كمی قبل از وقت نهار، از روی باریكه ای از آب های سفید كه با فشار از میان یك جفت تخته سنگ بسیار بزرگ در جریان بود، عبور كردیم، سپس وارد یك تنگه عمیق و باریك شدیم كه از نظرها پنهان بود. پناهگاه ما با دیوارهای گرانیتی معلق، نور ضعیف و آب های گل و لای گرفته ورودی به آن و به رنگ یاقوت كبود (اگر رنگ یاقوت كبود به نوعی الكتریكی شده باشد)، هم سوراخی در تراس های تالاب آبی رنگ این منطقه ایجاد كرده بود و هم در خیال ما گویی مركز زمین را شكافته بود. اینجا یكی از جالب توجه ترین نقاطی بود كه، چه در روی رودخانه و چه در جاهای دیگر، در تمام زندگی خود دیده بودم.

آقای بِكِر به سمت بالای استخر رفت و گفت: “ماهی های خوبی اینجا زندگی می كنند، ماهی های رنگین كمانی”.

چند لحظه بعد، آقای بِكِر گفت: “به ته استخر نگاه كنید. یك قزل آلای دیگر هم در آنجا شنا می كند. یك قهوه ای بزرگ”.
من به دقت همه جا را نگاه كردم، اما تمام آنچه كه من دیدم یك كنده درخت بود كه در ته آب قرار داشت. سپس كنده به سطح آب آمد و یك حشره را شكار كرد و خورد. در حقیقت چیزی كه من دیده بودم، بزرگترین ماهی قزل آلایی بود كه در جهان واقعی و نه در اینستاگرام دیده بودم، به راحتی می توان گفت كه دو فوت درازا داشت، شاید هم كمی بلندتر. این دقیقاً لحظه ای بود كه من به خاطر آن به پاتاگونیا آمده بودم. در حال حاضر تمام آنچه باید انجام می دادم این بود كه آن نهنگ را به دام بیاندازم.
یك مقصد داستانی
پاتاگونیا یكی از پرطرفدارترین مقاصد گردشگری در جهان است، سرزمینی وسیع، دورافتاده و دارای حیات وحش با قله هایی مرتفع، رودخانه هایی خروشان و دشت ها و علفزارهایی سرسبز و وسیع و غنی از نظر فرهنگ گوچو. قدرت معروف این منطقه که بر روی تخیل مردم نسبت به آن تأثیر گذاشته است و در همه چیز منعكس می شود از نام تجاری ورزش های فضای باز چند میلیارد دلاری گرفته شده است كه این برند نشأت گرفته از شاهكار نویسنده معروف ادبیات، بروس چاتوین می باشد: یعنی كتاب “در پاتاگونیا”.
پاتاگونیا یكی از داستانی ترین مناطق ماهیگیری جهان نیز می باشد، مكانی كه هر ماهیگیری، ارزش آن را برای به واقعیت رساندن رویاهای خود درك می كند. جهانگردان علاقه مند به ماهیگیری می توانند در آب های این منطقه در تمام شرایط مختلف تردد نمایند، از رودخانه های فصلی و بزرگ گرفته تا دریاچه های عمیق نیلگون و تا نهرهای پرپیچ و خم بهاری باریك و آب هایی كه مملو از ماهی های متفاوت از نظر اندازه و تعداد هستند (از جمله هیولاهای واقعی؛ همان ماهی هایی كه بیش از 30 اینچ اندازه دارند و خیلی هم در انجا غریب نیستند) كه سخت بتوان مشابه آنها را در هیچ كجای دیگر پیدا كرد. تنوع حشرات هم زیاد بوده و به خاطر میزان خطرناك بودن این منطقه و سخت بودن رفت و آمد به آن، بخش های زیادی از آن همچنان توسعه نیافته است. حتی در همین عصر پرواز جت ها، این امكان وجود دارد كه به هنگام ماهیگیری ببینید كه كسی در منطقه حضور ندارد، یعنی در تنهایی محض غرق شده اید و هیچ نشانی از زندگی و تمدن نیز دیده نمی شود و ماهی های كمی هم كه در اینجا زیست می كنند، بسیار با ارزش هستند. مقایسه اینجا با غرب امریكا در 50 یا 100 سال گذشته خیلی هم غیردقیق نیست.

پاتاگونیا كه در امتداد آرژانتین و شیلی گسترده شده است، شرایط ماهیگیری در یك نواره آبی رنگ را در هر دو سوی مرز فراهم آورده است. انتخاب من ماهیگیری در سمت شیلی این رودخانه و در منطقه آیسِن نزدیك به شهر كویهایكیو بود. این منطقه به خاطر تركیب آن با رودخانه ها و دریاچه ها دارای شهرت است و عموماً نسبت به بخش های دیگر پاتاگونیا كمتر بادگیر است (چرا كه باد نقطه ضعفی برای یك ماهیگیر است). برنامه ریزی من برای سفرم ماه دسامبر یعنی نقطه شروع فصل تابستان در امریكای جنوبی بود، و بنابراین اتاقی را در مجموعه مجیك واترز پاتاگونیا كه یك مجموعه با خدمات كامل بود (از جمله راهنما) درست در بیرون از شهر كویهایكیو رزرو كردم.
سفری یك ساعته با خودرو از نزدیك ترین فرودگاه، در شهر بالماسدا به سمت اقامتگاه درست شبیه به یكی از قسمت های برنامه تلویزیونی “نِیچِر – طبیعت” بود. كوهستان آندز در دوردست و در میان ابرها دیده می شد، قله های آن پوشیده از برف بود و رودخانه هایی به شدت شفاف از میان دره های آن كه در تمام جهت ها گسترده بودند،‌ جریان داشتند. واقعاً با دیدن طیف عجیب و غریبی از خانواده رنگ سبز در این منطقه، این امكان وجود دارد كه تصمیم بگیرید بقیه عمر خود را در اینجا بگذرانید. بر روی جاده گل و لای گرفته منتهی به اقامتگاه، در پشت گله ای از گاوها كه چوپان در حال هدایت آنها به سمت چراگاه بود، منتظر ماندیم. به گفته راننده اتوبوس، این همان “ترافیك سنگین پاتاگونیایی” بود كه با آن مواجه شده بودیم.
خود اقامتگاه، كه یك سازه دلوكس روستایی است، با استفاده از چوب درختان بومی لنگا و سنگ های رودخانه ای ساخته شده است، در یك منطقه گودال مانند سرسبز نهفته بوده و دارای دریاچه ای یخ زده مخصوص به خود است. مالك و مدیر آن ادواردو باروئتو، پسر یك معلم و ماهیگیر بومی، چند سال قبل در حال راهنمایی یك مشتری ثروتمند بر روی دریاچه بوده و همان موقع آن شخص از آقای باروئتو پرسیده است كه آیا علاقه ای به احداث یك اقامتگاه ماهیگیری در این منطقه دارد یا خیر. آقای باروئتو این مكان را از اول ساخته است و به تدریج سهم شریك خود را خریده و در حال حاضر با همكاری همسر خود خانم كانسوئلو بالبوا، كه در دوران تحصیل در مدرسه آشپزی با او آشنا شده است، آنجا را اداره می كند.
در طی فصل ماهیگیری این زن و شوهر در اقامتگاه و با فرزندان خود، مانوئلا 13 ساله و مارتین 10 ساله، سگهایشان به نام بلانكا و گوچیتو و یك گربه خانگی به نام رابی زندگی می كنند. وعده های غذایی بر روی یك میز بزرگ جمعی سِرو می شود، و خانواده و میهمانان آنها، كه تعداد آنها به 12 نفر می رسد، عموماً با هم غذای خود را صرف می كنند.
میهمانان می توانند به محض رسیدن به آنجا، ماهیگری خود را در دریاچه آغاز كنند، اما چون هنگام رسیدن ما در بعدازظهر روز اول سفر، هوا سرد و بارانی و بادی بود، به جای ماهیگیری از خوردن نوشیدنی ترش مزه پیسكو در مقابل شومینه و گپ زدن با آقای باروئتو در مورد جاهائی كه می توانیم در طول هفته پیش رو برای ماهیگیری به آنها مراجعه نماییم، لذت بردم. شام آن شب نوعی غذای باربیكیو و محلی شیلی به نام آسادو بود، كه گوشت آن از گوشت دنده گاو، استیك ریب آی، استیك گوشت پهلوی گاو، گوشت گرده خوك، پای مرغ و سس محلی بوده و همراه با سیب زمینی آب پز، سالاد ساده كاهو،‌ گوجه فرنگی و فلفل زرد تولیدی در یك مزرعه در همان حوالی و همچنین بطری های مختلفی از انواع نوشیدنی های شیلیایی سِرو شد. دسر بعد از غذا، لكه نوادا نام داشت، كه یك خوراكی شیرین و كلاسیك شیلیایی شبیه به یك دسر فرانسوی به نام فلوتینگ آیلند (جزیره شناور) بود. تقریباً همه وعده های غذایی همانند وعده غذایی اول برای یك انسان شكمو كاملاً مناسب بود. هنوز ساعت به 10 نرسیده بود كه به خاطر خوردن آسادو به خوابی عمیق فرو رفتم.

ماهی ای كه از دستم فرار كرد
صبح روز بعد با طلوع خورشید و وزش باد بسیار ملایم، من و آقای باروئتو با خودرو به سمت رودخانه هومولز رفتیم، رودخانه ای كه به نام گونه ای از گوزن های محلی نامگذاری شده كه نماد عشق و علاقه شیلیایی ها به فضای باز می باشند، و در یك منطقه محافظت شده ملی از كشور واقع شده است. درست در نقطه ای زیر یك آبشار كوچك و تماشایی وارد رودخانه شدیم كه به نوعی یك آغاز بسیار فوق العاده و به یادماندنی برای من بود. در طول نیم ساعت پیشروی ما به سمت بالای رودخانه، اولین ماهی پاتاگونیایی خود را صید كردم و سپس آن را در آب رها نمودم، ماهی قزل آلایی به طول 18 اینچ. بر خلاف ماهی های قهوه ای امریكای شمالی، این نوع ماهی یك رنگ نعنایی متمایزی داشت كه به شكلی عالی با رنگ محیط اطراف آن متناسب گردیده بود. انطباق آن به مانند نوعی حقه سحرآمیز جهان طبیعی بسیار غیرعادی بود.
به مسیر خود ادامه دادیم و 20 ماهی دیگر را در طول آن روز صید كردیم، به طوری كه هر صید ما بیشتر از نیم ساعت به طول نمی انجامید. بیشتر اوقات با حشره ای به نام سوسك كانتاریا صید می كردیم، طعمه ای برای شبیه سازی یك حشره خاكی بزرگ بومی كه ماهی های شیلیایی از آن به خاطر كالری بالا و ارزش های پروتئینی كه دارد تغذیه می نمایند. فرصت صید ماهی توسط سوسك های كانتاریایی به خودی خود بسیاری از ماهیگیران را جذب شیلی می نماید. ماهی قزل آلا به شكل متجاوزانه مایل به حمله كردن به سمت حشرات هستند و به این طریق این شكارها برای آنها به شكلی ویژه جالب است.
در طول چهار روز بعدی سفرم، در هر نوع آبی كه امكان ماهیگیری بود، به صید ماهی پرداختم و نتایج قابل توجه و پایداری را نیز می گرفتم. پس از روز دوم، در رودخانه سیسون همراه با آقای بِكِر و آقای دِیل مشغول ماهیگیری شدیم و انواع متنوعی از قزل آلاهای قهوه ای و رنگین كمانی و یك قزل آلای رنگین كمانی 20 اینچی صید نمودیم. آن روز بیش از یك مرتبه، من و آقای دِیل همزمان “خم شدیم”، یعنی هر دو به شكل همزمان یك ماهی به قلابمان گیر كرد.
صبح روز سوم، من، آقای باروئتو و آقای دِیل در یك بخش پر ماهی از رودخانه پالوما مشغول ماهیگیری شدیم،‌ سپس بعد از ظهر به دریاچه الیزالد عزیمت كردیم. اولین باری بود كه با استفاده از حشره به ماهیگیری در یك دریاچه می پرداختم. در دومین شانس خود، یك قزل آلای رنگین كمانی 20 اینچی صید كردم؛ دقایقی بعد، آقای باروئتو از من سبقت گرفته و یك ماهی قهوه ای 22 اینچی صید نمود. در روز چهارم، در بخشی دیگر از رودخانه سیسمسون، یك گروه قزل آلای رنگین كمانی را در یك حفره در زیر لبه بالا آمده آب پیدا كردیم. در 15 دقیقه، 5 تا از آنها را به دام انداختیم.

روز پنجم یكی از روزهای خاطره انگیز از سفرم بود كه در آن یك گروه از ما – یعنی من، دو میهمان دیگر، راهنماهای ما و یك كابوی به نام آلفردو مدینا كه املاك خانوادگی آنها در مجاورت بخشی از رودخانه موگوتس قرار دارد – با اسب به سمت باریكه ای از آبراه عزیمت كردیم. به آب زدن بر فراز اسب هایمان و اسب سواری در امتداد مسیری در كنار یك تخته سنگ 40 فوتی، به خودی خود یك ماجراجویی عالی بود. نهار آن روز ما، پیك نیكی در كنار رودخانه و متشكل از گوشت بره محلی بریان شده بر روی آتشی بود كه آقای مدینا آن را برپا نموده بود. پس از صرف غذا، نوشیدنی های اسكودوی یخی نوشیدیم، نوشیدنی معروف شیلیایی كه با قرارگیری در آب رودخانه، ‌خنك شده بود.
بعد از آن در صبح روز ششم، من و آقای بِكِر بر روی رودخانه پالوما در حال تماشای ماهی های قهوه ای بزرگ بودیم. آقای بِكِر به من گفت: “ادامه بده. شكارش كن”.
اولین پرتاب من كوتاه بود، دومی خیلی دورتر و به سمت چپ افتاد. اما شانس سومی كه امتحان كردم،‌ دقیقاً به هدف خورد و دیدم كه حشره من به سمت ماهی روانه شد.
آنچه بعدا دیدم بالا آمدن یك دهان و سپس جستن به سمت سوسك كانتاریایی بود. من قلاب را تكان دادم و احساس كردم كه موفق به صید آن شدم.
اگرچه در همان لحظه متوجه آن نشدم، اما آقای دِیل با گوشی تلفن در حال فیلم برداری از آن صحنه بود. در این فیلم صدای آقای بِكِر به گوش می رسد كه می گوید: “چه قهوه ای زیبایی!”. سپس به زحمت به سمت پایین صخره به سوی آب می رود تا از صید من فیلم واضحی بگیرد. قلاب من تقریباً تا نیمه خم شده است.
در بخشی از فیلم به آقای بِكِر می گویم كه: “نمی توانم زیر تخته سنگ آن را ببینم. به من بگو اگر … “.
ناگهان ماهی به سطح آب می آید، ولی تا فاصله 4 اینچی از طعمه. آنگاه قلاب من صاف می شود و من به طور غیر ارادی هفت كلمه از دهانم خارج می شود كه در تلویزیون نمی توان آنها را به زبان آورد (و یا در این مطلب قید كرد).
ماهی رفته بود
من آن ویدئو را بارها و بارها تماشا كردم، گویی داشتم فیلم زاپرودر را نگاه می كردم. شاید می بایست فشار بیشتری به ماهی وارد می كردم. و یا كمتر. شاید هم بایستی نوك قلابم را بیشتر بلند می كردم. و یا آن را پایین تر می بردم. یا شاید باید روی پای چپم بالا و پایین می پریدم. خلاصه این كه هیچوقت متوجه نشدم كه كجای كار مشكل داشت.
نهار خود را بر روی تخته سنگی خوردیم كه من می خواستم در آنجا مثبت عمل كرده و آن ماهی را صید نمایم. علی رغم از دست دادن آن ماهی قهوه ای، به خودم گفتم كه یك هفته ای را با ماهیگیری، خوردن غذاها و نوشیدنی های خوشمزه و همراهی با افراد دوست داشتنی خوش گذراندم. اما همچنان تیره بخت به نظر می رسیدم.
پس از صرف غذا، من و آقای بِكِر دوباره به كنار لبه تخته سنگ برگشتیم و به رودخانه نگاه كردیم. ماهی رنگین كمانی، یكی از دو ماهی كه در آنجا دیده بودیم، به همان نقطه قبلی برگشته بود. با یك بار امتحان كردن،‌ آن را صید كردم و سپس رهایش نمودم. با تكان ناگهانی در دم، به اعماق آب های فیروزه ای بازگشت و پولك های زیبای آن از زیر نور درخشان خورشید پنهان گشت.
ماهیگیر موفقی بودن به شما كمك می كند تا خاطره ای شیرین و كوچك در ذهنتان باقی بماند.
به طور قابل ملاحظه ای احساس بهتری داشتم.

در صورتی كه می خواهید به اینجا سفری داشته باشید
مجموعه مجیك واترز پاتاگونیا،‌ كاسیلا 122، شهر كویهایكیو، ‌شیلی؛ وب سایت: magicwaterspatagonia.com؛ شش روز،‌ پكیج های هفت شبی، غذا، اسكان و ماهیگیری، شروع قیمت ها از 5500 دلار.
چیمالف پاتاگونیا لاج، لاگو یلچو پورتو كاردناس، چایتن، شیلی؛ وب سایت: chimalfepatagonialodge.com؛ شش روز، پكیج های هفت شبی، غذا،‌ اسكان و ماهیگیری، شروع قیمت ها از 5300 دلار.

نوشته تلاش برای صید ماهی های عظیم الجثه در بهشت ماهیگیری پاتاگونیا آرژانتین اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

آرژانتین را می‌توان به عنوان کشور تضادها توصیف کرد. این کشور که در امریکای جنوبی واقع شده و خط ساحلی طولانی خود در امتداد اقیانوس اطلس را به رخ می‌کشد، جایی‌ست که می‌توانید از مشاهده تاکستان‌ها، کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده، پارک‌های ملی، یخچال‌های طبیعی و سواحل لذت ببرید. در چنین مقصد منحصربه‌فردی باید اقامتگاه‌های منحصربه‌فرد نیز وجود داشته باشد و خوشبختانه گزینه‌های موجود نیز کم نیستند. بنابراین در برنامه‌ریزی برای سفر آتی خود گزینه‌های فوق‌العاده زیر را برای اقامت در آرژانتین فراموش نکنید و با وبسایت رزرو آنلاین هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید.

9. هتل کاواس واین، مِندوزا

مندوزا پایتخت شراب آرژانتین است و این بدان معناست که در این منطقه هتل کاواس واین بهترین گزینه برای اقامت است. هتل کاواس واین در یک تاکستان واقع شده و مهمانان هتل می‌توانند سری هم به محل مخصوص تست شراب بزنند و از چشم‌انداز رشته‌کوه آندس لذت ببرند. برای اینکه بیشتر زندگی محلی‌های آنجا را احساس کنید می‌توانید به رستوران هتل که غذاهای ارگانیک سرو می‌کند بروید. اتاق‌های این هتل چشم‌اندازی رو به غرب دارند و در بالکن‌های اختصاصی آنها می‌توانید غروب آفتاب را بر فراز کوه‌ها تماشا کنید.

8. سوئیت‌های دیزاین، کالافات

سوئیت‌های دیزاین در کالافات موقعیتی باورنکردنی با چشم‌انداز دریاچه آرخِنتینو دارد که شما را در زیبایی پاتاگونیا غرق می‌سازد. عاشق معماری مدرن و خیره‌کننده آن که با الهام‌گیری از کوه‌ها ساخته شده و همچنین امکانات آن از گالری هنری گرفته تا کلوپ سلامتی و امکانات بدنسازی موجود در این هتل خواهید شد. سوئیت‌های دیزاین بهترین اقامتگاه در نزدیکی پارک ملی باشکوه یخچال‌های طبیعی‌ست.

7. پالاسیو دوهائو، بوینِس آیرِس

پالاسیو دوهائو به واقع هتلی لوکس است که در ساختمانی نئوکلاسیک در قلب شهر بوینس آیرس قرار گرفته است. اگرچه این هتل دسترسی فوق‌العاده‌ای دارد و از بهترین رستوران‌های شهر گرفته تا کاخ ریاست‌جمهوری کاسا روسادا در نزدیکی آن هستند ولی در هتل پالاسیو دوهائو هر چیزی را که بخواهید می‌توانید پیدا کنید. می‌توانید از حمام‌های مرمرین زیبای هتل لذت ببرید، به بار پیشرفته هتل بروید و با نوشیدن کوکتل ریلکس کنید، در یکی از 3 رستوران هتل غذاهای اعیانی بخورید و یا در سالن بزرگ رقص هتل تمام شب را برقصید.

6. اِستانسیا لا بامبا دی آرِکو

این هتل در گذشته مزرعه پرورش احشام بوده است و این ملک بزرگ اکنون تبدیل به هتلی لوکس برای گردشگران شده است. این هتل که با تاکستان‌ها و اصطبل‌ها احاطه شده است، جایی‌ست که در آن می‌توانید هر زمان که خواستید از اسب‌سواری لذت ببرید. کارکنانی که لباس گاچو(گاوچرانی) پوشیده‌اند همواره در اختیار شما هستند تا اسبتان را زین کنند، یک گیلاس شراب برایتان بیاورند و یا هر موقع از روز که بخواهید به شما وقت اسپا بدهند.

5. هتل اولو پاتاگونیا اسپریت

اگر می‌خواهید در هتلی جامع و کامل(all-inclusive) با بهترین چشم‌اندازهای آرژانتین حسابی از خودتان پذیرایی کنید، اقامت در هتل اولو پاتاگونیا اسپریت را به شما پیشنهاد می‌کنیم. از آنجایی‌که این هتل درست در قلب دره لا آنیتا در نزدیکی اِل کالافات قرار گرفته، از پنجره اتاق خود می‌توانید از چشم‌انداز کوه و دریا لذت ببرید. طراحی اتاق‌ها به گونه‌ایست که بیشترین میزان رفاه را در اختیار شما قرار دهند و اسپا و امکانات غذاخوری این هتل فوق‌العاده است. اگر بخواهید هتل را ترک کنید که تنها دلیل آن می‌تواند بازدید از یخچال طبیعی باشکوه پِریتو مورِنو باشد باید مسیری 1ساعته را طی کنید.

4. اِنتِر سیِلوس، مِندوزا

هتل انتر سیلوس(بین آسمان‌ها) در نزدیکی کوه‌های آندِس در مندوزا واقع شده است. این هتل درست در یک تاکستان قرار گرفته و بهترین گزینه برای شراب‌دوستان است. علاوه بر انبار شرابی در تاکستان، دو رستوران و چندین نوع شراب برای مزه کردن که حتی در طولانی‌ترین سفرها نیز نمی‌توانید آنها را امتحان کنید هم در این هتل وجود دارند. این هتل لوکس همچنین حمام و اسپایی در کلاس جهانی دارد. پارک تندرستی واقع در این هتل شما را به تحرک وادار می‌کند و می‌توانید حین ورزش از منظره و چشم‌انداز کوه‌های آندس که در چندقدمی هتل است لذت ببرید.

3. هتل‌قصر آلویِر، بوینس آیرس

هتل‌قصر آلویر در قلب محله اعیانی رِکولِتا واقع در پایتخت آرژانتین قرار دارد. این هتل قصرمانند در سال 1932 تأسیس شده است و اکنون نماد تجمل امریکای جنوبی‌ست. نمای بیرونی ساختمان هتل شبیه به ساختمان‌های فرانسوی‌ست و دلیل آن این است که تحت تأثیر معماری پاریس در دهه 1920 ساخته شده است. در حال حاضر در این هتل سوئیت‌های فوق‌العاده‌ای هستند که در آنها خدماتی نظیر پیشخدمت و همچنین استفاده از بار شامپاین ارائه می‌شود. موقعیت این سوئیت‌ها به گونه‌ای‌ست که شما می‌توانید شهر بوینس آیرس را به‌راحتی بگردید.

2. اقامتگاه و اسپای آراکور اوشوآیا

این هتل که در اوشوآیا در استان تیِرا دِل فوئگو واقع شده را می‌توان کرانه جهان نام نهاد. اقامتگاه و اسپای آراکور اوشوآیا بیش از 800متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته و دورتادور آن را قله‌های پر از برف احاطه کرده‌اند. درست بیرون از این اقامتگاه می‌توانید در مسیری که از میان منطقه‌ای حفاظت‌شده(Reserva Natural Cerro Alarkén) عبور می‌کند سیاحت کنید و هنگام بازگشت به اسپا بروید و خستگی در کنید.

1. هتل و اقامتگاه لیائو لیائو

این اقامتگاه سطحِ بالا یکی از لوکس‌ترین اقامتگاه‌هاست و هر چیزی که بخواهید، از اسپایی در کلاس جهانی گرفته تا زمین گلفی باورنکردنی را در اختیارتان قرار می‌دهد. هتل و اقامتگاه لیائو لیائو در باریلوچ بهترین مکان برای لذت بردن از سرگرمی‌های فضای باز است. رشته کوه آندس در فصل زمستان مکان فوق‌العاده‌ای برای اسکی و اِسنوبردسواری‌ست و در فصل تابستان آب‌های آبی دریاچه پارک ملی ناهوئل هوآپی شما را به سوی خود می‌کشاند. درهای این هتل در سال 1939 به روی عموم گشوده شد و کم‌کم تبدیل به انتخاب ستارگان، دیپلمات‌ها و افراد ثروتمند برای استراحت و گردش در پاتاگونیا شد.

نوشته 9 اقامتگاه برتر در آرژانتین اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

با در نظر گرفتن چشم انداز های مسحور کننده، حیوانات وحشی و مرموز بی شمار، و شهر و شهرک های مستعمراتی پر از خوراکی های عالی و سنت های شاد، جای تعجب ندارد که آرژانتین مکانی محبوب برای مسافرت است. در بخش جنوبی آمریکای جنوبی، آرژانتین به شکل دراز و بزرگی جا خوش کرده و تا قبل از این که در قرن 16 و 17 میلادی تحت استعمار اسپانیا قرار بگیرد، محل سکونت قبایل بومی و پراکنده ی خود بوده است. البته امروزه این کشور یک جمهوری مستقل است که در بر دارنده ی سرزمین ها و مناظر بسیار متنوعی است؛ از دشت های حاصلخیز گرفته تا جنگل های پر پشت، کوههای با شکوه، چراگاه ها و یخچال های طبیعی چشمگیر. در ادامه بهترین مکان های دیدنی آرژانتین را مرور کنید و در صورت تمایل به رزرو آنلاین هتل بپردازید.

1.«مار دل پلاتا»

شهر «مار دل پلاتا» که روزگاری تفرجگاه دنجی برای اشراف آرژانتین به حساب می آمد، امروزه بهترین شهر ساحلی توریستی این کشور است که در کرانه اقیانوس اطلس و در حومه ی «بوئنوس آیرس» قرار دارد. این شهر سالانه میلیون ها توریست را جذب ساحل های شنی و فرهنگ پرشور خود می کند.

موقع تعطیلات تابستان این شهر بسیار شلوغ می شود ولی بعد از تمام شدن ماه های تابستانی، حال و هوای بسیار آرام تری آنجا را فرا می گیرد.

2.«کوردوبا»

در مرکز آرژانتین، دومین شهر بزرگ این کشور یعنی شهر «کوردوبا» قرار دارد. با اینکه این شهر با دره ها و کوه های زیبا احاطه شده است، ولی بیشتر به ساختمان های فراوان اسپانیایی اش معروف است.اکثر این بناهای تاریخی، کلیساها و یادبود ها در مرکز شهر در ناحیه ای به نام «بلوک ژزونیت ها» قرار دارند.کوردوبا همچنین بیش از 200 هزار دانش آموز دارد که سرتاسر شهر را پر از روحیه ی جوانی و نشاط کرده اند.

3. شهر «پورتو مادیرن»

در سواحل «گلفو نیوو» اکثرا به عنوان دروازه ای به منطقه ی «پنینسولا والدس» شناخته می شود. با این حال خود این شهر نیز به خاطر سواحل زیبایش یک منطقه ی مسافرتی تابستانی محبوب است، اگر چه کرانه های اقیانوس اطلس در این منطقه می تواند بسیار سرد باشد. با گسترش شدید گردشگری در سال های اخیر، «مادیرن» نیز به سرعت توسعه یافته و جمعیت دائمی اندکی که دارد در طول ماه های تابستان به شدت افزایش می یابد. تورهای تماشای نهنگ نیز در این منطقه طرفداران زیادی دارد، چرا که «نهنگ شکار جنوبی» از آب های گلفو نیوو برای جفت گیری و تولید مثل استفاده می کند و از ماه ژانویه تا سپتامبر آن قدر نزدیک می آید که می توانید از روی ساحل تماشایش کنید.

4. «سن کارلوس دی باریلوش»

با شکلات فروشی هایش، معماری سوییسی اش و مجموعه ی بی نظیری از دریاچه های تر و تازه و کوه های پوشیده از برفش؛ بیشتر به نظر می آید روستایی در سوییس باشد ولی شهری جذاب و افسون گر در ایالت «ریو نگرو» آرژانیتن است. سن کارلوس دی باریلوش که معمولا آن را به «باریلوش» می شناسند، دروازه ای به سوی چشم انداز های فوق العاده و طبیعت گردی های ماجراجویانه است. کوه های اطراف باریلوش منطقه ای پرطرفدار اسکی روی برف است که یکی از بزرگترین ایستگاه اسکی های امریکای جنوبی، یعنی «سرو کتیدرال» در آنجا قرار دارد.

5. شهر «اوسوایا» که در گذشته به خاطر دور افتاده بودن منطقه اش به عنوان تبعید گاه استفاده می شد، امروزه به خاطر طبیعت زیبای پرت و دور دستش تبدیل به یکی از محبوب ترین مکان های دیدنی آرژانتین شده است. این شهر که به جنوبی ترین شهر کره زمین مشهور است، در «کانال بیگل» قرار دارد و به عنوان یک پایگاه محبوب برای کشتیرانی به قطب جنوب، ورزش های زمستانی و تماشای حیات وحش شناخته می شود. کوه های یخچالی اطراف اوسوایا محل مناسبی برای کوهنوردی در تابستان و ورزش های زمستانی در زمستان هستند.

6. شهر «مندوزا»

شهر «مندوزا» که در بزرگترین منطقه تولید نوشیدنی ها در آمریکای لاتین قرار دارد مقصد توریستی محبوبی برای جهانگردان است؛ نه فقط از این جهت بلکه بخاطر نزدیکی به کوه «آکونکاگوا» که مرتفع ترین کوه در قاره آمریکا است از اهمیت ویژه ای برای توریست ها برخوردار است. علاوه بر این، مندوزا امکان دسترسی به مناظر زیبا و فعالیت های ماجراجویانه خارج از خانه مثل کوهپیمائی، کوهنوردی، قایق سواری در رودخانه های خروشان و فعالیت های دیگر را فراهم می کند. در مرکز مندوزا میدان اصلی شهر با نام «ایندیپندس پلازا» قرار دارد که با رستوران ها، فروشگاه ها، موزه ها و ساختمان های زیبایی احاطه شده است که در هنگام شب با درخشش نورهای خود جلوه زیبایی دارند.

7. شهر «الکلِفیت»

«الکِلفیت» که پیشتر شهری به خواب فرو رفته و در ناحیه دور افتاده «پاتاگونیا» بود، اکنون به یُمن تاسیس پارک ملی «لاس گلیشرز» به یک شهر موفق توریستی تبدیل شده است. این شهر که در استان «سانتا کروز» آرژانتین واقع شده است به عنوان مبدأ بسیاری از گردش های جهانگردی به شما می رود که پرطرفدارترین آنها سفر به یخچال طبیعی «پریتو مورنو» است که محبوبیتش بواسطه جلوه های تماشایی از شکستن یخ و غرش رعد آسای آن است. شهر الکلفیت به خودی خود شهری جذاب است که جهانگردان در خیابان اصلی این شهر می توانند قدم بزنند و از فروشگاه های سوغاتی و موزه هایی همچون موزه «گلیشیریم» دیدن کنند تا همه چیز را درباره یخچال های طبیعی این منطقه فرا بگیرند. علاوه بر امکان سکونت در هتل، این شهر دارای چندین رستوران زیبا نیز هست.

8. پارک ملی «لاس گلیشرز»

«لاس گلیشرز» یا پارک ملی «گلیشرز» مهد برخی از شگفت انگیزترین عجایب جهان است. این پارک ملی که در استان «سانتاکروز» در منطقه وسیع «پاتاگونیا» واقع شده است، بزرگترین قلّه یخی بیرون از قطب جنوب و «گرین لند» را به نمایش می گذارد. پیش روی و عقب نشینی مکرر چرخه توده های یخ غلتان درحالی که توده های غول آسای یخ از هم می گسترد و با صدای چلپ چلوپ بسیار بلند با دریاچه برخورد می کند، نمایشی ابدی را از غرش های رعد آسا و شکستن یخ به نمایش می گذارد. با این که توده های یخ غتان در قسمت جنوبی پارک قرار گرفته است، قسمت شمالی آن کوه های باشکویی مثل کوه «فیتزروی» را در معرض تماشا قرار می دهد که مناسب برای کوهپیمایی و کوهنوردی است.

9. شهر «بوئنوس آیرس»

هیچ جای تعجب نیست که شهر بوئنوس آیرس در آرژانتین مهد هنرهای نمایشی است؛ بعلت اینکه نبض این شهر همراه با انرژی و جاذبه ای دلفریب می زند؛ از معماری رنگارنگ اروپایی اش گرفته تا مناطق سرزنده، مراکز خرید هیجان انگیز و سبک حرفه ای پخت و پز آن. بوئنوس آیرس که در خارج از ساحل جنوب شرقی آمریکای جنوبی واقع شده است، پایتخت آرژانتین و یکی از بزرگترین شهرهای آمریکای لاتین است. این شهر جهانی و پرجنب و جوش از چندین نواحی تشکیل شده است که در زبان اسپانیایی به هرکدام از نواحی «بریوس» گفته می شود. یکی از این نواحی یا به عبارتی بریوس ها، ناحیه «میکروسنترو» است که یکی از نواحی پربازدید می باشد و محل قرارگیری بنای یادبود تاریخی و نماد بوئنوس ایرس با نام «آبلیسکو» است. محبوبیت ناحیه «سن تلمو» بعلت بازارهای اشیاء دست دوم آن است و شهرت جهانی ناحیه «لابوکا» بخاطر معماری رنگارنگ آن است.

10. آبشارهای «ایگواسو»

یکی از خیره کننده ترین عجایب طبیعی جهان آبشارهای ایگواسو است؛ این آبشارها دسته ای از آبشارهای باشکوه هستند که در رودخانه ایگواسو واقع شده اند و در طرفین مرز بین برزیل و آرژانتین واقع شده اند. آبشارهای پله وار چشم اندازی مهیج ایجاد می کند؛ اما زیبایی آن وقتی دو چندان می شود که توسط جنگلی سبز احاطه شده باشد که آکنده از حیات وحش عجیب و غریب است. منطقه آبشارهای ایگواسو و حیات وحش آن بعنوان پارک ملی ایگواسو تحت حفاظت قرار گرفته است. این پارک گردشگاه های ممتاز فراوانی ارائه می کند که دارای قایق هایی است که گردشگران را تا حدی نزدیک به آبشارها می برد که از ریزش افشانه های آبشار خیس می شوند. شهری که در سمت آرژانتین قرار دارد موسوم به «پورتو ایگواسو» است که شهری کوچک و زیباست. این شهر همچنین برخی از بهترین اقامتگاه های بین راهی، باکیفیت ترین هتل ها و اسپاها را فراهم می کند.

نوشته بهترین مکان های دیدنی در آرژانتین اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

بوینس آیرس شهری با قدمت تاریخی و افسانه های هنری با رزومه فرهنگی بسیار غنی است. علاقه مندان به هنرهای زیبا از نمایش این هنرها در بوینس آیرس شگفت زده خواهند شد. در ادامه لیستی از فعالیت ها و جلوه های این هنر در این کلانشهر ارائه می شود که گویای پیوند گذشته و زمان حال بوینس آیرس است.

پیاده روی در خیابانی که هرگز نمی خوابد: خیابان Avenida Corrientes

تئاتر در اوایل قرن نوزدهم وارد آرژانتین شد و در دسترس عامه مردم قرار گرفت. خیابان Avenida Corrientes مرکز این شکوفایی بوده است و همچنان هم بعنوان مرکز اصلی تئاتر آرژانتین چندین سینما و تماشاخانه را در دل خود جای داده است. بینندگان می توانند شاهد شوهای زنده متعددی در این خیابان باشند اما معروف ترین آنها شوی Teatro De Revista ترکیبی از کمدی، رقص و موسیقی است. اکثریت فعالان عرصه سرگرمی دوست دارند نمایش خود را در این خیابان به نمایش گذاشته و نامشان را در کنار نام این خیابان ثبت کنند.

کشف فیلم های بوینس آیرسی
شهر بوینس آیرس در صفحه نقره ای بارها ظاهر شده است. صحنه معروف بالکن در فیلم Evita (1996) در کازاروسادا و صحنه های فیلم El Secreto De Sus Ojos (2009) در کاخ دادگستری Tribunales فیلمبرداری شدند. این شهر قلب صنعت فیلم آرژانتین نیز هست؛ اگر در ماه آوریل به بوینس آیرس سفر کنید شاهد فستیوال بین المللی فیلم های مستقل و تلاش آنها برای جای گرفتن در میان فیلم های تاپ سینماهای سطح شهر خواهید بود.

لذت بردن از شکوه تئاتر colon

این سالن اپرا در سال 1857 افتتاح شد ولی ساخت ساختمان باشکوه کنونی آن به سال 1908 بر می گردد و پس از آن به ضربان قلب هنرهای زیبای بوینس آیرس تبدیل شد. این سالن تئاتر بعنوان یکی از بهترین سالن های تئاتر دنیا، میزبان انواع نمایش های بین المللی و آرژانتینی بوده است. فضای استماع داخلی سالن مربوط به دوره ای که خود سالن مورد توجه بسیاری قرار داشت. بهتر است برای اطلاع از تاریخچه جالب بنا یا بلیط یکی از نمایش های در حال اجرا در آن را تهیه کنید یا در توری برای بازدید از پشت صحنه شرکت کنید. فضای داخلی سالن بسیار چشم نواز است.

دنبال کردن تاریخچه هنری آرژانتین در موزه ملی هنرهای زیبا

بوینس آیرس میزبان شماری از موزه های هنری عالی است ولی احتمالا موزه ملی هنرهای زیبا بزرگترین آنهاست. باور کنید یا نکنید خود ساختمان موزه در گذشته بعنوان تصفیه خانه فاضلاب شهری مورد استفاده قرار می گرفت ولی در حال حاضر مجموعه ای نفیس و بزرگ از هنر چندین تن از هنرمندان بنام آرژانتین از جمله ادواردو سیووری و آنتونی برنی و نیز هنرمندان اروپایی نظیر پیکاسو و ونگوک در این موزه نگهداری می شود.

پی بردن به تاریخچه زیرزمینی تانگو

جای بدیهی است که تانگو با میراث فرهنگی شهر عجین شده است؛ زادگاه سنتی تانگو، کافه های محله های فقیرنشین در دهه 1880 بوده است؛ این محله مهاجران اروپایی بسیاری را در آن زمان در خود جای داده بود. این رقص خیلی زود انقلابی را به پا کرد. مهارتهای فنی و احساسی این رقص بسیار مورد توجه نوپرستان ثروتمند با نژادهای مختلف قرار گرفت. امروزه ، San Telmo مرکز اجتماع علاقه مندان به تانگو است. سفر به بوینس آیرس بدون بازدید از سالن های رقص تانگو ( milongas ) معنایی ندارد. برای لذت بردن از تماشای بهترین صحنه های رقص تانگو بهتر است سری به Maldita Milonga بزنید. تانگو بخش جداناپذیر از میراث فرهنگی بوینس آیرس است.

گردش هنری در میان گالری ها

گردش هنری در میان شهر یکی از بهترین راه ها برای بازدید از شهر است.؛ این تورها به گردشگران اجازه می دهد زوایای پنهان هنر محلی را کشف کنند. Gallery گردش مجانی را برای بازدید از سالن های هنری بوینس آیرس فراهم کرده است. این برنامه چند بار در سال اجرا می شود. برنامه های مختلفی تدارک دیده شده است و امکان انتخاب از میان آنها وجود دارد. بازدیدکنندگان می توانند از طریق شرکت در این تورها از برخی از بهترین گالری ها و موزه ها بازدید داشته باشند.

جستجو در Fileteadi نمادین

هنر در این شهر تنها محدود به فضای گالری ها نمی باشد. Fileteado به سبک علامتگذاری تزیینی گفته می شود که در آن از رنگهای روشن، فونتهای ظریف و خطوط چارچوب اصلی استفاده می شود. این سبک اولین بار در آغاز قرن بیستم برای تزیین واگن ها مورد استفاده قرار گرفت و پس از آن تبدیل به سمبل هنری شهر گردید. در سال 2015 یونسکو این سبک را نمایشی از میراث فرهنگی غیرملموس اعلام کرد. اگر می خواهید این هنر نمادین را در محیط خارجی شهر مشاهده کنید به محله های آلمارگو، سن تلمو و لا بوکا سری بزنید. Fileteado در مکان های مختلفی در سطح شهر بوینس آیرس قابل مشاهده است.

ریختن برنامه سفر هندی در سطح شهر

هنر شهری اشکال مختلفی دارد. نقاشی دیواری ها و دیوارنماهای بوینس آیرس روز به روز محبوب تر می شوند. هنرمندان با الهام از هنر خیابانی و نقاشی دیواری های برونکس، نمونه های پراکنده و بی پروایی را خلق کرده اند که دیواره های شهر را خصوصا در محله های پالرمو و کولیگاس پوشانده است. به خیابانهای محله ها سری بزنید و بهترین های این هنر را از نزدیک ببینید.

گورستان رکولتا، نمایش بی نظیری از هنر مجسمه سازی

شهرت گورستان رکولتا بعنوان یکی از برترین جاذبه های گردشگری بوینس آیرس، برگرفته از شهرت افراد مدفون در آن و نیز مجسمه های بی نظیری است که در امتداد مقبره های این شهر اموات ساخته شده اند. در میان خیابانهای این آرامگاه به گردش بپردازید تا شاهد هنر نهان در پشت هر یک از این دست سازه ها باشید؛ اکثریت این مجسمه ها دهها سال قبل به دستور ثروتمندان بعنوان نمادی برای امواتشان ساخته شدند. در آن زمانها ثروتمندان از هیچ هزینه ای برای طراحی قبرستان ها مضایقه نمی کردند.

شناخت هنرمندان ساکن در لابوکا

لابوکا بدلیل پیشینه مهاجران آن شهرت دارد زیرا بعنوان بندر اصلی بوینس آیرس اولین جایی است که تعداد زیادی از مهاجران برای اولین بار در اوایل قرن بیستم وارد آن شدند. اگر به سمت کامینیتو بروید شاهد خانه های رنگی به نام conventillos خواهید بود؛ این خیابان زمانی سکونتگاه یکی از مشهورترین هنرمندان آرژانتین یعنی بنیتو کوانیکلا مارتین بوده است. هنر کوانیکلا نمایشی از زندگی روزمره در اطراف لابوکا در اولین دهه از 1900 بوده است. اگر می خواهید از نزدیک شاهد هنر این هنرمند باشید سری به موزه بنیتو کوانیکلا مارتین بزنید.
پس بهتر است با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید و اطلاعات لازم را جمع آوری نمایید تا بتوانید از گردشگری هنری نهایت لذت را ببرید.

نوشته کشف هنرهای زیبا در بوینس آیرس اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.

در رودخانه‌های بکر و پر از قزل‌آلای بخش شیلیایی پاتاگونیا، رویای صید ماهی‌های غول‌پیکر به حقیقت می‌پیوندد. بنابراین اگر به ماهیگیری علاقه دارید بیشتر در مورد پاتاگونیا بدانید و با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید.
در آخرین روز ماجراجویی یک‌هفته‌ای ماهیگیری با قلاب در پاتاگونیا در دسامبر گذشته، بالاخره چیزی را که می‌خواستم پیدا کردم. در روزهای گذشته در تمام رودخانه‌ها و دریاچه‌های زیبا ماهیگیری کردم( و سپس آنها را آزاد کردم) اما صید یک ماهی کاملاً خاص این سفر را تکمیل می‌کرد و این ماهی خود خودش بود.

من به همراه راهنمایم که مهاجری امریکایی به نام مونت بِکِر بود و دوست او به نام هایدِن دِیل به رودخانه پالوما، زیستگاه ماهی‌های قزل‌آلا در مرکز شیلی رفته بودیم. ما روز خود را با قایق‌رانی در چندین تندآب آغاز کرده بودیم و تعدادی قزل‌آلای قهوه‌ای و قزل‌آلای رنگین‌کمان صید کرده بودیم، ماهی‌هایی که برای اغلب رودخانه‌ها ماهی بزرگ به حساب می‌آیند و برای این رودخانه صید پیش پا افتاده‌ای هستند.

درست قبل از ناهار از میان آب‌های خروشانِ میان صخره‌هایی عظیم‌الجثه گذر کردیم و به تنگه‌ای کوچک و پنهان رسیدیم. دیواره‌های گرانیتی، نور وهم‌انگیز و آب فیروزه‌ای این تنگه هم یادآور تالاب آبی ایسلند بود و هم سرزمین میانی(سرزمینی تخیلی که بعضی از داستان‌های ج. ر. ر. تالکین در آن اتفاق می‌افتد) را برایم تداعی می‌کرد. این تنگه یکی از خیره‌کننده‌ترین نقاطی بود که تابه‌حال دیده بودم.
تصمیم گرفتیم در آنجا ماهیگیری کنیم اما تلاشمان بی‌فایده بود. سپس آقای بِکِر ما را به جزیره‌ای کوچک و بی‌نام در وسط رودخانه برد و قایق بادی‌مان را به کنده درختی بست و از من خواست تا به دنبال او به بالای صخره‌ای که حدوداً 9 متر ارتفاع داشت بروم. از آنجا می‌توانستیم مخفیگاه ماهی‌های قزل‌آلا را ببینیم: آبگیر آبی یخی بکری که از یک طرف با جزیره احاطه شده بود اما همچنان جریان رودخانه حشرات را به سمت آنجا روانه می‌کرد.
آقای بِکِر به بالای آبگیر اشاره کرد و گفت: «خودشه، قزل‌آلای رنگین‌کمان».
همان‌طور که انتظار می‌رفت، موجودی تیره‌رنگ و بزرگ در حال حرکت در عمق 50 سانتی‌متری آب بود و حشرات را از سطح آب جمع می‌کرد.
لحظه‌ای بعد آقای بِکِر گفت: «نگاه کنید، یکی دیگر نیز در کف آبگیر است. یک قزل‌آلای قهوه‌ای بزرگ».

نظری اجمالی به آن قسمت انداختم اما تنها چیزی که دیدم کنده‌ای در زیر آب بود.سپس آن «کنده» به سطح آب آمد و حشره‌ای که روی سطح آب بود را نوش جان کرد. در حقیقت سوژه مورد نظر بزرگ‌ترین قزل‌آلایی بود که خارج از صفحات اینستاگرام در برابر چشمانم می‌دیدم و طول آن به‌راحتی به 60 سانت و یا بیشتر می‌رسید. هدف من از سفر به پاتاگونیا دقیقاً شکار همین صحنه بود و تنها کاری که باید انجام می‌دادم به دام انداختن این جانور بزرگ دریایی در تور ماهیگیری‌ام بود.

مقصد مشهور

پاتاگونیا با قله‌های مرتفع، رودخانه‌های خروشان، مراتع پامپاس و فرهنگ گاوچرانی یکی از مشهورترین مقاصد گردشگری در دنیاست.

پاتاگونیا یکی از مشهورترین مقاصد ماهیگیری نیز به شمار می‌رود و هر ماهیگیری رویای سفر به آنجا را دارد. علاقه‌مندان به ماهیگیری در پاتاگونیا می‌توانند در انواع آب‌ها ماهیگیری کنند، از رودخانه‌ها گرفته تا دریاچه‌های نیلگون و نهرهای کوچک و آب‌هایی پر از ماهی‌هایی(از جمله ماهی‌هایی با طول بیش از 76 سانتی‌متر که هیولاهای واقعی هستند) که به‌سختی در نواحی دیگر یافت می‌شوند. حشرات فراوان و مختلفی در آنجا تخم‌گذاری می‌کنند و به لطف موقعیت خاص و دسترسی نسبتاً دشوار، بخش وسیعی از این ناحیه بکر و دست‌نخورده باقی مانده است. حتی در عصر جت نیز می‌توانید در نقطه‌ای شبیه به 50 یا 100 سال پیش امریکا که هیچ نشانی از تمدن در آن وجود ندارد یکه و تنها ماهیگیری کنید.

بیشتر بخوانید:

تلاش برای صید ماهی های عظیم الجثه در بهشت ماهیگیری پاتاگونیا آرژانتین

ناحیه پاتاگونیا که در بخش‌های جنوبی آرژانتین و شیلی قرار دارد، نواحی ماهیگیری متعددی را در این دو کشور پدید آورده است. من تصمیم گرفتم که در بخش شیلیایی پاتاگونیا در منطقه آیسِن واقع در نزدیکی شهر کویهایک ماهیگیری کنم. این ناحیه به داشتن رودخانه‌ها و دریاچه‌ها مشهور است و به طور کلی نسبت به دیگر نقاط پاتاگونیا کمتر در آن باد می‌وزد(باد پاشنه آشیل ماهیگیران است). من در ماه دسامبر که اغاز فصل تابستان در امریکای جنوبی‌ست به پاتاگونیا سفر کردم و اتاقی در مَجیک واتِرز پاتاگونیا با تمام امکانات(از جمله راهنما)، درست خارج از کویهایک رزرو کردم.

یک ساعت رانندگی از نزدیک‌ترین فرودگاه در شهر بالماسِدا به سمت هتل مانند اپیزودی از فیلم «Nature» بود. کوه‌های آند از دوردست‌ها با قله‌هایی پوشیده از برف و رودخانه‌های بسیار زلال در میان دره‌ها از هر طرف به چشم می‌خورد و طیف وسیعی از رنگ سبز را می‌توان در آنجا مشاهده کرد. در جاده خاکی منتهی به هتلی که رزرو کرده بودم اندکی پشت گله گاوهایی که گاوچران آنها را به سمت چراگاه می‌برد گیر کردیم و راننده تاکسی از آن با عنوان «ترافیک به سبک پاتاگونیا» یاد می‌کرد.

اقامتگاه مورد نظر ساختمان روستایی لوکسی بود که از چوب درختان لِنگا و سنگ‌های رودخانه‌ای ساخته شده بود و دریاچه یخچالی اختصاصی داشت. این هتل در دره‌ای کوچک و سرسبز ساخته شده بود و ادواردو باروئتو، پسر یک معلم و ماهیگیر بومی، مالک و مدیر هتل بود. چند سال پیش هنگامی که او راهنمای مشتری ثروتمندی شده بود، آن مرد از او خواست تا با یکدیگر هتلی مخصوص ماهیگیری در آنجا احداث کنند و او نیز فوراً از این ایده استقبال کرد. او بعد از مدتی سهم شریک خود را خرید و اکنون آنجا را به همراه همسرش، کونسوئِلو بالبوآ که در مدرسه آشپزی با او آشنا شده بود اداره می‌کند.
این زوج به همراه فرزندان(مانوئلای 13 ساله و مارتین 10 ساله)، سگ‌ها(بلانکا و گاچیتو) و گربه‌شان(روبی) در طول فصل ماهیگیری در این هتل اقامت دارند. غذا در میز اجتماعی بزرگی سرو می‌شود و معمولاً این خانواده و مهمانان هتل هر 12 ساعت یک‌بار با یکدیگر غذا می‌خورند.

میهمانان به محض رسیدن می‌توانند در دریاچه ماهیگیری کنند اما زمانی که من رسیدم هوا بارانی بود و باد می‌وزید، بنابراین در کنار شومینه با آقای باروئتو در مورد جاهایی که در هفته پیش رو قرار بود برای ماهیگیری برویم صحبت کردم و لبی تر کردم. آن شب شام آسادو یا کباب سنتی شیلی خوردیم. این غذا ترکیبی از دنده کبابی گاو، استیک ریب‌آی و فلَنک، دنده خوک، پای مرغ و سوسیس محلی به همراه سیب‌زمینی آب‌پز، سالاد کلم، گوجه و فلفل دلمه‌ای زرد مخصوص مزارع اطراف بود. همچنین چند بطری شراب انگور کبرنه سووینیون(Marques de Casa Concha Grand Reserve) نوشیدیم. برای دسر نیز لِچ نوادا خوردیم، دسری شیلیایی که شبیه به دسر فرانسوی جزیره شناور بود. تمام وعده‌های غذایی مخصوص افراد پرخور تهیه شده بودند. آن شب ساعت 10 شب به خواب عمیقی فرو رفتم.

ماهی‌ای که فرار کرد
صبح روز بعد هوا آفتابی بود و باد نمی‌وزید. من به همراه آقای باروئتو به سمت رودخانه هومولِس(Huemules) حرکت کردیم. نام این رودخانه برگرفته از نام یک گونه آهوی بومی آن منطقه و نماد عشق شیلیایی‌ها به طبیعت است و تصویر آن بر روی نشان ملی این کشور نیز حک شده است. در نقطه‌ای درست در زیر آبشاری کوچک و کارت پستالی به آب زدیم. ظرف نیم ساعت تلاش برای ماهیگیری در خلاف جریان رودخانه، اولین ماهی پاتاگونیایی‌ام که قزل‌آلای قهوه‌ای 45 سانتی‌متری سالمی بود را صید و رها کردم. این گونه قزل‌آلا بر خلاف قزل‌آلاهای قهوه‌ای امریکای شمالی رنگ خاصی داشت که کاملاً با محیط اطراف همخوانی داشت و این همخوانی حیرت‌انگیز شبیه به جادویی در طبیعت بود.

آن روز در حدود 20 ماهی دیگر صید کردیم و بیشتر مواقع از سوسک بیتل کانتاریا به‌عنوان طعمه استفاده کردیم تا بیشترین شباهت را به حشره بومی‌ای داشته باشد که ماهی‌های آن منطقه به‌خاطر داشتن کالری و پروتئین بالا می‌خورند. شانس ماهیگیری با سوسک کانتاریا به‌تنهایی بسیاری از ماهیگیران را به شیلی می‌کشاند. ماهی قزل‌آلا تمایل دارد تا با خشونتی غیرمعمول به حشرات حمله کند و این ماهیگیری را هیجان‌انگیزتر می‌کند.

طی 4 روز بعد، من در هر آبی که تصورش را بکنید ماهیگیری کردم و نتایج تقریباً یکسانی به‌دست آوردم. در روز دوم به‌همراه آقای بِکِر و آقای دِیل در رودخانه سیمپسون انواع مختلفی از قزل‌آلاهای قهوه‌ای و رنگین‌کمان و به‌ویژه یک قزل‌آلای رنگین‌کمان زیبای 50 سانتی‌متری را صید کردیم. آن روز من و آقای دیل بیش از یک بار هم‌زمان با هم ماهی صید کردیم.
در صبح روز سوم من به همراه آقای باروئتو و آقای دیل در رودخانه پالوما ماهیگیری کردیم و بعد از ظهر به دریاچه اِلیزالد رفتیم. در اولین تجربه ماهیگیری در دریاچه یک قزل‌آلای رنگین‌کمان 50 سانتی صید کردم و چند دقیقه بعد آقای باروئتو با صید یک قزل‌آلای قهوه‌ای 55 سانتی از من پیشی گرفت. در روز چهارم در قسمت دیگری از رودخانه سیمپسون، تعدادی قزل‌آلای رنگین‌کمان را در سوراخی در زیر کرانه بالا آمده رودخانه یافتیم. 5تا از آنها را ظرف 15 دقیقه صید کردیم.
روز پنجم روزی به‌یادماندنی بود زیرا من به همراه راهنما، دو نفر از مهمانان و گاوچرانی به نام آلفردو مِدینا که ملک خانوادگی‌اش در مجاورت بخشی از رودخانه موگوتِس قرار داشت، مسیر باریکی در لبه صخره‌ای به ارتفاع 12 متر را سوار بر اسب طی کردیم و این کار به تنهایی خود یک ماجراجویی واقعی بود. آن روز در کنار رودخانه پیک‌نیک کردیم و گوشت بره‌ کاملاً بومی که آقای مِدینا برای گروه با سیخ دست‌ساز بر روی آتش کباب کرده بود را برای ناهار خوردیم و به‌عنوان نوشیدنی نیز یک قوطی آبجوی تگری اِسکودو که در میان شیلیایی‌ها بسیار محبوب است را نوشیدیم.

صبح روز ششم بود که من و آقای بِکِر بر فراز رودخانه پالوما آن قزل‌آلای قهوه‌ای را مشاهده کردیم. او گفت: «برو و آن را صید کن».

اولین تلاشم بی‌نتیجه بود، دومین بار قلاب فاصله زیادی با هدف داشت اما بار سوم تیرم به هدف خورد و طعمه به سمت ماهی شناور شد و ماهی سوسک بیتل کانتاریا را گرفت. چوب ماهیگیری‌ام را بلند کردم و در کمال ناباوری ماهی به قلاب گیر کرد.
اگرچه آن‌موقع متوجه نشدم اما آقای دیل با گوشی هوشمند خود از آن صحنه فیلم‌برداری کرد. در آن فیلم صدای آقای بِکِر شنیده می‌شود که می‌گوید: «عجب قزل‌آلای قهوه‌ای خوبی!» و سپس به پایین صخره می‌رود تا ماهی را به تور بیندازد. چوب ماهیگیری تقریباً از وسط تا شده بود.
من به آقای بِکِر می‌گویم:«آن را در زیر صخره نمی‌بینم، به من بگو اگر ماهی …».

ماهی برای مدت کوتاهی در حدود 1 متر بالا می‌آید و سپس چوب ماهیگیری کشیده و صاف می‌شود و من کلماتی را به زبان می‌آورم که قابل پخش کردن در تلویزیون و چاپ شدن در اینجا نیستند.

ماهی از چنگم در آمد.

آن ویدئو را بارها و بارها تماشا کردم و آن را مانند فیلم مشهور زاپرودِر(فیلمی در خصوص ترور کندی، سی و پنجمین رئیس جمهور امریکا) تجزیه و تحلیل کردم. شاید باید تلاش بیشتری می‌کردم. شاید باید چوب ماهیگیری را بالاتر می‌بردم، یا شاید پایین‌تر. شاید باید روی پای چپم لی‌لی می‌کردم و نطق گتیسبورگ(مشهورترین سخنرانی آبراهام لینکلن) را از بر می‌‌خواندم. نمی‌دانم.
ناهار را بر روی همان صخره خوردیم. سعی می‌کردم خوشبین باشم و علی‌رغم از دست دادن آن قزل‌آلای قهوه‌ای، با خودم می‌گفتم که من یک هفته بهترین تجربه عمرم را در ماهیگیری، غذا، شراب و هم‌صحبتی با افراد مختلف کسب کردم. اما با این وجود باز هم احساس بسیار بدی داشتم.
پس از خوردن ناهار، من به همراه آقای بِکِر به سمت لبه صخره رفتیم و از بالا به رودخانه نگاهی انداختیم. ماهی رنگین‌کمانی که اول در آنجا دیده بودیم دوباره به آن نقطه بازگشته بود. همان بار اول با انداختن قلاب در آب آن را گرفتم و سپس رهایش کردم. با تکان دادن ناگهانی دمش دوباره به عمق آب‌های فیروزه‌ای بازگشت و نور خورشید بر رد رنگین‌کمانی‌اش تابید.
برای اینکه یک ماهیگیر موفق باشید بهتر است حافظه ضعیفی داشته باشید. برای من که جواب داد.

نوشته پاتاگونیا، بهشت ماهیگیری با قلاب اولین بار در بلاگ ایران هتل آنلاین. پدیدار شد.