اما این داستان یکی از پیچیده ترین داستان های تاریخ است زیرا اطلاعاتی در مورد زندگی فراتر از کره زمین را در اختیار دانشمندان قرار می دهد. اطلاعات بدست آمده پس از بررسی دهانه ایجاد شده در اثر برخورد شهاب سنگ، سهم زیادی در موفقیت پروژه سفر فضاپیمای کیریاسیتی در سال 2012 به مریخ داشت، پروژه ای که در 6 سال اخیر بر روی محیط مریخ و زمین شناسی آن متمرکز بوده است. مقایسه اثرات باقیمانده از برخورد شهاب سنگ ها با سطح مریخ و گدازه های بجای مانده از دهانه چیکسولوب شباهت های بسیاری را بین این دو فاش می سازد که نشان می دهد مریخ روزگاری اتمسفری بسیار ضخیم تر از امروز داشته است، اتمسفری که شباهت بسیاری با زمین داشته و این موضوع می تواند امکان وجود حیات یا امکان آن در گذشته مریخ را تایید سازد.

با این وجود در دهانه چیکسولوب بخش اصلی و جذاب اطلاعات در زیر زمین دفن شده است، چیزی که تاکنون و با وجود تاسیس موزه نیز از دید مردم محلی و گردشگران دور مانده است. گردشگران تنها از یکی از بازمانده های این برخورد انفجاری دیدن می کنند، چاله های عمیقی که گردشگران و مردم محلی در کنار ماهی ها و ریشه گیاهان در آن ها شنا می کنند بدون اینکه بدانند این شکل های زمین شناختی تنها به این دلیل شکل گرفته اند که سنگ های عمق زمین در هنگام برخورد شهاب سنگ از زیر زمین به سطح آن آمده اند. در طی هزاران سال، قطرات آب باعث ایجاد شکاف در ساختار آهکی این سنگ های صخره ای شده که در نهایت به ایجاد شدن حفره هایی پر از آب منتهی گردیده است.