همه برچسب، چمدان ها باید شامل نام صاحب چمدان، آدرس ایمیلش و شماره تلفنش باشند.

اگر به خارج از کشور سفر می کنید، از زدن برچسب، هایی نظیر پرچم کشورتان یا هر چیزی که ملیت شما را نشان می دهد، اجتناب کنید. بعلاوه، از برچسب های پوشش دار استفاده کنید تا افرادی که نزدیک شما نشسته یا ایستاده اند، اطلاعاتتان را دید نزنند.

بزودی ممکن است اینکه چه چیزی روی برچسب چمدانتان بنویسید اصلا قابل اهمیت نباشد. در حال حاضر، برچسب های دیجیتالی چمدان ها روش مطمئن برای ردیابی چمدانتان هستند و به کارکنان فرودگاه اجازه می دهد تا اطلاعات خصوصی شما را اسکن کنند. برچسب الکترونیکی ریموا (Rimowa’s electronic tag) که در داخل چمدان تعبیه شده است یا برچسب، های چمدان bagID می توانند اطلاعات سفر را نمایش دهند و به کارکنان فرودگاه اجازه می دهند تا چمدانتان را ردیابی کنند.

قفل چمدان فقط کار مسئولان جا به جایی بار و مأموران امنیتی فرصت طلبی را، که به دنبال فرصتی هستند که درون فرودگاه، در وسایل شما به دنبال اشیاء گران قیمت بگردند را سخت نمی کند. بلکه آن ها در نگهداری و سرهم نگاه داشتن زیپ چمدان هم کمک می کنند و از باز شدن آن ها هنگام بارگیری هواپیما و بیرون ریختن جوراب و لباس هایتان بر روی ریل ها جلوگیری می کنند.

– قفل های مورد تأیید سازمان TSA
اگر که تصمیم گرفته اید که چمدان های خود را ایمن تر کنید، حتماً از بین قفل های تأیید شده توسط سازمان TSA همانند ؛ قفل های برند شرکت ” مستر لاک، Master Lock ” و یا ” ترول مور، TravelMore ” انتخاب کنید. شما هم چنین می توانید از قفل های کلید دار شرکت ” لوئیس ان کلارک، Lewis N. Clark ” استفاده کنید، البته باید احتمال گم شدن کلید کوچک آن را در حین سفر هم بسنجید. یکی دیگر از کار هایی می توانید بکنید خرید چمدان هایی است که از قبل قفل به همراه دارند، مانند سری چمدان های شرکت ” تامی هیلفیگر، Tommy Hilfiger ” که مورد تأیید TSA هم هستند.

یکی دیگر از راه های قفل کردن چمدان ها، استفاده از بست های کمربندی است. آن ها بسیار ارزان هستند، پس لازم نیست از بریده شدنشان نگران باشید. فقط حواستان باشد که یک قیچی هم در جیب بیرونی چمدان به همراه داشته باشید. بعضی مسافران ترجیح می دهند که چمدان های خود را با پلاستیک بپوشانند. این کار نه تنها دستبرد به داخل آن را سخت و دشوار می سازد، بلکه باعث می شود که بدنه ی چمدان از آسیب دیدن بر اثر ضربه در امان باشد و در صورت خراب شدن زیپ، باز نشود. در مواقع لزوم، مأموران این پلاستیک ها را هم برای بررسی داخل چمدان پاره می کنند. بعضی از این شرکت ها برای جبران این کار، یک روکش دیگر بعد از بایگانی به شما تقدیم می کنند.

ظروف حاوی مایعات یا ژل بزرگتر از 100 میلی لیتر به همراه نبرید
از قوانین اولیه شروع می کنیم: اگر می خواهید شامپوی بزرگ و کرم ضدآفتاب فول سایز به همراه داشته باشید، باید آن را در چمدانتان که به قسمت بار هواپیما می رود بگذارید نه در ساک دستی تان. همه ی فرودگاه های دنیا، بطری های حاوی مایعات یا ژلی که در ساک دستی تان می گذارید نباید بیشتر از 100 میلی لیتر باشند. همه ی این بطری ها باید داخل یک کیسه پلاستیکی زیپ کیپی یک لیتری گذاشته شده باشند.
یعنی اگر می خواهید برای داخل هواپیما، یک بطری آب یا سودا بخرید، آن رابعد از بازرسی امنیتی بخرید و داخل ساک دستی تان بگذارید. ( تعداد مسافرانی که صبح زود خواب آلوده به محل بازرسی امنیتی می آیند ولی مجبورند که لیوان قهوه ای که همان موقع تازه خریده اند را بیرون بیندازند، قابل شمارش نیست). توجه داشته باشید که استثناتی نیز برای این قانون وجود دارد؛ مانند داروهای ضروری و غذای نوزاد یا کودک.

دیگر لوازم ممنوعه را نیز با خود نبرید
هر دولتی، قوانین نسبتا متفاوتی درباره لوازمی که می توانید یا نمی توانید با خود به داخل پروازهای بین المللی ببرید، دارد ولی بر اساس یک قانون عموم، شما هیچ وقت نمی توانید این وسایل را در کیف دستی تان قرار دهید: سلاح گرم، مواد منفجره، چوب بیس بال یا هر وسیله ورزشی دیگر که بتوان به عنوان سلاح از آن استفاده کرد، اسپری های دفاع شخصی (مانند گاز اشک آور)، و وسایل نوک تیز مانند چاقو و تیغ خودتراش.
اگر تیغه های قیچی کوتاه تر از 6 سانتی متر باشد، برای به داخل هواپیما بردنش مشکلی نیست. ناخنگیر و خودتراش های یکبار مصرف نیز در بیشتر نقاط دنیا پذیرفته شده هستند. با این وجود، چاقوهای سوئیسی (همه کاره) را نمی توانید با خود داخل هواپیما ببرید. گوی های برفی نیز غیرمجازند مگر اینکه آنقدر کوچک باشند که با سایر بطری های حاوی مایعات و ژل، داخل زیپ کیپ یک لیتریتان جا شود. شما می توانید لیست موارد ممنوعه و قوانین امنیتی هر کشور را با جستجو در گوگل پیدا کنید یا با شرکت هواپیماییتان تماس بگیرید.

بسته حاوی بطری های مایعات و ژل را در ته کیفتان نگذارید
اگر می خواهید در صف بازرسی امنیتی معطل نشوید، مطمئن شوید که کیسه پلاستیکی حاوی بطری های مایعات و ژل را روی بقیه وسایل و دم دست یا در یکی از جیب های کیفتان که به راحتی قابل دسترس است، گذاشته اید. کاری نکنید که مجبور باشید برای رسیدن به این کیسه دل و روده کیفتان را بیرون بریزید، در حالیکه بقیه مسافران با عصبانیت پشت سر شما منتظرند.

کیفتان را بیش از حد پر نکنید
می دانید که چمدان هایی که به قسمت بار می روند اگر سنگین تر یا بزرگتر از حد استاندارد باشند، مشمول اضافه بار و هزینه بیشتر می شوند – ولی آیا می دانید که بسیاری از شرکت های هواپیمایی، کیف دستی شما را هم وزن می کنند؟ ما توصیه می کنیم که یک ترازوی کوچک مخصوص چمدان بخرید تا قبل از فرودگاه، خودتان وسایلتان را وزن کنید؛ در این صورت می توانید در خانه خودتان و نه در کانتر فرودگاه، وسایلتان را دوباره دسته بندی کرده یا برخی را حذف کنید.

فکر نکنید که ساک دستی تان هیچ گاه از قسمت بار سر در نمی آورد
حتی اگر ساکتان کاملا مطابق با محدودیت های وزنی و سایزی شرکت های هوایی باشد، اگر هواپیما کاملا پر باشد یا از حد انتظار کوچکتر باشد، شاید باز هم مجبور باشید آن را به قسمت بار تحویل دهید. اگر این اتفاق برایتان افتاد، هر چیز کاملا ضروری را (نظیر مدارک سفر، گجت های باارزش، دارو) با خودتان بردارید و در کیف دستی که راهی بار می شود نگذارید.

وسایل ضروری که حین پرواز به آنها نیاز دارید را فراموش نکنید

فراموش نکنید که از قبل، هزینه ساک دستی تان را بپردازید
اکثر شرکت های هواپیمایی برای پروازهای کلاس اکونومی، هم برای چمدان های تحویلی به قسمت بار و هم برای کیف دستی هزینه دریافت می کنند. اگر شما این هزینه را از قبل و آنلاین پرداخت کنید، می توانید کمترین هزینه ممکن را بپردازید. اگر می دانید که در پروازهای خارجی، کیف دستی به همراه خواهید داشت، زمان رزرو بلیط، هزینه آن را پرداخت کنید.