ماکائو – بلاگ ایران هتل آنلاین

تارت تخم مرغی ماکائو؛ شیرینی ساده ای که یک شهر را شیفته خود ساخت

نویسنده ایران هتل آنلاین — Sat, 06 May 2023 13:31:42 +0000

ماکائو یکی از کشورهای جنوب شرق آسیاست که اگر چه در گذشته کمتر مورد توجه قرار گرفته اما از زیباترین کشورهای این منطقه بوده و در سال های اخیر به خاطر رشد اقتصادی خیره کننده و توسعه صنعت توریسم با سیلی از گردشگران خارجی مواجه شده است. اگر چه این کشور چیزهای زیادی برای عرضه کردن دارد اما یکی از چیزهای دوست داشتنی که در این کشور و به طور خاص در یکی از شهرهای کوچک آن خواهید دید یک شیرینی بسیار متفاوت و خوشمزه است که بسیاری را از سراسر جهان به این منطقه کشانده است. اگر قصد سفر به ماکائو را دارید، سامانه ایران هتل که در عرصه رزرو آنلاین هتل در سراسر ایران فعالیت دارد به شما توصیه می کند که رزرو هتل خود را در شهر کوچک «کلوآن» انجام دهید تا یکی از خوشمزه ترین شیرینی هایی که در عمرتان خواهید خورد را امتحان کنید.

تارت تخم مرغی مشهور ماکائو که عموماً به عنوان یک شیرینی وارد شده از پرتغال در نظر گرفته می شود، در واقع محصول انرژی فراوان یک شیرینی پز انگلیسی پیشگام در این عرصه بوده است. اگر این روزها از شیرینی فروشی ساده این مرد در ماکائو دیدن کرده و یکی از تارت های الهام بخش او با نام «pastel de nata» را انتخاب کنید دریچه ای از میراث این شیرینی پز دوست داشتنی، 10 سال پس از مرگش به روی شما باز خواهد شد. این تارت نوعی شیرینی مخصوص است که لایه لایه بوده، مغز آن ترکیبی خوشمزه از شیر و تخم مرغ بوده و روی آن را خامه ای بسیار تازه پوشانده است. ایلین، خواهر این شیرینی پز پیشگام انگلیسی با نام اندرو استو، در این باره چنین می گوید: «او همه چیز را با هم قاطی می کرد و در آشپزخانه بسیار نترس بود. او یک پسر 6 ساله در بدن یک مرد بالغ بود زیرا هیچ ترسی از تغییر یک دستورالعمل غذایی مشهور و ارائه دستورالعملی مخصوص خود نداشت».

اندرو استو شیرینی پزی اکنون مشهور خود با نام « Lord Stow» را در سال 1989 در میدان مرکزی کلوآن (Coloane)، از شهرهای ماکائو، افتتاح کرد هرچند وی برای شیرینی پزی به این کشور نیامده بود. او در ابتدا یک داروساز صنعتی بود که بعدها وارد عرصه واردات کالا شد که در نهایت با شکست مواجه گردید. وقتی که استو تصمیم به افتتاح یک شیرینی پزی گرفت، این کار را در بهترین زمان ممکن انجام داد. در دهه 80 میلادی، پرتغالی های زیادی به ماکائو آمده و کسب و کار خود را آنجا راه اندازی می کردند زیرا اقتصاد ماکائو در حال شکوفایی بود. تا آن زمان فرهنگ غذایی اروپا در این کشور فراگیر نشده و تاثیر چندانی از خود برجای نگذاشته بود.

لیز توماس، که فعال در عرصه گردشگری و سفر بوده و از سال ها قبل در ماکائو ساکن است، می گوید: «در آن زمان تنها تارت کاستاردی که در شیرینی فروشی های محلی به فروش می رسید یک تارت با پوسته نازک بود که از هنگ کنگ وارد می شد و تحت تاثیر تارت کاستارد انگلیسی قرار داشت و البته خیلی هم خوشمزه نبودند». همچنین هتل «Hyatt Regency» نیز در بوفه خود نوع دیگری از این تارت را به مشتریانش عرضه می داشت که نسخه ای از شیرینی لیسبونی موسوم به «pastel de Belem» بود، تارتی تخم مرغی که از آرد ذرت درست شده و ترکیبات مغز آن ساده و کم بود.

ریموند پیچلیمیر که سرآشپز رستوران مذکور و از مشتریان کسب و کار واردات کالای استو بود این مرد انگلیسی را با دستورالعمل تولید تارت تخم مرغی «pastel de nata» آشنا کرده و با دادن قالب های متعدد تارت به او، از استو خواست که شانس خود را در این عرصه امتحان کند. استو که از تارت های سنتی این هتل و ساختار ژله مانند درون آن خوشش نمی آمد، این دستوراالعمل را تغییر داده و آرد ذرت را از ترکیبات آن حذف کرد. او همچنین تصمیم گرفت که برای شکل دادن به این تارت ها از دست استفاده کند و بدین ترتیب قالب های زیر این تارت های انگلیسی را کنار گذاشت.

نتیجه دستورالعمل خاص استو یک ترکیب هیبریدی پرتغالی-انگلیسی بود که کاستارد آن بیشتر شبیه نسخه انگلیسی بود، با قالب های سبک و لایه لایه و کاراملی که روی شیرینی قرار می گرفت و بدین ترتیب در این زمینه به تارت های «pastel de nata» که گفته می شود توسط راهبان قرن هجدهم میلادی در صومعه «Jeronimos Monastery» در شهرستان «بلیم» (Belém) در لیسبون اختراع شده است وفادار مانده بود. ایلین می گوید: « به یاد دارم که در سال 1988 در حال قدم زدن در خیابان آکسفورد در کنار اندرو بودم که از کنار یک شیرینی پزی رد شدیم و او با انگشت به مغازه اشاره کرد و گفت این همان چیزی است که من می خواهم در مغازه شیرینی پزی ام درست کنم. داخل رفتیم تا آن ها را امتحان کنیم و او گفت اوه وحشتناک هستند و بعد گفت که مال من بسیار بهتر از این خواهند بود».

و بدین ترتیب بود که استو موفقیت در این عرصه را بدست آورد. علیرغم سختی های اولیه مانند ناراحتی و نارضایتی پرتغالی ها و چینی ها از نمونه های اولیه، ایلین می گوید که شرکت آن ها روزانه 13.500 تا 14.000 عدد تارت تخم مرغی به فروش می رساند. آن ها یک شعبه دیگر از شیرینی پزی استو را در کلوآن راه اندازی کرده اند که نزدیک فرودگاه شهر قرار داشته و خانواده استو در حال باز کردن یک رستوران در همین شهر هستند. اما مغازه اولیه و اصلی خانواده اسنو همچنان هر روز با صف های طولانی مردم محلی و گردشگران مواجه می شود.

آدری استو، دختر اندرو، با هیجان و شادی از پدرش یاد می کند و از روزهایی که کنار پدرش در یک شیرینی پزی کوچک کار می کرد را به یاد می آورد. آن شیرینی پزی دارای 3 اجاق گاز بوده و پشت آپارتمان سابق خانواده قرار داشت. او می گوید: «پدرم و تعدادی از خانم ها را می دیدی که در حال برش دادن، فشار دادن، پختن و فروش تارت همه در یک مکان بودند». از بعضی از جهات او شخصیتی قابل پیش بینی داشت: او هر روز همان لباس های همیشگی را می پوشید با کفش های سفید «Reebok » تی شرت سفید چینی و شلوار جین یا شلوار کوتاه. اما همزمان او شخصیتی غیر قابل پیش بینی داشت.با انرژی بی پایان یک بچه و شوخ طبیعی بهترین کمدین های بریتانیایی، استو هر چیزی را برای ساخت تارت جدید خود امتحان می کرد. او یک چهره شناخته شده در ماکائو بود و در روز خاکسپاری اش بسیاری از مردم محلی حضور یافته بودند، از رقصنده های ماکائویی گرفته تا راهبه ها و همسایگان. اکنون 10 سال از مرگ اندرو می گذرد اما تقریباً هیچ چیزی در شیرینی پزی خانوادگی او تغییر نکرده است. تصویری از او با تی شرت سفید همیشگی و لبخندی که به لب داشت هنوز هم در سر در شیرینی پزی اصلی خانواده استو به مشتریان گرسنه خوشامد می گوید.

نوشته تارت تخم مرغی ماکائو؛ شیرینی ساده ای که یک شهر را شیفته خود ساخت اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

ماکائو، تلفیقی از زندگی مدرن و نوستالوژيك

نویسنده ایران هتل آنلاین — Sat, 06 May 2023 11:09:48 +0000

ماكائو با فرهنگ متنوع خود كه به اصطلاح از آن با عنوان نقطه تلاقی شرق و غرب یاد می شود، بسیار غنی و پربار است. از مجتمع های درخشان تفریحی گرفته تا بناهای مخروبه قرن هفدهمی،‌ از غرفه های فروش غذاهای محلی كنار خیابان گرفته تا رستوران های متعدد با ستاره میشلینی، گزینه ها و انتخاب های متنوعی هم برای مسافرانی كه به دنبال زندگی مدرن هستند و هم برای آنهایی كه در پی رویارویی با نوستالوژی می باشند، وجود دارد. بنابراین با كسب شناختی اجمالی از این منطقه از جهان، با بهترین سایت رزرو هتل، ایران هتل آنلاین، هوشمندانه سفر كنید.

اینطور به نظر می رسد كه گویی به دوران گذشته سفر كرده ام. دیوارهای سفید طرح دار، صندلی های چوبی قدیمی، كاشی های آبی و سفید به سبك پرتغالی، فضای دنج و راحت مفرح – همه اینها خاطرات آخرین سفر من به ماكائو را تحت تأثیر خود قرار می دهند، سفری كه مربوط به حدود یك دهه و نیم قبل بود. هنوز هم زمانی را كه پدرم در مقابلم نشسته بود و یك بشقاب غذای حلزون و ماهی كاد و سیب زمینی سفارش می داد، به خاطر دارم. این دقیقاً همان تصویری است كه از رستوران رستارانت لیتورال به یاد می آورم. چون در ماكائوی امروزین نمونه های مشابه تجربه های من خیلی كم پیدا می شود، برای من تا به اینجای سفرم حس نوستالوژیك لحظه ای، بسیار دارای اهمیت بوده است. روز قبل از آن وقتی از كشتی توربوجت در هنگ كنگ پیاده می شدم (چیزی كه به خاطر دارم)، بر روی پلی كه شبه جزیره اصلی را به جزیره كوتای متصل می نماید، وارد یك مسابقه شاتل شدم.

زمانیكه به منطقه كوتای كه امروزه بسیار معروف بوده و شبیه وگاس امریكا می باشد، نزدیك می شدیم، به شدت خسته شده بودم. مجتمع های هتلی متعددی از هر طرف قد برافراشته بودند. كانال های آبی دورتادور این شهر ونیزی مانند را محاصره نموده بود، یك برج كوچك شبیه به برج ایفل روبه روی هتل پاریزیان قرار داشت و غروب طلایی آخر روز، بر زیبائی هتل فوق مدرن ام. جی. ام. كوتای افزوده بود. در داخل اتوبوس یك ویدئوی تبلیغاتی پی در پی پخش می شد كه در بخشی از آن نشان داده می شد كه ماریا كاری، خواننده معروف امریكائی، در روز بیستم اكتبر در این منطقه كنسرتی برگزار خواهد كرد.

این تابلوی درخشان، تابان و پر سروصدا با آن دهكده سوت و كور و خواب آلوده ای كه چندین سال پیش دیده بودم، بسیار متفاوت می نمود. در آن سفر، صبح روزهای آخر هفته من و پدرم بعضی وقتها برای فرار از خیابان های شلوغ هنگ كنگ، سوار كشتی سریع السیری می شدیم و پس از یك ساعت سفر به ماكائوی آرامش بخش می رسیدیم. درحالیكه هنگ كنگ برای علاقه مندان به غذا و خورد و خوراك بسیار با اهمیت شمرده می شود، همیشه سفری به ماكائو برای خوردن غذاهای ماكائوئی و دیدن زیبائی های سبك پرتغالی در شهر می توانست ارزشمند باشد. اما همین كافی بود؛ در خیابان های سنگفرشی كمی قدم زدیم، كمی چوریزو و باكالها خوردیم و دوباره از روی آب به خانه بازگشتیم.

این بار من در حال شروع اقامتم در یكی از هتل های بزرگ ماكائو بودم. با خروج از لابی شلوغ و پرازدحام هتلِ كونراد كوتای، برای رفتن به اتاقم در طبقه 22 سوار آسانسور شدم. حتی اتاق های طبقات پایین و نزدیك به ورودی هم دارای فضای زیادی بوده و یك اتاق نشیمن وسیع به همراه تختخواب های بزرگ و كمدهای فراوان دارند. امكانات حمام با رایحه تند شانگهائی و یك اردك پلاستیكی شفاف (كه داخل آن با تاس پر شده است) بخش های خاطره انگیزی از این سفر بودند، همانطور كه حوله پادشاهانه و بنفش رنگ (رب دُشامبر) آن به جای یك حوله معمولی سفید در حافظه من نقش بسته است. از پشت پنجره بزرگ اتاقم می توانستم از منظره زیبای این شهر ونیزی مانند، دقیقاً از كنار جاده تا دامنه های كوهستان اطراف لذت ببرم.

هنوز هم می شد غروب آفتاب و روشن شدن چراغ های سراسر دهكده را چند ساعت بعد از حضور در هتل دید، به طوریكه باعث شد از زیبائی های این تصویر لذت برده و از آن تعریف و تمجید نمایم. كمی بعد با تاریك شدن آسمان بر فراز كوهستان، ناگهان نوری همه جا را روشن كرد. روزنامه ای كه بر روی میزم قرار داشت حاكی از آن بود كه در بخشی از مسابقات بین المللی آتش بازی ماكائو كه در آخر هر ماه سپتامبر برگزار می گردد، بلژیك و ژاپن نمایشی مشترك اجرا خواهند كرد و این صحنه ها مربوط به همان اجرا بود.

لاس وگاس، بلژیك، ژاپن، پاریس، ‌ونیز – من فقط چند ساعت را در دهكده سپری كردم اما پرواضح بود كه ماكائو از شكل یك مستعمره سابق پرتغال در چین خارج شده و وارد عرصه ای بین المللی گردیده است.

خوشبختانه هنوز هم امكان این وجود دارد كه حضور در ماكائوی قدیمی را تجربه نمائیم. به روش های مختلف و به معنای كامل كلمه در مكان هایی همانند رستارانت لیتورال بود كه برای اولین بار احساسی نوستالوژیك به من دست داد. غذای ماكائویی به نوبه خود غذایی ویژه است كه متأثر از پرتغال، چین و مستعمرات مختلف پرتغالی است – مانند صحرای افریقا، برزیل و گائو. غذای مورد علاقه من در رستوران لیتورال مرغ افریقائی نمادین است – نامی كه استعاره از تركیبی از ادویه اضافه شده به سس تولید شده از بادام زمینی، گوجه فرنگی، گرد فلفل و فلفل پاپریكا است كه به داخل مرغی آبدار تزریق می شود (سس اضافی باقی مانده را بهتر است با نان ترد میل كنید). منوی غذاهای ادویه ای ماكائویی سراسر جهان را در نوردیده است – میگوی بزرگ پوشیده با سیر، غذایی تحت تأثیر چین است، اما همین غذا با ماهی كاد كبابی و سیب زمینی به سبك پرتغالی تغییر نموده است.

استعمارگران پرتغالی اولین بار در دهه 1600 وارد ماكائو شدند. خلاصه ماجرا این است كه ماكائو تا سال 1999 در حالیكه در حال توسعه فرهنگ خاص خود در نقطه تلاقی شرق و غرب بود، به عنوان یك مستعمره باقی ماند و سرانجام در آن سال به چین بازگردانده شد. برای آشنایی عمیق تاریخی با این مقوله بهتر است بازدیدی از موزه ماكائو داشته باشید؛ موزه ای در قلعه ای نظامی كه توسط یسوعی ها در كوهستان در قرن هفدهم ساخته شد، قرار گرفته است – اگرچه خود موزه پس از خروج ماكائو از زیرسلطه پرتغالی ها در اواخر دهه 1990 فعالیت خود را آغاز نمود. موزه مورد بحث كه گردش در داخل آن طی چند ساعت می تواند انجام شود، تاریخ ماكائو را دنبال نموده و نگاهی عمیق به جوانب مختلف فرهنگ، رسوم و در نهایت زندگی تاریخ معاصر این منطقه را در اختیار می گذارد.

البته بیرون از ساختمان، مركز تاریخی ماكائو قرار دارد، منطقه ای كه یكی از میراث جهانی یونسكو می باشد و خود آن هم یك موزه رو باز فوق العاده است. مكانی خوب برای شروع، معبد ای – ما است، قدیمی ترین سازه باقی مانده در ماكائو و مكانی كه منطقه اطرافش به نام آن نام گذاری شده است. بر اساس روایت های مردم محلی، زمانی كه پرتغالی ها در قرن هفدهم به اینجا رسیدند، از ساكنین شبه جزیره پرسیده اند كه نام این منطقه چیست. ساكنین در پاسخ گفته اند كه “ای – ما گائو”، یعنی نام معبدی كه در آن قرار داشته، این همان نامی است كه بعدها توسط استعمارگران به صورت “ماكائو” نقل شده است. در بازدید از معبد، فضائی بسیار خوشبو من را احاطه كرد؛ عبادت كنندگان چوب های خوشبویی را به صورت دسته های سه تایی روشن كرده بودند. من در یك مراسم شركت كردم كه در آن یك سكه 5 ماكائویی را به داخل یك ظرف برنجی پر از آب می انداختند،‌ سپس آن را یك تكان سریع می دادند تا امواجی در آن تشكیل شود – آنها معتقد بودند كه هرچقدر موج های بیشتری تشكیل شود، شانس شما بهتر خواهد بود.

رستارانت لیتورال در انتهای خیابانی قرار گرفته كه معبد ای – ما در آن است،‌ همان خیابانی كه ای – لوركا نیز در آن قرار دارد، رستوران پرتغالی مورد احترام كه آن را از دوران كودكی به خاطر دارم، در این رستوران غذای دریایی، اصلی ترین غذا و طرح دریا، غالب ترین طرح است. هر دوی اینها گزینه های خوبی برای تجدید قوا پیش از رفتن به میدان سنادو هستند. وقتی به میدان رسیدم، این احساس عجیب را داشتم كه گویی به یك دالان منتهی به شهر لیزبون پرتغال سفر كرده ام. كاشی های سیاه و سفید، طرح های موجی شكلی را بر روی زمین ایجاد كرده، و این دقیقاً همان طرح هایی است كه در آن پایتخت اروپایی (لیزبون) و همچنین در ایپانما واقع در ریودوژانیروی برزیل دیده می شود. روبه روی میدان، ساختمان شهرداری سنادو قرار دارد و دورتادور منطقه پر است از بناها و ساختمان های تاریخی به سبك پرتغالی به رنگ زرد و صورتی همراه با تزئین های دیگری كه انگار كیك های تزئین شده عروسی هستند. همچنان كه احساس می كنم این منطقه به شدت اروپائی است، با فانوس های كاغذی و اشیاء دكوری دیگری به رنگ قرمز و سبك چینی در اطراف میدان روبه رو می شوم كه به مناسبت جشنواره مشهور وسط پائیز در حال برگزاری است.

با كمی پیاده روی از میدان سنادو، به كلیسای سِینت دومنیك به رنگ زرد روشن می رسید، كه انگاری به طور ویژه برای اینستاگرام ساخته شده است، كمی آن طرف تر خرابه های سِینت پائول واقع شده است. نمای سنگی و كنده كاری شده كلیسا، كه زمانی بخشی از دانشگاه سِینت پائول بوده و در قرن هفدهم توسط یسوعی ها ساخته شده است، تمام آن چیزی است كه از این مجموعه باقی مانده است چرا كه بخش های زیادی از این بنا در دهه 1800 در آتش سوخت و تخریب گشت. این مكان كه بر روی دامنه ای با شیب كم واقع شده، سازه ای سحرانگیز و با ابهت است. در این ناحیه تاریخی جاهای زیاد دیگری برای بازدید وجود دارند، كه سربازخانه موریش كه سبك طراحی متمایز مغول ها را به نمایش می گذارد و عمارت ماندارین كه یك مجموعه اقامتگاهی بوده و زمانی توسط اصلاح طلب معروف چینی از سلسله چینگ به تصرف درآمده است، از آن جمله می باشند. اما اگر از من می پرسید، اساسی ترین چیزی كه نباید از دست داد یك نوع شیرینی حلوایی است كه توسط شیرینی پزهای كنار خیابان پخته می شوند. در حدی این شیرینی ها معروف هستند كه دیوید بكهام، بازیكن مشهور فوتبال انگلیس، در ویدئویی تبلیغاتی برای آنها ظاهر شد. “شیرینی پزی كوی كوری”، یكی از مشهورترین ها است – همچنین شیرینی های منحصربفرد بادامی ماكائویی را هم امتحان كنید، این شیرینی ها هدیه ای خوب برای دوستانتان هنگام بازگشتتان خواهند بود.

دهكده تایپا دور از ناحیه مورد بحث قرار دارد و با نمایشی سحرانگیز از زندگی روستایی، پر است از كوچه های باریك،‌ خانه هایی به سبك دوران استعماری و رستوران های زیبا. رستوران لیتورال شعبه دوم خود را در این دهكده افتتاح نموده اما زمانی كه من به آنجا سفر كرده بودم، به جای لیتورال به رستوران آنتونیو رفتم كه توسط سرآشپز كاریزماتیكی به همین نام اداره می شود. عكس های این سرآشپز به شكل استراتژیكی بر روی دیوارهای داخل رستوران آویزان شده است. این مجموعه در ساختمانی با سه طبقه كوچك احداث شده، یك زیرزمین، یك طبقه هم كف و یك طبقه سوم ویژه اتاق های صرف غذا (طبقه آخر دارای یك تراس برای تجربه صرف غذا در هوای آزاد است) و آشپزخانه در طبقه دوم قرار دارد، جائی كه در آن رایحه خوش غذاهای پرتغالی مانند اردك پخته شده در برنج (غذای مورد علاقه من)، سالاد اختاپوس، میگوی سیردار در داخل صدف و خورشت دریایی كه یادآور یك نوع سوپ خاص همراه با ادویه جات و مواد پرتغالی است، به مشام می رسد. اگر اتاق خالی پیدا كردید، پس از صرف غذا گردشی در خیابان برای یافتن بستنی معروف منطقه به نام “لمون سلو گلاتو” ارزشمند است. نام ترش مزه لمون سلو باعث جاری شدن آب از دهانتان می شود. همچنین می توانید به جای آن كنجد سیاه، چای سبز، نارگیل و یا شكلات تند را امتحان كنید.

راهی عالی برای احساس كردن زیبایی محله های مختلف و لذت دیدن افق آسمان ماكائو، استفاده از قایق و سفر بر روی آب است – تنها با چند ساعت گردش با یك سرعت لذت بخش می توان از این خوشی بهره برد. در یك سمت بنای لیسبونی بزرگ و نمادین منطقه وجود دارد كه بسیار مرتفع است و در سمت دیگر برج ماكائو قرار گرفته كه برای تفریح های بسیار مهیج و دیدن مناظر فوق العاده در دسترس است. ما در طول قایق سواری از كنار مجتمع تفریحی گالاكسی ماكائو و مجتمع تفریحی شنی عبور كردیم، این مجتمع های چندین هتل، مركز خرید، مركز بازی و تفریح و رستوران را در بر می گیرند. همچنین از كنار بسیاری از پل های ماكائو گذر كردیم، به نحویكه هر كدام با سرعتی متفاوت بر روی آب حركتی موجی داشتند و وقتی از دور به آنها نگاه می شد، انگار همگی با هم حركتی هماهنگ دارند. سپس نمای درخشان عمارت های آسمان خراش را پشت سر گذاشتیم و اكنون در حال عبور از مسیر مارپیچی هستیم كه شبیه به دهكده های قدیمی است. عجیب و غریب و كم سطح، فلش بكی است به آنچه ماكائو در زمان های گذشته بوده و و در برخی از بخش ها هنوز هم همان ظاهر گذشته خود را حفظ نموده است. تپه ای پوشیده با قبرستان را رد می كنیم و سپس در بخش دیگر ورودی، پارك بزرگی ظاهر می گردد. كمی آن طرف تر در میان آب ها،‌ جزایر خالی از سكنه ای هستند كه بعضاً متعلق به چین هستند و طبق گفته های افراد محلی در صورتی كه در كنار آنها توقف كنید، آبهای اطرافشان برای شنا كردن بسیار عالی و مناسب می باشد. حتی امكان دیدن دلفین هایی در آب وجود دارد. به محض برگشتن به اطراف شبه جزیره، ماهی های نقره ای كوچكی در مقابل چشمان ما از آب بیرون پریدند. در بازگشت با قایق به سمت باند فرودگاه در حركت بودیم – باریكه ای از زمین كه سر از آب بیرون آورده است – دقیقاً موقعی كه هواپیماها به سمت ما در حال فرود بودند. با نزدیك شدن به تفریحگاه ساحلی، دیدم كه چراغ های نئون سراسر منطقه مجدداً در حال سوسو زدن بودند.

به راحتی نمی توان دیدن چشم انداز فوق العاده منطقه را از بالای برج ماكائو از دست داد. این برج باریك و بلند، در ارتفاع 233 متری خود، دارای یك برآمدگی است كه در آن مكانی برای دیدن مناظر پیش بینی شده و برای كسانی كه با ارتفاع، مشكل زیادی نداشته باشند، طبقه ای بالاتر نیز برای ورزش پرش از ارتفاع (تا پیش از شروع عملیات ساخت پل شیشه ای بزرگ بر روی دره عمیق ژانگجیاجی در چین، این بنا ركورددار بیشترین ارتفاع بود) و پل معلقی دور تا دور برج برای پیاده روی بر فراز آسمان وجود دارد. علی رغم ترس وحشتناكی كه از ارتفاع دارم، گول منظره زیبای آن را خوردم و پس از پوشیدن لباس پرش سبز رنگ و تحت كنترل درآوردن شرایط روانی خودم، اجازه دادم تا طناب های مختلفی را به لباسم متصل كنند. نیازی به گفتن نیست كه قبل از آن به حرف راهنمای تور گوش نداده و از ایستادن كنار لبه پیاده روی هوایی و گرفتن عكس سلفی خودداری نمودم (هشتگ #شما_فقط_یك_مرتبه_زندگی_می_كنید). هنوز هم در برخی از لحظات سحرانگیز، از احساس نوستالوژیكی كه از قدم زدن در میان ابرها بر فراز یك شهر به من دست می دهد لذت می برم، از آن بالا انگار سراسر شهر مانند ستارگان به من چشمك می زدند.

بر روی زمین، با نوشیدن یك فنجان چای چینی در لای هین، آرامش خود را بازیافتم؛ لای هین یك رستوران مجلل با غذاهای چینی در ریتز كارلتون گالاكسی ماكائو بود كه یك ستاره میشلینی در كنار نام آن حك شده بود. درست است كه من خود را عاشق غذاهای چینی می دانم، اما به محض اینكه غذای صدف آبالون ترش مزه همراه با سس فلفل را برای من آوردند،‌ متوجه شدم كه هرگز غذایی به این خوشمزگی نخورده بودم. گوشتی بودن صدف و ترد بودن ترشی همراه با چاشنی سس، تركیبی فوق العاده را ایجاد می كنند. حتی هارگائو (میگوی بخارپز) پیچیده شده در یك خمیر زرد رنگ با برگی طلایی بر روی آن هم در این رستوران مشتریان زیادی دارد.

ماكائو با 30 كیلومتر مربع وسعت، تعداد قابل ملاحظه ای از ستاره های میشلینی را به رستوران های خود اختصاص داده است – 65 رستوران یك، دو و سه ستاره در این منطقه وجود دارند. با چنین آماری و البته تركیب باورنكردنی چندفرهنگی در غذاهای آن، ‌جای تعجب نیست كه این شهر نشان خلاقیت در غذا را از یونسكو دریافت كرده باشد. با گذشت چند روز از اقامتم در اینجا، به شخصه این تصمیم سازمان جهانی یونسكو را تأیید می نمایم.

فقط در روز آخر سفرم، صحبتی با آشپز اصلی رستوران اوتوئه مزو بومبانا (دارای ستاره میشلین) آقای آنتیمو مرون داشتم، رستوران ایتالیایی كه مشابه هنگ كنگی آن اولین و تنهاترین رستورانی است كه در خارج از مرزهای ایتالیا توانسته سه ستاره میشلینی را از آن خود كند. پس از عبور از ورودی زیبا، مجلل و رنگارنگ آن، از من در یك كافه دراماتیك پذیرائی شد. من با سرآشپز در یك آشپزخانه منحصربفرد ملاقات داشتم. او سرگرم ریختن ماكارونی در آب برای پختن آن و تكه تكه كردن گوشت بره صورتی رنگ فوق العاده ای بود. سرآشپز اهل ناپل ایتالیا با توضیحی سریع و آسان در مورد اینكه چگونه هر ناحیه از ایتالیا نوع متفاوتی از روغن زیتون را دارد، فوق العاده به نظر می رسد؛ روغن مورد علاقه او برای رستوران، روغنی است كه تصفیه شده از سیسیلی است، اگرچه آنها انواع متفاوتی از روغن ها را هم برای استفاده در غذاهایشان در انبار خود دارند. غیر از غذای خودم، درخواست غذایی ژاپنی كردم،‌ غذایی سرد متشكل از تن ماهی خام با خاویار بر روی آن كه سرآشپز آنتیمو توضیح می دهد كه در حالیكه دی. ان. ای. او ایتالیایی است، اما هیچ رستورانی نمی تواند بدون ارزش گذاردن به ماهیت جائی كه در آن حضور دارد، سرپا و شناخته شده بماند – و ما در حال حاضر در آسیا هستیم. همین كه بوی غذای اومامی را كه نوعی ماكارونی پهن همراه با خارپشت دریایی بر روی آن است،‌ استنشاق نمودم، به خاطر آوردم كه اولین مرتبه ای كه تركیب ماكارونی و خارپشت دریایی را دیدم،‌ در شهر كیوتوی ژاپن بود – و این نشان دهنده دوطرفه بودن مسیر تبادل فرهنگ ها می باشد.

چه بر روی بشقاب یا چه در خیابان، واضح است كه ماكائو محل تلاقی فرهنگ های مختلف است.

رفتن به آنجا
شركت هواپیمائی كاتای پاسیفیك پروازی مستقیم از دبی با یك توقف از بحرین تا هنگ كنگ دارد، و از فرودگاه هنگ كنگ با یك توربوجت طی 55 دقیقه می توانید به ماكائو برسید.

نوشته ماکائو، تلفیقی از زندگی مدرن و نوستالوژيك اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

راز طول عمر چینی‌ها

نویسنده ایران هتل آنلاین — Sat, 06 May 2023 05:47:34 +0000

اگرچه ماکائو بیشتر به قماربازی مشهور است اما در عین ناباوری راز طول عمر زیاد را در خود پنهان کرده است.
آقای چان نودساله که در روستای کولوآن با عنوان «عموی ثروتمند» مشهور است، تا جایی که به‌خاطر می‌آورد هر روز خود را طبق روالی همیشگی شروع می‌کرده است. این مرد سرزنده، لاغر و عضلانی، هر روز صبح تی‌شرت سفید گشاد و کفش چرمی مشکی رنگش را می‌پوشد و در امتداد اسکله کولوآن پیاده‌روی می‌کند. این یکی از کارهای مورد علاقه هر روزش است، اگرچه بعضی روزها او این کار را با قدم‌زنی در پارک یا در ماسه‌های سیاه ساحل Cheoc Van Beach ترکیب می‌کند. پیش از رزرو هتل و سفر به ماکائو بیشتر در مورد راز طول عمر مردمان آنجا بدانید.
چان که 8 فرزند و 10 نوه دارد، می‌گوید: «من بیشتر روز خود را بیرون از خانه سپری می‌کنم. من و همسرم بر روی اسکله می‌نشینیم و از منظره لذت می‌بریم. روزهای ما با خنده و شادی می‌گذرند».
او عمر طولانی و زندگی شاد خود را با برنامه روزانه ساده‌اش(به علاوه رژیم غذایی یکنواخت برنج و سیر) مرتبط می‌داند و به نظر می‌رسد این پیرمرد نود ساله رفتاری خلاف قاعده انجام نمی‌دهد. طبق اطلاعات‌نامه جهان سازمان سیا در سال 2015، شهروندان ماکائو با میانگین سنی 84.51، از نظر امید به زندگی رتبه چهارم را در دنیا به خود اختصاص داده‌اند. موناکو با میانگین سنی 89.52 در رتبه نخست قرار دارد و پس از آن ژاپن با میانگین سنی 84.74 و سنگاپور با میانگین سنی 84.68 به ترتیب رتبه‌های دوم و سوم را به خود اختصاص داده‌اند.با ایران هتل آنلاین همراه باشید.

اما راز این شبه‌جزیره‌ای که زمانی مستعمره پرتغال بوده و بیشتر از همه چیز به قماربازی مشهور است در طول عمر و زندگی شاد چیست؟

گاهی اوقات می‌توان با پول شادی را به‌دست آورد

جالب است بدانید که کازینوهایی که چنین وجهه گناهکارانه‌ای به ماکائو داده‌اند نیز یکی از عوامل اصلی در بالا بودن امید به زندگی در این شبه جزیره هستند. طبق آمار اطلاعات‌نامه جهان سازمان سیا، ماکائو نه تنها چهارمین سرزمین ثروتمند دنیاست بلکه سریع‌ترین رشد اقتصادی در دنیا را نیز به خود اختصاص داده است. در سال 2014، درآمد حاصل از شرط‌بندی به تنهایی 351.5b پاتاکا(پول رسمی ماکائو) را به خود اختصاص داد و نرخ بیکاری با 1.9 درصد همچنان پایین بود. در سال گذشته نیز در رکود اقتصادی زودگذری، قماربازی 80 درصد تولید ناخالص داخلی را به خود اختصاص داد و بخش قابل توجهی از درآمد دولت از مالیات وضع شده بر قماربازی به‌دست آمد. به گفته چان، «تمام توریست‌هایی که به ماکائو سفر می‌کنند به این کازینوها می‌روند. البته این چیز خوبی‌ست. زیرا از این طریق دولت توانایی رسیدگی به شهروندان را خواهد داشت».

درآمد حاصل از کازینوها صرف ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان، حقوق بازنشستگی ماهیانه و یارانه نقدی سالانه به تمام شهروندان بالای 65 سال می‌شود. سالمندان همچنین به بیش از 24 انجمن محلی در سراسر شهر دسترسی دارند که در آنجا می‌توانند از اجراهای مختلف لذت ببرند، با دیگران معاشرت کنند، ناهار بخورند، بازی کنند و یا به سفرهای کوتاه برنامه‌ریزی‌شده بروند.

چنین هزینه‌هایی تقریباً هماهنگ با نتایج گزارش کیفیت زندگی از سال 2007 تا 2012 در ماکائوست. در 12 نظرسنجی عمومی که در مقیاسی وسیع توسط تیمی از محققان دانشگاه سَنت جوزف ماکائو انجام شد، بیش از 90 درصد پاسخ‌دهندگان اظهار شادی و رضایت از زندگی خود کردند. عوامل مؤثر عبارتند از، هوای پاکیزه، سیستم آموزش و پرورش بسیار خوب، دسترسی آسان به مراقبت‌های بهداشتی و اقتصاد قوی.

جامعه بیش از آنچه تصور کنید حائز اهمیت است
فرهنگ چینی‌ها یکی دیگر از عوامل دخیل در طول عمر ماکائویی‌هاست که البته اندازه‌گیری آن غیرممکن است. در میان سنت‌های غیرملموس چینی‌ها، روابط خانوادگی و اجتماعی مهم‌ترین سنت آنها به‌شمار می‌رود. افراد خانواده‌های چند نسلی در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند و سالمندان به ندرت به خانه سالمندان فرستاده می‌شود.

به گفته دکتر زِنگ، رئیس مرکز تحقیقاتی آموزش بهداشت و درمان کالج پرستاری کیانگ وو، «ماکائویی‌ها بر سازگاری روابط خانوادگی تأکید دارند، آنها اغلب هر روز صبح، چای را با یکدیگر صرف می‌کنند. اگر جدا از هم زندگی کنند نیز رسم است که حداقل هفته‌ای یک‌بار با یکدیگر دیمسوم(نوعی غذای چینی) بخورند».

در حالی که اکثر افراد در کنار خانواده‌هایشان زندگی می‌کنند اما آنها از معاشرت با همسایه‌های خود نیز لذت می‌برند. موئی 66ساله که در کولوآن متولد شده و اکنون نیز در آنجا زندگی می‌کند می‌گوید: «همسایه‌های ما دوستان مادام‌العمر ما هستند که آنها را از زمان کودکی می‌شناسیم. زندگی ما بسیار ساده است ولی من معتقدم که شادی کلید طول عمر است».

عمر طولانی به معنای احساس خوشی با چیزهای کوچک است

همسر آقای چان هنوز در دهه 80 عمر خود است. او می‌گوید: «ما زندگی ساده‌ای داریم، من نیز غذاهای ساده‌ای می‌خورم. معمولاً سبزیجات بخارپز، کمی برنج، ماهی و مقدار خیلی کمی گوشت قرمز». صبحانه معمول او شامل نان تست به همراه قهوه یا چای است و او مشتاقانه انتظار آخر هفته‌ها را می‌کشد تا به‌همراه فرزندانش دیمسوم بخورد و روز را با آنها بگذراند. او هر روز دست‌بند ظریفی از سنگ یشم که هدیه دخترش است را دستش می‌کند و به گفته او این دست‌بند به او احساس آرامش می‌دهد.

خانم چان بیشتر دوران جوانی خود را وقف مراقبت از فرزندانش و سپس 10 نوه‌اش کرده است. اکنون نوه‌های نوجوان و جوان او مثل سابق به مراقبت نیاز ندارند بنابراین او اغلب اوقات با دوستان دوران بچگی‌اش در کنار آب، ماهجونگ(یکی از معروف‌ترین بازی‌ها در کشور چین) بازی می‌کند. او تقریباً هر شب با همسرش در اسکله قدم می‌زند یا روی نیمکتی در پارک می‌نشینند و از منظره لذت می‌برند.

آقای چان می‌گوید: «باید چشم‌پوشی کرد و خوشبین بود. اگر هنوز ازدواج نکرده‌اید، همدمی برای خود پیدا کنید تا با او صحبت و بحث کنید. عامل کلیدی دیگر دوش آب داغ است. اگر دوش آب سرد بگیرید، مریض می‌شوید. به همین سادگی».

این سبک زندگی ساده و آرام در کل روستای کولوآن وجود دارد. مجبور نیستید همواره عجله داشته باشید و اسیر تکنولوژی باشید. در این روستا حداقل تا امروز هیچ آسمان‌خراشی وجود ندارد. پارک‌هایی مانند Luis de Camoes Garden در شبه‌جزیره اصلی صبح‌ها بسیار پر جنب و جوش هستند و زنان زیادی در آن به تمرین تای‌چی و یا رقص گروهی می‌پردازند. در طرف دیگر پارک، مردان در حال بازی شطرنج، خواندن روزنامه و یا قدم زدن با پرنده‌های قفسی‌شان هستند.
شاید این نتایج علمی نباشند، اما با ترکیبی از غذاهای ساده، معاشرت با دیگران، پایبندی به ارزش‌های خانوادگی و بازی فراوان می‌توانید از اکسیر طول عمر ماکائو در زندگی خود بهره ببرید.

نوشته راز طول عمر چینی‌ها اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.