ویزای الکترونیکی هندوستان از زمان شروع به کارش در سال 2014، بسته به تعداد کشورهای مجاز دریافت این نوع ویزا، نقاط ورودی موجود، انواع متفاوت اقامت ها یا حتی قیمتش، سیر تکاملی داشته است. اکنون هندوستان در نظر دارد تا تعداد کشورهای مجاز برای گرفتن ویزای الکترونیکی را افزایش دهد. اگر می خواهید هوشمندانه سفر کنید، با ادامه مطلب با ما همراه باشید.

زمانیکه یکی از رسانه های محلی از آقای شری الفون کانانتانام، وزیر گردشگری هند، در این رابطه سوال پرسید، جواب گرفت که “ما خواهان ویزای الکترونیکی بلند مدت، مانند ایالات متحده هستیم. ویزایی که ورود چند گانه و اقامت طولانی تر داشته باشد، اخذش راحت تر است. در حال حاضر ما در حال بررسی این موضوع با وزارت کشور هستیم. ویزای الکترونیک باید مانند کشورهایی نظیر ایالات متحده، در دسترس تر و برای سفرهای طولانی تری باشند. این امر کار را برای گردشگر راحت تر می کند و هند را به عنوان مقصد گردشگری در دسترس تری معرفی خواهد کرد.”

آمار وزارت گردشگری نشان می دهد که هند در سال 2017 پذیرای 10.2 میلیون گردشگر خارجی بوده است که در مقایسه با سال 2016، 15.6 درصد افزایش داشته است. تعداد گردشگرانی که از ویزای الکترونیک استفاده می کنند به 1.7 میلیون نفر رسیده است که تا 57.2 درصد بیشتر از سال 2016 بوده است. همچنین، این آمار بیانگر این مسئله هستند که هند در طی سه سال گذشته، سهمش را در بسیاری از بازارهای منبع، علی الخصوص فرانسه، از دست داده است.
شایان ذکر است که ویزای الکترونیکی هند برای تعداد زیادی از کشورها، برای ورود به یکی از 26 فرودگاه و 5 اسکله دریایی و خروج از تمامی پست های کنترل مهاجرتی قانونی هند، قابل دسترسی است. برای گرفتن این نوع ویزا می توانید تا دوبار در سال و حداقل 4 هفته زودتر و حداکثر 120 روز قبل از سفرتان، درخواست صدور ویزا بدهید. با داشتن این ویزا می توانید حداکثر 60 روز در هند بمانید و طی 60 روز از اولین ورودتان، دو ورود (برای گردشگری و تجارت) یا سه ورود (برای گردشگری پزشکی) به کشور داشته باشید. هزینه ی ویزای الکترونیکی، بسته به ملیت و کشورتان، 0 دلار، 25 دلار، 80 دلار (به خصوص برای فرانسوی ها) و 100 دلار به اضافه ی 2.5 درصد مالیات بانکی قیمت ویزای الکترونیکی خواهد بود.

*نالاندا ، بیهار
با اینکه در حال حاضر تبدیل به مخروبه شده است ، ولی نالاندا در گذشته ( از 700 سال قبل از میلاد مسیح تا سال 1200 میلادی ) از مراکز آموزشی مترقّی دوران خود به حساب می آمده و دانش آموزان و پژوهشگران زیادی را از سر تا سر شبه قاره و حتّی از دوردست هایی مانند ؛ تبت ، چین ، کره و آسیای مرکزی به خود جذب می کرده است.

*مجموعه معابد ویتالا ، همپی ، کارناتاکا

*معبد خورشید کونارک ، اوریسا

*صومعه تاوانگ ، آروناچال پرادش

*مسجد مکّه ، حیدر آباد ، تلنگانا

*کاخ هوا محل ، جیپور ، راجستان

*تاج محل ، آگرا ، اوتار پرادش
تاج محل نه تنها یکی از شناخته شده ترین بنا های تاریخ هند و یکی از محل های میراث جهانی یونسکو بلکه یکی از عجایب هفتگانه جهان نیز به شمار می آید. ساخته شده در سال 1632 و به دستور شاه جهان ، پادشاه گورکانی ، این بنا به عنوان آرامگاهی برای همسرش ممتاز محل در نظر گرفته شد و امروزه تاج محل را به نمادی جهانی از عشق تبدیل کرده است.

* رانی کی واو

*معبد بریهادیسوارار ، تانجاوور ، تامیل نادو
این پرستشگاه مشهور که در سال 1010 قبل از میلاد مسیح و در شهر تاریخی تانجاوور بنا شده ، به خدای دین بودا ، شیوا ، اختصاص داده شده است و از مراکز میراث جهانی یونسکو به شمار می رود.

*قطب مینار ، دهلی

تجربه خوردن غذای سیک ها در آمریستار

چای مخصوص در آسام

غذا خوردن مانند اشراف زاده ها در جایپور

لذت بردن از غذا در بنگالورو
سفر به شهر کارناتاکا در طی برگزاری فستیوال سالانه «گانش اوستاو» (Ganesh Utsav) شما را بیشتر با جنبه سنتی و فرهنگی این شهر توسعه یافته و مدرن آشنا خواهد کرد. این فستیوال که 11 روز ادامه دارد به خاطر تولد خدای هندی «گانش» که سری شبیه فیل دارد و سالانه هزارن نفر از مردم محلی را به خود جلب می کند برگزار می شود. در این فستیوال، پایکوبی، اجرای نمایش و اجرای کنسرت توسط خوانندگان مشهور در خیابان ها و جایگاه های موقتی در جریان است. بت های گانش که با رنگ های روشن رنگ آمیزی شده اند و از گل ساخته شده اند در همه جا یافت می شوند و گزینه های غذایی موجود در فستیوال نیز بسیار متنوع هستند. یکی از غذاهایی که در این فستیوال نباید از دست بدهید «دوسای» نام دارد که از آرد برنج همراه با سبزیجات تند و یا گوشت تشکیل می شود. از دیگر غذاهای این فستیوال بزرگ می توان به اسنک های سرخ شده با ترشی آناناس، پودینگ میوه پخته شیرین با شکر زرد و غذایی شبیه آبگوشت با ترکیب سبزیجات و با اضافه کردن تمر هندی اشاره کرد. بهترین زمان برای سفر به این منطقه نیز فصل تابستان است که دمای هوا بسیار مطبوع بوده و بعد از آن بارش باران شروع خواهد شد.

وقتی غذای هندی را در کشورهای دیگر سفارش می دهید، نان سیر، بریانی، مرغ چرب و دال همیشه موجود است.
اما هنگامی که به هند سفر می کنید، انتظار نداشته باشید شبیه منوی معمول رستوران ها باشد. در این کشور پهناور 29 ایالت وجود دارد که هر یک اقلیم و سنت های خاص خود را دارد.
100 مایل در هر جهت حرکت کنید و خواهید دید که مذهب، زبان و عادات غذایی کاملا متفاوت اند.
تجربیات غذایی بسته به محیط و اقلیم، الگوهای تاریخی مهاجرت، چاشنی ها، مسیرهای تجاری ، حاکمان و مذهب تفاوت می کند.
در نقاط شمالی، انواع نان و کباب تنوری و در جنوب، ماهی با ادویه کاری و نارگیل شیرین و برنج پیدا می کنید.

شمال هند

ایالت هایی شمالی مثل پانجاب، هاریانا، اوتاراخند و ایالت های تحت اداره ی هندِ جامو و کشمیر شدیدا تحت تاثیر تاریخ و عوارض و اقلیم منطقه قرار دارند.
اینجا جایی است که با هیمالیای عظیم و زمین های پست رسوبی حاصلخیز در کنار رودخانه ی گنگ که برای قرن ها ظرف غذای هند نامیده می شد مواجه می شوید.
پالاش میترا، آشپز رستورانی در هنگ کنگ می گوید: “هیمالیا تاثیر بزرگی بر شمال هند گذاشته است. کوهستان ها اقلیمی معتدل، خشک و کم رطوبت تر نسبت به کلکته و بمبئی ایجاد کرده اند. بعلاوه، مناظر پر از تپه ها و دره هاست. اگر به سمت مرزهای پانجاب حرکت کنید، دشت های عظیمی را مشاهده خواهید کرد.”
میترا که در غرب هند بزرگ شده و اوایل حرفه ی خود را در شمال هند گذرانده، می گوید اقلیم این منطقه روی فراوانی مواد خاصی مثل آرد، برنج، ذرت، لبنیات، دانه ی خردل، میوه های خشک، پسته، بادام، زعفران، زردچوبه و زیره تاثیرگذار است.
سبک غذایی این بخش از هند را می توان روستایی و با تاکید بر فصول سال دانست. “اگرچه عرضه ی غذا بسادگی انجام می گیرد، اما می توان آن را تجلیلی از غذا و جشن گرفتن طعم ها، فصول، نعمات طبیعت و معنویت دانست.”

تاثیر بزرگ دیگر بر سبک غذایی منطقه را می توان به مهاجران، بازرگانان و فاتحان نسبت داد. چنگیز خان، اسکندر مقدونی، نادرشاه، امیر تیمور و بسیاری دیگر از فاتحان بنام جهانی از شمال هند گذر کرده اند.
“تنوع فرهنگ غذایی بازتاب دهنده ی موج های زیاد مهاجرت از مغولستان، ایران، ترکیه، آفریقا و دیگر نواحی است. مردم به آنجا رفته و ساکن می شدند. سنت های خود را نیز با خود می بردند و به دایره ی وسیع غذاهای بومی در شمال اضافه می کردند. بطور مثال امپراتوری مغول که در قرن های 16 و 17 حکمرانی می کرد، تغذیه ای بر پایه ی پروتئین های شیر مثل پنیر، کره و ماست داشتند.”
البته در داخل نواحی شمالی، تفاوت های چشمگیری بین سنت های غذایی وجود دارد. به گفته ی میترا، در پانجاب غذاهایی مثل گوشت بره، کباب، مرغ و گوشت سیخی در تنور پخته می شود.
میترا جدای از غذاهای تنوری، آرمیتساری ماهی رودخانه ای که در خمیر نخود پوشانده و سرخ می شود و با چاشنی های مختلف سرو می شود را پیشنهاد می کند.
وی همچنین سارسون دا ساگ و ماکی کی روتی را توصیه می کند. برای تهیه ی این غذا، خمیر آرد ذرت را داخل فر می پزند، سپس بهمراه سبزیجاتی مثل خردل، اسفناج و دیگر سبزیجات برگ دار سرخ می کنند و در کنار پیاز و کره سرو می کنند.
“غذای پانجابی گوشتی تر است و آنها از ماست برای شیرین و نازک کردن گوشت در غذاهایی مثل مرغ استفاده می کنند.”

نقشه ی تنوع غذایی در نواحی مختلف هند

“مردم در هیماچال و هاریانا به مقدار زیاد سبزیجات، ماهی و غذاهای مانند آن استفاده می کنند. اما رایج ترین چیزی که بین آنها وجود دارد مصرف لبنیات است. همه ی آنها مصرف می کنند اما به شیوه های مختلف.”
در مقایسه، در مناطقی مثل کشمیر، تاثیر مسلمانان کاملا مشخص است. یکی از غذاهای قابل ذکر آن روغن جوش است که کوفته ی آرام پز به همراه رازیانه، زنجبیل و راتان جیوت که از پوست درخت تهیه می شود است.
اما در مناطق کوهستانی، تاثیر سنت های تبتی و نپالی وجود دارد که پودینگ، نودل و تاس کباب را عرضه می کند.
میترا می گوید: “جوامع کوهستانی پر از مردم بسیار مهربان و فروتن است. مکان هایی که روح را جلا می دهند. تغذیه ای هم برای روح و هم بدن است.”
در شمال، زولبیا و رَبری، که با خمیر سرخ شده و شیر غلیظ و ادویه و شکر و آجیل درست می شود را باید حتما امتحان کرد.
می توانید آن را در هر گوشه ی خیابان پیدا کنید، اگرچه میترا می گوید آنهایی که در هاریدوار در شمال هند در ایالت اوتاراخند درست می شوند استثنایی اند. “اگر به کشمیر بروید، باید به دریاچه ی دال رفته و غذای محلی منطقه را امتحان کنید. اجتماع بزرگی از مسلمانان وجود دارد، روغن جوش و همینطور موجی گاد کشمیری را امتحان کنید. شبیه گوشت قیمه شده است که در تابه پخته می شود.”

هند مرکزی
در این بخش که شامل ایالت های یوتار پرادش، مادیا پرادش، چهاتیسگار، بیهار و جرخند می شود، غذاهای فراوانی وجود دارد.
آمیت پمنانی، آشپز حرفه ای که رستورانی در شهر ایندور در مادیا پرادش دارد می گوید:” عموما مردم این ناحیه غذای بی مزه یا تکراری را دوست ندارند. می خواهند غذا پر از ادویه باشد. طعم هر غذا قوی و ترکیبی از تندی، شوری، شیرینی و ترشی بطور یکجاست.”
اقلیم این سرزمین گرم و خشک است، که بخشی از دلیل میل شدید به ادویه است. بطور مثال، فلفل تند قرمز چیلی، بدن را خنک نگه می دارد و اجزای آنتی میکروب بعضی ادویه ها می توانند از فاسد شدن سریع غذا در گرما جلوگیری کنند.
پمنانی میگوید تاثیر امپراتوری مغول که در اوایل قرن 16 تا اواسط قرن 19 در این ناحیه حکومت می کردند یکی از دلایل شکل گرفتن این سبک آشپزی است.
وی میگوید: ” درحالی که مغول ها از غذاهای گوشتی مثل کباب و بریانی لذت می بردند، هم چنین اجتماع بزرگی از پیروان جین را داریم (یک مذهب هندی باستانی که به جین دارما شناخته می شود) که گیاهخواران سفت و سختی هستند. بعضی حتی مواد غذایی که زیر زمین رشد می کنند مثل پیاز یا سیر را نمی خورند، بجای آن از مقادیر زیادی زیره و سمغ (که معطر است و پس از پختن مزه ی تره فرنگی می دهد) برای طعم دادن به غذا استفاده می کنند.
پمنانی می گوید در لاکناو، مرکز یوتار پرادش، کباب گالوتی را باید امتحان کرد: “تقریبا مثل پاته ی گوشت است. در داستان ها آمده این کباب که در دهان آب می شود توسط آشپزی در دربار مغول برای شاهی بی دندان که نمی توانسته گوشت بجود درست می شده است.”
زادگاه آشپز یعنی ایندور، یکی از معروف ترین محل ها در هند مرکزی برای جستجوی غذای خیابانی است.
دو بازار معروف شهر یعنی چاپان دوکان (به معنای 56 مغازه) و سارافا، مملو از دستفروش هاست.

غذای پایتخت: دهلی

اگر فقط مهلت بازدید از یک شهر را برای غذا خوردن دارید، آن شهر باید دهلی باشد.
پایتخت هندوستان سرشار از نژادها و گروه های قومی هند است که آن را تبدیل به یک تور گردش دورتادور کشور برای سنت های غذایی کرده است.
در کنار مرغ کره زده، پاراتاس، چات و کباب که در دنیا طرفدار دارند، آشپزی در دهلی از سبک های بین المللی مختلف الهام گرفته است.
آنوباف ساپرا، سردبیر سایت اینترنتی غذایی می گوید: “اگر می خواهید غذای تمام مناطق هند را میل کنید، می توانید آن را در اینجا بیابید. صف های پر پیچ و خم و پر سر و صدا در بازارهای چاوری و چاندنی چاوک فرهنگی بسیار غنی از آشپزی را برای عرضه به گردشگران و شهروندان در خود دارد.”
بخش قدیمی دهلی به عنوان مرکز شهر غذای هند شناخته می شود، به همین خاطر ساپرا پیشنهاد می کند جستجوی غذا را از آنجا آغاز کنید.
“خیلی از غذاهای اصلی دهلی را می توان در اینجا یافت، که می توان به بِدمی پوری (نان پف کرده با عدس)، شول کولچه (صبحانه ی محبوب عدس با ادویه ی کاری)، حلوای ناگوری و پایا اشاره کرد. در مسجد جامع و دروازه ی ترکمن، می توانید از نیهاری (تاس کباب آرام پز) در رستوران کالو، از بریانی در رستوران توفیق و یا از مرغ سرخ کرده ی رستوران حسین لذت ببرید.”

پس از بخش قدیمی دهلی، مسافران می توانند سبک غذایی تبتی را مثل پودینگ های مومو در بخش شمالی شهر تست کنند.
ساپرا می گوید: “نزدیک به رودخانه ی یامونا، منطقه ای مسکونی به نام ماجنو کا تیلا هست که به تبت کوچک نیز معروف است. در کوچه های باریک این ناحیه می توان تنوع عظیمی از غذاهای سنتی تبتی را یافت. خیلی بیشتر از رستوران پودینگ های مومو.”
دکه های غذایی و رستوران های محقر زیادی موجود است که خوراک های گوشتی، توکپای مرغ (یک سوپ نودل هیمالیایی) و گوشت سرخ شده ی پر ادویه یا برنج دودی را سرو می کنند.
بخش جنوبی دهلی نیز ارزش بازدید برای ماجراجویی های غذایی را دارد. این بخش که سکونتگاه طیف بزرگی از کارگران مهاجر افغان هست، به نام کابُل کوچک شناخته می شود.
ساپرا می گوید: “صفی از مغازه های تنور دار و رستوران های افغان در این ناحیه موجود است که تعدادی از خوشمزه ترین غذاهای تنوری را سرو می کنند.”

شرق هند

ایالت های شرقی مانند بنگال غربی و اودیشا که در کنار خلیج بنگال واقع هستند، اقلیمی مرطوب با بارش های سیل آسا، رودخانه ها و دریاچه ها دارند.
در نتیجه، کمبودی در سبزیجات، میوه و برنج نیست. بعلاوه، ماهی و ماست در هر وعده ی غذایی موجود است، همانطور که دانه های خردل و کره ی مقوی نیز حضور دارد.
بهترین خوراکی های منطقه که در دکه های خیابانی می توان از آنها لذت برد، شامل دالما (کوفته های عدس مقوی)، ماچر جول (ماهی با گوجه فرنگی و کاری)، پاخالا (برنج کته با انواع ادویه، کشک و لیمو ترش)، بادی چورا (کیک های عدس خشک شده)، الو دوم داهی وادا ( سیب زمینی با ادویه کاری و پودینگ های عدس و ماست)، چاشنی چیلی قرمز و چنا پودای خوشمزه (پنیر محلی کبابی با بادام هندی و کشمش) می باشد.
ساپرا می گوید: “اینجا بسیار شرجی است، به همین خاطر بسیاری از دسرهای خنک و ماست و دوغ را می بینید، که به مردم انرژی می دهد و آب بدن را تامین می کند.”
شاهد تنوع غذایی عجیبی بین ایالت های این ناحیه خواهید بود.
در حالی که غذاهای بنگالی ساده اما پر از طعم های مختلف هستند، غذاهای اوریا با ظرافت و پر ادویه اند.
“من تصور می کنم غذای ایالت اودیشا در هند خیلی دست کم گرفته شده است.”
در شمال، تاثیر زیادی از سنت های غذایی مغولی و چینی را با پودینگ ها و کباب گوشت گوسفند در هر گوشه و کنار می توان شاهد بود.
داخل این ناحیه، سبک غذایی بنگالی را می توان با فاصله لهترین دانست، که بیشتر به خاطر خوراکی های خوشمزه ی خیابانی و دسرهای دوست داشتنی است.
ساپرا می گوید: “تقریبا همه چیز در غذاهای بنگالی در روغن خردل پخته می شود. خردل و همچنین سبزیجات نقش مهمی در غذاهای بنگالی دارد. آنها از هیچ سبزیجاتی نمی گذرند، بنگالی ها معروف به استفاده از تمام قسمت های سبزیجات هستند.”

در میان محبوب ترین غذاهای بنگال غربی، می توان از اسنک های سرخ شده ی باجا نام برد، و همچنین چانا دال (دال ضخیم نخود) که در ادویه ی فراوان پخته می شود.
یکی از خوراکی های همراه بیشتر غذاها که پف کرده و سبک است، لوچی می باشد که نان سرخ شده از آرد سفیدی به نام مایدا است.
ساپرا می گوید: “آشپزی بنگالی چیزهای زیادی برای عرضه به عاشقان غذاهای خیابانی دارد. پوچکاهای خوشمزه که دهان را آب می اندازد (صدف پولکی که پر از آب تمبر هندی، ادویه ی چات ماسالا، سیب زمینی، فلفل چیلی و چاشنی است) لذت زیادی برای هر ذائقه دارد، به همراه گوگنای (خوراکی خیابانی شبیه خورش کاری که با نخود فرنگی های زرد و سفید تهیه می شود) و جالموری (برنج کته با مخلوطی از سبزیجات، آجیل و ادویه جات) را می توان نام برد.
وی همچنین سینگارای تازه (خوراک ترد سرخ شده با سیب زمینی، نخود فرنگی و دیگر سبزیجات)، موقالی پاراتاس (نان سرخ شده با گوشت قرمه و پیاز)، رُل های کاتی (کباب سیخی پر ادویه با نان پاراتا) را برای لذت بردن از شب نشینی با دوستان توصیه می کند.
ساپرا می گوید: “نمی توان از غذاهای بنگالی گفت و از شیرینی جات نام نبرد. بنگالی ها عاضق شیرینی هایشان هستند که واقعا خوشمزه اند.”
او به خوراکی هایی نظیر راسگولا (پودینگ های پر از پنیر و شربت شکری) و راس مالای که شبیه کیک پنیر نرم که از چنا (نوعی پنیر با کشک) درست می شود اشاره می کند.

شمال شرقی هند
در شمال شرقی هند، هشت ایالت خواهر خوانده، آسام، مقالایا، ناگالند، آروناچال، پرادش، مانیپور، میزورام، تریپورا و سیکیم، از بقیه ی کشور مجزا هستند.
بوتان و هیمالیا ناحیه ی شمالی و مرزهای بنگلادش بخش جنوبی را پوشش داده اند.
این ناحیه که بسیار بکر و دورافتاده است، یکی از دست کم گرفته شده ترین نقاط هند در مورد غذاست.
آشپز معروف و صاحب رستوران در آسام، آتول لاکار می گوید: “این ناحیه سرسبز و انبوه، با دشت های بارانی، رودخانه های عمیق و دره هاست و به بهشت می ماند. اینجا بخاطر بارش باران، کشاورزی آسان است. مردم علاقه به زندگی نزدیک با طبیعت دارند… گشتن برای غذا، مزرعه داری و ماهیگیری.”
مقالایا که برای جوامع قبیله ای، ریز اقلیم ها و شالیزارهای انبوه برنج خود معروف است و گفته می شود بیشترین میزان بارش سالیانه در جهان را دارد، غذا در بخشی با بخش دیگر آن تفاوت می کند.
لکار می گوید: “امکان ندارد بتوان بطور کلی گفت زیرا تعداد زیادی جوامع کوچک داریم، 28 مورد تنها در آسام، و همه با سنت های خاص خودشان هستند.”
اما آنها در بعضی ویژگی ها مشترک هستند، بطور خلاصه غذاهای روستایی که از روغن، کشک، شیر و ادویه ها پرهیز می کنند.
می توانید وعده های غذایی پخته شده، گریل شده یا بخارپز شده مثل مرغ و ماهی و گوشت ببینید که با گیاهان بومی و داخل برگ های بامبو پخته می شوند.
لاکار می گوید: “غذاهای سنتی گوشتی اینجا مرغ و گوشت باربکیو شده است، چون اغلب جوامع قبیله ای آن شکارچی هستند. این سبک زندگی در اینجاست.”
دیگر مواد اولیه شامل برگ های بامبو، کدوی سفید، عدس، گیاهان معطر، زنجبیل، سیر، چیلی و بیش از 230 مدل برنج در رنگها و شکل های مختلف است.
وی می گوید: “برنج غذای اصلی این ناحیه است. ما معمولا آن را زیاد و به شکل سنتی، با سبزیجات، گوشت یا ماهی می خوریم. مقادیر زیادی گیاهان معطر مثل گل گاوزبان نیز استفاده می کنیم. این گیاه معمولا با ماهی و گوشت برای طعم دار کردن غذا استفاده می شود.”
لاکار برای امتحان کردن غذا در آسام، باگاجور گاهوری؛ گوشت با برگ های بامبو و برنج چسبناک (برنج بخارپز پیچیده شده داخل برگ پوست موز) را توصیه می کند.
در مقالایا یکی از محبوب ترین غذاها خاسی، گوشت با برنج پخته شده در عصاره ی گوشت به همراه دانه های کنجد، زنجبیل و سیر است.
و در ناگالند، غذای اصلی ناحیه گوشت دودی است که با آخونی، چاشنی بسیار معطر که با سویای غلیظ تهیه می شود مصرف می شود.

غرب هند

در غرب هند، ایالت هایی مثل راجستان و گوجارات در بخش بزرگی از بیابان های خشک قرار گرفته اند که سبزیجات تازه و میوه همیشه در دسترس نیست.
مانیش جاشی، سر آشپز هتلی در یوداپور می گوید: “غذا هم از سبک های زندگی ساکنان جنگ زده ی منطقه و هم در دسترس بودن مواد اولیه در این منطقه ی خشک تاثیر گرفته است. غذایی که بتواند روزهای طولانی ماندگار باشد و بتوان بدون گرم کردن خورد ترجیح داده می شد. نایاب بودن آب و سبزیجات تازه تاثیر زیادی بر آشپزی داشته است.”
مقادیر زیادی حبوبات خشک، لبنیات و کشک، و همینطور نان های گندم و جو خواهید یافت.
این ناحیه همچنین برای خوراکی هایش مثل بیکانری بوجیا (لوبیای ترد با ادویه)، میرچی وادا (چیلی سبز تازه با سیب زمینی ادویه دار) و پیاج کاچوری (خمیر سرخ شده پر از چاشنی با پیاز و ادویه) شناخته شده است.
دیگر غذاهای معروف شامل باجر کی روتی (نان گندم)، چاشنی لاسون کی (خمیر سیر داغ) و ماوا کاچوری (خمیر پف کرده پر از پنیر خامه ای ماوا) از شهر جادپور است.
این ناحیه در طی قرن ها از آسیای غربی و مرکزی مخصوصا جوامع پارسی، عربی و اردو که سال ها در اینجا ساکن بوده اند تاثیر گرفته است.
قابل بذکر است که راجستان یکی از گیاه خوار ترین رژیم های غذایی در بین ایالت ها را دارد و حدود 75% از ساکنان آن گیاه خوارند.
جاشی می گوید: ” محتوای سبک غذایی که از ناحیه ی مروار (ایالت جنوب غربی راجستان) سرچشمه گرفته است، رستوران های مرواری یا کاملا گیاهخواری است که در بسیاری از بخش های راجستان تاسیس شده اند.”
به هر حال، تاثیر زیادی نیز از مردم راجی که شکارچیان ماهری بودند در این منطقه هست.
جاشی در ادامه می گوید: “رژیم غذایی آنها شامل غذاهای گوشتی شامل لال ماس (خورش گوشت گوسفند)، سافِد ماس (گوشت گوسفند با خامه، ماست و میوه های خشک) و خاد خرگوش (خورش گوشت خرگوش) بوده است. بومیان مناطق راجستان همچنین طیف وسیعی از چاشنی های تهیه شده از زردچوبه، سیر، نعنا و گشنیز دارند.”
با حرکت به سمت ساحل غربی، ایالت گوجارات سنت های غذایی مشترکی با راجستان دارد، اگرچه آنها به علت تاثیرات تاریخی از مهاجمان و مهاجران چینی، بیشتر میل به پخت و پز با شکر دارند.
این “جواهر غرب هند”، که در طول خط ساحلی امتداد پیدا کرده، پر از غذای دریایی، چاشنی ها، سبزیجات ترشی و میوه هاست.
در بین غذاهایی که باید تجربه کرد، تالی گوجاراتی که یک دیس از خوراک عدس است، کادی (خورش ماست ترش با سبزیجات قطعه شده)، سبزی (طرفی از سبزیجات مختلف)، برنج باسماتی بخارپز و نان روتی که معمولا در یک دیس نقره ای درخشان سرو می شود.
با تاثیر پذیری از فرهنگ آئین جین، گوجارات ایالتی غنی از گیاهخواری نیز هست، اما غذاها متنوع اند و طعم های شیرینی، تندی و ترشی را با هم ترکیب نموده اند.

جنوب غربی هند

ماهاراشترا، جایی که بمبئی در آن قرار گرفته، در امتداد خط ساحلی است و آب و هوای استوایی آن باعث شده فصول موسمی برای ماه ها باقی بماند. اگرچه بخش های وسیعی نیز از زمین های داخلی و به دور از دریا وجود دارد.
پوشپِش پانت، منتقد غذایی ، تاریخ دان و نویسنده ی هندی، می گوید: “غذاهای طبیعی، غلات و سبزیجات اینجا بسیار متنوع اند. ماهی و غذای دریایی بخشی از رژیم غذایی در کنار دریا هستند در حالی که نان گندم، گوشت گوسفند و سبزیجات فصلی مختلف و حبوبات در بخش های دیگر غالب اند.”
در این ترکیبات، بسیاری سبک های غذایی فرعی نیز وجود دارد، شامل غذای به سبک ناحیه ی ملوان در کُنکان جنوبی، که به خورش های دریایی خود با پایه ی نارگیل به همراه طعم های ترش و آتشین معروف است، و سبک غذایی ویداربا، سبکی پر ادویه که داخل و اطراف شهر ناگپور در بخش مرکزی ماهاراشترا می توان آن را یافت.
ناگپور همچنین محل سبک غذایی پر ادویه ی ساوُجی است که شیوه ی منحصر بفرد بدون گیاه خود را دارد و اغلب شامل گوشت بز، ماهی، پودینگ های عدس، برنج بخارپز و روتی می شود.
پانت می گوید: “تفاوت بزرگی بین سبک های غذایی این ناحیه وجود دارد. هندوها تنها نیستند، براهمنی ها، ماراتایی ها و دیگر نظام های طبقاتی هندو، و همینطور پاراسی ها، مسلمانان، مسیحیان، سیندیس ها، پناهجویان پانجابی و دورگه های انگلیسی هندی همگی اثر خود را بر غذای این منطقه گذاشته اند.”
در بمبئی، در ساحل غربی، فرهنگ غذایی از زمان دور توسط صنعت و موج مهاجران قرن 20 شکل گرفته است.
وی می گوید: “بمبئی روزگاری شهری پر از کارگاه های منسوجات بوده است. به عنوان خانه ی صنعت فیلم سازی و پایتخت اقتصادی کشور شناخته می شده است. هنوز هم بعنوان بندرگاهی مهم، مهاجران را مثل آهنربا جذب می کند. در نتیجه فرهنگ غذایی این شهر مانند دیگی جوشانی است. گوجاراتی پارسی، گوآیی و دیگر شاخه ها و انواع غذاهای جنوب هند اینجا در هم می آمیزند. دیگر هیچ محدودیتی و نسخه ای و ممنوعیتی برای نسل جوان وجود ندارد.”
به گفته ی وی چند مورد از غذاهایی که باید در این شهر امتحان کرد شامل سول کادی (نوشیدنی نارگیل بنفش رنگ)، ماهی کولی وادا (ماهی ادویه دار و سرخ شده)، کول هاپوری موتون راسا (خورش گوشت گوسفند بسیار معطر)، پوران پولی (نان شیرین هندی)، و جونکا باکری (فرنی با آرد نخود) را می توان نام برد.
در قسمت های دیگر این ناحیه، به دنبال کابدی واد (خورش جوجه و نان سرخ شده) از ناحیه ی ملوان، تامبدا راسا و پاندرا راسا (دو خورش گوشت گوسفند متفاوت) از کولهاپور، سومای یا خورش ماهی پومفرت و خرچنگ باشید، که خیلی از اینها به همراه تالی پیث (نان محلی) و شربت کوکوم (آبمیوه ی خنک) سرو می شوند.

گوآ

این ایالت که در ساحل غربی هند واقع است، مقصد محبوب ساحلی در فاصله ی یک ساعته با هواپیما از بمبئی به سمت جنوب است.
جدا از فاصله، سبک آشپزی در اینجا کاملا متمایز است، که بخشی از آن به علت 400 سال مستعمره ی پرتغال و بندرگاه تجاری بودن آن است.
به عنوان ایالتی ساحلی، غذا در گوآ دربردارنده ی مواد اولیه ای مثل غذاهای دریایی، برنج، سیب زمینی، چیلی، سرکه (از پرتغال)، تمبر هندی، کوکوم (نوعی از مانگوستین میوه ی قرمز بومی منطقه)، تیرفال (نوعی دانه ی فلفل)، بادام هندی و نارگیل است.
کاران آناند، سرپرست ارتباطات در یک آزانس مسافرتی می گوید: “پرتغالی ها مسئول آوردن فلفل های چیلی به ساحل گوآ بوده اند، ادویه به طرز برجسته ای در آشپزی این ایالت نقش ایفا می کند. ترشی دیگر طعم برجسته در اینجاست، چه به شکل سرکه، کوکوم یا تمبر هندی باشد.”
وی می گوید غذای گوآیی به دو دسته ی عمده تقسیم می شود: هندو گوآیی (ساراس وات) و کاتولیک گوآیی.
آناند می گوید: “غذاهای هندویی که باید امتحان کرد شامل هومون زیت ( برنج و خورش کاری)، کیسمور (یک نوع سالاد با میگو یا ماهی خشک شده، نارگیل و پیاز) و تونداک (کوفته درست شده با عدس یا باقلا) است.”
غذاهای کاتولیک که باید چشید نیز شامل زاکوتی (آب گوشت سنگین و غلیظ با مرغ یا بره)، چوریس پاو (نان محلی به همراه سوسیس محلی)، سورپوتل (گوشت ادویه دار) و بِبینکا (پودینگ چند لایه که به طور سنتی در جشن هایی مثل کریسمس سرو می شود) است.
بعلاوه، غذاهای محلی مثل ویندالوی گوآیی، خورش ماهی و سوسی پاو را نباید از دست داد.

محل ایالت هایی همچون آندرا پرادش، کارناتاکا، کرالا، تامیل نادو و تلانگانا، مناظر و اقلیم جنوب هند به طرز چشمگیری متفاوت از صخراهای خشک شمال است.
جنوب هند که همچنین به شبه جزیره ی هند شناخته می شود، از غرب توسط دریای عربی و از شرق توسط خلیج بنگال احاطه شده و اقلیمی استوایی را تشکیل داده که میزبان هوای شرجی و فصل های موسمی سنگین است.
در این ناحیه، مجددا مواد اولیه شامل عدس، چیلی خشک شده، نارگیل، تمبر هندی، موز سبز و زنجبیل موجود است که همه به آسانی در آب و هوای استوایی رشد می کنند.
سودیپ میسرا، آشپز هتل می گوید: “غذای جنوب هند شهرتی جهانی دارد، به خصوص غذاهای خوشمزه ای همچون دوساس و وادا (اسنک های سرخ شده ی خوش طعم)، ایدلی (کیک برنج پف کرده) و یوتاپام (پن کیک ضخیم) که معمولا با چاشنی نارگیل و سامبِر (کوفته ی سبزی) سرو می شود.”
اگرچه انتخاب چند غذا نمی تواند برای تنوع این ناحیه عادلانه باشد، اما میسرا توصیه می کند بیسیبِل باس (ظرف برنج و دال با تزئینات کاری و برگ های خردل)، چتیناد مرغ (خورش مرغ ترد شده با ماست به همراه نارگیل)، گوشت گوسفند سرخ شده با فلفل و آپام (پن کیک های تهیه شده از خمیر برنج ورآمده و شیر نارگیل) را امتحان کنید.
همینطور مین مویلی (خورش ماهی و نارگیل) و نیر دوسای لذیذ (نان کرپ توری شکل تهیه شده با خمیر برنج) نیز موجود است.

میسرا می گوید: ” می توانید انتظار طعم هایی قوی داشته باشید، از آنجا که ادویه جات با وفور در اینجا مورد استفاده قرار می گیرند. این ناحیه برای طیف متنوع ادویه های با کیفیت مثل میخک، هل، دارچین، جوز و فلفل شناخته شده است. اما سطح استفاده از ادویه و نحوه ی پختن در هر ایالت تفاوت دارد.”
سبک آشپزی هم چنین از سنت های دارویی باستانی هند نیز تاثی گرفته است.
وی می گوید: “غذای جنوب هند که کاملا سالم در نظر گرفته می شود، حاوی گیاهان خاص و مواد اولیه ای است که بخشی از شیوه ی کل نگر برای بازیابی تندرستی و سرزندگی ذهن و بدن است.”
وقتی بحث روش های آماده سازی به میان می آید، بیشتر غذاها با مصرف بسیار کم روغن پخته یا دودی می شوند، تا اطمینان حاصل شود که سبک باشند و به راحتی هضم بشوند.
یک تور غذایی در ناحیه ممکن است شما را به یودوپی در ایالت کارناتاکا ببرد، تا صبحانه هایی مثل ایدلی و دوساس را تست کنید و یا به چنای، مرکز تامیل نادو ببرد تا سبک آشپزی چتیناد را کشف کنید، که گفته می شود یکی از آتشین ترین سبک ها در هند است.
سبک آشپزی در چِنای شامل کیک های برنج اسفنجی، سامبر، دوساس، چاشنی نارگیل، موتون پالی پالایام (خورش آرام پز با زنجبیل، کوجه فرنگی، چیلی و نارگیل) و مقدیر زیاد برنج است.
میسرا همچنین بازدید از کوژیکوده در کرالا را توصیه می کند که برای مالابار پاراتا (نان لایه ای و پولکی)، چاتی پاتیری (خمیر پر از آجیل و کشمش)، و پاژآم پوری معروف (کلوچه های موزی) شناخته شده است.
یکی از مستعمرات پیشین فرانسوی، پوندی چری، بهشتی از غذاهای ترکیبی است، در حالی که مادورای در تامیل نادو لذیذترین گوشت بره را سرو می کند.
میسرا می گوید: “آندرا پرادش برای غذاهای آتشین خود معروف است و در طرف مقابل، پوندی چری و کرالا ادویه های ملایمی در غذاهایشان مصرف می کنند. لیست تنوع غذایی واقعا بی نهایت است. اما می توانید مطمئن باشید در جنوب هند به مقدار کافی غذا خواهید خورد.”

در ماه گذشته، رستوران هندی جدیدی در بلوک غذا های آسیایی در هی مارکت شهر لندن با نام کافه فارزی اضافه شده است، که تمرکز خود را بر روی گول زدن حس چشایی شما گذاشته است!

” تجربه ی رستوران فارزی ” :
شاید از بعضی از شما با ” فارزی ” آشنا باشید. این کافه یکی از رستوران های زنجیره ای با همین نام است، که بیش از 9 شعبه در سراسر هند و دبی بر پا کرده اند . اولین شعبه ی آن ها در سال 2012 میلادی و توسط کار آفرینی به نام ” زوراوارا کالرا ، Zorawara Kalra ” و با هدف تکامل بخشیدن به غذا های هندی افتتاح شده است.

تجربه ی این رستوران با بدرقه ی گرم دربان آغاز می شود . بعد از ورود، گروهی از کارکنان با خوشرویی شما را به داخل و نشستن بر روی صندلی دعوت می کنند. فضای مرکزی را یک بار با قفسه های بزرگ و بلند پر کرده است ، که با نور پردازی نارنجی رنگ درخشانی تزئین شده است.
میز ها اطراف این بار مربعی شکل چیده شده اند و گوشه های رستوران را هم مبل های راحتی پوشانده اند، که فضا را با یک طبقه ی پایین تر تقسیم می کند. این فضا کم سر و صدا تر است، اما اتمسفر ضعیف تری نسبت به محیط مرکزی داخلی دارد.

” غذا ها و نوشیدنی ها ” :
یکی از نکات مثبت اصلی بازدید از ” کافه فارزی ” ، تجربه ی خوردنی های ” فارزی شده ” می باشد !
ما دو پیش غذا را امتحان کردیم : ذرت بوداده با پنیر ” اودوپی ، Udupi ” ،که یکی از اسنک های محبوب در استان ” کارناکاتا ، Karnakata ” و به خصوص شهر ” اودوپی ” در هند می باشد . این غذا در یک کاسه به همراه توپ هایی از پنیر اودوپی به همراه ادویه ی ” کارام پودی ، Karram Podi ” ،که در آن پودر چیلی نیز وجود دارد سرو می شود.

بعد از این دو، نوبت به بشقابی پر از ” آرانچینی ، Arancini ” رسید ، که یکی از غذا های سنتی سیسیلی ایتالیا به شمار می رود و از توپ هایی از برنج تشکیل شده است، اما خوراکی را که ما واقع امتحان کردیم ” دال وال آرانچینی ” بود، که از دال و گشنیز تشکیل شده است و با ” آچار ، Aachar ” و ” چوتنی ، Chutney ” و ” پاپادوم ، Papadom ” های رول شده ای تزئین می شود این ترکیب مزه ی بسیار شگفت انگیز و غافلگیر کننده ای داشت!

رأی نهایی: این رستوران فضای دلباز و آرامش بخش و پر نوری را برای مشتری های خود تدارک دیده است. کارکنان آن بسیار خوش رفتار می باشند و برای توضیح هر چیزی که از آن ها درباره ی مزه های مختلف غذا ها بپرسید، به اندازه ی کافی برای شما زمان می گذارند. ایده ی غذا های ” فارزی شده ” هم بسیار عالیست، اما در بعضی موارد کاملاً نتیجه ی خوشایندی به همراه ندارد، اما اگر از من بپرسید که آیا دوست دارم که دوباره به آن جا بروم، جواب من قطعاً بلی می باشد !

این هتل در میان جامعه گردشگری، به دلیل خدمات بسیاری که به محیط زیست و مردم منطقه کرده اند بسیار مشهور است.
در اینجا فیلتر های نفوذ معکوس آب، در هر اتاق موجود است. سیستم تصفیه فاضلاب، بسیار مدرن و به روز می باشد و توربین های بادی و ژنراتور ها برق آن را تأمین می کنند. کانتی آنیش، مدیر امور عمومی هتل به ” سی ان ان ترول ” گفت: ” مسافران می توانند در زمانی که از هتل ما بازدید می کنند، در پیشرفت امور اجتماعی ، اقتصادی و عمومی ، نقش داشته باشند و درباره ی تأثیراتی که بر محیط می گذاریم چیزهایی بیاموزند. امروزه ، برای نسل ما، یاد گیری در این زمینه که چگونه می توانیم هر چه قدر هم کوچک، محیط زیست خود را حفظ کنیم لازم است پس بیایید و با بهترین سایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید.

ریشه ی پیدایش این هتل به 90 سال پیش باز می گردد، زمانی که خانواده ی چریان راماپورام مدیر اجرایی و صاحب کنونی هتل زمین های زراعی قهوه را در آن منطقه خریدند. آقای راماپورام در این باره می گوید: ” حدود 30 سال پیش، من و شش خواهر و برادرم تصمیم گرفتیم تا کار خود را از بخش کشاورزی به بخش خدمات انتقال دهیم. ما هم عقیده بودیم که اینجا برای ساخت یک هتل، فضای عالی ای به حساب می آید ، چرا که خودمان هم به بازگشتن و زندگی کردن در کورگ علاقه داشتیم. “

به این منطقه ” اسکاتلند هند ” نیز می گویند. دلیل آن دمای پایین، جنگل های انبوه و تپه های سبز آن است و تفاوت بزرگ آن نیز وجود فیل ها در اطراف جنگل ها می باشد که دائماً در حال رفت و آمد هستند. راماپورام اضافه می کند: ” کورگ بخاطر قهوه و ادویه جات و طبیعت دست نخورده اش منطقه ی بسیار ویژه ای به حساب می آید. وقتی مردم پنجره ی خانه های خود را باز می کنند ، فقط کافی است دست دراز کنند تا بتوانند بوته های قهوه را نوازش بکنند، در این میان برگ های درختان هم وارد اتاق های خانه می شود. این یکی از احساساتی است که ما دوست داریم در مهمان هایمان ایجاد کنیم. “

دوست داران طبیعت در صحنه
هتل ایوالو تلاش های بسیاری می کند که ردپای خود را از طبیعت منطقه پاک کند. راماپورام درباره ی این موضوع می گوید: ” این کار جهانگردی با باطن راستین است و بسیار کاربردی می باشد. سه هنر در این حیطه وجود دارند: یکی کم کردن زباله، یکی استفاده ی مجدد از هر چیزی که باقی مانده است و سومی هم بازیافت. “

به راستی این هتل ، هر سه این نکات را با دقّت رعایت می کند.
آن ها استفاده از بطری های پلاستیکی را ممنوع کرده اند ، در هر اتاق فیلتر آب به شیر ها نصب کرده اند ، از انرژی های تجدید پذیر استفاده می کنند و بازیافت برای همه اجباریست. با این شیوه ی منظمی ای که پیش می برند ، راماپورام تخمین زده است که در هر سه ملک این هتل ، سالانه 200 هزار بطری پلاستیکی صرفه جویی می شود.
مدیریت سیستم فاضلاب های جامد آن ها نیز چشمگیر است. تیم فعّال در این زمینه حدوداً 150 کیلو گرم از زباله های جامد آشپزخانه را تبدیل به بیوگاز می کنند که بعداً این انبوه پسمانده به عنوان کود باغبانی به کار می روند. راماپورام می گوید : ” در مورد مسئله حفظ محیط زیست باید این نکته را متذکر شد که همیشه جای پیشرفت و ترقی وجود دارد. ما به پایین آوردن و کاربردی کردن زباله های خود ادامه خواهیم داد. امیدواریم که مهمانان این تلاش های ما را بینند و وقتی که به خانه های خود باز می گردند ، در مورد زباله و اینکه چه کارهایی با آن می توان کرد، اطلاعات بیشتری کسب کرده باشند. “

در گوشه و کنار این کلبه
این ملک بزرگ شامل چهار نوع مختلف از خانه ها و کلبه های روستایی می باشد. طراحی معماری سنتّی سبک کوداوا ی این خانه ها ، خلاقیت مهندسان منطقه را با تزیینات سنگ و چوب قوّت بخشیده است.
راماپورام اشاره می کند : ” شما فرهنگ کوداوایی را هیچ جای دیگر پیدا نخواهید کرد. حدود 7 کیلومتری داخل جنگل شما به روستایی خواهید رسید. در آن جا داستان ها و ماجرا های فراوانی وجود دارد. یکی از این داستان ها در مورد پزشک قبیله است که در همانجا زندگی می کند و مردم از تمام شهر ها و روستا های منطقه برای یافتن دارو و درمان به پیش او می روند. ” در ساخت کلبه های هتل به احتمال زیاد از این قبیله های قدیمی الگو هایی گرفته شده است ولی بسیاری از عناصر تسلّی بخش مدرن هم در آن ها به کار رفته است. چه بخواهید در خانه های ییلاقی ” سوسن سفید (Lily) ” ساکن شوید و چه بخواهید ویلا های استخردار ” میراث (Heritage) ” را تجربه کنید ، به تراس های رو باز، استخر های اختصاصی و سقف های توده ای دسترسی خواهید داشت.

تجربه ای اجتماعی
فراتر از تصمیم های سازگار با محیط زیست آن ها، نکته ی مثبت بزرگ دیگر ایوالو کار کردن به طور تقریباً اختصاصی با مردم منطقه می باشد. حدود 60 درصد از نیروی کار هتل مردم منطقه کورگ می باشند که همگی در برنامه های آموزش و آمادگی برای کار این کمپانی شرکت می کنند. برای ترویج ارتباط میان مردم منطقه و میهمانان، هتل برنامه های بازدید از مدرسه، روستا ها، فروشگاه ها و بازار ها را تدارک دیده است.

راماپورام این نکته را اضافه می کند: ” ما با مردم منطقه شریک های بسیار خوبی شده ایم. ما با تأمین کتاب و کیف و کتابخانه مدرسه ها را پشتیبانی می کنیم و همچنین حقوق معلّم های زبان را پرداخت می کنیم. “
در زمانی که آن جا هستید می توانید در فعّالیت های خارج از منزل آن ها نیز شرکت کنید. پیاده روی های روزانه در طبیعت، تماشای پرندگان و تور بازدید از زمین های کشت قهوه، چندین مثال از این برنامه ها می باشد. در آخر آقای راماپورام گفت: ” برای من نقش داشتن در چنین محیط و سیستمی خیلی لذّت بخش است، چرا که بخشی از چیزی می شوید که مردم به خانه های خود باز می گردانند. ما همه قسمتی از این تجربه ی متحوّل کننده هستیم. ”

(در حالی كه به صورت روزافزون علاقه مندان به غذا و خوراكی در سراسر جهان می توانند در مورد غذاهای مورد علاقه شان مانند مرغ تاندوری و یا نان پیلووی شعرهایی بسرایند، دسرهای هندی هنوز (آنچنان كه باید و شاید) موجب برانگیختگی ذوق و شوق مردم جهان نشده است.
اما همانطور كه غذاهای خوشمزه هندی به خاطر ادویه جاتی كه در آنها استفاده می شود، شناخته شده – و به شدت پرطرفدار – هستند، بنابراین دسرهای تهیه شده در این كشور نیز همین حالت را دارند، ‌و اغلب با چاشنی هایی فوق العاده مانند هل و جوز هندی معطر می گردند.
بسیاری از خوراكی های لذتبخش و شیرین هم وجود دارند كه دیدنشان بسیار جذاب است، از ببینكای پیچیده و چند لایه گرفته تا موتوچور لادوی رنگارنگ.
به عنوان یك امتیاز دیگر برای مخاطبان باید به این موضوع اشاره كرد كه دسرهای هندی محدود به یك خوراكی پس از غذا و یا فقط ویژه شام نیستند: بسیاری از غذاهای هندی برای صبحانه میل می شوند،‌ و یا به عنوان یك غذای مختصر (اسنك) در طول سفر مورد استفاده قرار می گیرند.

بنابراین چرا تا به امروز نظر مخاطبان زیادی را به خود جلب نكرده اند؟ سرآشپز اهل شهر بمبئی، فلوید كاردوز، كه مالك كافه دِ بامبِی برِد در نیویورك و همچنین مدیر آشپزخانه رستوران دِ بامبِی كانیتن در خودِ شهر بمبئی می باشد، این موضوع را مرتبط به شكر استفاده شده در این خوراكی ها می داند.
او در این باره می گوید: “دسرهای هندی بسیار شیرین هستند، به طوری كه بسیاری از افراد غیرهندی آنچنان كه باید و شاید از خوردن آنها لذت نمی برند”. اما با در نظر گرفتن این موضوع كه بسیاری از آنها را می توان بدون آرد گندم تهیه كرد، كاردوز پیش بینی می كند كه با مطلع شدن مردم از عدم وجود آرد گندم در این دسرها و یا صرف نظر كردن از خوردن محصولات حیوانی، شهرت این خوراكی ها افزایش خواهد یافت.
او در ادامه افزود: “سرآشپزهای هندی بایستی شروع به اتخاذ رویه ای متفاوت از قبل در خصوص آنها كرده و این دسرها را طوری تهیه كنند كه طرفداران بیشتری از آنها استفاده نمایند. من فكر می كنم كه در صورت تكامل آنها،‌ رشد چشم گیری خواهند داشت و طرفداران زیادی پیدا خواهند كرد”.
اكنون، در ادامه مطلب در مورد شش خوراكی لذت بخش هندی و مورد علاقه كاردوز كه در نقاط مختلف جهان در دسترس هستند، مطالب مفیدی خواهید خواند.
در اقصی نقاط ایران و در شهرها و روستاهای مختلف آن، غذاها و خوراكی های متنوع،‌ بومی و در عین حال دلپذیری تهیه می گردند كه برای آشنایی با آنها می توانید سری به سایت های فعال در حوزه رزرو آنلاین هتل بزنید.
ببینكا

كاردوز در زمان كودكی خود و به هنگام زندگی در شهر بمبئی، به ببنیكا، كه یك كیك غنی شده سفت بوده و به طور سنتی در روزهای تعطیل در منطقه گائو واقع در كشور هند صرف می شده، علاقه مند بوده است. او در این مورد این چنین به خاطر می آورد كه: “خانواده ام آن را می پختند و من هم كه عاشق خوردن آن بودم”.
ریشه این غذا به ساكنان پرتغالی برمی گردد كه در قرن شانزدهم میلادی به گائو قدم گذاشته و دسرهای به سبك كاستارد (فرنی) خود را به آنجا وارد كرده بودند.
موارد اصلی تشكیل دهنده ببنیكا متشكل از یك خمیر تخم مرغ، آرد، جوز هندی و شیر نارگیل است، كه در لایه هایی نازك پخته شده و سپس بین لایه ها به روغنِ كرة آب شده آغشته می شوند.
تهیه این غذا زمان بر است و با افزایش تعداد لایه ها نیازمند كار و دقت بیشتری از طرف آشپز آن است. هفت لایه معمولاً حداقل تعداد لایه های تهیه شده است،‌ اما در برخی از نسخه ها تا 16 لایه نیز تهیه می شود. در هر حالت، شیارهای رنگارنگ روی ببینكا نشان دهنده مهارت های آشپز آن بوده و موجب خوشحالی مصرف كنندگان می گردند.
كاردوز در این باره عنوان نمود كه: “در منطقه گائو، همیشه از این نوع دسر استفاده شده است، اما مصرف آن به طور ویژه در ایام كریسمس بالا می رود”.
در كجا می توانید این دسر را پیدا كنید: جیسس ئه گوس در لیزبون، پرتغال

برخلاف دیگر خوراكی های خوشمزه و شیرین هندی، از منطقه ماهاراشترا و گوجارات پنجره ای متناهی برای امتحان كردن این دسر وجود دارد. كاردوز می گوید: “یك عالمه انبه در هند وجود دارد و این دسر نوعی خوراكی است كه فقط در طول فصل انبه تهیه می گردد”.
دلیل این موضوع بسیار ساده است: پوره ساده پالپ انبه همانند ستاره ای حاضر در این دسر است (در زبان هندی، “آم” به معنی انبه و “راس” به معنی آب است). و در حقیقت، مقاومت در مقابل خوردن كاسه بزرگی پر از انبه با رنگ زیبایی كه دارد، بسیار سخت است.
ممكن است دستورپخت های دیگر از زعفران، شیر و یا پودر شكر برای طعم دهی به پوره استفاده نمایند،‌ اما مهمترین جزء این دسر، نوع درست و صحیح انبه است – نوع آلفونسوی آن كه خیلی نرم و آبدار است، بهترین انتخاب خواهد بود. سپس تركیب میوه، اغلب سرد و با پوره و نان ترد سرخ شده سِرو می گردد.
در كجا می توانید این دسر را پیدا كنید: ثالی این سانیوِیل، كالیفرنیا
حلوای گاجار (هویج)

كیك هویج در مقایسه با این غذای متشكل از هویج های خرد شده كم رنگ تر است، به طوری كه یكی از مشهورترین دسرهای این كشور به شمار می رود. كاردوز در مورد این دسر، كه در اصل ریشه آن در شمال هند است، می گوید: “همسر من بهترین حلوای گاجار را در جهان درست می كند. او همیشه در روز جشن دیوالی این دسر را درست می كند”.
این دسر اغلب به صورت متراكم همراه با هویج های تازه و پسته سبز روشن و یا مغز بادام خرد شده در یك كاسه سِرو می شود.
رمز و راز پشت پرده این خوشمزگی مربوط به پختن هویج ها در شیر و روغن گرفته شده از كره تا زمانی است كه حالتی خامه ای و پودینگ مانند به خود بگیرند. سپس این تركیب با هل سبزرنگ، پسته و بعضی وقت ها كشمش معطر می گردد. كاردوز در این باره افزود: “لذتبخش ترین شیوه خوردن آن اضافه كردن بستنی وانیلی برای خوشمزگی بیشتر آن است”.
در كجا می توانید این دسر را پیدا كنید: خائو گولی در تورنتو، كانادا
شریخند

كاردوز در مورد این دسر، كه اولین بار در قطاری در مسیر دهلی نو به بمبئی آن را خورده، این چنین می گوید كه: “خیلی ساده و خوشمزه است”.
دسر گجراتی بیشتر شبیه به دسر ماست است: متشكل از ماست معطر شده با هل،‌ شكر و زعفران است. زعفران یك رنگ زرد ظریفی را به پودینگ اضافه می نماید، و آن را تبدیل به دسر ماستی شبیه به دیگر دسرها می نماید.
اغلب اوقات با پوره نمكی سِرو می گردد كه خوراك نهایی را به تركیبی شور و شیرین تبدیل می نماید. و در حالی كه این دسر جزء دسرهای مورد علاقه كاردوز است، اما دیر با آن آشنا شده است: “دسرهای هندی بسیار وابسته به منطقه ای هستند كه در آن ریشه دارند، تا قبل از سوار شدنم به آن قطار و خوردن آن دسر، نمی دانستم كه دسر شریخند حتی وجود هم دارد”.
در كجا می توانید این دسر را پیدا كنید: گانپاودر در لندن، بریتانیا
میشتی دوی

این غذا از منطقه غرب بنگال از موادی ساده تهیه می شود كه سود تك تك آنها از مجموعه آن ها به شكل دسر بیشتر است.
فرآیند پخت این دسر با شیر آغاز می گردد، به طوری كه ابتدا آن را جوشانده و سپس به وسیله شكر زرد كه از آب نیشكر و یا شیره درختان خرما بدست می آید، شیرین می گردد. پس از آن، ماست اضافه شده و كل تركیب تا زمان سفت شدن نگهداری می شود.
كاردوز در این باره عنوان كرد كه: “این دسر طعمی شبیه به غذاهای پخته دارد، اما آن را سرد میل می نمایید”. روش سنتی سِرو دسر میشتی دوی در كاسه سفالی یا رُسی، همراه با رشته های روشن زعفران، پسته خرد شده یا حتی گُل های قابل خوردن است كه اغلب بر روی دسر پاشیده می شوند.
كاردوز توضیح می دهد كه: “این غذا كه البته از منظر فنی دسر به حساب می آید را می توانید برای صبحانه و یا نهار میل كنید”. حتی می تواند در كنار یك غذای غیر شیرین یا تند مانند ماهی سِرو گردد.
در كجا می توانید این دسر را پیدا كنید: مانگو پیكل در شیكاگو، ایالت ایلینویس. شركت كاتی رول در نیویورك نیز این دسر را به صورت نوشیدنی ارائه می دهد.
ماتیچور لادو

این توپ های عمیقاً سرخ شده احتمالاً به نان شیرینی های گرد و حلقه ای شباهت داشته باشد، اما با محوریت آرد نخود، از مزه ای عالی برخوردار هستند.
كاردوز در مورد این دسر می گوید كه: “یك دسر موتیچور لادوی خوب بایستی لطیف باشد و به محض اینكه یك گاز از آن گرفتید، باید روی زبانتان بشكند”.
این غذا، كه ریشه آن در شمال كشور هند است، اغلب به آن چاشنی زعفران و یا دانه های خربزه زده می شود و توسط شربت غلیظ شكر شیرین می گردد. این توپ ها همچنین گاه گاهی با رنگ خوراكی نارنجی تركیب می شوند تا زیباتر دیده شوند.
در كجا می توانید این دسر را پیدا كنید: ماسالا ثئوری در سیدنی، استرالیا

“وقتی به طور اتفاقی این عکس را دیدم، بی اختیار گفتم: وای عالیه. پیش خودم فکر کردم: این ساختمان شگفت انگیز، فتوشاپ شده؟ اگر واقعی است، چه کسی این عکس را گرفته است؟ چطور میتوانم به آنجا بروم؟”
اسم این ساختمان هوا محل است و نه تنها واقعی است بلکه دسترسی بسیار آسانی از طریق جیپور در ایالت راجستان دارد. این ساختمان بخاطر وجود 935 پنجره مشبک کاری شده و اندرونی با تهویه سراسری به “کاخ باد” معروف شده است. کاخ هوا محل در سال 1799 و برای توسعه قصر شهر سلطنتی آن دوران، ساخته شده است. این کاخ، پنج طبقه دارد و به سفارش حاکم راجپوت به شکل تاج کریشنا، خدای هندوها و خدایی که این حاکم میپرستید،ساخته شده است. این ساختمان بعنوان محل زندگی استفاده نمیشده و بیشتر برای اطمینان از پنهان بودن بانوان سلطنتی راجپوت ساخته شده است. (از پرده یا حجاب در آن زمان به این منظور استفاده میشده تا زنان سلطنتی از دید عموم مردم پنهان بمانند.) آنها از طریق این پنجره های بیشمار و در عین حال کوچک میتوانستند بدون اینکه دیده شوند از زندگی و خرید و فروشهای بیرون از قصر و همچنین کارهای سلطنتی آگاه شوند و لذت ببرند.
عکاس این عکس کاملا متقارن که بنظر غیرواقعی می رسد ، ویکتور شنگ مدیر هنری در شهر هنگ کنگ است. شنگ جهانگردی است که از ثبت این منظره های الهام بخش از شهرها و فرهنگهای مختلف، واقعا لذت میبرد. تلاش او برای ثبت منظره های بینظیر، در این عکس بی عیب و نقص کاملا مشهود است. اگرچه هدف اصلی کاخ هوا محل دیگر منسوخ شده است ولی نمای بیرونی این کاخ، مکانی بینظیر و خیره کننده باقی مانده است که بُعد مسافت و سختی سفر را ارزشمند میسازد.

دوازده مورد از جاذبه های لذت بخش برای گذراندن تعطیلات

سفر به شهر دهلی به قدری جذابیت دارد که مانند سفر به شهر رم به نظر می رسد، این شهر نیز مانند رم گزینه های بسیار زیادی برای بازدید و تفریح دارد. جاذبه های گردشگری بیشمار تاریخی، فرهنگی و مذهبی در سراسر شهر پراکنده شده اند که نیاز به یک سفری نسبتا طولانی برای تماشای آنها احساس خواهید کرد. یکی دیگر از گزینه های جذاب دهکده غذا و تفریح است که بازدید از آن را بهتر است در اولویت قرار دهید. این دهکده یکی از پر بازدید ترین و قدیمی ترین پارک های تفریحی در شهر دهلی می باشد. بزرگ ترین اسلاید های آبی هند را می توانید در این مجموعه ببینید. گفتنی است که در طول آب و هوای گرم دهلی گردشگران می توانند با بازی های آبی لذت بیشتری ببرند و خنک شوند. افرادی که برقراری ارتباط با مردم محلی را ترجیح می دهند می توانند در این محیط با هندی ها و خلق و خوی آنها آشنا شوند.

آخرین مورد ما تاج محل است که البته قرار گرفتن آن در انتهای فهرست به معنای کمتر اهمیت داشتن آن نیست و کاملاً برعکس. این مقبره سفید مرمرین که در فهرست میراث فرهنگی جهانی یونسکو نیز قرار گرفته در قرن 17 میلادی توسط شاه جهان و به افتخار سومین زنش، ممتاز مهال که در هنگام زایمان کردن درگذشت ساخته شده و ساخت آن در سال 1648 میلادی تکمیل شد. این مقبره در طول سال بیش از 7 میلیون گردشگر را به خود می بیند.

به روستای وادانملی، روستایی کوچک و ساحلی در دامنه های استان چنای می رویم تا با یکی از مارگیرهای شناخته شده این منطقه به نام راجندران ملاقات کنیم. راجندران در حالی که به آرامی مار کبرایی که در دست دارد را روی دست هایش بازی می دهد می گوید: «ما در حال هرس کردن شاخه های بیرون هستیم و صدای لرزشی که این موضوع ایجاد می کند باعث عصبی شدن مارها شده است». سپس در ادامه مار کبری را با استفاده از یک میله فلزی که نوکی قلاب مانند دارد به درون یک کوزه سفالی هدایت می کند.

به جامعه مشارکتی صنعت مارگیران ایرولا می رویم، انجمنی که در سال 1978 در وادانملی ایجاد شده تا به مارگیرها و کسب و کار آن ها در زمینه گرفتن سم این مارها سروسامان دهد. سالانه نزدیک به 50.000 نفر در هند در اثر نیش مارهای سمی جانشان را از دست می دهند و تنها درمان قابل اعتماد برای کسانی که نیش زده شده اند استفاده از پادزهرهای رسمی است که باید به سرعت تزریق شوند. در هند، 6 کمپانی بزرگ نزدیک به 1.5 میلیون دُز پادزهر در طول سال تولید می کند که بخش اعظم آن از زهری که توسط مردم ایرولا از مارها گرفته شده تولید می شود.
راجندران داخل یک گودال شنی که اطراف آن را یک دیوار کوتاه آجری احاطه کرده می پرد و به بقیه هشدار می دهد که بیرون بمانند. یک سقف کاهگلی بلند فضا را از نور شدید خورشید در امان نگه داشته و یک پلتفرم کوچک که از زمین بلند شده و در مرکز گودال قرار دارد دارای یک تخته سیاه است که جزییات مارهایی که در این مرکز نگه داشته می شوند روی آن نقش بسته است. این مرکز در واقع یک مرکز استخراج زهر از مارهای منطقه است.

به خاطر سلامت افراد و همچنین خود مارها، در انجام این کار باید بسیار محتاط و دقیق بود، به خصوص زمانی که تعداد این مارهای سمی زیاد باشد. این مرکز مجوزهایی رسمی برای نگه داشتن حدود 800 مار در آنِ واحد را دارد. راجندران می گوید: «ما هر مار را برای 21 روز اینجا نگه می داریم و در طی این مدت 4 بار زهر آن ها را می گیریم». پس از آن، این مارها در طبیعت رها می شوند و علامت رنگی کوچکی که روی فلس های شکم آن ها، قبل از آزاد کردن نقش می بندد باعث می شود که دیگر به صورت اشتباهی برای استخراج زهر شکار نشوند. به گفته راجندران، این علامت پس از چندین بار پوست اندازی به طور کلی محو می شود.

تاریخچه مردمان ایرولا و تعامل شان با مارهای سمی بسیار رازآلود و ناشناخته است اما بر اساس افسانه های محلی، دیدگاه های این مردم نسبت به مارها با باورهای دینی آن ها ارتباط تنگاتنگی دارد. الهه اصلی مردمان این منطقه یک دوشیزه به نام «کانیاما» است که ارتباط بسیار عمیق و نزدیکی با مار کبرا دارد. بسیاری از مراسم و سنت های این مردم شامل یک موبد است که وارد خلسه شده و مانند یک مار صدای هیس هیس تولید می کند و این مراسم نمادی از روح این الهه مقدس است.

سوسیلا، از زنام محلی ایرولا در مورد تبعیض هایی که در گذشته علیه این مردم صورت گرفته چنین می گوید: «وقتی که به روستا رفتیم ما را با نام های تحقیر آمیز صدا می زدند. با ما رفتار خوبی نمی شد و وقتی که می خواستیم معامله کنیم ما را فریب می دادند». بسیاری از مردمان ایرولا بی سواد بوده و در آسیاب ها و کارخانه های جدا سازی پوسته از برنج استخدام شده و یا مجبور به کارگری در دیگر بخش ها می شدند. سوسیلا در ادامه صحبت هایش با غرور چنین می گوید: «ما می توانیم بسیار سخت و با احتیاط کار کنیم. در پایان روز کاری، ما حتی نوک یک دانه برنج را در طول فرآیند جدا کردن پوسته نمی شکنیم»

علاوه بر این، سازمان بهداشت جهانی توصیه کرده است که پادزهر باید از مارهایی بدست آید که به طور کامل در اسارت زندگی می کنند. این بدان معناست که تقاضا و نیاز به مهارت های مردم ایرولا کاهش خوهد یافت زیرا آن ها در زمینه شکار مارهای وحشی تخصص دارند. راجندران و دیگران نیز ممکن است آخرین نسل از ایرولاهایی باشند که دانشی عمیق و منحصربفرد در مورد این خزندگان دوست داشتنی دارند. بیشتر خانواده های امروزی ایرولا از کودکان خود انتظار دارند که به هر نحوی شده خود را با جریان جامعه کلی هند همراه سازند. به همین دلیل بسیاری از کودکان این قبیله در مدارس ثبت نام کرده و دیگر والدینشان را در شکار مار برای گرفتن زهرشان همراهی نمی کنند. ویتاکر می گوید: « بسیاری از نسل جوان تر حتی از مارها می ترسند».
واژه های کلیدی: مار، زهر مار، سم مار، زهر، هند، سفر به هند، جاذبه های گردشگری هند، مار کبرا

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: تاریخ، معماری و عکاسی
بلیط: بزرگسالان 30 روپیه هند و کودکان 15 روپیه.
ساعات کار: همه روزه از 9:30 صبح تا 5:30 بعد از ظهر
زمان لازم برای بازدید: 1 تا 2 ساعت
درباره سیتی پالاس
سیتی پالاس در سال 1559 توسط ماهارانا یودای میزرا سینگ ساخته شده است. این قصر در ساحل دریاچه پیچولا واقع شده است. سبک معماری این قصر ترکیبی از سبک های معماری اروپایی، قرون وسطایی و چینی است. سیتی پالاس دربردارنده ی 11 قصر است که در دوره های مختلف و توسط حاکمان مختلف ساخته شده-اند. اندازه این قصر حیرت انگیز است و دارای تعداد زیادی حیاط، تراس، ساختمان مجلل، باغهای معلق و موارد دیگر است. تمام جزئیات این قصر مجلل و باشکوه است، معماریش، عتیقه جات داخل قصر و نقاشی های منحصربفردی که به دیوارهایش آویخته اند.
کارهایی که باید در سیتی پالاس انجام دهید
در تور گشت و گذار در سیتی پالاس شرکت کنید.
از موزه سیتی پالاس دیدن کنید (هزینه جداگانه ای باید پرداخت کنید).
از منظره زیبای دریاچه پیچولا که در همان نزدیکسیت، لذت ببرید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: طبیعت، عکاسی
بلیط: هزینه قایق سواری برای بزرگسالان 340 روپیه و برای کودکان 170 روپیه است. قایق سواری هنگام غروب ممکن است 220 روپیه گرانتر باشد.
ساعات کاری: همه روزه تا غروب آفتاب
زمان لازم برای بازدید: 1 تا 2 ساعت
درباره دریاچه پیچولا
دریاچه پیچولا شگفتی ساخت دست بشر دیگری در این شهر است که طبیعت آن را احاطه کرده است، این دریاچه در سال 1362 بعد از میلاد ساخته شده است. راتا یودای سینگ دوم این دریاچه را در قرن 16 گسترش داد. این دریاچه خوش منظره با تپه هایی عظیم، قصرهایی باشکوه، معابد و قات های شستشو احاطه شده است. جزایری که در دریاچه پیچولا هستند، جاذبه های گردشگری متنوعی دارند، بنابراین، هنگامیکه در این دریاچه گردش می کنید، مطمئن خواهید بود ک اوقات خوشی خواهید داشت. منظره غروب خورشید خارق العاده است. گردش با قایق، منظره های جالبی از شهر به شما ارائه می دهد، مخصوصا در موقع غروب و زمانیکه پایین رفتن خورشید را با چشمانتان نظاره می کنید، می توانید ببینید که شهر در حال روشن شدن است. زمانیکه چراغ های شهر روشن می شوند، قصرها فوق العاده بنظر میرسند و دیدن چنین منظره ای از دریاچه عالی خواهد بود.
کارهایی که باید در دریاچه پیچولا انجام دهید
قایق سواری هنگام غروب آفتاب.
چرخیدن در راههای اطراف دریاچه.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: تاریخ، مراسمات ازدواج، عکاسی
بلیط: هزینه تور موزه 75 روپیه، هزینه تور کریستال گالری 500 روپیه و قایق سواری 450 روپیه.
ساعات کاری: همه روزه
زمان لازم برای بازدید: 1 تا 2 ساعت
درباره لیک پالاس
لیک پالاس یا Jag Niwas به عنوان نماد گردشگری اودایپور و مقصدی معروف برای ازدواج، شگفتی در معماری است. این قصر در جزیره Jag Niwas در دریاچه پیچولا قرار دارد و در سال 1764 توسط ماهارانه جاگات سینگ دوم ساخته شده است. بعدها در دهه 1960 این قصر به هتلی لوکس تغییر کاربری داد و در حال حاضر، بخشی از اقامتگاه های لوکس تاج است. این محل خارق العاده در بسیاری از فیلم های هالیوودی و بالیوودی حضور داشت است.
کارهایی که باید در نزدیکی لیک پالاس انجام دهید
غذایی لوکس در یکی از رستورانهای بیشمار این منطقه بخورید.
در دریاچه پیچولا قایق سواری کنید.
از مجموعه میراث تاریخی این منطقه بازدید کنید.
از معبد جاگدیش که در همین نزدیکی دیدن کنید.
از غروب آفتاب در نزدیکی دریاچه فاتح ساگار لذت ببرید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: تاریخ، معماری، عکاسی
بلیط: هزینه 30 دقیقه سواری برای بزرگسالان احتمالا 225 روپیه و برای کودکان 115 روپیه است. هزینه یک ساعت سواری برای بزرگسالان 325 روپیه و برای کودکان 115 روپیه خواهد بود.
ساعات کاری: همه روزه
زمان لازم برای بازدیدک 1 تا 2 ساعت
درباره لیک پالاس گاردن
گفته می شود شاه جهان زمانیکه در سالهای جوانیش به اینجا تبعید شده بود، از جاگماندیر یا لیک پالاس گاردن برای ساخت تاج محل الهام گرفته بوده است. این قصر قدمتی طولانی دارد و یکی از نمادهای دوستی میان مغولها و اجپوتیها بوده است. سازه های تحسین برانگیز این قصر به آن حس و حالی شاهانه داده اند و هر بیننده ای را مشعوف میسازد.
کارهایی که باید در لیک گاردن پالاس انجام دهید
از باغ گل دیدن کنید.
در دریاچه پیچولا قایق سواری کنید.
در رستوران داریخانا، غذاهای راجستانی را امتحان کنید.
از موزه واقع در این مجموعه دیدن کنید.
از سیتی پالاس که در همین نزدیکیست دیدن کنید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: تاریخ، اتوموبیل عکاسی
بلیط: بزرگسالان 250 روپیه و کودکان 150 روپیه
ساعات کاری: همه روزه از 9 صبح تا 9 شب
مدت زمان: 45 دقیقه
درباره موزه ماشین های قدیمی
موزه ماشین رویال وینتیج، بهشتی برای عاشقان موتور و ماشین است و هر گردشگری باید آن را ببیند. این موزه در فوریه 2000 افتتاح شد و از آن زمان تبدیل به یکی از مقاصد گردشگری بسیار محبوب شده است. این موزه میزبان بسیاری از ماشین های قدیمی مشهور، نظیر رولز رویس فانتوم 1934 که در فیلم جیمز باند: اختاپوسی نیز استفاده شده است و بسیاری از مدل های رولز رویس نادر دیگر. فضای آرام و ساکت اینجا یکی دیگر از ویژگیهای مثبت اینجاست.
کارهایی که باید در نزدیکی موزه ماشینهای قدیمی انجام دهید
تالی سنتی راجستان را در گراند هتل امتحان کنید.
تور ماشین های قدیمی.
از گلاب باغ (باغی پر از گلهای رز) که در همین نزدیکیست، دیدن کنید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: تاریخ، معماری، عکاسی
بلیط: 60 روپیه به اضافه 100 روپیه برای دوربین
ساعات کاری: همه روزه از 10 صبح تا 6:30 عصر
مدت زمان لازم برای بازدید: 1 تا 2 ساعت
درباره Bagore Ki Haveli
Bagore Ki Haveli در نزدیکی دریاچه پیچولی واقع شده است. این بنای قرن هجدهمی توسط امیر چاند بادوا، وزیر اعظم دیوان پادشاهی مور، ساخته شده است. هاولی در سال 1878 تبدیل به محل اقامت ماهارانا شاکتی سینگ باگور شد و به خاطر همین باگور کی هاولی نامیده می شود. این بنا سپس به موزه تبدیل شد و حس و حال پادشاهی این بنا حفظ شد. این موزه نمایشگر فرهنگ مور است. عتیقه جات آن شامل وسایلی است که توسط راجپوتها استفاده می شده است، وسایلی مانند جعبه های جواهرات، بادبزن دستی، ظروف مسی و … . ساختمان عظیم این بنا بیش از 100 اتاق دارد و با سبک خاص معماریش، خارق العاده به نظر می رسد. وقتیکه در این بنا هستید، حتما در نمایش هایی که در عصرها برگزار می شوند، شرکت کنید.
کارهایی که باید در باگو کی هاولی انجام دهید
از موزه هاولی دیدن کنید.
از نمایش های رقص محلی و موسیقی بازدید کنید.
در سالن تئاتر به تماشای تئاتر بنشینید.
به تماشای نمایش عروسکی بروید و به داستانهای عامیانه گوش دهید.
غروب زیبای خورشید را مشاهده کنید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: تاریخ، معماری، عکاسی، باغها
بلیط: 10 روپیه برای هندیها و 50 روپیه برای خارجیها.
ساعات کاری: همه روزه از 8 صبح تا 8 شب.
مدت زمان لازم: 45 دقیقه
درباره Saheliyon Ki Bari
Saheliyon Ki Bari (باغ معاشران) که توسط سانگرام سینگ دوم ساخته شد و به عنوان هدیه ای به ملکه و ندیمانش داده شد، محل زیبایی برای بازدید است. این باغ را خود پادشاه طراحی کرد و تلاش داشت تا اینجا را تبدیل به محلی آرام کند تا ملکه و 48 ندیمش بتوانند در آن تمدد اعصاب کنند. این باغ همچنان این کاربرد تمدد اعصابیش را دارد و بسیاری از مردم برای فرار از هرج و مرج شهر به این باغ می آیند.
کارهایی که باید در Saheliyon Ki Bari انجام دهید
در باغ قدم بزنید.
از موزه بازدید کنید.
در رستوران 1559 AD که غذاهای چند ملیتی را طبخ می کند، غذا بخورید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: زیارت، تاریخ، معماری، عکاسی.
بلیط: هزینه ورودی ندارد
ساعات کاری: همه روزه ز 4:15 صبح تا 1 ظهر و از 5:15 عصر تا 8 شب.
مدت زمان لازم: 45 دقیقه
درباره معبد جادگیش
این معبد که در سال 1651 ساخته شده، بزرگترین معبد اودایپور است. تخمین زده شده که 1.5 میلیون روپیه برای ساختن این شگفتی معماری هندو- آریایی صرف شده است. این معبد به لرد ویشنو اختصاص دارد و همچنین، شامل سایر معابدیست که به لرد شیوا، گانش، خدای آفتاب و الهه شاکتی اختصاص دارند. فقط برای نشان دادن دلبستگی مذهبی نباید به اینجا رفت بلکه برای دیدن حجاری های دیواری زیبا، مجسمه های فیلها و معماری فوق العاده نیز به این معبد باید رفت.
کارهایی که باید در نزدیکی معبد جاگدیش انجام دهید
در مجموعه خرید انواع صنایع دستی را خریداری کنید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: خرید، عکاسی، زندگی روستایی
بلیط: 30 روپیه برای هندیها و 50 روپیه برای خارجیها
ساعات کاری: همه روزه از 11 صبح تا 7 شب.
مدت زمان لازم: 2 تا 3 ساعت
درباره Shilpgram
Shilpgram با مساحت 70 جریب در دامنه رشته کوههای آراویلی قرار دارد و یک مجموعه هنر و صنایع دستی روستایی است که برای ترویج هنرها و صنایع دستی سنتی راجستان بنا شده است. این مجموعه فرصت های شغلی زیادی برای هنرمندان روستایی به وجود آورده است و مرکزی برای بسیاری از فستیوال های فرهنگی است که به صورت منظم در اینجا برگزار می شوند. جاذبه دیگر اینجا، آمفی تئاتری روباز است که محلی برای بسیاری از فستیوال های هنری فراهم کرده است. از Shilpgram دیدن کنید تا سادگی زندگی روستایی تجربه کنید، به نمایش های رقص یا هنری بروید و آنچه که دوست دارید بخرید.
کارهایی که باید در Shilpgram انجام دهید
در رستوران شیلپی غذا بخورید.
در مجموعه هنرها و صنایع دستی روستایی خرید کنید.
از دو موزه نزدیک این مجموعه دیدن کنید.
از تئاترها، و نمایش های رقص و هنری در آمفی تئاتر لذت ببرید.
از منطقه حفاظت شده حیات وحش Sajjangarh در همان نزدیکی دیدن کنید.

اطلاعاتی برای بازدیدکنندگان
دلیل شهرت: باغها، معماری، عکاسی.
بلیط: 20 روپیه برای بزرگسالان و 10 روپیه برای کودکان
ساعات کاری: همه روزه از 9 صبح تا 6 بعد از ظهر
مدت زمان لازم: نیم تا یک ساعت
درباره Moti Magri
Moti Magri احترامی شایسته برای یادبود ماهارانا پراتاپ و اسب مورد علاقه اش چتاک است که مجسمه ای برنزی از ماهارانا و اسبش چتاک را در خود جای داده است. این مجسمه بر بالای تپه ای مشرف به دریاچه فاتح ساگار است و ماظری واقعا زیبا، نه تنها از دریاچه های نزدیکش،بلکه از اودایپور به شما پیشکش می کند. از Moti Magri دیدن کنید تا از میراث فوق العاده ی رویدادهایی که به ماهارانا پراتاپ مربوط می شوند، آگاه شوید و مناظر واقعا شگفت انگیز ببینید.
کارهایی که باید در اطراف Moti Magri انجام داد
از موزه Moti Magri دیدن کنید.
از نمایش نور و صدا در هنگام عصر، لذت ببرید.
از باغ سنگ ژاپنی دیدن کنید.
از دریاچه فاتح ساگار و سواروپ ساگار که در همان نزدیکیست بازدید کنید.
سایر جاذبه هایی که در نزدیکی اودایپور واقع شده اند، عبارتند از: Sajjan Garh ( قصر موسم بارندگی)، معبد Kesariyaji، میدان Sukhadia، معبد Neemach Mata و معبد Karni Mata.

یک میلیارد و اندی جمعیت در کشوری پهناور کافی است تا حق بدهیم که آدم ها هند را سرزمین هفتاد و دو ملت بنامند. سرزمینی شکوهمند که در ردیف وسیع ترین کشورهای جهان قرار گرفته و خیلی چیزهایش فقط و فقط منحصر به خودش است. مثلا همان سینمای معروف هند با هنرمندان پرآوازه اش که سال های سال است جایش را ما بین ایرانی ها باز کرده است. سرزمین ساری های خوش آب و رنگ، غذاهای خوشمزه و تند، سنت های عجیب و غریب، معابدی حیرت انگیز و مردمانی سبزه رو که در بین جهانیان در ردیف شادترین و سخت کوش ترین ملت ها قرار می گیرند. هند اما ورای تاریخ و تمدن و فرهنگ جذابش سرزمینی با طبیعتی چشم نواز و خارق العاده است. طبیعتی که شاید تصور دیدنش را جایی در اروپا و یا در گوشه ای از قاره آمریکاداشته باشید اما هند غافلگیرتان می کند و گاهی آنقدر زیباست که بیشتر به یک رویای شیرین می ماند. اینکه هند حتما یک مقصد جذاب برای سفر کردن، دیدن و آموختن است موضوعی اثبات شده است اما اینبار شما را به دیدن جاذبه ای در هند دعوت می کنیم که طبیعت نفس گیر هند را به رختان می کشد و شما را بیش از پیش به سرزمین هفتاد و دو ملت علاقمند می کند.

آبشار جاگ جادویی در قلب هند
مقصدمان ایالت زیبای Karnataka است. پایتان که به این ایالت وسیع رسید یکراست خودتان را به منطقه Shimoga برسانید. از اینجا به بعد چیزی در حدود 100 کیلومتر از این شهر فاصله بگیرید تا به نزدیکی روستای Kodakani برسید.آنچه در ابتدای امر چشمتان را خواهد گرفت جنگل های فشرده سرسبز و شکوهمندی است که از سینه کش کوه ها بالا رفته اند و چشم هر بیننده ای را خیره می کنند.

در میان این حجم از سرسبزی باید راه آبشار جاگ را پیش بگیرید. تابلوها در جای جای مسیر جای گرفته اند و به راحتی مسیر را نشانتان می دهند. البته اتوبوس هایی هم هستند که کارشان آوردن توریست ها به پای آبشار است. اما همینکه به نزدیکی آبشار برسید صدای غرش آبشار جاگ حتما شما را هم در جستجوی این آبشار کنجکاوتر خواهد کرد. آبشار جاگ دومین آبشار مرتفع هند و هفتمین آبشار مرتفع آسیاست و در بین آبشارهای جهان نیز از جایگاه خوبی برخوردار است به گونه ای که در بین آبشارهای جهان رتبه سیزدهم جذاب ترین آبشارها را ازآن خود کرده است. همین که کم کم آبشار را از دور می بینید شماهم در دلتان حتما جاگ را یک معجزه می دانید.

آبشاری مرتفع که از بلندای یک صخره عظیم پایین می آید. آبشاری چشم نوازکه از چهار شاخه تشکیل شده و با شدت تمام خودش را به حوضچه پای آبشار می کوبد و غوغایی به پا می کند. گویی زمین به یکباره فرو رفته و گودالی عمیق پدید آمده و جاگ با تمام شکوه و ابهتش متولد شده است. چشم انداز سرسبز مناطق اطراف آبشار نیز بر شکوهمندی و زیبایی جاگ افزوده و هر چشمی را مسحور این پدیده زیبا می نماید. آبشار جاگ به طور متوسط چیزی بالغ بر 253 متر ارتفاع دارد و همین ارتفاع گاه در اوقات پرآبی آبشار، آن را کمی ترسناک هم جلوه می دهد. Nohkalikai با 335 متر ارتفاع بلندترین آبشار هند است و جایگاه دوم با 253 متر ارتفاع در تصاحب آبشار زیبای جاگ است. Gerusoppe، Joga jalapatha و Jogada gundi نام های دیگر این آبشار سحرآمیز در بین بومیان این منطقه است. جاگ تقریبا 472 متر هم عرض داشته و از چهار شاخه اصلی تشکیل می شود. بومیان اما برای شاخه های این آبشار هم نام های جداگانه ای نهاده اند. Raja، Rani، Roarer و Rocket نام های شاخه های پرآب آبشار جاگ است. شاخه هایی که گاه فرودشان نقطه تولد رنگین کمان های زیبایی است که در قطرات آب پرتاب شده به اطراف منعکس شده اند.

Raja مثل یک ستون محکم از آن بالا به پایین می خزند و 250 متر ارتفاع دارد. Roarer هم با شدت پایین می آید و در قسمتی از صخره که مثل یک فنجان آب است فرود می آید و بعد با یک تغییر زاویه 45 درجه ای به مسیرش ادامه می دهد. آبشار سوم یا همان Rocket درست مثل یک موشک خودش را به پایین می رساند در حالی که آبشار چهارم که Rani نام دارد خیلی آهسته بر روی بدنه صخره سر می خورد. همینکه به آبشار نزدیک می شوید قطرات آب به سمتان هجوم می آورند و طراوت را پیشکشتان می کنند. گاهی اوقات که حجم آب جاگ متعادل تر باشد می توانید در پایین دست این آبشار زیبا تنی به آب بزنید و لذت ببرید.

اما این شاهکار زیبا در دل جنگل های همیشه سبز این منطقه حاصل حرکت رود 128 کیلومتری Sharavati است. رودخانه ای پرآب و تاثیرگذار که سقوط ناگهانی اش از بلندای یک صخره آبشار زیبای جاگ را به وجود آورده است. شاوراتی در مسیر حرکت خودش با یک صخره عظیم 250 متری برخورد می کند. برخوردی که سبب می شود تا رودخانه به چهار شاخه تقسیم شده و از بلندای صخره سقوط کند. یکی از شاخه ها که درست از زیر صخره جاری می شود پرآب تر از باقی شاخه هاست و جلوه زیباتری دارد. شاوراتی با ناز تمام از بلندای صخره پایین می آید و به مسیر طولانی خودش ادامه می دهد و در نهایت در خلیج Honnavar آرام می گیرد. در مسیر رودخانه اما یک سد زیبا بنا شده که Linganmakki نامیده می شود. در کنار این سد هم یک نیروگاه تولید برق ساخته شده است که از سال 1948 برق مورد نیاز نواحی اطراف را تامین می نماید و نشان از اهمیت این رودخانه دارد. رودخانه از سد عبور می کند و در ادامه مسیر جاگ را به وجود می آورد.

آبشار جاگ در تمام فصول سال پرآب نیست و گاهی تنها به آب باریکه می ماند اما همینکه فصل باران های مجنون موسمی فرا می رسد غرش جاگ گوش خیلی ها را کر می کند. بنابراین تا قبل از فرارسیدن فصل بهار آب رودخانه اغلب برای تولید برق در سد جمع آوری می شود و آب بسیار کمی به آبشار می رسد اما با شروع بارش های موسمی بهاره رودخانه به یکباره تغییر وضعیت داده و بسیار پرآب می شود در نتیجه آبشار نیز جان دوباره ای یافته و گاهی تبدیل به آبشاری سهمگین می شود. فاصله ماه های آگوست تا دسامبر و ژوئیه تا سپتامبر بهترین زمان برای بازدید از آبشار است. اداره گردشگری هند اما با ابتکاری جالب یک مسیر پله ای را با 1400 پله آماده کرده است که یکراست شما را به پای آبشار می رساند، آن هم از نمای روبرو. مسیری که قدم به قدم شما را در دره ای فرو می برد. شاید جالب باشد اگر بدانید جاگ در زبان Kannada ، که مختص بومیان این منطقه و شاخه ای از زبان Dravidian است، به معنای سقوط است، البته برخی آن را به معنای مرطوب نیز می دانند!

علاوه بر بازدید از این آبشار زیبا و آب تنی درآن می توانید با گشت و گذار در مناطق اطراف صحنه های نابی را شکار کنید. در برخی از فصول هم می توانید صخره نوردانی را ببینید که از صخره های اطراف مشغول بالا رفتن هستند، اگر دستی بر صخره نوردی دارید حتما باید تجربه بالا رفتن از صخره های آبشار جاگ و صخره های اطراف را هم تجربه کنید. به یاد داشته باشید که حتما یک دوربین عکاسی به همراه داشته باشید و لحظات ماندگارتان در کنار آبشار جاگ را ثبت کنید.

راه های دسترسی به آبشار
قطار، فاصله ایستگاه های قطار تا آبشار جاگ
ایستگاه Talaguppa: 13 کیلومتر
ایستگاه Sagara: 30 کیلومتر
ایستگاه Honnavar: 68 کیلومتر
ایستگاه Bhatkal: 90 کیلومتر
ایستگاه های اتوبوس
ساگارا
سیداپور
آبشار جاگ
فرودگاه، فاصله نزدیک ترین فرودگاه ها تا آبشار جاگ
فرودگاه محلی Hubli: 130 کیلومتر
فرودگاه بین المللی Bengaluru: 340 کیلومتر
فرودگاه بین المللی Mangalore: 200 کیلومتر
فرودگاه Goa: 246 کیلومتر

ماشین شخصی
برای رسیدن به آبشار یکی از مسیرهای پیشنهادی حرکت از بنگالور به شیموگاست. فاصله این دو شهر 280 کیلومتر است. فاصله بین شهر هوبلی و شیموگا 211 کیلومتر، فاصله بین منگالور به شیموگا 190 کیلومتر و فاصله بین میسور و شیموگا 245 کیلومتر است. با رسیدن به شیموگا نیز می توانید از بزرگراه 66 به سمت آبشار حرکت کنید.

تفریحات نزدیک به آبشار
نزدیکترین جاذبه به آبشار جاگ، سد مهم و استراتژیک Linganamakki است. این سد اما علاوه بر تاثیر بسیار مهمش بر تامین آب آشامیدنی و انرژی برق مورد نیاز منطقه از طبیعت و چشم انداز بسیار زیبایی برخوردار است. جنگل ها، کوه ها و تپه های سرسبز منطقه در کنار جزیره های سرسبز بیرون زده از دل آب این سد را به تفرجگاهی بی بدیل تبدیل کرده است. انواع ورزش های مهیج آبی در کنار یک پارک مجهز برای کودکان از امکانات تفریحی رایج در این منطقه است. در این سد زیبا حتما چشمتان به کروکودیل ها و بازی شان با پرندگان ساکن در سد نیز خواهد افتاد.
اگر سری به روستای Honnemaradu در نزدیکی آبشار بزنید می توانید در ساحل رودخانه Sharavathi که به دریاچه طلایی معروف است به قایق سواری بپردازید. اگر هم به دوچرخه سواری علاقمندید می توانید در طبیعت دلچسب این منطقه به همراه یک راهنمای محلی در اطراف دریاچه طلایی به گشت و گذار بپردازید. کمپ زدن، کایاک سواری، پیاده روی در جنگل و کانوسواری از دیگر تفریحات رایج در این روستای زیباست.

شهر کوچک و زیبای Singandur در نزدیکی آبشار هم از دیگر مقاصد جذاب این سفر است. شهری که بیشتر به واسطه معبد باستانی Shri Chowdeshwari شناخته می شود که متعلق به الهه Chowdeshwari است. این شهر زیبا توسط جنگل های سرسبز و سد معروف Linganamakki و رودخانه زیبای Sharavati محاصره شده است و همین امر سبب شده تا طبیعت خارق العاده ای بهم بزند. همه ساله در ماه ژانویه تعداد بسیار زیادی از عبادت کنندگان به سمت معبد این شهر حرکت کرده و به دعا و ستایش می پردازند تا اموالشان را در مقابل سارقین بیمه کنند. آن ها معتقدند که اگر در این معبد باستانی دعا کرده اند هر آنچه از آن ها ربوده شده پیدا خواهدشد و دزد هم به سزای عمل خود خواهدرسید. عبادت کنندگان مراسم عبادی شان را با حمام در رودخانه به پایان می رسانند.

منطقه حفاظت شده Thyvare Koppa از دیگر جاذبه های نزدیک به آبشار است. در این منطقه حفاظت شده می توانید شیرها، ببرها، خرس ها و گوزن ها را از نزدیک ببینید. حیات وحش این منطقه به معنای وافعی کلمه حیرت انگیز است.
قلعه باستانی Kanoor در ناحیه تاریخی Keladi Kote هم یکی دیگر از برنامه های مهیج تورهای اطراف آبشار است که با پیاده روی در میان جنگل ها همراه است.

اما جاگ تنها آبشار این منطقه نیست. اگر به این منطقه سفر کردید فرصت بازدید از آبشار Unchalli را نیز از دست ندهید. یک مسیر پیاده روی شش کیلومتری در اعماق جنگل ها شما را به این آبشار 116 متری زیبا خواهد رساند. این آبشار در دوران استعمار انگلیسی ها حوالی سال 1845 کشف شده و صدای بسیار منحصربفردی را تولید می کند. می توانید از طریق پل های تعبیه شده در اطراف آبشار از نمای نزدیک این آبشار زیبا را در میان انبوه قطرات آب که فضای مه آلودی را ایجاد کرده اند به نظاره بنشینید.

وجود مراکز خرید سنتی و محلی هم سبب شده تا بتوانید علاوه بر گشت و گذار در این منطقه تجربه خرید را نیز کسب کنید. اگر هم قصد اقامت در نزدیکی آبشار را داشته باشید می توانید در هتل های نزدیک آبشار همانند هتل GundiMane، Prakruthi Yatri Nivas، Matthuga و … را برای اقامت در نزدیکی آبشار انتخاب کنید. چادر زدن و برپایی کمپ هم از دیگر روش های رایج اقامت در نزدیکی آبشار است البته نه در فصل باران های موسمی!

منطقه شیموگا، بهشت گمشده
شیموگا با داشتن یک سابقه تاریخی 2000 ساله پر از دیدنی های جذاب است. علاوه بر میراث تاریخی و معابد و قلعه های باستانی اش شیموگا ، طبیعتی بسیار چشم نواز و دلچسب هم دارد. جنگل ها، کوه ها، حیات وحش غنی، رودخانه ها و آبشارهای متعددی که این منطقه را به بهشت گمشده هندی ها مبدل کرده است.

ارتفاعات حیرت انگیز کوداچاری با غروب های افسانه ای، کمپ Sakrebailu که محلی برای تربیت و پرورش فیل ها و بچه فیل هاست، قایق سواری در سد زیبای Tunga Anicut، پناهگاه شیرها و ببرهای Tyavarekoppa با صحنه هایی اعجاب انگیز، منطقه حفاظت شده پرندگان Mandagadde در مجاورت رودخانه تونگا و جنگل های متراکم و سرسبز و پرندگان عجیب و غریب و زیبا، معبد باستانی حیرت انگیز و مرموز Rameshwara و قلعه تاریخی Nagara در کلادی و روستای زیبای Honnemardu که بیشتر به عنوان یک تفرجگاه شناخته می شود تنها بخشی از زیبایی های این ایالت است که در کنار بازدید از آبشار جاگ باید حتما سری به آن ها بزنید.

اگر به غذاهای محلی علاقمندید باید بدانید شهر به شهر هند پر از غذاهای مختلف و متنوع است. در شیموگا اما حتما باید طعم شیرینی های و ترشی های خوشمزه این شهر مثل ترشی انبه و برنج مخصوص شیموگا را بچشید.
هند پر از شگفتی های ناشناخته است. شگفتی هایی که قرار است یک به یک به آن ها سرزده و کشفشان کنیم. قصد سفر به هر کجای ایران و رزرو هتل را داشتید حتما سری به ایران هتل آنلاین بزنید. رزرو صد در صد آنلاین، تضمین کمترین قمیت، کارمزد کنسلی صفر درصد و پوشش نود و نه درصد هتل های ایران از هتل های پایتخت گرفته تا هتل های کیش تنها بخشی از مزایای رزرو آنلاین هتل در ایران هتل آنلاین است.

اگر در این روزها به دنبال سفری خارجی و کم خرج می گردید، در میان مقاصد خاطره انگیز و البته ارزان قیمت، هندوستان گزینه بسیار مناسبی است. کشوری با هزاران هزار جاذبه و رنگ و تجربه های به یادماندی که هر چقدر در آنجا بمانید، باز هم مکانی برای بازدید کردن پیدا می کنید.
یکی از زیباترین شاهکارهای معماری دنیا، در دهلی نو قرار دارد. قطب منار دهلی نو، بلندترین منار آجری شناخته شده در دنیاست که به عنوان پربازدیدترین جاذبه در این شهر به شمار می رود. این منار به عنوان نمادی از نبوغ و خلاقیت هنرمندان است و ما بازدید از آن را به شما پیشنهاد می کنیم.
با ایران هتل آنلاین همراه شویم تا با هم سری به این بنای پر ابهت و استوار بزنیم.

قطب منار دهلی نو یک بنای منحصر به فرد اسلامی است. این منار با مجموعه ای از بناهای تاریخی و با ارزش اطرافش به عنوان یک سایت تاریخی در فهرست آثار جهانی یونسکو به ثبت رسیده اند.
ریزه کاری هایی که در ساخت این بنا به کار رفته است، می تواند ساعت ها گردشگران را مجذوب خود کند.

این منار طول عمری بالای 800 سال دارد. این برج قرمز رنگ ماسه سنگی در اوایل قرن سیزدهم در چند کیلومتری جنوب دهلی در منطقه مهراولی ساخته شد. ارتفاع برج 72.5 و قطر آن از 2.75 در رأس به 14.32 در قسمت پایه می رسد.

این بنا با الهام گرفتن از سبک معماری اسلامی بنا شد و تزئینات دیگری نیز به دست سازندگان آن بر این برج اضافه شد. بر اساس شواهد تاریخی این منار بخشی از مسجد قوه الاسلام بوده که با گذشت سالها بخش های اصلی این عبادتگاه تخریب شده و تنها این منار باقی مانده است.
این مسجد که اولین عبادتگاه مسلمانان دهلی بود در سال 1192 میلادی به دست قطب الدین آیبک احداث شد. سلطان معزالدین محمد غوری دستور ساخت آن را داد. این شخص پادشاه سلسله غوریان بود.
قطب الدین تنها زیرزمین آن را به پایان رساند. جانشین وی، ایلتتمش، سه طبقه دیگر را به آن اضافه کرد و در سال 1368، فیروز شاه تغلق، طبقه پنجم و آخرین طبقه را ساخت.
این توسعه سبک معماری از آیبک تا تغلق کاملاً در قطب منار آشکار است. حتی مواد استفاده شده در ساخت و ساز قطب منار نیز متفاوت است.

این برج دارای 5 طبقه متمایز است که هر کدام با یک بالکن طراح شده اند. سه طبقه اول از ماسه سنگ قرمز ساخته شده و طبقه چهارم و پنجم از سنگ مرمر و ماسه سنگ تشکیل شده است.
در بدنه این منار، یک سری لبه های برآمده ساخته شده است که تیره رنگ هستند و بر روی آنها تزئینات زیبایی به چشم می خورد.

یک کتیبه بر روی دروازه شرقی وجود دارد. یک ستون آهنی 7 متری و بلند در حیاط این مسجد وجود دارد. این ستون آیرون پیلار نام دارد. خرافاتی در خصوص این ستون وجود دارد. مردم محلی می گویند اگر شما در حالی که به پشت ایستاده اید، با دستان خود این ستون را محاصره کنید، آرزوی شما برآورده خواهد شد.
در مورد هدف از ساخت قطب منار نظرات مختلفی وجود دارد. برخی معتقدند که به عنوان یک برج پیروزی برای نشان دادن آغاز حکومت مسلمانان در هند ساخته شده و عده ای دیگر می گویند که به عنوان یک مناره برای دعوت مسلمانان به عبادت است.

در اطراف قطب منار، تعدادی بنای تاریخی و با ارزش وجود دارد. هر کدام از این بناها، ارزش خاص و منحصر به فردی دارند و شامل مسجد قوه الاسلام، دروازه آلای، آیرون پیلار، منار آلای و مقبره ایلتتمش هستند.

منار آلای، یک منار نیمه کاره در نزدیک قطب منار است. علاءالدین، پادشاهی بود که دوست داشت برای نشان دادن قدرت خود مناری دو برابر قطب منار بسازد ولی هیچگاه موفق نشد و این منار به صورت نیمه کاره باقی ماند.

دروازه آلای را نیز علاءالدین ساخت. این دروازه که در حال حاضر سالم است در قسمت جنوبی مسجد قوه الاسلام قرار گرفته است. دروازه ای با رنگ های قرمز و سفید که نوشته هایی با خط نسخ بر روی آن مشاهده می شود.

ایلتتمش که نام داماد قطب الدین آبیک است و از معروف ترین پادشاهان هند می باشد. آرامگاهی نزدیک قطب منار برای خود ساخت. وی مسلمان بود و معماری مقبره او نیز اسلامی است.

آیرون پیلار نیز همانطور که در بالا ذکر شد، یک ستون فلزی و سیاه رنگ است که قدمت آن به قرن چهارم میلادی می رسد. بر روی ستون کتیبه هایی به چشم می خورد که متعلق به دوران امپراتوری گوپتا است. علت ساخت ستون مشخص نیست. ارتفاعی برابر 7 متر دارد. این ستون از آنجا که تاکنون زنگ نزده باعث شگفتی بازدیدکنندگان شده است. به نظر می رسد که ماده ای خاص بر روی فلز و میله این ستون کشیده شده که از زنگ زدگی آن در طی سالها محافظت کرده است.

راه دسترسی به قطب منار
برای رسیدن به قطب منار می توانید از دهلی نو با مترو به این منطقه بیایید. زیرا در مترو ایستگاه ویژه این جاذبه گردشگری وجود دارد. همچنین اتوبوس های گردشگری نیز علاقه مندان را به این مکان می رسانند.
برای بازدید از قطب منار باید ورودی پرداخت کنید و همچنین آوردن دوربین عکاسی و فیلمبرداری نیز هزینه دارد.

زمان مناسب برای بازدید از قطب منار
بهتر است بدانید که هر سال در ماه های اکتبر و نوامبر جشنواره ای با نام فستیوال قطب در این مکان برگزار می شود. از برنامه های این جشنواره آواز و رقص و اجرای موسیقی کلاسیک هند است. می توانید زمان دقیق برگزاری این جشنواره را جستجو کنید و در این تاریخ به بازدید از قطب منار بروید. در صورتی که تمایل داشتید یکی از هتل های اصفهان را رزرو کنید، به سایت ایران هتل آنلاین سری بزنید.

اگر دلتان هوای سفر به یک شهر اروپایی با کوچه هایی پیچ درپیچ، خیابان های سنگ فرش، خانه های رنگی، سقف های سرخ و نارنجی، کلیساهای کوچک و بزرگ، درختان سرسبز و انبوه بناهای تاریخی کرده و یا هوس سفر به سواحل استثنایی مالدیو با آب های شفاف، شن های طلایی،درختان نخل و نارگیل در کنار رستوران ها و کافه های ساحلی و شب های روشن را کرده اید بهتراست کمی دست نگهدارید و کمی از مقاصد معمول فاصله بگیرید. در گوشه شمال غربی هندوستان ایالتی قرار دارد که تمام تصوراتتان از هند را برهم می زند و شما در شهری با معماری باروک با سواحل طلایی غافلگیر می کند. شاید یکی از موهبت های سفر همین باشد، کشف سرزمین های تازه یا کشف یک سرزمین از نو، اینکه در دل مقاصد معمول گاه مقصدی غیرمتعارف را پیداکنیم به اندازه کشف یک سرزمین تازه هیجان انگیز است. گوا همان سرزمینی است که باید بار و بندیل تان را ببندید و از نو کشفش کنید. قصد سفربه هرجای ایران عزیز را داشتید حتما سری به ایران هتل آنلاین بزنید. رزرو آنلاین اغلب هتل های ایران تنها با چند کلیک ساده در آی هو میسراست.

گوا سرزمین شن، آفتاب و ادویه

پانجی

گوای قدیمی

وگاتور (Vagator)

منطقه پوندا
پوندا یکی از مراکز جنوبی ایالت گواست که شهری صنعتی است اما اطراف این شهر را معابد مختلفی قراردارند که بازدید از آن ها بسیار جذاب است. معبد ShriShantadurga که در میان انبوه درختان گرمسیری پنهان شده است در کنار مزرعه Savoi، معابد تاریخی و کهن Shri Mahalsa، Shri Manguesh و Shri Laxmi Narasimha، مجموعه های سنگی Khandepar که در میان جنگل های انبوه در روستایی با همین نام قرار گرفته است و کوچکترین منطقه حفاظت شده گوا که باندلا نامیده می شود همه از جاذبه های گردشگری است که در فواصل چند کیلومتری این منطقه صنعتی قرارگرفته اند.

بازار آنجون
این بازار یکی از بازارهای سنتی منطقه گواست که هیپی های مهاجر به گوا آن را در ابتدا برای فروش دست ساخته هایشان و تامین هزینه های زندگی در روزهای چهارشنبه برپاکردند. بازاری که کم کم رونق گرفت و حالا یکی از بازارهای محبوب گوا با بیش از 500 غرفه برای خرید لوازم و صنایع دستی این ایالت کوچک محسوب می شود و به جز فصل باران های موسمی که برپایی چادرها و غرفه ها در زیر باران کاری دشوار است و موجب تعطیلی بازار می شود در باقی فصول برپاست. حالا علاوه بر محصولات و جواهرات دست ساز، انواع مجسمه ها، ساری های سنتی، ادویه های خوش عطر گوا، غرفه های خالکوبی و طراحی با حنا و … در این بازار شلوغ عرضه می شود. در این بازار می توانید سوغاتی هایی از سراسر هند را از نزدیک ببینید از زنانی که خودشان را از گجرات به این بازار می رسانند تا بازرگانانی که از کشمیر به این بازار رسیده اند. در نزدیکی این بازار نیز کافه های متعددی قرار دارند و اغلب برنامه های اجرای موسیقی زنده نیز به چشم می خورد که طرفداران خاص خود را دارد.

ساحل Mandrem
کیلومترها ساحل تمیز و چشم نواز با شن هایی طلایی که در نزدیکی روستایی ساحلی با همین نام قرار گرفته است که 21 کیلومتری با مرکز ایالت گوا فاصله دارد. اگر به دنبال ساحلی در شمال گوا می گردید ساحل ماندریم یکی از گزینه های پیش روی شماست. این روستا دو ساحل اصلی دارد که به ترتیب Junas و Ashvem نام دارند. Mandrem ساحلی است که به داشتن آب های شفاف شهره است و یکی از زیباترین سواحل شمال گوا به حساب می آید. اما زمانی که فصل باران های موسمی فرامی رسد و بارندگی افزایش می یابد زیبایی این ساحل چند برابر می شود جایی که نهر پرآب روستا خودش را به ساحل می رساند و صحنه های چشم نوازی را خلق می کند. ریزورت های این ساحل و روستای زیبایش نیز زبانزد است. دوچرخه سواری در طبیعت زیبای این روستا و در امتداد ساحل رویایی اش در کنار ورزش های آبی رایج در این ساحل یکی از تورهای محبوب این منطقه است.

ساحل Sinquerim و قلعه Aguada
اگر هنوز هم در مناطق شمالی گوا هستید بهتر است سری به روستای Sinquerim زده و ا ساحل زیبا و جذابش لذت ببرید. اما علاوه بر سواحل آفتابی در نزدیکی این روستا قلعه تاریخی قرار دارد که از قرن هفدهم میلادی به یادگار مانده است و یادگاری از حضور پرتغالی ها است که در برابر هجوم هلندی ها ساخته شده است. قلعه ای با برج و باروهای محافظتی که یک برج فانوس دریایی بلند بالا و تاریخی را در خود جای داده است که قریب به 200 سال قدمت دارد. یک آب انبار قدیمی و بسیار بزرگ که ظرفیت گنجایش 10 میلیون لیتر آب را دارد و در روزگار دور منبع تامین آب مورد نیاز کشتی های پهلو گرفته در این ساحل بوده است.

ساحل Palolem
گوا از دو بخش جنوبی و شمالی تشکیل شده است و در هر دو بخش خود سواحلی چشم نواز دارد. یکی از سواحل جنوبی پرآوازه ایالت گوا ساحل Palolem است. ساحلی کارت پستالی و مواج با شن های نرم و انبوه درختان نخل که در یک خلیج آرام و دنج قرار گرفته است. این خلیج امن یکی از دلچسب ترین و مناسب ترین نقاط گوا برای شناکردن است. سایر ورزش های آب همانند کایاک سواری نیز در این خلیج زیبا و ساحلش بسیار پررونق است. ساحل پر از رستوران های متعدد و متنوع است که برای هر مسافر و گردشگری مناسب است. در نزدیکی این ساخل می توانید در کلاس های یوگا شرکت کنید و یا به یک دوره آموزش آشپزی سر بزنید و یا اینکه با کرایه یک دوچرخه از خطوط زیبای ساحلی لذت ببرید. قایق های کروز هم شما را در گشت و گذار دلچسبتان در سواحل جنوبی گوا همراهی می کنند.

منطقه حفاظت شده پرندگان سلیم علی
گوا در کنار طبیعت دلربا و گرمسیری اش، سواحل آفتابی و شفافش و همچنین بناهای تاریخی و مععماری هنرمندانه اش یکی از غنی ترین گنجینه های حیات وحش نیز هست. دکتر سلیم معزالدین عبد العلی پرنده شناس پرآوازه ای است که اهل گوا است و در تمام هندوستان شناخته شده است. مسئولین حفاظت از جنگل های گورا که در سال 1988 میلادی جزیره Chorao را به عنوان پناهگاه پرندگان اعلام کرده بودند به پاس خدمات ارزشمند این پرنده شناس اهل گوا نام او را بر روی این پناهگاه حیات وحش قرار می دهند. دسترسی به این پناهگاه جذاب با عبور از میان مرداب و تنها با قایق امکان پذیر است. به جز مرغ ماهی خوار سفید و حواصیل ارغوانی شما می توانید پرندگان دیگری همانند مرغ های ماهی خوار رنگارنگ، عقاب ها، کورکورها، دارکوب، آبچلیک، بوجانگای و مرغ مینا را نیز به وفور از نزدیک ببینید. علا.ه بر پرندگان روباه، شغال، تمساح، سمور و ماهی های خالدار از دیگر ساکنین این منطقه حفاظت شده اند. این منطقه یک برج پرنده نگری نیز دارد که تنها با قایق قابل دسترسی است آن هم در صورت مساعد بودن اوضاع رودخانه!

آبشار دودهسگار
زیباترین آبشار ایالت گوا همین آبشار دودهسگار است که با 630 متر ارتفاع دومین آبشار بلند هندوستان نیز به شمار می آید. این آبشار در جنوب شرفی ترین نقطه پناهگاه حیات وحش Bhagwan Mahavir قرار گرفته است و در ماه اکتبر که مصادف با فصل باران های موسمی است به زیباترین و پرآب ترین شکل خود می رسد و به دلیل فشار زیاد آب آنقدر سفید است که درست مثل یک آبشار شیر به نظر می رسد. برای دسترسی به این آبشار باید خودتان را به روستای Kulem برسانید.

تا وقتی دندان دارید، لبخند بزنید، تا وقتی جوان هستید، سفر کنید، طوری زندگی کنید که انگار هیچ فردایی وجود ندارد و هر چیزی که می خواهید جستجو کنید، امروز جستجو کنید و فکر کنید که امروز زندگی شما تا ابد طول می کشد.
اگر این شعار زندگی شماست، هند باید اولین مقصد سفر شما باشد. هندوستان کشوری است که از نظر جغرافیایی بسیار غنی است. دره های سرسبز، بیابان های وسیع، سواحل زیبا و فرهنگ متنوع آن است که سفر به هند را سفری به یاد ماندنی می کند. حتماً باید در طول عمر خود یک بار هم که شده به هند سفر کنید.
پس منتظر چه هستید؟! زمان آن است که ساک خود را جمع کنید و به یک سفر کاوشگرانه بروید. با ایران هتل آنلاین همراه شوید تا بهترین مقاصد گردشگری هند در ادامه معرفی کنیم.
دهلی، جواهر هند
دهلی، پایتخت هند است و در زمینه تاریخ، فرهنگ، طبیعت و غذاهای عجیب و غریب بسیار غنی است. جاذبه های گردشگری برای مسافران این شهر شلوغ و پر جنب و جوش شامل صنایع دستی مختلف، آثار باشکوه باستانی، سالن های نمایش هنری و غذاهای فوق العاده آن است.
تعدادی از جاذبه های گردشگری اصلی این شهر عبارتند از قلعه سرخ، قطب منار، معبد لوتوس، دروازه هند، مسجد جامع، آرامگاه همایون و پارک ملی حیات وحش.
گوا، بهترین مکان برای تفریح و سرگرمی
گوا، یکی از بهترین مقاصد برای گذراندن تعطیلات در هند است که با آب های درخشان، سواحل شنی سفید و درختان نخل شناخته می شود. گوا کوچکترین کشور در سواحل غربی هند است که در فصل های توریستی مملو از مسافران محلی و خارجی می شود. گوا با میراث جهانی در زمینه معماری و کلیساهای شگفت انگیز قدیمی خود معروف است.
آبشارهای بسیار زیبا و سواحل معروف آن مانند کاندولیم، باگا، کالانگوت،آرامبول، مارجیم در شمال گوا و سواحل پالولم، کولوا، پروانه و بولیم در بخش جنوبی گوا بسیار تماشایی هستند.
بمبئی، شهری که در آن نخواهید خوابید
این شهر به عنوان شهری شب زنده دار شناخته می شود. بمبئی مرکز نیروی انسانی هند، مد و فشن و همچنین مرکزی برای تجمع گرایشات مذهبی است. اینجا پرورش دهنده صنعت فیلم سازی هند است و برخی از بزرگترین زاغه های آسیایی در آن قرار دارند. روحیه مردم بمبئی به صورتی است که از کلاب های شبانه و البته سینمای بالیوود بسیار لذت می برند.
جاذبه های اصلی بمبئی عبارتند از: دروازه هند، درگاه حاجی علی، غار و جزیره فیل ها، معبد سیدهیوینایاک، اسل ورلد، غارهای کنهری، برج ساعت، پلانتاریوم، دریانوردی و غیره.

کلکته، شهری جذاب با ذهن هایی خلاق
کلکته به عنوان یک شهر شاد شناخته می شود و سومین شهر بزرگ هند است. این شهر بسیار هنری، فرهنگی و پر از فکر است. خیابان های کلکته زنده، پر سر و صدا و سرشار از زندگی و خلاقیت هستند. کلکته جلوه هایی زیبا از عناصر استعماری قدیم را در خود دارد که با فرهنگ ساکنان شهر، ترکیب زیبایی ایجاد کرده است.

آگرا، سرزمین تاج
آگرا جایگاه مهمی در تاریخ دارد به طوری که این شهر مکان بسیاری از شگفتی های معماری متعلق به دوران مغول است که یکی از مشهورترین آنها تاج محل می باشد.
تاج محل مظهر عشق و دلدادگی و یکی از هفت عجایب جهان است. برای بسیاری از گردشگران، هند مترادف با تاج محل است و این بنا به افزایش گردشگران آگرا کمک شایانی کرده است.
از دیگر جاذبه های موجود در آگرا، قلعه سرخ، باغ مهتاب آگرا، مسجد جامع، فاتح پور سیکری، سیکاندرا، عمارت اکبر بزرگ و غیره می باشند.

امریتسار، ترکیبی از فرهنگ، تاریخ و غذا
امریتسار، مرکز بزرگ تجاری، معنوی و فرهنگی مذهب سیک و محل هارماندیر صاحب که به معبد طلایی معروف است، می باشد. شهر نمادین امریتسار، شخصیت های قهرمان پنجاب را نشان می دهد. اینجا یک مکان توریستی برای بازدید از افسانه های باستانی، آثار تاریخی، مراسم عبادی، بازارهای قدیمی و جشنواره های رنگارنگ در هند است. معابد و موزه های اینجا بسیار تماشایی هستند.

فصل تابستان است و بسیاری از هموطنانمان برای رهایی از دغدغه های زندگی امروزی و البته گرمای طاقت فرسای این روزها، ترجیح می دهند به شهرهای خنک تر سفر کرده و با اقامت در برخی از بهترین هتل های ایران که در شهرهای خنک تر شمالی و جنوبی قرار دارند مدتی را به آرامش بگذرانند. با این وجود، داشتن آرامش در زندگی تنها با سفر به شمال کشور و رزرو هتل در رشت و مازندران و یا شهرهای جنوبی بدست نمی آید. گاهی اوقات برای داشتن یک آرامش تابستانه تنها لازم است چند روز کار را تعطیل کرده و در خانه استراحت کرد یا به جای ماندن در محل کار در ساعات گرم روز برای درآمد بیشتر، به خانه رفته و از یک خواب نیمروز در زیر کولر لذت برد. این فرهنگ زندگی همان چیزی است که در ادامه به جذابیت های آن خواهیم پرداخت.
اوایل سال جاری در یک بعدازظهر گرم به یکی از بازارهای محلی ایالت پنجاب در هند رفته و با مغازه های بسته مواجه شدم. در تلاش برای پیدا کردن یک جفت کفش بودم که آن ها را جایگزین کفش هایی کنم که در سال های اخیر با آن ها در شهرها و بازارهایی شبیه این بازار در منطقه گوآ قدم زده بودم. وقتی در مورد ساعت باز شدن این مغازه ها از دوستم سوال کردم، گفت که باید تا غروب صبر کنم تا مغازه ها باز شوند. بدین ترتیب دریافتم که در گوآ بین ساعت 13 تا 17 بعدازظهر هیچ مغازه ای باز نخواهد بود زیرا در ایالت غربی هند که در کنار دریا واقع شده همه از باور موسوم به «سوسگاد» (susegad) در هنگام صرف ناهار و دور ماندن از گرمای بیرون پیروی می کنند که یک باور عمومی است.

واژه «سوسگاد» که از واژه پرتغالی «سوسگادو» (sossegado) به معنای «آرام» یا «بی صدا» گرفته شده است به دیدگاه مردم گوآ برای آرامش و استراحت باز می گردد که به نظر می رسد در یک آرامش و رضایت همیشگی از زندگی به سر می برند. پری گوز، یک شهروند اهل گوآ که در شهر بنگالورو در ایالت کرناتاکای جنوبی هند زندگی می کند در این باره می گوید: «مانند خود خواب نیمروز، سوسگاد از این درک درونی می آید که نمی توانید و نباید با چیزهای کوچک مربوط به زندگی جنگید، مانند یک بعدازظهر گرم، شرجی و خواب آور تابستانی. بهترین کار این است که همه چیز را تعطیل کرده و مدتی را در سایه گذراند. در غیر این صورت قادر نخواهید بود که از غروب تابستانی خنکی که بدنبال آن می آید لذت ببرید». مانند دیگر شهروندان گوآ، گوز نیز از واژه اسپانیایی «siesta» به معنای خواب نیمروز یا قیلوله به جای واژه پرتغالی «sesta» استفاده می کند.
با این وجود، سوسگاد چیزی فراتر از یک چرت نیمروزی در ساعات گرم بعدازظهر است. شخار وایدیا، یکی از بازاریانی که در گوآ بدنیا آمده و بخش اعظم عمرش را در این شهر گذرانده می گوید: «سوسگاد به معنای زندگی کردن با سرعت پایین است، استفاده بی عجله از زمان شیرین خود در مورد همه چیز، سوال این است، این همه عجله برای چیست؟».
جوآنا لوبو، روزنامه نگاری است که در شمال گوآ بزرگ شده و اکنون در بمبئی زندگی می کند و ارتباط دوران کودکی خود با سبک زندگی مبتنی بر سوسگاد را چنین به یاد می آورد: «یک یکشنبه در کنار خانواده است، استراحت پس از یک ناهار سنگین پر از برنج، ماهی و سبزیجات، حرف زدن در مورد روستا یا بازی با کارت. احساس آرامش یا احساس رضایت از زندگی و دوست داشته شدن است».
رضایت از زندگی، سکوت فیزیکی و آرامش ذهنی چیزهایی بودند که هر بار با شهروندان گوآ صحبت می کردم به آن ها می رسیدم، هم در مورد آن هایی که در این منطقه از هند زندگی می کردند و هم کسانی که از آنجا مهاجرت کرده بودند. در حالی که دیگر شهرهای هند به خاطر سروصدای اتومبیل ها و ترافیک انسانی شان، به شکل بوق های متوالی و بحث های پرتنششان شناخته می شوند، در شهرها و روستاهای ایالت گوآ، صدای گوش نواز ناقوس کلیسا و صدای آرامش بخش زنگ دوچرخه هاست که زمان را به شما یادآور می شود.

با این وجود و به گفته لوبو، فرهنگ سوسگاد به معنای ترویج تنبلی یا بی علاقگی به کار نیست: «به عنوان یک گوآیی که در خارج از این منطقه زندگی می کند یا گوآنی های بمبئی، بزرگ ترین دغدغه و شکایت من این است که این واژه تغییر معنا یافته و طوری ارائه شده که معنای تنبلی و استراحت پیشگی مردم گوآ را به ذهن متبادر می سازد. بعضی اوقات تنها چیزی که برای روح انسان مفید است داشتن یک نوشیدنی خنک و یک خواب نیمروز خوب است. این به معنای تنبلی و کاهلی نیست. این به معنای تصمیم گیری در مورد این که برای چه تلاش کنیم و اینکه از چه چیزی دست بکشیم است و البته داشتن حس تصمیم گیری بین این دو».
کلیشه ها در مورد مناطق و جوامع مختلف در هند شکل گرفته است اما هر کدام از آن ها با کمی دید شک و برتری بزرگ توسط دیگران مورد توجه قرار می گیرند؛ از پنجابی های پرسروصدا و بددهن تا بنگالی های سوء استفاده گر و واپسگرا. اما ایالت گوآ و مردمان آن کلیشه متفاوتی دارند. این ایالت که یکی از کمترین جمعیت های هند را دارد (تنها کمی بیش از 1.5 میلیون نفر) از یک تلفیق دینی شاد و منحصربفرد بین فرهنگ هندو هندی ها و تاثیرات کاتولیک مسیحی پرتغالی سود می برد.
پرتغالی ها اولین بار در سال 1510 به این منطقه از هند آمدند. دلایل آن ها برای آمدن به گوآ بسیار بود اما مهم ترین آن ها را می توان بردن ادویه های ارزشمندی مانند فلفل سیاه و هل سبز به پرتغال و ترویج مسیحیت دانست. چیزی که آن ها در گوآ یافتند برایشان بسیار خوشایند بود: سواحل دست نخورده و جنگل های انبوه و البته یک بندر در دسترس و کارآمد که تجارت دریایی در منطقه را تسهیل می بخشید. بدین ترتیب بود که پرتغالی ها برای بیش از 450 سال در این منطقه از هند حضور داشتند.
تنها در سال 1961 و 14 سال تمام پس از استقلال هند از بریتانیا بود که گوآ توانست از کنترل پرتغالی ها به عنوان یک مستعمره بیرون بیاید. با این وجود، هنوز هم صحبت ساکنان این منطقه در مورد هند و محل زندگی خودشان انگار که دو کشور کاملاً مجزا و مستقل هستند طبیعی است زیرا برخلاف دیگر ایالات هند، بین مردمان و سبک زندگی گوآ با هند و ایالات دیگر آن تفاوت های واضحی وجود دارد. و ردپای فرهنگ سوسگاد تنها یکی از ردپاهای تاثیر پرتغالی ها بر این منطقه از هند است، در ایالتی که روح معتدل و مدیترانه ای در آن موج می زند.

بسیاری از شهروندان گوآیی از نسل های قدیمی تر هنوز هم پاسپورت های پرتغالی داشته و خانه های شخصی در پرتغال دارند. هنوز هم مردم زبان پرتغالی را در گوآ صحبت کرده و می فهمند، در حالی که سبک زندگی مبتنی بر سوسگاد، مذهب کاتولیک مسیحی، غذا، موسیقی و رقص، هنر و معماری این بخش از هند، هنوز هم از تاثیر قابل توجه دوران حکومت پرتغالی ها سخن می گوید.
فرهنگ غذایی این منطقه ترکیبی از غذاهای پرتغالی با مواد غذایی ساحلی مانند نارگیل و فلفل است و حتی نان اسنفجی پائو که در گوآ همه جا دیده می شود نیز هنوز هم از پرتغال وارد می شود. اگر ساعاتی در منطقه فونتاینهاس در پنجاب قدم بزنید که با عنوان محله لاتین گوآ از آن یاد می شود با معماری سنتی پرتغالی در کلیساها و عمارت های آن روبرو خواهید شد. در واقع تعداد بسیار کمی از ساکنان گوآ دست به تغییر معماری و ساختار خانه ها و عمارت های پرتغالی زنده اند و سعی بر این بوده که هنر و معماری سنتی ایالت تا حد امکان حفظ شده و دست نخورده باقی بماند.
وایدیا می گوید که احساس خویشاوندی و ارتباط نزدیک بین گوآ و پرتغال تا به امروز نیز ادامه داشته است: «برخلاف بریتانیایی ها که کنترل کامل و استعمارگرانه منابع هند را در دست گرفتند، پرتغالی ها گوآ را تنها یک مستعمره برای کسب درآمد نمی دیدند؛ در واقع این ایالت را بخشی از پرتغال می دانستند. از این رو مردم گوآ نیز آن ها را از خود می دانستند تا استعمارگرانی خارجی».

در ادامه با خود گفتم که آیا فرهنگ سوسگاد تنها متعلق به مردمان کاتولیک ساکن گوآ است یا خیر زیرا میراٍ پرتغالی در میان گوآیی های کاتولیک بسیار قوی تر است، مردمانی که توسط کشیش های یسوعی پرتغالی به دین مسیحیت گرویده اند. می دانستم که تنها 25 درصد از مردم ساکن این ایالت کاتولیک هستند در حالی که اکثریت جمعیت آن، در حدود 66 درصد، هندو بوده و این موضوع باعث شده بود فکر کنم که شاید تنها آن دسته از گوآیی هایی که به دین مسیحیت گرویده اند به فرهنگ آرامش سوسگاد باورمند هستند. با این وجود با هر کسی که صحبت می کردم بیشتر به اشتباه خودم در این زمینه پی می بردم زیرا هر کسی که در این ایالت به دنیا آمده و یا حتی برای چند سال در آن زندگی کرده بود این فرهنگ را پذیرفته بود.
در واقع، به گفته یک وبلاگ نویس به نام آنورادا گویا که 5 سال پیش و پس از کار در دهلی نو و بنگالوور به گوآ نقل مکان کرده است، فرهنگ سوسگاد مانند آفتاب و دریای ایالت گوآ خود یک جاذبه گردشگری است که بسیاری را از سراسر نقاط کشور به این منطقه می کشاند. او می گوید که در طی 5 سال گذشته، از زمانی که به گوآ نقل مکان کرده، سبک زندگی روزمره او نیز کندتر و آسان تر شده و به شکل زندگی رایج مردم محلی این ایالت درآمده است.
وقتی که سعی کردم به عمق دلایل منحصربفرد بودن فرهنگ سوسگاد در گوآ نفوذ کنم، رفته رفته متوجه شدم که انسجام و همبستگی نزدیک و قوی مردم این منطقه در رواج این سبک زندگی تاثیر قابل توجهی داشته است. البته همه چیز در این فرهنگ با خواب نیمروزه شروع می شود، ضرورتی پذیرفته شده در جامعه ای کشاورز که روزگاری مردمان آن برای کار در مزارع یا صید ماهی و فروش در بازارهای صبحگاهی مجبور به زود بیدار شدن بودند. در کنار کار، آن ها یاد گرفتند که به استراحت نیز اهمیت دهند و بدین ترتیب تعادلی شکل گرفت که به احساس رضایت از زندگی و داشتن آرامش منتهی شد. از این رو حرکت از خواب نیمروز به فرهنگ سوسگاد یک تکامل طبیعی در سبک زندگی مردمان گوآیی بود.
ساکنان این منطقه بر این باورند که گوآ همواره با وفور نعمت و حاصلخیزی طبیعی مورد لطف خداوند بوده است، چیزی که در دیدگاه رضایتمندانه مردم منطقه نسبت به زندگی بی تاثیر نبوده است. ارتباطات اجتماعی هنوز هم در گوآ قوی است و مردم با هم و در کنار هم کشاورزی و برداشت محصولاتشان را انجام می دهند یا برای سفال گذاری سقف ها با نقاشی دیوار خانه ها به شکل گروهی به یکدیگر کمک می کنند.

به باور ساکنان این منطقه، مرزهای روستایی و شهری برای آن ها تنها مفهومی نامی است و باور به مساوات و برابری انسان ها به طور ذاتی در نهاد مردمان این منطقه وجود دارد به طوری که هیچ کسی خود را از همسایه اش بهتر و برتر نمی داند. این باوری است که ریشه در گذشته این منطقه دارد، روزگاری که گوآ خود را منطقه ای متفاوت و منزوی از هند می دانست، نه از لحاظ جغرافیایی بلکه اجتماعی، هندی که تحت تسلط و حکومت بریتانیایی ها بوده و در مقابل پرتغالی ها بر گوآ حکومت می کردند. بدین ترتیب نیاز به انسجام، همبستگی و نزدیک بودن حس می شد، بدون این که به جایگاه اجتماعی یا تمایلات دینی توجهی شود.
همانطور که گویا می گوید: «وقتی که تازه به گوآ آمده اید، مدتی طول می کشد تا به رویکرد سوسگاد آن به زندگی عادت کنید اما وقتی که با ریتم آن هماهنگ شوید، از آن لذت برده و ریتمی خوشایند برای زندگی روزمره شما شکل می گیرد».

تاج محل مانند بسیاری دیگر از جاذبه های بسیار معروف دنیا، دارد با معضل گردشگر بیش از اندازه دست و پنجه نرم می کند. با این وجود، آخرین راه حل برای مدیریت این حجم از شلوغی در این تمثال هندی بیشتر بر گرامیداشت زیبایی محل توجه دارد تا کنترل شلوغی. برای رزرو هتل در مشهد به وبسایت ایران هتل آنلاین بروید و با رزرو هتل مدینه الرضا مشهد، سفری به یاد ماندنی را تجربه کنید.
مقامات محلی صنعت گردشگری آگرا، شهری که تاج محل در آن واقع است، می گویند که این مجموعه هر ماهه در شب هایی که ماه کامل است (بدر یا فول مون)، به جز در ماه رمضان، به اضافه دو شب منتهی و بعد از ماه کامل که به عبارتی پنج شب در هر ماه می شود، باز خواهد بود.
در حال حاضر، تاج محل هر روزه از طلوع آفتاب تا غروب به جز جمعه ها باز است.
این کار جدید، فرصت های بیشتری برای گردشگران فراهم می آورد تا از تاج محل، مجموعه ای که در سال 1983 به لیست میراث جهانی یونسکو اضافه شد، بازدید کنند.
در صورتیکه تاج محل در این شب های خاص باز باشد، می تواند پذیرای بازدیدکنندگان بیشتری باشد و همچنین، بازدیدکنندگان شانس دیدن جنبه ی متفاوتی از تاج محل را دارند (در زیر نور ماه به دیدن مرمرهای سفید بروند).
تاج محل در قرن 17 به دستور امپراطور مغول، شاه جهان، ساخته شد و به عنوان یکی از جذابترین جاذبه های جهان شناخته می شود و به تنهایی بالاترین میزان بازدید گردشگر در کل هندوستان را داراست.
این اولین باری نیست که تغییراتی به منظور مراقبت از تاج محل در برابر گردشگری بیش از اندازه صورت گرفته است.
در دسامبر 2018، قیمت بلیط ها از 50 روپیه (70 سنت) به 250 رویپه (3.5 دلار) برای شهروندان هندی و به 1100 روپیه (13.5 دلار) به اضافه 200 روپیه (2.75 دلار) برای دیدن آرامگاه اصلی برای خارجی ها، افزایش یافت.
همچنین، محدودیت سه ساعته برای بازدید گردشگران اعمال شده است تا شلوغی جمعیت را کنترل کنند.

شگفت انگیزترین مکان های دیدنی هندوستان
زیباترین مکان های هندوستان: پارک ملی دره گل ها، اوتاراکند: این دره که در سال 1931 توسط یک کوهنورد کشف شد، در میان کوههای مرتفع هیمالیایی واقع شده است و رشته کوه زنسکار را نیز در پس زمینه دارد و یکی از مجموعه های میراث جهانی یونسکو است. در ماههای گرمتر سال این دره پر از شکوفه و گل می شود. بهترین زمان بازدید از این دره از ماه ژوئیه تا اکتبر است.

هاوا محل، جیپور، راجستان: هاوا محل یا قصر بادها که در سال 1799 برای گسترش قصر شهر پادشاهی جیپور ساخته شد، در اصل برای این طراحی شده بود تا زنان دربار بتوانند بدون اینکه دیده شوند، خیابان را ببینند.

دره نوبرا، لداخ:
یکی از خارق العاده ترین مناطق هند، لداخ است که سرزمین کوههای مرتفع و دره های عمیق است. رود شیوک از وسط دره نوبرا که در شمالی ترین قسمت لداخ است، عبور می کند.

چاه پله ای آدالجا، آدالجا، احمدآباد: چاه پله ای آدالجا که نمونه ای از معماری و طراحی هندو اسلامی است، چاه پله ای پنج طبقه است که قدمتش به سال 1499 بازمی گردد. دیوارها با جزئیات و نقوشی مانند گلها و پرندگان و صحنه های اساطیری حجاری شده اند.

آگاتی، لکشادویپ: جزیره کوچک آگاتی که در فاصله ی 460 کیلومتری از ساحل کوچی قرار دارد، بخشی از لکشادویپ (کوچکترین بخش فدرال تحت نظر دولت مرکزی هندوستان) است. شنهای سفید، صخره های مرجانی مختلف و آبهای فیروزه ای اینجا را تبدیل به ساحلی عالی برای گذراندن تعطیلات آخر هفته کرده است، اگرچه گردشگران برای ورود به اینجا نیاز به مجوزی مخصوص دارند.

دریاچه دال، سرینگر: حتما از دریاچه دال که به “جواهر تاج” کشمیر هند معروف است و در سرینگر واقع است، دیدن کنید. بهترین راه دیدن دریاچه که با باغ هایی زیبا و کوههایی برف گیر احاطه شده است، سوار شدن بر شیکاراهای چوبی سنتی (نسخه سرینگری قایق های ونیزی) است.

تل های شنی سم، جیسلمیر، راجستان: تل های شنی سم که در حومه جیسلمیر واقع شده اندريال یکی از قابل دسترس ترین بخش های بیابان عظیم تار (یا صحرای هندوستان) هستند. شترسواری در ساعت های طلایی (طلوع یا غروب خورشید) بهترین مناظر و تجربه را برای شما به همراه دارد.

کانیاکوماری، تامیل نادو: کانیاکوماری زیبا و خوش منظره (که قبلا به کیپ کومرین شناخته می شد)، بر لبه خشکی اصلی هندوستان در جنوبی ترین نقطه آن قرار دارد. بنای یادبود سنگی Vivekananda که در آنسوی ساحل و در جزیره ی سنگی کوچکی قرار دارد و متعلق به Swami Vivekananda، قدیسی مقدس، است در همین منطقه واقع شده است.

مونار، کرالا: مونار که به تپه های توپ مانند و مزارع چای شناخته می شود، منطقه ای تپه ای و آرام در جنوب کرالای هندوستان است. قله آنامودی، مرتفع ترین قله در جنوب هندوستان، و بزرگترین جمعیت Nilgiri Tahr، گونه ای در معرض انقراض از گوسفندان، در این منطقه قرار دارند.

تاج محل، آگرا، اوترا پرادش: هیچ لیستی از مکان های زیبای هندوستان بدون وجود تاج محل کامل نیست. این آرامگاه ساخته شده از مرمر عاجی رنگ در سده 1600 و به دستور امپراطور مغول، شاه جهان، برای گرامیداشت یاد سومین همسرش، ممتاز محل، که همینجا در کنار شاه جهان دفن شده، ساخته شده است.

شخاواتی، راجستان: برخی از بهترین هاولی ها (عمارت های میراثی که به زیبایی و زیاد تزئین شده اند) که به خوبی حفظ و نگهداری شده اند را در ناحیه شخاواتی راجستان پیدا خواهید کرد. دکوراسیون داخلی و نمای بیرونی هاولی ها که برای به رخ کشیدن ثروت افراد ساخته می شدند، پوشیده از دیوارپوشهای نفیس و رنگارنگی هستند که نمایشگر چیزهای مختلفی هستند (از خاطرات سفر صاحب ملک گرفته تا اساطیر محلی).

چدار ترک، لداخ: چدار ترک که به وحشی ترین هایک دنیا مشهور است، مسیری است که توسط رود یخ زده زانسکار تشکیل شده است و در زمستان، روستای جداافتاده ی زانسکار را به له، پایتخت منطقه لداخ، وصل می کند. این مسیر خطرناک با مناظری بدیع احاطه شده است، از آبشارهای یخ زده گرفته تا تندآبهای نیمه یخ زده و غارها.

مقبره همایون، دهلی نو: این مقبره که در سال 1993 به عنوان مجموعه میراث جهانی شناخته شد، آرامگاه ابدی امپراطور مغول قرن شانزده، همایون، بوده است. اینجا اولین مقبره باغ هندوستان بوده است و الهام بخش ساخت سایر آرامگاههای بزرگ در کشور نظیر تاج محل بوده است.

باغ سنگی، چاندیگار: باغ سنگی چاندیگار که در ابتدا به عنوان یک پروژه ی سری توسط هنرمند خودآموخته ی هندی، نک چاند سینی، شروع شد، حالا تبدیل یک پارک 40 جریبی پهناور شده است که گردشگران را از تمام نقاط جهان به اینجا می کشاند. این پارک که در یک دوره 18 ساله ساخته شده است، با مجسمه هایی که از پسماندهای شهری و صنعتی ساخته شده اند، تزئین شده است.

همپل، کاماتاکا: خرابه های آخرین پایتخت امپراطوری بزرگ Hindu Vijayanagara امروزه تبدیل به جاذبه گردشگری خارق العاده ای شده است. همپل در سال 1986 به عنوان مجموعه میراث جهانی یونسکو شناخته شد و بیش از 1600 مورد در این مجموعه باقی مانده است: برج و باروها، معابد، مجموعه های پادشاهی و تالارهای ستوندار.

صومعه باگوس، لداخ: صومعه باگوس با نمای بیرونی گلی آجری فروتنانه اش به اندازه سایر صومعه های له محبوب نیست. ولی کسانیکه به اینجا بروند با دیوارپوشهای رنگارنگی که از قرن 16 باقی مانده اند و یک بت مسی 14 متری از میتریای بودا دیدن خواهند کرد. اینجا قدیمی ترین بازمانده ی سازه های مذهبی از این نوع است.

پارک میراثی قطب شاهی، حیدرآباد: این مجموعه زیبای یادبودها، آرامگاه خانواده ترسناک قطب شاهی است، خانواده ای که برای 169 سال در قرنهای 16 و 17، حاکم پادشاهی گلکنده در جنوب هندوستان در منطقه حیدرآباد بوده اند.

قلعه سرخ، دهلی نو: قلعه سرخ دهلی نو که یک مجموعه میراث جهانی یونسکو است، منزل اصلی امپراطوران مغول تبار برای نزدیک به 200 سال بوده است. اینجا که یکی از محبوبترین جاذبه های گردشگری شهر است، دارای چندین موزه است.

سونداربانس، بنگال غربی: سوندارباس که مجموعه میراث جهانی یونسکوست، بزرگترین جنگل مانگرو جهان است و در دلتایی در دهانه ی رود گنگ واقع شده است.

چاند بائوری، ابهانری، راجستان: چاند بائوری با 3500 پله و طراحی هندسی بی نقص، یکی از زیباترین چاه پله های هند است. این مکان 1200 ساله هر روزه برای چند ساعت به روی ساکنین محلی باز است.

بارا امامبارا (حسینیه آصفی)، لکهو، اوتارا پرادش: حسینیه آصفی یک اعجاز در معماری است. اینجا با سیستم آجرهای در هم فرو رونده ساخته شده است (بدون استفاده از هیچ گونه تیر حمال و ستونی). تالار قوسی اینجا یکی از بزرگترینها در دنیاست که هیچ ستونی از سقفش حمایت نمی کند. بالای این مکان نمادین، مناظر پانورامیکی از شهر قابل مشاهده است.

هرماندیر صاحب، ارمیتسار، پنجاب: هرماندیر صاحب یک مجموعه ی مقدس برای سیک هاست که شامل “معبد طلایی” است و در میان یک دریاچه بزرگ واقع شده است. انعکاس گنبد پوشیده از طلای آن در آب تمیز ارمیت ساروار (استخرشهد) سوسو می زند و به کسانیکه از درب شمالی وارد می شوند، خوشامد می گوید.

پنگونگ، لداخ: بازدید از پنگوگ سو کار آسانی نیست (باید از له سوار ماشین شوید و پنج ساعت در ماشین باشید و برای ورود هم به مجوز نیاز دارید). ولی دیدن مناظر خازق العاد ی این دریاچه آبی که در پایین کوههای هیمالیا قرار دارد، ارزش این سفر را دارد. این دریاچه 134 کیلومتر وسعت دارد و در ارتفاع 4350 متری واقع شده است و مرزی طبیعی مابین چین و هند محسوب می شود.

پایانه چاتراپاتی شیواجی، بمبئی: ترمینال چاتراپاتی شیواجی یک مجموعه میراث جهانی یونسکوست و ایستگاه اصلی راه آهن بمبئی است. اینجا برای اولین بار در سال 1888 افتتاح شد و نمونه ای عالی از سبک معماری نئوگوتیک ویکتوریایی است.

جودپور، راجستان: خانه های آبی جودپور و قلعه ی باشکوه مهرانگار (در پس زمینه) این شهر آبی راجستان را تبدیل به یکی از اینستاگرامی ترین مکانهای هندوستان کرده است.

پارک ملی بندهاوگار، مدهایا پرادش: این منطقه حفاظت شده حیوانات در مدهایا پرادش بیش از 100 کیلومتر مربع وسعت دارد و مامنی برای بیش از 50 ببر است. پارک از ماه اکتبر تا ژوئن بار است ولی بهترین زمان برای دیدن ببرها از ماه آوریل تا ژوئن است.

شاخابه های کرالا، کرالا: شاخابه های کرالا از دریاچه ها، کانال ها و رودخانه هایی که از ساحل دریا می آیند، نشات می گیرد. خانه های قایقی سنتی راهی عالی برای دیدن نحوه زندگی مردم محلی است.

شیملا، هیماچال پرادش: شیملا ک پایتخت تابستانه سابق بریتانیایی های هند است در کمرکش کوههای هیمالیا واقع شده است. با وجود چنین مناظری، تعجبی ندارد که چرا امروزه اینجا به عنوان مقصدی پرطرفدار برای تعطیلات باقی مانده است.

اوداگاماندالام، تامیل نادو: این شهر که به اختصار اوتی نیز نامیده می شود، دسترسی آسانی به تپه های Nilgiri دارد، تپه هایی که پوشیده از مزارع قهوه و چای هستند. یکی از بهترین راهها برای سفر و تجربه ی این منطقه، سفر با قطار است. خط آهن کوهستانی شگفت انگیز نیلجیری، اوتی و متوپالایام را به یکدیگر متصل می کند.

هند کشوری است که برای رفتن به آن باید ویزا (روادید) داشت. اولین سوالی که در این باره وجود دارد این که چگونه و با چه قیمتی می توان ویزای هند را تهیه کرد. دیگر اینکه برای اخذ ویزا چه مدارکی لازم است. در این مقاله تمام این موارد و نیز اطلاعات دیگری که برای رفتن به هند نیاز دارید در اختیارتان قرار داده می شود. با اینکه رفتن به هند می تواند جالب باشد اما پیشنهاد می شود از شهرهای زیبا و معروف ایران نیز قافل نشوید. یکی از دیدنی ترین شهرهای ایران شیراز است که دارای جاذبه های گردشگری فراوانی است. برای اقامت در این شهر می توان لیست هتل های شیراز را در سایت ایران هتل آنلاین مشاهده و یکی را رزرو نمود و از سفر خود در شیراز با خیال راحت لذت برد.

معرفی کلی کشور هند
هند کشور بزرگ و پرجمعیتی است. پایتخت آن شهر دهلی نو و بزرگ ترین شهرش بمبئی است. هندی ها به دو زبان هندی و انگلیسی صحبت می کنند. پول رایج این کشور روپیه و ساعت رسمی هند یک ساعت از ایران جلوتر است. هند را کشور 72 ملت می نامند چون دارای تنوع بالایی از لحاظ وجود دین و مذهب است. با این حال اغلب مردم هند دارای دین هندوئیسم هستند.

سفارت هند در تهران
امروزه ایران و هند دارای روابط دوستانه ای با هم هستند و سفارت هند در تهران در حال فعالیت است. از جمله فعالیت هایی که سفارت هند در تهران انجام می دهد می توان به صدور ویزا اشاره کرد. آدرس این سفارت در تهران، منطقه ۷، خیابان دکتر بهشتی، خیابان میرعماد، نبش کوچه نهم، پلاک ۲۲ و تلفن تماس آن برای پاسخ به سوالات عمومی ۸۸۷۵۵۱۰۳-۰۲۱ و برای رسیدگی به امور مربوط به ویزا ۸۸۷۵۵۱۰۲-۰۲۱ می باشد. شماره فکس ۸۸۷۵۵۹۷۳-۰۲۱ و ساعت کاری آن روزهای یکشنبه تا پنجشنبه از ۸:۳۰ تا ۱۷ است.

سفارت ایران در هند
ایران دارای دو سفارت در شهرهای دهلی نو و بمبئی و یک سرکنسولگری در شهر حیدرآباد کشور هند است. ساعت کار سفارت ایران در دهلی نو از ۹:۱۵ تا ۱۷:۰۰، در بمبئی از ۹:۳۰ تا ۱۵:۳۰ و در حیدرآباد از ۹:۰۰ تا ۱۳:۰۰ و ۲۱:۰۰ تا ۲۴:۰۰ است. تلفن تماس در دهلی نو ۹۱۱۱۴۲۴۷۷۷۸۶+، در بمبئی ۹۱۲۲۶۶۸۸۷۰۷۰+ و در حیدرآباد ۹۱۴۰۲۳۳۵۲۷۲۲+ و آدرس سفارت ایران در دهلی نو خیابان باراخامبا ۵، در بمبئی ماراگ کارنتی آگوست، جاده نپنسی، سواپنا پلاک ۴۷ و در حیدرآباد جاده امام خمینی، خیابان شماره ۷، بانجارا هیلز، شماره ۸-۲-۵۹۸/A/۱۳ است.

نحوه ی درخواست ویزای هند
برای دریافت ویزای هند ابتدا باید به صورت آنلاین درخواست دهید. برای ثبت درخواست ویزای هند بر اینجا کلیک کنید. سپس به قسمت درخواست ویزای معمولی (Regular Visa Application) بروید و اطلاعات خواسته شده را وارد کنید. بعد از ارسال فرم ویزا، یک شماره فایل اینترنتی به شما داده می شود که باید آن را تا دریافت ویزا نزد خود نگه دارید. سپس باید از فرم درخواست ویزای خود، پرینت بگیرید و آن را به همراه مدارک لازم به «مرکز درخواست ویزای هند» که تنها در بازه زمانی 8 تا 13:30 فعالیت می کند تحویل دهید و هزینه آن را پرداخت کنید. سپس به سفارت هند بروید و مراحل گرفتن ویزا را پشت سر بگذارید. در نهایت پاسپورت شما به مرکز درخواست ویزای هند ارسال می شود و به همراه ویزا به شما تحویل داده می گردد. آدرس مرکز درخواست ویزای هند تهران، بلوار آفریقا، کوچه آناهیتا، پلاک ۲، طبقه اول، آژانس مسافرتی همسفران البرز و شماره تلفن آن ۹۱۰۰۵۰۱۲-۰۲۱ می باشد. آدرس شعبه مشهد نیز بلوار احمدآباد، خیابان ابوذر هشتم، آژانس مسافرتی آتی و تلفن تماس آن ۳۸۴۳۱۹۱۹-۰۵۱ است.

نکات قابل توجه قبل از ثبت درخواست ویزای هند
باید در زمان بازگشت از هند، حداقل شش ماه از اعتبار پاسپورت شما باقی مانده باشد.
اگر پاسپورت قدیمی دارید، باید آن را در کنار دیگر مدارک با خود به همراه داشته باشید. در صورتی که پاسپورت خود را گم کرده اید، باید گزارش پلیس داشته باشید. اگر این گزارش را هم ندارید، باید فرمی پر کنید و در آن شماره پاسپورت قدیمی و محل گم شدن آن را بیان کنید.
علاوه بر فرم درخواست ویزا به صورت پرینت گرفته شده، یک کپی از آن را نیز به همراه داشته باشید.
علاوه بر اینکه در فرم درخواست ویزا عکس قرار می دهید، یک قطعه عکس نیز بر فرم پرینت گرفته شده منگنه کنید.
فرم درخواست ویزا باید به زبان انگلیسی و کاملا با دقت و به طور صحیح پر شود وگرنه به سرعت توسط رد می شود.
ثبت درخواست ویزا و پرداخت هزینه آن، به معنای دریافت حتمی ویزا نیست.
هزینه هایی که برای درخواست ویزا پرداخت می کنید، به هیچ عنوان پس داده نمی شود.
استفاده از تلفن همراه ماهواره ای در هند ممنوع است.
صدور ویزای گردشگری و تجاری هند ۴ روز کاری و دیگر ویزاها حدود ۱۰ روز کاری طول می کشد.
قبل از مراجعه به مرکز درخواست ویزای هند باید هدف خود از سفر را مشخص کنید.

مراجعه ی غیرحضوری به مرکز درخواست ویزای هند
فرم اولیه را از اینجا دانلود کنید و پر نمایید. فایل اسکن صفحه اول پاسپورت خود را همراه با فایل اسکن آخرین ویزای خود (در صورتی که قبلا به هند سفر کرده اید) و فرم پر شده را تا ساعت ۱۴ روز کاری برای مرکز درخواست ویزا به آدرس اینجا باعنوان (subject) «Form Filling» ایمیل کنید و در متن ایمیل خود حتما یک شماره موبایل درج نمایید. لازم به ذکر است هزینه خدمات غیر حضوری تکمیل فرم، دو برابر حالت حضوری و معادل 20 هزار تومان است.

مدارک و هزینه های مربوط به انواع ویزاهای هند
برای دریافت هر نوع ویزای هند اولین مدارکی که باید ارائه دهید کپی کاغذی از فرم تکمیل شده درخواست ویزای هند، دو قطعه عکس جدید ۲ × ۲ اینج، پاسپورت قدیمی و جدید به همراه کپی از تمام صفحات به اضافه آخرین ویزای استفاده شده و کپی آن و نیز کپی از تمام صفحات شناسنامه است. حال ممکن است برای گرفتن هر نوع ویزا به مدارک دیگری نیز احتیاج داشته باشید که در ادامه بیان می شود.

1. ویزای گردشگری هند
مدارک:
کپی بلیت هوایی برگشت
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۱۰۰ دلار
ویزای ۱ تا ۵ ساله: ۲۰۰ دلار
2. ویزای تجاری هند
مدارک:
فرم ویزای تجاری (ممکن است نیاز نباشد)
دعوتنامه شرکت یا سازمان دعوت کننده در هند
نامه ای از شرکت متقاضی در ایران مبنی بر کار کردن فرد متقاضی در آن و رفتن به یک سفر تجاری به هند
مدرکی از سابقه مالی شرکت متقاضی
نکته: پاسپورت شما باید حداقل ۶ ماه تا ۱ سال اعتبار داشته باشد.
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۲۷۵ دلار
ویزای ۱ تا ۵ ساله: ۳۵۵ دلار

3. ویزای کنفرانس هند
مدارک:
دعوت نامه از سازمان برگزار کننده کنفرانس در هند
نامه ای از وزارت امور خارجه هند (در صورتی که سازمان دعوت کننده غیر دولتی است)
معرفی نامه ای از سازمان ایرانی
کپی از بلیت هوایی برگشت
هزینه:
ویزای 6 ماهه: ۸۰ دلار
4. ویزای تحصیلی هند
مدارک:
کپی شناسنامه و کارت ملی به همراه ترجمه انگلیسی
مدرک معتبر مبنی بر پذیرفته شدن فرد متقاضی در دانشگاه یا موسسه آموزشی شناخته شده در هند
نامه موافقت یا گواهی عدم خلاف از وزارت بهداشت دولت هند در صورت تصمیم به گذراندن دوره پزشکی که می توانید آن را از موسسه یا دانشگاهی که در آن پذیرش شده اید دریافت کنید
قبولی در امتحان NEET برای گذراندن هر نوع دوره پزشکی
گزارش مورد تائید از حمایت مالی
سند تبادل ارزی به ارزش ۲۰۰۰ دلار
گواهینامه های آموزشی فرد متقاضی
هزینه:
۸۰ دلار
نکته: در صورتی که برای پذیرش قطعی خود نیاز دارید امتحان ورودی بگذارید، می توانید از ویزای دانشجویی موقت استفاده کنید. بدین منظور باید گواهینامه پذیرش موقتی از دانشگاه مورد نظر را دریافت کنید.

5. ویزای تحقیقاتی هند
مدارک:
کپی شناسنامه و کارت ملی به همراه ترجمه انگلیسی
پذیرشنامه از موسسه آموزشی یا دانشگاهی شناخته شده در هند
معرفی نامه
نامه درخواست تحقیقات
خلاصه ای از برنامه تحقیقاتی
اسناد مدرک لیسانس یا فوق لیسانس
برنامه سفر
رضایتنامه راهنما برای نظارت بر محقق
گزارش رضایت بخش از وضعیت مالی
سند تبادل ارزی به ارزش ۲۰۰۰ دلار
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۸۰ دلار
ویزای ۶ ماه تا ۱ ساله: ۱۲۰ دلار
ویزای 1 تا 5 ساله: ۲۰۰ دلار

6. ویزای استخدام هند
مدارک:
قرارداد اصلی (نامه استخدامی) و یا نامه تعامل با اتباع خارجی از سوی شرکت هندی
کپی سند ثبت شرکت هندی
یک گواهی از سوی کارفرما با ذکر حقوق تبعه خارجی در آن و اشاره به قوانین مالیات کشور هند
شرکت استخدام کننده باید تائید کند که اتباع و شهروندان هندی واجد شرایط این شغل وجود ندارد.
مدارک صلاحیت آموزشی و تخصص حرفه ای فرد متقاضی
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۲۳۵ دلار
ویزای ۶ ماهه تا ۱ ساله: ۲۷۵ دلار
ویزای 1 تا 5 ساله: ۳۵۵ دلار
7. ویزای درمانی هند
مدارک:
نامه ارجاعی یا توصیه مقدماتی پزشکی از سوی بیمارستان ایرانی و پیشنهاد بر دریافت درمان پزشکی تخصصی در خارج از کشور
نامه ای از سوی بیمارستان در هند با ذکر زمان ملاقات و هزینه حدودی درمان
گزارشی از وضعیت مالی
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۸۰ دلار
ویزای ۶ ماهه تا ۱ ساله: ۱۲۰ دلار

8. ویزای کارورزی هند
این ویزا برای گذراندن دوره کارآموزی در شرکت های هندی، موسسه های آموزشی و نهادهای NGO است.
مدارک:
نامه ای از سوی سازمان، شرکت و یا سازمان مردمی (NGO) مورد نظر برای نشان دادن پذیرش تبعه خارجی برای کارورزی و ذکر مدت کارورزی
دیگر مدارک مربوط به ویزای دانشجویی
نکته: نباید فاصله میان اتمام آخرین مدرک تحصیلی دانشگاهی تا آغاز دوره کارورزی بیش از یک سال باشد.
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۸۰ دلار
9. ویزای فیلم هند
مدارک:
نامه ای راجع به قصد فیلم برداری در هند با ذکر برنامه تولید یا درج تاریخ فیلم برداری (در این نامه باید خصوصیات بازیگران و عوامل فیلمبرداری که به هند می روند و لوکیشن های فیلمبرداری و لیست تجهیزات فیلمبرداری به صورت کامل ذکر شوند)
مجوز فیلمبرداری از وزارت اطلاعات و نمایش هند
اظهارنامه مالی از سوی متقاضی برای نشان دادن شرایط مطلوب اقتصادی وی
کپی بلیت برگشت
هزینه:
ویزای ۱ ساله: ۱۲۰ دلار

10. ویزای ورود هند
این ویزا شامل شهروندان هند با تابعیت غیر هندی، اتباع خارجی که با اتباع هندی ازدواج کرده اند، کسانی که مالک زمینی در کشور هند هستند و اعضا تیم های ورزشی و ملی ایران که برای شرکت در رویدادها و مسابقات بین المللی به هند می روند می شود.
مدارک:
سند ازدواج با اتباع هندی
کپی پاسپورت برای شناسایی اتباع هندی
کپی فرم تمدید در صورت تمدید مدت اقامت در هند
نامه از وزارت ورزش و جوانان، وزارت امور خارجه و وزارت امور وطن برای ورزشکاران
هزینه:
ویزای ۶ ماهه: ۸۰ دلار
ویزای ۶ ماهه تا ۱ ساله: ۱۲۰ دلار
ویزای 1 تا 5 ساله: ۲۰۰ دلار
درخواست و تحویل ویزای الکترونیکی هند
دریافت ویزای الکترونیکی هند خدمتی است که جدیدا ارائه شده است. در این روش نیازی به مراجعه حضوری به سفارت هند نیست بلکه تمام مراحل درخواست به صورت آنلاین انجام می شود و در نهایت نیز ویزای هند به صورت الکترونیکی برای فرد متقاضی ایمیل می شود. حتی هزینه ها هم به صورت الکترونیکی پرداخت می گردد فقط متقاضی باید دارای کارت اعتباری بین المللی باشد. برای دریافت ویزای الکترونیکی بر اینجا کلیک کنید.

مدارک لازم برای ویزای الکترونیکی هند
ویزای گردشگری:
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
ویزای درمانی:
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
• اسکن نامه بیمارستان هند با وجود نام در سربرگ
ویزای تجاری:
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
• اسکن کارت تجاری
ویزای تجاری جهت حضور در :(GIAN)
• اسکن صفحه اول و دوم پاسپورت
• دعوتنامه از سوی موسسه میزبان
• اسکن اجازه رسمی تحت فرمان GIAN (این اجازه نامه توسط موسسه هماهنگ ملی صادر می شود)
• اسکن دوره هایی که توسط هیات علمی برگزار شده و متقاضی آنها را گذرانده است.