پل خواجو اصفهان کجاست؟
پل خواجو اصفهان، در جهت شرقی سی و سه پل و بر روی رودخانه ی زاینده رود قرار دارد. این پل در نزدیکی محله ی خواجو اصفهان واقع شده است. برای رفتن به پل خواجو، در انتهای خیابان کمال اسماعیل اصفهانی وارد خیابان خواجو شده و در انتهای این خیابان به پل خواجو دسترسی یابید. قابل ذکر است که پل مذکور خیابان کمال اسماعیل و نیز بلوار آیینه خانه را به همدیگر متصل می نماید. پس امکان دسترسی از طریق هر یک از آن دو، امکان پذیر می باشد. جهت رفتن به پل خواجو دسترسی با اتوبوس نیز وجود دارد. و می توان از خطوطی استفاده نمود که در ایستگاه این پل توقف می نمایند. پس از توقف از اتوبوس می توان با طی اندکی پیاده روی در طول خیابان کمال اسماعیل، به پل خواجو ورود نمود. همچنین از طریق مترو نیز امکان دسترسی به پل وجود دارد. نزدیک ترین ایستگاه مترو به پل خواجو، ایستگاه سی و سه پل می باشد. که می بایست پس از خروج از مترو، بقیه مسیر را از طریق تاکسی طی نمود و به پل رسید. قابل ذکر است که پس از مترو حدود 2 کیلومتر با پل خواجو فاصله وجود دارد.

ساعات بازدید از این پل تاریخی در همه ی روز های هفته از شنبه تا جمعه به صورت 24 ساعته امکان پذیر می باشد. بهترین فصل بازدید، فصول بهار و تابستان است، گو اینکه در سایر فصول نیز این مکان تاریخی زیبایی های چشمگیر خود را دارد. بهترین زمان نیز برای بازدید از پل خواجو، شب ها می باشد. صدای ساز ها و آواز های سنتی فضا را شاعرانه کرده و حال و هوایی روح بخش را تداعی می کند. وجود نور های اطراف در فضای شب، لحظاتی بی نظیر را در خاطره ها می گنجاند. آنجاست که زمان به عقب بر می گردد و خود را در عصری دیگر می یابید. حسی بی نظیر که هرگز تجربه نکرده اید.

وجه تسمیه ی پل خواجو اصفهان
پل خواجوی اصفهان با نام های دیگری نظیر پل شاه و پل بابا رکن الدین نیز خوانده می شده است. به جهت واقع شدن بقعه ی بابا رکن الدین در تخت فولاد (نزدیک جاده قدیم شیراز)، که یکی از عرفای بنام زمان خود بود، پل خواجو به پل بابا رکن الدین معروف گردید. نام های قدیمی این پل، پل حسن بیگ و پل بیگلر بیگی بوده است. در میانه ی این پل بنایی ویژه که به بیگلر بیگی معروف بوده، قرار داشت. این ساختمان اقامتگاه موقتی شاه صفوی و درباریان یا خانوده ی آن بود. شاید از این جهت به پل بیگلر بیگی نیز شهرت یافته است. همچنین در برخی منابع عنوان شده که پل خواجو بر روی سازه های پلی قدیمی به نام حسن بیگ ساخته شده است. از دیگر اسامی این پل می توان به گبرها، حسن آباد، شیراز و تیموری اشاره نمود. اما امروزه به جهت قرار گرفتن در محله ی خواجو اصفهان، با نام پل خواجو شناخته می شود.

پیشینه ی تاریخی پل خواجو اصفهان
پل خواجو اصفهان از بناهای دوران شاه عباس دوم محسوب می شود. این اثر در سال 1060 ه.ق بنا شده است. پروفسور اپهام پوپ و ژان شاردن که از ایران شناسان معروفی هستند، پل خواجو را یک اثر تارخی خواندند که اوج معماری یک پل فارسی را نشان می دهد. آنها معتقد بودند این پل یکی از زیبا ترین پل هایی است که در تمامیت آن ضرب آهنگ، شرافت، عزت و همچنین ترکیب شاد ترین قوام، زیبایی، ابزار، سرگرمی و تفریح مشاهده می شود. این پل در طی سال 1388 نیز مورد مرمت و باز سازی قرار گرفته است. که البته این عملیات مرمتی مورد انتقاد واقع شده است. این انتقاد به جهت زیر پا نهادن اصل حفظ اصالت و سندیت طرح و ماده اثر صورت پذیرفته است. و اینگونه عنوان شده که با تعویض سنگ های قدیمی پله های پل و استفاده از سنگ های جدید، اصالت بنا مورد آسیب واقع شده است.

مورخین و پژوهشگرانی که در خصوص عصر صفویه نوشته اند، عنوان نموده اند که هدف شاه عباس دوم از بر پایی پل خواجو، اتصال دادن دو محله ی خواجو و دروازه حسن آباد به مکانی به نام تخت فولاد و نیز راه شیراز بوده است. درطول تاریخ سیاحان بسیاری به اصفهان آمده و زیبایی های این پل را ستوده اند. همه ی آنها پل خواجو را به عنوان یکی از شاهکار های جاودان معماری ایرانی – اسلامی معرفی نموده اند. پل خواجو به واقع یک شاهکار معماری ایرانی است که توانسته تجلی سبک معماری اسلامی را در ساختار پل های ایرانی نشان دهد. از دیگر اشارات تاریخی در خصوص این پل می توان به سروده های صائب تبریزی اشاره نمود. صائب تبریزی از شعرای اصفهان بود. وی در قصیده ای بلند در خصوص پل خواجو به وصف زیبایی های آن پرداخته است. اشعار او در وصف یکی از روز هایی است که جشن بر پا شده و کناره های این پل چراغانی و آذین بندی شده است.

از دیگر منابع تاریخی که در خصوص پل خواجو توصیفاتی داشته است، کتاب عباسنامه می باشد. این کتاب تالیف محمد طاهر وحید قزوینی است که در سال 1110 تا 1115 ه.ق به رشته ی تحریر درآمده بود. در این کتاب ذکر شده است که در هر مجلسی قالی های کرمانی و قائنی قرار داشته است و در هر حجره ای نیز می توان سنبل مو بر ایستاده و جوانان ارم عباس آباد و نیز سیمبران خوش آب و رنگ هندو را مشاهده نمود. علیحضرت کامران و کامیاب نیز تا زمان طلوع صبح در ضلع شرقی پل استراحت می نمودند، و ملازمان هر یک در حجره های مختلف قرار داشتند.

در کتاب قصص الخاقانی که به تالیف ولی قلی بیک شاملو می باشد ( این کتاب در خصوص تاریخ مختصر صفوی است.)، نیز اشاراتی به پل خواجو شده است. در این کتاب عنوان شده این پل در سال 1060 ه.ق ساخته شد، و به پل شاهی شهرت یافت. که بعد از نوروز آن سال، پل به فرمان شاه عباس دوم مورد آذین بندی و چراغانی قرار گرفت. و هر یک از بخش های پل توسط بزرگان و امیران تزئین شدند. قابل ذکر است که این پل سرانجام در تاریخ پانزدهم دی ماه 1310 با شماره ی 111، در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

ویژگی های معماری پل خواجو اصفهان
درازای پل خواجو اصفهان حدود 133 متر و پهنای آن نیز حدود 12 متر است. این پل همچنین دارای 23 ستون می باشد. کاربری این پل در گذشته سد و بند بوده است. فاصله ی کف پل تا بستر نیز حدود یازده پله می باشد که همگی از سنگ ساخته شده اند. در میانه ی پل خواجو، ساختمانی ویژه تحت عنوان بیگلر بیگی قرار دارد، که جهت اقامت موقت شاه صفوی و درباریان او بر پا شده بود. این مکان به شاه نشین نیز معروف می باشد. این بنا هم اکنون پا بر جا می باشد، و دارای طاق های بسیار زیبا با نقاشی های هنرمندانه ای است. تزئینات کاشیکاری هنرمندانه پل خواجو، منجر شده تا این پل زیباترین پل زاینده رود خوانده شود.

در بدنه ی دریچه های تخلیه ی آبِ پل، شیار هایی تعبیه شده است. و نیز کشو هایی در آن قرار گرفته است که قادر بودند این دریچه ها را به جهت بالا و پایین هدایت نمایند. بالا و پایین شدن کشوها، اندازه ی آبی را که قرار بود جاری شود، مورد تنظیم قرار می داد. و نیز آب جمع شده در پشت این پلِ سدی نیز توسط این کشو ها مورد تنظیم قرار می گرفت. از نکات حائز اهمیتی که در خصوص معماری این پل مطرح است، پی های پل خواجو می باشد. این پی ها جهت پایدار ماندن نیازمند به آب هستند و آبها نه تنها منجر به فرسایش آنها نمی شوند، بلکه آنها را مستحکم نیز می نمایند.
همچنین قابل ذکر است که نزدیک به مجسمه ی شیر و در روی بدنه ی تخته سنگی که در جهت شمال پل واقع شده است، قبله نمایی به شکل آفتاب تعبیه گردیده است. نکته ی عجیب و جالب دیگر در خصوص این پل، شمع های نهفته در پل خواجو می باشد. اگر شخصی در طبقه ی پایینی پل و در لبه ی آن بایستد، به طوری که با زاویه ی 39 درجه نسبت به افق و همچنین دیدی به ترکیب طاق ها، نشیمن گاه ها و نیز دیواره ها داشته باشد، متوجه شمعی خواهد شد. این شمع از ترکیب فضای سه بعدی خلق شده و نیز در محل تلاقی دیوار های پیشین و پسین ظاهر می شود. که می توان خود شمع و اشک هایش را به صورت کامل رویت نمود.

از طرفی هم اگر بخواهیم از بالا به این پل بنگریم. متوجه می شویم که ساختار یک عقابِ با بالهای گشوده و در حال پرواز بر روی زاینده رود را تداعی می نماید. به طوری که کنگره های طبقات مختلف این پل تصویری از پر های عقاب را نشان می دهند و نیز بر آمدگی های شاه نشین طبقه ی دوم پل نیز به مانند سر عقاب می باشند. از دیگر شاخصه ها می توان به وجود علامت های عجیب بر روی سنگ های طبقه ی پایینی پل اشاره نمود. که حدس های متفاوتی در این خصوص مطرح شده است. برخی این علائم را مخصوص یک سنگ تراش عصر صفویه دانسته و برخی نیز آن را علائم حروف الفبای یونانی معرفی نموده اند. همچنین عنوان شده است که در دوران صفویه، جهت ساخت این پل از سنگ های ویرانه های کاخ منطقه ی جی اصفهان بهره برده اند. این کاخ که یک کاخ ساسانی بوده، برخی از سنگ تراشانش یونانی بوده اند.

از دیگر موارد وجود سنگ قبرهایی است که در طی عملیات مرمت و بازسازی سال 1388 کشف گردیدند. این سنگ قبر های نفیس و کهن در کنار تعداد زیادی از تخته سنگ های حجاری شده با علائم عجیب کشف گردیده اند. تعدادی از این موارد در طی عملیات مرمت از بین رفته و تعدادی هم به موزه ای به نام موزه ی سنگ تخت فولاد انتقال یافته اند.

آثار تاریخی در ایران یکی از پرطرفدارترین جاذبه های هر شهر و دیار و منطقه می باشد. هر یک از این آثار به دوره ای از تاریخ مربوط می شود و از آن دوره حرف ها برای گفتن دارد. بناهای تاریخی مواردی هستند که نه تنها برای تاریخدانان و باستان شناسان مورد توجه و ارزش و اهمیت می باشند بلکه افراد عادی نیز با نگاه به آنان به وجد می آیند که انسان های گذشته چه طرز تفکری داشته اند که چنین بناهایی را با این ظرافت و استقامت خلق کرده اند، بدون اینکه از ابزار و ماشین آلات پیشرفته ای برخوردار باشند. در اینجاست که باید اعتراف کنیم هر یک از این یادگاری های تاریخ مانند گنجینه ای است که به توجه، محافظت و مراقبت انسان های امروزی احتیاج دارد تا برای نسل های بعدی نیز بماند و آنها هم با تاریخ و تمدن گذشتگان خود آشنا شوند. یکی از این اثار مهم تاریخی که مربوط به دوره ی حکومت ساسانیان در ایران می باشد پل بند لشکر واقع در شهر شوشتر استان خوزستان است. در مورد اهمیت این بنای تاریخی همین بس که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.

برای دیدن از پل تاریخی بند لشکر می توانید در شهر شوشتر اقامت کنید. پیشنهاد می شوید وارد سایت ایران هتل آنلاین شوید، نام شوشتر را در کادر جست و جوی آن تایپ کنید و بعد از کلیک بر دکمه ی جست و جو لیست هتل ها و اقامتگاه های سنتی شوشتر را ببینید. با کلیک بر هر یک می توانید هر اطلاعاتی را که مورد نیاز دارید به دست آورید. بعد از بررسی و مقایسه ی هتل های شوشتر هر کدام را که مایلید رزرو کنید و از تخفیف، نسبت به حالت رزرو حضوری بهره مند شوید. از طرفی بابت محل اقامت در سفر به شوشتر آسوده خاطر باشید و تمام فکر و ذهنتان را به بازدید از مکان های تاریخی و دیدنی متمرکز کنید و از سفر خود لذت ببرید و خوشحال باشید که هوشمندانه و با آگاهی و اطلاعات کافی سفر کرده اید.

تمام هتل های شوشتر زیبا و دوست داشتنی اند اما یکی از بهترین آنها هتل سنتی خانه تاریخی طبیب شوشتر است که آدرس دقیق آن استان خوزستان – شهرستان شوشتر – چهار راه امام – کوچه ی سنگفرش می باشد. این هتل در سال 1395 به طور کلی بازسازی شده و با امکانات رفاهی جدید و به روز در اختیار گردشگران و مسافران عزیز قرار گرفته است. هتل سنتی خانه ی طبیب دارای 9 باب اتاق در اطراف حیاط خانه است و با معماری سنتی زیبا و دلنشینی که در داخل خانه و اتاق ها دارد فضایی آرام بخش و دل انگیز را برای مهمانان خود فراهم می کند. از جمله مزایای این هتل اینکه در فاصله ی یک کیلومتری از مجموعه ی آبشارها و آسیاب های شوشتر واقع شده است. از طرفی دسترسی آسانی به بازار صنایع دستی شوشتر دارد. بنای این هتل با قدمتی بالغ بر 200 سال، متعلق به دوران حکومت قاجار و امروزه جزء آثار ملی ایران می باشد. این بنا در زمان قاجار به عنوان تجارت خانه استفاده شده و امروزه هتلی است که با ارائه ی خدمات مناسب به مهمانان خود میزبان خوبی برای آنان محسوب می شود. افرادی که به دنبال فرصتی برای دوری از زندگی آپارتمان نشین و ماشینی امروزی هستند، می توانند با اقامت در این هتل طعم زندگی به سبک سنتی را بچشند و از آن کمال لذت را ببرند. علاوه بر معماری سنتی بنا و تزئینات اتاق ها به سبک زیبای قدیم، آشپزخانه ای هم در حیاط خانه وجود دارد که از امکان پخت و پز به صورت عمومی برخوردار است و مهمانان می توانند با هماهنگی قبلی از آن استفاده کنند و تجربه ی آشپزی در یک همچین مکان جالبی را به دست آورند.

معرفی کلی
شهر شوشتر واقع در استان خوزستان یکی از قدیمی ‌ترین شهرهای ایران است. شهری که قدمتش را بیش از ۷ هزار سال تخمین زده اند. این شهر در دامنه ی کوه ‌های زاگرس قرار دارد و از وجود آثار تاریخی بی‌ نظیر و معماری فوق ‌العاده ‌ای بهره می برد؛ آثاری که تماشای هر یک بسیار لذت بخش است. شوشتر تا ابتدای دوره ی پهلوی مرکز استان خوزستان بوده و به پایتخت سازه های آبی جهان مشهور است. این شهر دارای جاذبه های گردشگری فراوانی است. از جمله مهم ترین این جاذبه ها می توان به سازه‌ های آبی واقع در خیابان طالقانی، قلعه ی سلاسل در حاشیه ی رود کارون، مسجد جامع، خانه ی تاریخی مرعشی در خیابان امام خمینی، مجموعه ی تاریخی مستوفی واقع در بشرویه – خیابان شریعتی – کوچه ی مستوفی اشاره کرد.

در کنار تمام اینها شوشتر جاذبه ی تاریخی و دیدنی دیگری نیز دارد که با نام پل بند لشکر شناخته می شود. این پل قدیمی، یکی از سازه های آبی تاریخی شوشتر است که در استان خوزستان، شهرستان شوشتر، کمیته ی سوخت قرار دارد. پل بند لشکر بنایی است که زیر مجموعه ی نظام آبی تاریخی شوشتر در قدیم محسوب می شود. شوشتر در گذشته دارای یک مجموعه شامل شش دروازه به نام دروازه های شش گانه بوده است. یکی از این دروازه ها دروازه ی لشکر است که در کنار پل بند لشکر واقع شده و هنوز هم آثاری از آن در کنار این پل بند قابل رویت است. تاریخچه ی ساخت پل بند لشکر مانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دوره ی حکومت ساسانیان می رسد و آبی که از زیر آن عبور می‌ کند، روخانه ی رقط نام دارد. این پل باستانی در تاریخ ۲۹ تیر ۱۳۷۸ با شماره ی ثبت ۲۳۵۹ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از طرفی به همراه ۱4 اثر تاریخی دیگر (بند میزان، برج کلاه فرنگی، نهر گرگر، پل بند گرگر، مجموعه ی آسیاب ها و آبشارها، پل بند ماهی بازان، قلعه ی سلاسل، پل بند برج عیار، نهر داریون، پل بند شادُروان، پل تک دهانه، بند خاک، بند شرابدار و پل بند شاه علی) در شوشتر در نشست سالانه ی کمیته ی میراث جهانی یونسکو که در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ مصادف با ۵ تیر ماه ۱۳۸۸ در شهر سویل اسپانیا برگزار شد، به عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به صورت یکجا در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید. ثبت این اثر در لیست آثار ملی ایران و نیز آثار بین المللی جهان خود شاهدی بر ارزش و اهمیت آن می باشد.

نکات جالب توجه
یکی از نکات جالب توجه پل بند لشکر وجود یك اتاقك صخره‌ ای به شكل چهار طاقی در انتهای ضلع شمالی پل، بر فراز صخره‌ ای كه ابتدای پل بند محسوب می‌ شود می باشد. ظاهرا این اتاقک قبل از اسلام كاربرد مذهبی داشته و نمادی از چهار عنصر مقدس آب، باد، خاك و آتش بوده و بعد از اسلام به نواقلی یعنی اتاقك نگهبانی تبدیل شده است.

مورد بعدی وجود اثار باقیمانده از سه آسیاب سنگی در ضلع جنوبی پل بند است كه گفته می شود در گذشته آرد مورد نیاز ساكنان محلات مجاور را تامین کرده است.
نکته ی جالب سوم که بایستی در بازدید از پل مورد توجه قرار گیرد یک حصار باروی قدیمی به نام قلعه ی نظامی خرم است که در حدود دویست متر پایین ‌تر از پل بند لشكر قرار دارد و دو دیوار ممتد از این قلعه نیز در پشت كارخانه ی صنایع غذایی موجود در منطقه دیده می شود. ظاهرا این حصار در نامگذاری پل بند لشکر بی‌ تاثیر نبوده است. این پل بند دارای سیزده دهانه ی آبرو است که سه دهانه ی آن واقع در ضلع جنوبی پل تا چند وقت پیش زیر خاك مدفون بود اما اكنون بیرون آورده شده‌ است.

پل بند لشکر
پل بند لشکر که سالم ‌ترین پل بند به جا مانده از دوره ی ساسانیان است، خارج از دروازه ی لشكر (دروازه ای که به سمت عسكر مكرم باز می شده) ساخته شده است. این پل یک پل ارتباطی بین شهر شوشتر و آبادی های جنوب آن بوده است. جنس مصالح به كار رفته در بنای پل بند لشکر، ماسه سنگ و ملات ساروج است. طول این پل ۱۲۴ متر و ارتفاع آن به طور میانگین بیش از 8 متر است. از آنجا که این پل در دوره ی صفوی مرمت و بازسازی شده است، طاق ‌ها و شكل آنها متعلق به دوره ی صفوی ولی معماری اولیه و پایه ی پل اثری شبیه به آثار به جا مانده از دوره ی ساسانی است. در زمان حشمت ‌الدوله ی قاجار نیز پنج دهانه ی پل ویران شد اما بعد از برآورد هزینه ی تعمیر و مشاهده ی مبلغ بالای آن تعمیر انجام نشد در نتیجه مردم که از اهمیت پل باخبر بودند با الوار آن را تعمیر كردند اما متاسفانه بر اثر فشار آب مجددا ویران شد.

جاذبه های اطراف پل بند لشکر
مهم ترین جاذبه همان بنای پل بند لشکر است که یکی از کهن ‌ترین دروازه‌ های شهر شوشتر و در واقع دروازه ی شهر تاریخی عسکر مکرم بوده است. به عنوان جاذبه ی بعدی می توان به یک بنای مذهبی به نام بقعه ی امامزاده عبدالله اشاره کرد که بر فراز صخره‌ ای مشرف به نواحی اطراف، در محیطی زیبا و سرسبز در کنار رودخانه‌ ای که بر زمین جاری است در ضلع غربی پل بند لشکر واقع شده است.

جاذبه ی سوم یک مجمر (آتشدان) کوچک در درون بقعه است که از جنس سنگ مرمر است. مجمری که فرض بر این است متعلق به معبد الهه آناهیتا بوده است. مجمری که وجودش نشان از این دارد که پل بند لشکر و بقعه ی امامزاده عبدالله هنگام ساخت معبد آناهیتا (الهه ی آب و باروری در ایران باستان) مد نظر قرار ‌گرفته ‌اند. مردم شوشتر در گذشته معتقد بودند که اگر زن نازایی بر روی سنگ مرمر این مجمر بنشیند و بر روی آن حرکت کند بچه دار خواهد شد. بدون شک ریشه ی این باورها به گذشته و آداب و رسوم ایرانیان باستان و اعتقادات مرتبط با الهه آناهیتا باز می گردد.
جاذبه ی چهارم وجود دو قبر مربوط به دوره ی اشکانی در کنار پایه ‌های پل بند لشکر است که در جریان مرمت پل توسط اداره ی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایران در سال ۱۳۸۷ خورشیدی کشف شد و امروز از اثار تاریخی منطقه به شمار می رود.

وجه تسمیه ی پل بند لشکر
کلمه ی لشکر فارسی شده ی کلمه ی عسکر است. بسیاری از تاریخدانان معتقدند نام عسکر برگرفته از نام عسکر مکرم فرمانده ی سپاه عرب (اسلام) است. وی در زمان حمله ی اعراب به ایران شهر رستم کواز (رستم خباز) را محاصره می کند. به علت طولانی شدن این محاصره، در نزدیکی شهر اردوگاهی نظامی می زند و سربازان عرب درون این اردوگاه مستقر می شوند (شهر رستم کواز شهری در جنوب شوشتر و در جای فعلی روستای بند قیر بوده که قلعه و باروی بسیار مستحکمی داشته است). با پیروزی سربازان عرب و وارد شدن آنها به درون شهر، این اردوگاه تخلیه شده و بعد از رفتن کامل اعراب از آنجا، افراد محلی و اهالی شهر در این اردوگاه مستقر می شوند و کم کم آن را به یک شهر بزرگ به نام عسکر مکرم تبدیل می کنند، شهری که مانند شهرهای مهمی چون اهواز و شوشتر از اهمیت بالایی برخوردار بوده است. ساکنان این شهر در ساختن بادبان های ابریشمی و مقنعه شهرت بسیار دارند. با توجه به قرار گرفتن این شهر در جنوب شوشتر، راه ارتباطی بین آن و شوشتر از طریق پل بند لشکر برقرار می شد و به همین دلیل این پل بند به نام لشکر معروف شد. امروزه این پل به همراه بقعه ی امام زاده عبدالله یکی از زیبا ترین چشم انداز های شهر شوشتر و از جمله جاذبه های دیدنی آن به شمار می رود.

ساخت و سازهای غیرقانونی در اطراف پل بند لشکر
از سال ۱۳۶۴ شمسی ساخت و سازهای غیرقانونی در اطراف پل بند لشکر شروع شد که با شکایت اداره میراث فرهنگی شوشتر و با همکاری شهرداری این شهر، تمام این بناها در اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ تخریب شده و حریم پل لشکر از تصرف چنین بناهایی و سازندگان آن خارج گردید.

شهرستان سراب که در جنوب شرق استان آذربایجان شرقی واقع شده است، دارای مساحتی حدود 3560 کیلومتر مربع می باشد. وجه تسمیه ی شهرستان سراب به جهت همجواری با سراورود بوده که از آن پس به سراو یا سراب خوانده شده است. منطقه ی مذکور از دیر باز محل استقرار تمدن های مختلف به شمار می رفته است، و وجود آثار باستانی متعدد نظیر تپه های تاریخی، معابد سنگی و کتیبه ی اورارتوئی در حومه ی شهر، نشانگر این قدمت تاریخی می باشند. وجود جاذبه های طبیعی، تاریخی و گردشگری بی شمار در شهرستان سراب و سرسبزی و طراوت منطقه در فصول مختلف، علی الخصوص فصول بهار و تابستان، منجر شده تا این نقطه از استان همچنان در کانون توجه گردشگران داخلی و خارجی قرار گیرد. یکی از جاذبه های تاریخی و گردشگری شهرستان سراب پل گاودوش آباد اوقان است، که متعلق به دوران صفویه می باشد. این پل که در منطقه ای خوش آب و هوا واقع شده، هر ساله گردشگران بسیاری را به سوی خود فرا می خواند. با سفر به استان آذربایجان شرقی ورزرو هتل های تبریز همچون هتل پارس ائل گلی، از مراکز دیدنی این استان در شهرستان های اطراف دیدن نموده و خاطراتی به یاد ماندنی را در کنار عزیزانتان تجربه نمایید.

معرفی شهرستان سراب
شهرستان سراب از شمال به شهرستان های مشکین شهر و هریس و نیز از سمت شرق به استان اردبیل و از جهت جنوب به شهرستان میانه و همچنین از غرب به شهرستان بستان آباد محدود می شود. آب و هوای این شهرستان نسبتا سرد و خشک می باشد. در واقع شهرستان سراب در مسیر اصلی بستان آباد به اردبیل قرار گرفته است. این شهر به جهت همجواری با سراورود به سراو و سراب خوانده شده است. شهر مذکور در ادوار اورارتو ها و نیز پارت ها (اشکانیان) از رونق کافی برخوردار بوده است. به طوری که مورد توجه حکمرانان اشکانی قرار گرفته است. آثار به جا مانده در این منطقه، نظیر معابد سنگی، قلاع و یک چهار طاقی متعلق به دوران ساسانیان نشان از اهمیت آن در ادوار گذشته داشته است.

سراب، همچنین در ادوار اسلامی نیز از ارزش و اعتبار شهری برخوردار بوده است. به طوری که موقعیت ویژه ی جغرافیایی و حاصل خیزش منجر شده تا مورد توجه حکمرانان قرار گیرد. شهرستان سراب در دوران حکومت مغولان و ایلخانیان از مراکز عمده ی حکومتی آذربایجان به شمار می رفته است. وجود مقبره ی مغولی اسفستان در حومه ی شهر، دلیلی بر این مدعا می باشد. از سایر نقاط تاریخی و دیدنی این منطقه می توان به سنگ نوشته ی اورارتوئی در روستای رازلیق، سنگ افراشته های قیرخ قیزلار، مسجد جامع سراب، تپه ی باستانی قلعه جوق، چهار طاق ساسانی روستای آغمیون، رباط سنگی شاه عباسی در گردنه ی صائین و بازار قدیمی و سنتی سراب اشاره نمود.

پل گاودوش آباد اوقان، در سراب آذربایجان شرقی
پل گاودوش آباد اوقان در هشت کیلومتری شهرستان سرابِ آذربایجان شرقی و بر سر راه روستای اوقان به روستای گاودوش آباد واقع شده است. پل گاودوش آباد متعلق به دوره ی صفویه بوده و در 24 تیر ماه سال 1382 با شماره ی ثبت 9183 در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفته است. وجه تسمیه ی این پل به جهت همجواری اش با روستای گاودوش آباد می باشد. بازسازی و مرمت پل مذکور در دوران قاجاریه صورت گرفته است. همچنین این پل دارای چهار میل راهنما است، که دارای ارتفاع حدود 2/10 متر و نیز قطر حدود 80 سانتی متر در طرفین می باشد.

پل گاو دوش آباد راه ارتباطی چند روستای شهرستان سراب به شمار می رود. در واقع این پل بر روی رودخانه ای که در سمت شرق به غرب، در شمال سراب جاری است، احداث شده است. این پل دارای سه چشمه بوده و طول آن حدود 42 متر می باشد. همچنین ارتفاع آن نیز حدود 3/5 متر است. پل مذکور از مصالحی نظیر آجر و سنگ ساخته شده است و در کف این پل و پایه های آن سنگ و ملات آهک و ساروج به کار رفته است. اما تمامی قسمتهای دیگر از آجر ساخته شده است. آنچه ساختار این پل را از سایر بناهای مشابه و هم عصرش جدا می سازد، وجود چهار میل راهنما به قطر هشتاد سانتی متر در طرفین و نبود طاق دزد می باشد. راه دسترسی به این پل از طریق جاده ی آسفالته می باشد و فقط قسمت اندکی از آن راه شوسه ی بین روستاهای اوقان و گاودوش آباد را تشکیل می دهد.

تاریخچه پل چوبی

معماری پل چوبی

وضعیت کنونی پل چوبی

کلام پایانی