بعد از آن نوبت به ارزش غذایی می رسد که نه تنها نتیجه ترکیبات آن بلکه فرآیند طولانی آماده شدن آن است. گرم به گرم پنیر پارمیجیانو می تواند با هر نوع غذایی مملو از کلسیم، انواع آمینو اسید، پروتئین و ویتامین A رقابت کند. ماریا باربیری، از سرآشپزهای مشهور ایتالیا می گوید: «پارمیجیانو هزار فایده دارد، حتی برای سلامتی. چیزی که با هر چه تماس پیدا کند به آن سلامتی خواهد بخشید». از این پنیر حتی نان هم درست می کنند و حتی نوعی خامه. از پارمیجیانو به عنوان غذای اصلی نیز استفاده می کنند، بعد از آن نوبت به سس پارمیجیانو و سپس نوعی پارمیجیانو سرخ شده می رسد.

اما آن چیزی که این طرفداران پنیر خوشمزه ایتالیایی می خوردند با چیزی که ما امروز به عنوان پنیر می خوریم متفاوت بود. در داخل اتحادیه اروپا، هم پارمیجیانو-رجیانو و هم نسخه های انگلیسی شده اش (پارمسان) واژه هایی به ثبت رسیده و حفاظت شده هستند و برچسب آن ها از سال 1996به ثبت اروپایی رسیده است. نمونه هایی از این پنیر که در ایالات متحده نیز با نام پنیر پارمیجیانو فروخته می شود نیز تفاوت بسیاری با نمونه ایتالیایی دارند و مقادیر زیادی مواد افزودنی در آن ها دیده می شود. بدین ترتیب استفاده از نام این پنیر خاص با ترکیباتی متفاوت و غیرواقعی می تواند کلاهبرداری انگاشته شود.
در دفتر مرکزی کنسرسیوم پارمیجیانو-رجیانو در شهر رجیو امیلیا، نیکولا برتینلی، رییس این کنسرسیوم که خانواده اش از سال 1895 پنیر پارمیجیانو تولید می کرده اند می گوید که از هر 10 رول پنیر پارمیجیانو که در جهان فروخته می شود تنها یک دانه واقعی است. این موضوع نشان می دهد که پول زیادی در تولید و فروش این نوع پنیر خاص ایتالیایی است. دلیل اصلی قیمت بالای پنیر پارمیجیانو که در ایالات متحده تا 900 دلار به ازای هر رول نیز می رسد به خاطر دقتی است که در تولید آن به کار می رود.

برتینلی قوانین مربوط به تولید پارمیجیانو را تعیین می کند. منطقه تولید این پنیر تنها به شهرهای پارما، مودنا، رجیو امیلیا، مانتووا (تا شرق رودخانه پو) و بولونیا (تا غرب رودخانه رنو) منحصر می شود. دستکم 50 درصد از غذای خشک گاوها باید از یونجه باشد و 75 درصد این یونجه نیز باید در منطقه تولید پارمیجیانو تولید شده باشد و از آن هم جالب تر این که دستکم 50 درصد از یونجه این منطقه باید در مزرعه ای تولید شود که خود گاو در آن بدنیا آمده و پرورش یافته است. چرا در مورد یونجه مصرفی گاوها تا به این حد دقت می شود؟ زیرا تنها در این منطقه است که به صورت طبیعی، تاریخی و جغرافیایی، یونجه گاوها دارای ترکیب خاصی از سه باکتری مهم است. برتینلی این سه باکتری را «سه برادر» نامیده و چنین می گوید: «اگر این سه باکتری در محصول تولید شده باشند باعث فرآیندهایی در شیر می شوند که به تولید بوها و مزه هایی خاص منتهی می شوند و البته سطح خاصی از اسیدیته که دلیل اصلی ماندگاری پنیر برای مدت طولانی است». بدون این سه دوست، حتی بهترین پنیرسازان نیز توان تولید پنیر پارمیجیانو را نخواهد داشت.

مرحله بعدی شبیه تجربه ای است که انسان در مراکز آب درمانی دارد. در اتاقی موسوم به اتاق استراحت، این پنیر وزن اولیه اش را از دست می دهد. رول بزرگ پنیر را در داخل یک قالب قرار می دهند و روی آن وزنه ای محکم قرار می دهدند تا آب اضافی را از آن خارج نماید. سپس با استفاده از شابلون نقشی روی آن هک می شود که محل تولید، تاریخ، نام کارخانه و شرایط نگهداری و مصرف را مشخص می نماید. سپس آن را به استخر می برند. هر رول از پنیر را در درون حمامی از آب که 33 درصد آن را نمک تشکیل می دهد قرار می دهند. از طریق فرآیند اسمزی، چربی و آب پنیر گرفته می شود. بعد از 20 روز قرار داشتن در آب نمک وقتی که نمک 3 تا 4 سانتیمتر در آن نفوذ کند، پنیر را در زیر آفتاب قرار می دهند تا خشک شود.
سپس پنیر را به اتاق کهنگی یا پیری می برند. در این اتاق در مدت 2 یا 3 یا حتی 20 سال، یک جادوی مسحور کننده رخ می دهد و نمک به مغز پنیر نفوذ می کند و باکتری ها به کار خود ادامه می دهند. پنیر که در ابتدا ترکیبی از شیر، چربی و نمک بود به چیزی کاملاً متفاوت به نام پارمیجیانو تبدیل می شود.

وقتی که اولین لقمه از ماهی گندیده را با چنگالم برداشتم، صدایی از ته رستوران خطاب به من چنین گفت: «اسکاتا! ها!». اسکاتا یا همان نوار باریک ماهی گندیده، یک غذای سنتی در ایسلند است که با گوشت ماهی خشک شده تهیه می شود. صدایی که می شنیدم صدای یک مرد ایسلندی نزدیک به 30 ساله بود، مردی کوتاه قامت، ریشدار و کمی تنومند که راهنمای گروهی از گردشگران چینی را بر عهده داشت. نام او «گیزلی» بود و شب قبل در شهر کوچک شمالی «آکوریری» راهنمای من بود. شب گذشته در خودرو ون او تعقیب و گریز هیجان انگیزی با شفق قطبی داشتیم و همزمان به موسیقی سنتی و اصیل ایسلندی گوش داده بودیم.

با آن سویشرت ضخیم و ژاکت بلندش سخت بود بگوییم اما احتمالاً با آخرین «آره» گفتنش احتمالاً یک فیگور سینه گرفته بود. من باقی ماهی را تمام کرده و برای گرفتن مقدار دیگری گوشت بره به سمت بوفه رفتم. دومین روز از یک سفر یک هفته ای بود و تازه سومین وعده غذایی که می خوردم. این اولین ناهارم بود که بعد از ناهار روز گذشته در مکانی به نام «Kaffi Kú» به معنای «کافه گاو» می خوردم، جایی که یک کاسه بزرگ از آبگوشت گوساله خورده و وقتی از آن جا بیرون زدم و با گاوها روبرو شدم. آنجا بود که به این نتیجه رسیدم که ایسلندی ها رابطه متفاوتی با غذای خود دارند.

ایسلندی ها از گذشته به خوردن تکه های مربعی گوشت گندیده کوسه به نام «هاکارل» (hákarl ) علاقه داشته اند که مشهورترین غذای این مردمان به شمار آمده و می توان آن را در هر فروشگاهی در پایتخت این کشور یافت. اما با توجه به اینکه گردشگری با 31 درصد درآمدهای صادراتی کشور توانسته کشاورزی و ماهیگیری را به عنوان اصلی ترین منابع درآمدی کشور به زیر بکشد، نسل های جوان تر کشور دوست دارند پوشش و سبک رفتاری وایکینگی مورد علاقه گردشگران را به خود گرفته و خود را بیشتر با فرهنگ وایکینگ ها نزدیک سازند.

آن ها آنقدر از خاک اصلی اروپا دور بودند که نمی توانستند از این منطقه غذا وارد کنند و بدین ترتیب بود که ایسلندی ها همواره با قحطی و گرسنگی دست و پنجه نرم کرده و این سختی ها به بخشی از فرهنگ مردم تبدیل شد. بدین ترتیب ایسلندی ها مجبور بودند با مقدار بسیار کمی غذا و علوفه کنار بیایند و در نبود هیزم از سرگین احشامشان برای گرم کردن خانه ها و پختن غذا استفاده نمایند. اگر چه پدران ایسلندی ها مردمان بسیار سرسختی بودند اما وایکینگ نبودند. آن ها کشاورزانی قحطی زده و گرسنه بودند که برای زنده ماندن دست به هر کاری می زدند. بدین ترتیب وقتی نهنگی مرده و به ساحل می آمد کسی در خوردن آن درنگ نمی کرد. اگر چه امروزه دیگر هیچ ایسلندی گوشت نهنگ به گل نشسته (hvalreki) نمی خورد اما همین تلاش برای تهیه غذا به هر قیمت بود که باعث شد غذای موسوم به «هاکارل» به وجد بیاید، غذایی که نمونه ای قابل تحمل تر از آنچه بود که من در رستوران خورده بودم.

در حالی که سالانه بیش از دو میلیون گردشگر به این کشور سفر می کنند، فرهنگ غذایی این کشور در طول 3 دهه اخیر تغییر کرده و بیشتر به سمت غذاهایی مانند انواع پیتزا، پاستا و برگر رفته است. اما ایسلندی ها جامعه ای بسیار کوچک و تنها 330.000 نفری هستند که سنت های آن ها نه تنها برای یک جاذبه گردشگری است بلکه این افراد را به گذشته خود و یکدیگر ارتباط می دهد. هر سال در ایام کریسمس و همزمان با ماه ایسلندی «Þorri» که مصادف با پایان ژانویه و آغاز فوریه است، غذاهای سنتی سرو می شود که علاوه بر ماهی گندیده، شامل دنبلان (súrsaðir hrútspungar)، کله پاچه گوسفند (svið)، گوشت دودی (hangikjöt)، باله سیل (seishreifar) و پیه نهنگ آغشته شده به شیر ترش (súr hvalur) است.
همچنین می توانید چشمه های آب گرمی مانند نمونه معروف «Blue Lagoon» و زمین های یخی که داخل جزیره را پوشانده اند را در جاهای مختلف این منطقه پیدا کنید اما کمتر کشوری در جهان وجود دارد که تاریخ، تکامل و بقایش به اندازه ایسلند با فرهنگ غذایی این کشور تنیده شده و مورد احترام مردمان آن قرار بگیرد.

غذا در اسپانیا بسیار پراهمیت است اما جنبه اجتماعی آن اهمیت بسیار بیشتری دارد. برای مثال، ناهار وقتی که افراد دیگر سیر شده اند به پایان نمی رسد. بعد از سیر شدن تازه مرحله موسوم به «sobremesa» فرا می رسد. هیچ واژه معادلی برای آن در زبان فارسی یا انگلیسی وجود ندارد اما «sobremesa» به زبان ساده یعنی ساعاتی که پس از تمام کردن غذا کنار هم دور میز می نشینید و با همراهانتان صحبت می کنید. معمولاً خنده و جوک گفتن بخشی از این مرحله است و خوشگذرانی که تنها بعد از خوردن یک غذای خوشمزه می تواند رخ دهد.

با این وجود اگر اینچنین ناهاری متفاوت را تجربه کنید خیلی زود متوجه می شوید که هر چه غذا بهتر باشد سوبرمسای بهتری نیز خواهید داشت. با این وجود اگر همراهان خوب و خوش مشربی داشته باشید ممکن است از خوردن یک غذای متوسط و سوبرمسای پس از آن نیز نهایت لذت را ببرید. پس کیفیت سوبرمسا شاید از کیفیت خود غذایی که سفارش داده اید مهم تر باشد. اما دستورالعمل هایی نیز برای داشتن یک سوبرمسای خوب وجود دارد. مهم ترین آن این است که کسی حق ندارد از پشت میز ناهار بلند شود، البته به غیر از موارد ضروری. باید پشت همان میزی بمانید که غذایتان را روی آن خورده اید و تمام آشغال هایی که هنگام خوردن غذا روی میز جمع شده را نگه دارید (خرده های نان، برنج های ریخته شده روی میز و غیره). سوبرمسا یعنی طولانی کردن ناهار زیرا آنچنان اوقات خوشی را تجربه می کنید که نمی خواهید به آن پایان دهید و اگر میز را ترک کنید این خوشی را پایان داده اید.

در این مناطق در فصل تابستان، خانواده ها ترجیح می دهند در خانه خود باقی مانده و در حیاط خود ناهارشان را میل کنند و از سوبرمسای متعاقب آن لذت ببرند. این سوبرمساها گاه چنان طولانی و لذت بخش می شود که مهمانان دوباره گرسنه می شوند و شام را نیز همانجا سرو می کنند. البته چنین تجربه ای نمی تواند هر روز تکرار شود و به همین دلیل سوبرمساهای طولانی معمولاً در موارد خاصی مانند جشن تولدها، سالگردها یا یکشنبه های تعطیل در کنار خانواده رخ می دهد. با این وجود در طول هفته نیز برخی از افراد سعی می کنند دفعاتی را به یک ناهار طولانی در کنار خانواده اختصاص دهند و پس از پایان یافتن ناهار هیچ کسی عجله ای برای ترک میز ندارد. اگر چه داشتن سوبرمسا بعد از شام نادر نیست اما معمولاً اسپانیایی ها ترجیح می دهند گفتگوی لذت بخش خود را به ساعات نزدیک به غروب موکول کنند. اسپانیایی ها می گویند که داشتن یک ناهار طولانی بهتر و سالم تر از داشتن یک شام طولانی است.
ناهارهای طولانی برای مردم اسپانیا چنان لذت بخش است که حتی اگر خود وقتش را نداشته باشند از دیدن ناهار خوردن طولانی مدت دیگران نیز لذت می برند. به همین دلیل تماشای خوشگذرانی 4 پیرزن در رستوران مجاور خانه چیز غیرمعمولی نیست. گاهی اوقات، به خصوص در ایام تعطیلات، ممکن است 15 تا 20 مرد را پشت میز ناهار یک رستوران ببینید که مرحله دوم سوبرمسای خود را با سفارش دادن نوشیدنی پس از ناهار آغاز کرده اند و با صدای بلند آواز می خوانند. در طول سوبرمسا، کودکان نیز به شیوه خود لذت می برند زیرا والدین آنقدر سرگرم خوشگذرانی هستند که دیگر مانند گذشته آن ها را کنترل نمی کنند. بنابراین سوبرمسا یک بازی برد-برد برای همه خانواده محسوب می شود.

خرید و فروش در بازار «Chbar Ampov Market» در شهر پنوم پن، شهر شلوغ و پایتخت کامبوج بسیار پررونق بود. در زیر لایه هایی رنگارنگ از پارچه ها و تکه های آهن چین دار در حال دور کردن مگس ها بودند در حالی که میوه های گرمسیری را برای وزن کردن بیرون می آوردند. اکثر فروشندگان زن بودند با پیژامه هایی طرح دار و کلاه هایی لبه دار که برای در امان ماندن از آفتاب سوزان بهترین و ارزان ترین گزینه ها هستند. مردان در همان حوالی روی موتورسیکلت های تاکسی خود نشسته بودند و برخی نیز پشته ای از تکه های چوب درست می کردند. بوی گوشت تازه، دود اگزوز و بخور فضا را گرفته بود.

سوکنا سوسک ها و جیرجیرک هایش را از یک تولید کننده در منطقه تاکئو در جنوب پنوم پن می خرد. او می گوید که این حشرات را از طریق روشن کردن یک چراغ فلورسنت آبی در داخل ورقه ای از پلاستیک که از قالبی ساخته شده از چوب بامبو آویزان می شود صید می کنند. حشرات به سمت نور پرواز می کنند اما به صفحه پلاستیکی برخورد کرده و به داخل سطل بزرگی پر از آب که زیر آن قرار دارد می افتند. سپس تکه های خرد شده یخ را روی صید می ریزند و بدین ترتیب حشراتی که هنوز زنده اند نیز می میرند و همزمان آن را تازه و آماده فروش نگه می دارند..
رگه های نور خورشید با برخورد به پیشخوان فلزی آشپزخانه سیار سوکنا منعکس می شوند، آشپزخانه ای که به اسکلت موتورسیلکت او متصل شده که یک گاز دست ساز روی گوشه آن نصب شده است. سوکنا فندکش را روشن می کند و شعله ای زیر ماهیتابه ای خاص که روی گاز قرار دارد روشن می شود. سپس مقداری روغن گیاهی در داخل ماهیتابه می ریزد. سطل های پر از جیرجیرک در اندازه های مختلف از قبل آماده و کنار گذاشته شده است. سطل هایی پر از کرم ابریشم و سوسک نیز که از قبل پخته شده بود و به صورت خانگی بسته بندی شده بود را نیز می توانستیم کنار دست او ببینیم. سوکنا ادامه داد: «ما کرم های ابریشم و سوسک ها را به صورت خام نمی خریم. قوطی ها بهتر هستند زیرا آماده کردنشان راحت بوده و دوام بیشتری دارند».

جرمایا نیز این سبک جیرجیرک پختن را تکرار کرد و من هم از او تبعیت کردم. وقتی به این حشرات که در داخل سطل ها نگاه می کردم حس گرسنگی ام از بین می رفت اما جرمایا یکی از آن ها را برداشته و به دهانش انداخت و سپس ژستی گرفت و شروع به جویدن آن کرد. سرش را همزمان با شانه اش به نشانه رضایت تکان داد. من نیز که از عکس العمل او تهییج شده بودم دست به کار شدم و با کنار زدن پوسته جیرجیرک شروع به خوردن محتویات درونی بدنش کردم. مزه خوبی داشت و مرا به یاد جوجه سوخاری می انداخت. کرم های ابریشم سرخ شده نیز خوشمزه به نظر می رسیدند و این طور بود که ما خود را در ساحل باساک در حال لذت بردن از ملخ های شش پا و سوسک ها یافتیم و سپس در حالی که کیسه های پر از سوسک، جیرجیرک و کرم ابریشم سرخ شده آویزان به موتورمان داشتیم سوار شده و آنجا را ترک کردیم.
چند هفته بعد روی یک قایق مسافری که شهر پنوم پن را به جزیره «کوه داچ» رودخانه مکونگ متصل می کرد، احساس گرسنگی کردم و زنی را دیدم که کیسه هایی پر از جیرجیرک سرخ شده را به مسافران پرتعداد قایق تعارف می کرد. من هم یکی خریدم و در حالی که رودخانه و آسمان پر از دود شهر را نگاه می کردم شروع به خوردن کردم. فکر می کنم دیگر حشره خوار شده بودم.

بانه می (banh mi ) که به معنای ساده «گندم» است یک ترکیب خوشمزه و بسیار متفاوت از گوشت قرمز، مغز و سبزیجاتی مانند هویج، گشنیز، خیار و غیره است که در یک نان باگت فرانسوی ترد و بسیار نرم قرار گرفته است. نمونه های نسبتاً متفاوتی از این ساندویچ در سراسر ویتنام وجود دارد که شامل مقداری کوفته کله پاچه، سوسیس گوشت قرمز و دیگر انواع سبزیجات است. در عصر غذاهای فست فودی تجملاتی و نان شیرینی های کره ای و بسیاری غذاهای ساندویچی پرملات دیگر، بانه می محصولی کاملاً فرهنگی و یک ترکیب غذایی منحصربفرد است. هیچ غذای کامیونی، عکس اینستاگرامی یا توئیتی در شکل گیری این ساندویچ نقش نداشته است.

بقیه دنیا تا سال 1975 و پایان جنگ ویتنام چیزی در مورد ساندویچ خوشمزه ویتنامی ها نمی دانستند. با مهاجرت بسیاری از مردمان ویتنام جنوبی به ایالات متحده، اروپا و استرالیا، آن ها با خود دستورالعمل های غذایی متعددی از جمله دستورالعمل تهیه این ساندویچ را به غرب بردند. از این رو اگر بانه می را در خارج از ویتنام امتحان کرده اید بدون شک تنها با نسخه جنوبی های ویتنام از این ساندویچ مشهور را خورده اید. نان باگت این نسخه از بانه می بزرگ تر و مقدار بیشتری سبزیجات و گیاهان دارویی مانند هویج، گشنیز و فلفل قرمز در آن وجود دارد.

در ساندویچ فروشی بانه می پو هیو، جافری دییتز، که یک سرآشپز و کارشناس غذایی ویتنامی است و بیش از 15 سال از سکونتش در این کشور می گذرد، در حال سوال پرسیدن از این ساندویچ ساز در مورد ترکیبات بانه می مخصوص آن بود. در همین حین من به تازگی با بانه می که سفارش داده بودم روبرو شدم. لای نان باگت را کمی کنار زدم تا محتویاتش را بهتر ببینم: گوشت قرمز، چربی و رشته های گوشت، مغز آبدار، ادویه و فلفل چینی و کره. در نهایت نیز ساندویچ ساز مقداری آب گوشت را روی آن ریخت جالب این بود که هیچ یک از گیاهان دارویی و سبزیجاتی که از نان باگت ساندویچ های ویتنام جنوبی و خارج از کشور بیرون می زد را در آن ندیدم.

در مدتی که در ویتنام بودم، یک ساندویچ بانه می را در شهر هوی آن (Hoi An)، شهری که در زمره میراث فرهنگی یونسکو قرار گرفته و در ساحل مرکزی کشور قرار دارد، نیز امتحان کردم. در منطقه ای که به خاطر زمین های حاصلخیز و گیاهان دارویی متعددش شناخته شده است، جای تعجب نداشت که ساندویچشان را پر از انواع متنوع سبزیجات یافتم. همانند همان کاری که در هانوی کردم، از هر کسی که می دیدم می پرسیدم که کجا می توانم بهترین ساندویچ بانه می را پیدا کنم و پاسخ همه «بانه می پونگ» (Banh Mi Phuong) بود، یک ساندویچ فروشی کوچک در مرکز شهر. در این ساندویچ فروشی، نمونه کلاسیک بانه می را که گفته می شد حاوی نان، گوشت قرمز و مغز است سفارش دادم. اما چیزهای بسیاری بیشتری در داخل ساندویچم دیدم: برش های بلند خیار، گشنیز تازه، تکه های هویج، و حتی برش های گوجه فرنگی آبدار. در نهایت مقداری سس مخصوص به آن اضافه شد؛ سسی آبکی و تند در کنار دو سس آبگوشتی دیگر که یگی از گوشت آب پز و دیگری از گوشت دودی شده بدست آمده بود.

در طی دو هفته حضورم در ویتنام، 15 نوع ساندویچ بانه می مختلف را امتحان کردم و بهترین ساندویچ هایی که در تمام عمرم خورده بودم نیز در میان آن ها بود. بانه می که چند سال پیش در سایگون امتحان کرده بودم و برای مدتی مرا از این نوع ساندویچ بیزار کرد در واقع یک تجربه اتفاقی و بد بود. اما آیا بانه می بهترین و خوشمزه ترین ساندویچ دنیاست؟
در سریال انیمیشن «سیمپسون ها» سکانسی وجود دارد که هومر وقتی می فهمد دخترش، لیزا، گیاهخوار شده حیزت زده شده و می پرسد: «پس گوشت قرمز چی؟». لیزا می گوید: «نه». هومر شکل های مختلف گوشت های قرمز دیگر را مثال می زند و هر بار با جواب منفی لیزا روبرو می شود. لیزا در نهایت می گوید:«نه! پدر همه اینها که گفتی از یک حیوان بدست می آیند» و هومر چنین پاسخ می دهد: «بله درسته. یک حیوان عجیب و جادویی». و من نیز می گویم که چیزی که اینقدر گوشت قرمز گوساله را با گیاهان دارویی تازه و یک نان باگت ترد ترکیب کند یک ساندویچ کاملاً جادویی است.

در ظاهر، یک مرکز فرآوری گوشت که مدت مدیدی است متروکه شده و در کناره یک شهر آرام در منطقه روستایی اروگوئه قرار دارد جای ایده آلی برای گردشگران به نظر می رسد اما جذابیت این مکان زمانی بیشتر می شود که بفهمیم این مرکز به ثبت میراث فرهنگی و جهانی یونسکو نیز رسیده است. اما این مرکز که «Paisaje Industrial Fray Bentos» نام دارد تاثیر عمیقی بر سبک غذا خوردن در مقیاس جهانی داشته و یکی از مشهورترین و بهترین برندهای بریتانیایی قرن بیستم را شکل داد که اقتصاد اروگوئه را متحول کرده و صنعت تولید غذای جهانی را وارد عصر صنعتی مدرن ساخت. همچنین این کشتارگاه بزرگ نماد دنیای رو به پیشرفت تکنولوژی دوره ادواردی و ویکتوریایی است که اکنون در حال زنگ زدن دیده می شود. حتی این مرکز به نحوی زیبایی مسحور کننده ای دارد، دستکم برای کسانی که به باستان شناسی صنعتی علاقه دارند.

در سال 1924، کمپانی مذکور توسط گروه وستی بریتانیا خریداری شده و به «Frigorífico Anglo del Uruguay» تغییر نام داد. با استفاده از تکنولوژی به سرعت در حال توسعه یخچال سازی، این مجتمع در کنار اوکسو، گوشت کنسروی نمک زده و بیش از 200 نوع محصول دیگر، از چرم گرفته تا صابون و از سوسیس تا مربا، شروع به صادرات گوشت یخ زده به سراسر نقاط جهان کرد. تنها در سال 1943، 16 میلیون قوطی کنسروی گوشت نمک زده از فری بنتوس بارگیری شده که بخش زیادی از آن برای تامین غذای نیروهای متفقین در نبردهای جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. این تولیدات حتی توجه خانواده سلطنتی بریتانیا را به خود جلب کردند به نحوی که پرنس چارلز زمانی که در سال 1999 از این کشتارگاه دیدن کرد به خبرنگاران چنین گفت: « به یاد دارم که آنقدر گوشت کنسروی نمک زده خوردم که از گوش هایم بیرون زد».

اتاق موتورهای مجتمع با ژنراتورهای دیزلی زنگ زده، توربین های بزرگ و کمپرسورهای بخار پر از اهرم به یک سیرک عجیب و غریب می ماند، شیرها و چرخ ها با تعداد زیادی لوله دورانی و دودکش به هم متصل شده اند. روی دیوارهای اتاق مجاور نیز واحدهایی مرمری دیده می شود که دستگیره ها و سوییچ های متعددی روی آن نصب شده که تولید برق مجتمع را کنترل می کرده اند. در سال 1883، این مجتمع به اولین مکان در اروگوئه تبدیل شد که در آن تولید برق صورت می گرفت. کریلا، مدیر موزه، در حالی که اطراف را به من نشان می دهد می گوید: «این کارخانه مرا به یاد فیلم دوران مدرن چارلی چاپلین می اندازد».
بیرون از مجتمع، یک برج آبی بلند روی دسته ای از سازه های آجری، بتنی، شیشه ای و ساختمان های موج دار آهنی مسلط شده است. بسیاری از آن ها به دلایل امنیتی دارای تجهیزات بسیار مدرن دوران خود هستند از جمله یک سردخانه بزرگ که روزگاری 18.000 تن گوشت یخ زده را در خود جای داده بود. اما نادیده گرفتن ساختمان کاسا گرانده که اتاق مدیریت مجتمع است غیرممکن به نظر می رسد، عمارتی باشکوه با پنجره های شیشه ای زنگ زده، دو پیانو، کفپوش های چوبی و ناقوسی که فرا رسیدن زمان غذا را اعلام می کرد.

تولیدات کارخانه فری بنتوس حتی پس از پایان جنگ جهانی دوم نیز در اروپا مشهور بود اما با توسعه صنعت تولید غذا و تغییر عادات غذایی، رفته رفته از محبوبیت تولیدات آن کاسته شد. در اواخر دهه 1960، مالکیت مجتمع به دولت اروگوئه منتقل شد و در نهایت در سال 1979 تعطیل گردید. کریلا که پدر و پدربزرگش در این کارخانه کار می کردند می گوید: «این شهر یک شهر کارخانه ای بود و وقتی کارخانه تعطیل شد برای مردم بسیار دردناک بود. بسیاری از ساکنان این شهر را ترک کردند و بسیاری نیز به نقاط دیگر مهاجرت کردند».
علیرغم تعطیل شدن و سرنوشت ناخوشایند اما خیلی زود فری بنتوس بازسازی شد. اکنون این مرکز دارای یک بخش تولید کاغذ گیاهی است و در سال 2015 نیز یونسکو آن را در فهرست سایت های میراث جهانی قرار داد.
در اواخر روز از طریق اجتماع بارریو آنگلو که نزدیک به 300 خانه دارد و کارکنان ارشد مجتمع را در خود جای می داد به شهر بازگشتم. در حالی که از کنار بانگلوهای با سقف های آهنین و باغ های زیبا می گذشتم بوی چمن های کوتاه شده، غنچه درختان و دود باربکیو در فضا پیچیده بود. در کنار آن ها باشگاه های گلف، تنیس، فوتبال و قایقرانی قرار داشت که روزگاری مرکز اصلی زندگی کسانی بود که از خارج از اروگوئه به این شهر آمده بودند.

وقتی که به مرکز شهر رسیدم، اوایل غروب بود و مردم از خواب نیمروزی خود بلند شده و جنب و جوش در شهر از سر گرفته شده بود. گروهی از کودکان در حال بازی قایم باشک در میدان اصلی شهر به نام «Plaza Constitució» بودند، سازه ای زیبا که در سال 1902 توسط مدیران مجتمع کشتارگاهی به شهر هدیه داده شد و نمونه ای از سازه ای بود که روزگاری در کریستال پالاس لندن قرار داشت. مردم محلی روی نیمکت ها جمع شدند تا چای گیاهی مملو از کافئینی به نام «mate» را بنوشند.
برای شام نوبت خوردن غذایی رسیده بود که این شهر را در جهان مشهور ساخت. مردم اروگوئه بیش از هر کشور دیگری در جهان گوشت قرمز می خورند، در حدود 56 کیلوگرم به ازای هر نفر در سال، و به همین دلیل صنعت پرورش گاو در این کشور بخش مهمی از اقتصاد کشور را تشکیل می دهد. اما اگر چه فری بنتوس با گوشت قرمز کنسروی نمک زده شده مترادف است اما مردم محلی کمی هنوز هم از این غذا استفاده می کنند. کرملا می گوید: « ما علاقه ای به خوردن گوشت از قوطی های کنسروی نداریم، ما دوست داریم گوشت تازه بخوریم. مردم فری بنتوس شاید در خانه خود کنسرو گوشت نمک زده در خانه هایشان داشته باشند یا روی قفسه های خود به عنوان سوغاتی یا جواهرات بدلی اما نه برای خوردن».
هیچ یک از رستوران هایی که به آن ها رفتم کنسرو گوشت قرمز در منوی خود نداشتند و سه سوپرمارکت اولی که از آن ها خرید کردم نیز وضعیت مشابهی داشتند. در نهایت در حالی که داشتم ناامید می شدم مغازه ای کوچک را یافتم که تعدادی کنسرو گوشت قرمز برای فروش داشت که نشان می داد ساخت اروگوئه اما از برندی برزیلی است.

آگوست گذشته، وقتی که دانیلو فستا در یک اعتراض بست نشینی علیه سیاست های ضد مهاجرتی دولت ایتالیا و خوشامد گویی به پناهجویان در شرق سیسیل شرکت کرده بود، متوجه شد که بسیاری از همشهری های او با غذای مخصوص شهرشان در لنگرگاه های بندر کاتانیا حاضر شده است. این غذای خاص، «آرانچینی» (arancini) نام دارد و در واقع گلوله هایی از برنج سرخ شده هستند که با نخود سبز یا گوشت شکم پر می شوند. فستا در مورد آن روز چنین می گوید: «گروهی از هنرمندان آوردن آرانچینی را به عنوان نماد اعتراضات خود پیشنهاد داده بودند. لحظه شادی بود که فضای به شدت سیاسی را شکست».
این گردهمایی مسالمت آمیز در واقع یک نمایش عمومی از انسجام برای حمایت از بیش از 100 مهاجری بود که در 15 آگوست سال 2018 توسط کشتی دیچیوتی نجات داده شده و اکنون 10 روز بود که از ورود آن ها به خاک ایتالیا جلوگیری می شد و متئو سالوینی، وزیر کشور ایتالیا اعلام کرده بود که این وظیفه دیگر کشورهای اتحادیه اروپاست که این مهاجران را بپذیرد.

از آن لحظه به بعد، دو ساحل شهر شروع به توسعه دو نوع با اسامی و ظاهر متفاوت از آرانچینی کردند. باسیله می گوید: «نمونه های پالرمویی به همان شکل گرد اولیه باقی مانده و ریشه های عربی آن را با اضافه کردن زعفران به برنج حفظ کردند، نمونه های کاتانیایی به یک شکل مخروطی که نماد کوه اتنا بود و در ساحل شرقی جزیره قرار داشت درآمد».

در آن دوران این موضوع برای کسی دردسرساز و ناخوشایند نبود. اما با ظهور رسانه های اجتماعی و افزایش نگرانی ایتالیا در مورد تئوری جنسیتی و شفافیت زبانی و تفاوت های بین مردانگی و زنانگی، به گفته فستا، این موضوع به «مادر تمام نبردهای سیسیلی» تبدیل شد. این درگیری چنان بالا گرفته و دردسرساز شد که معتبرترین موسسه ایتالیا در زمینه قانونگذاری زبانی در این ماجرا داخل شد.

استفانیا یانیزوتو، مشاور زبانشناسی مسنول تحقیق و انتشار این گزارش اعلام کرد که این موسسه نامه ها و ایمیل های زیادی برای حل نزاع آرانچینو در برابر آرانچینا دریافت کرده و می کند. وی در این باره چنین گفته است: «به عنوان تنها سیسیلی که اینجا کار می کند برای حل این مسئله منصوب شدم اگر چه می ترسیدم که نتوانم به اندازه کافی بی طرف باشم. این یک مسئولیت بسیار سخت بود». یانیزوتو اهل منطقه راگوسا، تنها منطقه در جنوب شرقی جزیره است که از عنوان مونث غذا استفاده کرده و به همین دلیل، جانبداری از هر یک از دو طرف دعوا می توانست باعث دلخوری یا تمسخر خانواده یا دوستانش در کاتانیا شود، جایی که وی بعد از دوره دبیرستان به آنجا نقل مکان کرده است. یانیزوتو می گوید: «این موضوع به عنوان یک جوک داخلی شروع شد اما شبکه های اجتماعی آن را به یک جنگ تبدیل کردند. این نبرد جنسیتی هیچگاه پایان نخواهد یافت».

درگیری های اخیر بر سر نام این غذای سیسیلی بر کسب و کارهای غذایی سیسیلی برای مردم محلی و گردشگران خارجی نیز تاثیرگذار بوده است. در مرکز شهر تاریخی کاتانیا، مشتریان در غذاخوری ساویا و هنگام سفارش غذا اعلام می کنند که آرانچینا سفارش می دهند. این نام جنسیتی در این منطقه که «سرزمین آرانچینو» نامیده می شود نتیجه اشتباه گردشگران بی اطلاع خارجی نیست بلکه تاکیدی بر اعتماد به نفس مردم محلی است. کافه مشهور ساویا در سال 1897 تاسیس شده و در دهه 1970 شروع به تهیه و توزیع آرانچینا در میان مشتریان خود کرد. به گفته کلودیو لومباردو، چهارمین نسل مالک این کافه، پدربزرگش اید ایده پالرمویی را دنبال کرد که آرانچینا شکل پرتقال های شیرین را تقلید می کند و بدین ترتیب باید با معنای ضمنی مونث شناخته و ادا شود. لومباردو می گوید: «تا جایی که من می دانم، ما تنها مکان در کاتانیا هستیم که آن ها را آرانچینه (جمع آرانچینا) می نامیم. هیچ کس به این موضوع اهمیتی نمی داد و ما نیز هیچگاه تلفظ مشتریانمان را هنگام سفارش آرانچینا با “o” تصحیح نمی کردیم. سپس افراد در رسانه های اجتماعی شروع به نوشتن پست های وبلاگی در مورد آن کردند… و این همان زمانی بود که مشکل آغاز شد».
لومباردو تعریف می کند که چطور توهین ها و دشنام ها به او شروع شد و حتی بایکوت و تهدید به مرگ هایی از طرف ساکنان متعصب محلی دریافت کرد. او در ادامه می گوید: «از این رو برای جلوگیری از جنگ، در تابستان 2017، تصمیم گرفتیم که نام رسمی روی برچسب هایی که در مغازه استفاده می کردیم را به “arancinu” که اسم اورجینال سیسیلی غذا بود تغییر داده و با تعطیل نکردن کسب و کار با یک قرن قدمت خود تعدادی شغل را حفظ کنیم». با این وجود، لومباردو تشریح می کند که او هیچگاه ذهنیت خود در مورد جنسیت واقعی آرانچینا را تغییر نمی دهد که «بدون شک مانند تمام چیزهای زیبا مونث » است.

آندرآ گرازیانو، موسس رستورانی به نام Fud Bottega Sicula که غذاهای سنتی سیسیلی سرو می کند دسامبر گذشته در رستوران هایش در پالرمو و کاتانیا یک ترفند جالب اتخاذ کرده بود. او غذای اصلی رستوران خود را با نام arancinie با دو آرانچینا و دو آرانچینی در همان بشقاب سرو کرده بود: «من هیچ اهمیتی به این دعوا نمی دهم و هیچوقت آن را جدی نمی گیرم اما می خواستم راه حل تحریک آمیز خود را ارائه دهم تا سرانجام خنده ای در مورد این نبرد خنده دار برای یکبار هم که شده سر داده شود».

درگیری بر سر این اسنک وجود داشته باشد یا نه، یک چیز را با اطمینان می توان گفت و آن اینکه این غذای خوشمزه سیسیلی بک پیام گرم و دوست داشتنی برای محلی ها و بازدید کنندگان خارجی به یک اندازه خواهد داشت.

15 غذای کره ای خوشمزه و معروف – لیست غذاهای کره جنوبی

1- کیمچی

2- توفو نرم آب پز شده

3-جاجانگمیون

4- سوپ کیمچی

5- سوپ ارتشی

6- خرچنگ با سس سویا

7- تتئوکبوکی

8- گوپچانگ

9- سامگیتانگ

10- بیبیمباپ

11-گیمباپ

12- دونجانگ

13- گامجاتانگ

14-هائه مول پاجون

15- ساندائه

ساندائه یک غذای دیگر خیابانی در کره است که نوعی سوسیس بوده و ترکیبات آن با پودینگ خون شباهت زیادی داشته و ریشه در فرهنگ غذایی مغولی دارد. ساندائه در واقع روده گوساله است که با نودل، سبزیجات و گوشت پر می شود. اما در مغازه های خیابانی از چیزی غیر از روده گوساله استفاده می کنند و در کنار آن نیز ریه و کبد سرو می شود.