كشور “ایتالیا” كنونی كه در گذشته دور به امپراتوری “روم” معروف بوده است از كشور های “اروپایی” و پر طرفدار در حوزه گردشگری می باشد. شهر “رم” در این كشور در كنار شهر هایی همانند “ونیز” مملو از جاذبه های تاریخی و گردشگری و همچنین موزه های بی شماری كه بخشی از تاریخ و فرهنگ جهان را در دل خود جای داده اند قرار گرفته است. سفر به این كشور باستانی و به ویژه شهر “رم” با بازدید از كولوسئوم روم كامل می شود. این آمفی تأتر زیبا و كم نظیر كه نزدیك به 2000 سال از ساخت آن می گذرد دنیایی از ناگفته ها را در دل خود جای داده است.

شاید درباره عجایب 7 گانه جهان شنیده باشید. در لیست عجایب 7 گانه جدید جهان نام این بنای تاریخی دیده می شود كه بی گمان به درستی از آن یاد شده است. كولوسئوم روم حدود سال 70 میلادی پایه گذاری شد و در سال 252 میلادی ساخت آن به پایان رسید. این مدت زمان به طول كشیده جهت ساخت این مجموعه خود نشان از عظمت این تماشاخانه می باشد. ظرفیتی بالغ بر 80000 نفر برای تماشاچیان در این آمفی تاتر پیش بینی شده و محل های ویژه ای برای مهمانان ویژه و امپراتور در بهترین نقاط این مجموعه در زمان خود ساخته شده است. نزدیك به 80 درب ورودی از اطراف این آمفی تأتر مردم را به جایگاه های مخصوص آن ها می رسانده است. ساخت مجموعه ای با این ظرفیت و عظمت قطعا در حال حاضر نیز بسیار مشكل و با امكانات آن زمان شبیه به معجزه ای در معماری می ماند. مجموعه ای كه وسعت آن بیش از 6000 متر و با ارتفاعی كه می توان آن را با یك ساختمان 15 طبقه مقایسه كرد. این مجموعه با ارتفاع 50 متر و دیوارهایی كه هر كدام از آن ها با معماری خاصی بر روی همدیگر قرار گرفته اند چشم هر بیننده ای را خیره به خود می كند.

در سال 70 میلادی این مجموعه بی نظیر توسط “وسپاسیان” از امپراتور های “روم” پایه گذاری شده و ساخت آن نزدیك به 200 سال به طول انجامید. پس از “وسپاسیان” پسرش “تیتوس” و بعد از آن دیگر فرزندش به نام “دومیتیان” این آمفی تأتر را كامل كرده و به بهره برداری رسانده اند. این آمفی تأتر اولین آمفی تأتر دائمی در “ایتالیا” به حساب می آمده. “كولوسئوم” محلی برای نبرد های گلادیاتور ها با یكدیگر و همچنین نبرد با حیوانات درنده و به تماشا نشستن اشرافیان و پادشاهان بوده است. البته نیت ساخت این مجموعه ها فقط همین نبوده و بسیاری از مراسمات از جمله اعدام ها در این میدان و در مقابل چشم تماشاچیان انجام می شده است.

رسم عجیب و دور از انسانیتی كه البته در آن سال ها كاملا رواج داشته، به دفعات در این آمفی تأتر برگزار می شده است. نبرد بین گلادیاتور هایی كه برای نجات جان خود محكوم به قتل حریف خود بوده اند. در بین چشمان امپراتور ها و همچنین اشراف مبارزه با هم نوعان و جنگیدن با حیوانات درنده ای هم چون ببر و پلنگ از تفریحات قدرتمندان در آن زمان بوده است. این رسم عجیب تا جایی ادامه پیدا كرده كه تعداد حیوانات درنده و وحشی در این منطقه به صورت چشم گیری كاهش یافت. اغلب این افراد كه در نبرد بسیار توانمند بوده اند حتی به عنوان یك انسان ساده در میان دیگران از حقی برای زندگی كردن برخوردار نبوده اند. گاهی این جشن ها و نبرد ها آنقدر طولانی بوده كه حتی 100 روز به درازا كشیده می شده است.

آمفی تأتر “كولوسئوم روم” آنقدر بزرگ و مورد توجه امپراتوری های زمان خود بوده است كه در اطراف آن ساختمان های بسیاری را بناكرده كه البته در حال حاضر نشانی از آن ها بر جای نمانده است. از جمله ساخنمان های اطراف این تماشاخانه می توان به كلیسایی كه برای دعا كردن مردم برای گلادیاتور ها و پیروزی در نبرد هایشان ساخته شده بود اشاره كرد. اغلب ساختمان های اطراف این مجموعه از بین رفته اند. در نزدیكی این مجموعه تعدادی ساختمان برای استراحت اشراف زادگان و امپراتور ها ساخته شده است كه البته از این ساختمان ها نیز جز مخروبه چیزی برجای نمانده است.

اگر از ساختمان اصلی و زیبایی های آن بگذریم می توان در گوشه گوشه این تماشاخانه ساختمان ها و محل های بزرگ و عجیبی را ببینیم. از جمله این بناها می توان به “سرداب” كه در زیر ساختمان اصلی ساخته شده اشاره كنیم. “سرداب” بیشتر به عنوان محل نگهداری و رسیدگی به حیواناتی كه برای مبارزه آن ها را آماده می كرده اند بوده است. در غرفه ها و اتاق های بی شمار این مجموعه زیرزمینی محل هایی نیز برای نگهداری و زندانی گلادیاتور ها دیده می شود. البته همانند دیگر سرداب ها آب رسانی به مجموعه نیز از این قسمت بوده است.

از نظر بسیاری از مسیحیان “كولسئوم” به غیر از تاریخی بودن محلی مقدس به حساب می آید. مسیحیان اعتقاد دارند كه خونریزی و كشته شدن انسان ها در جلوی چشم دیگران و شادی و پایكوبی از این كشتار گناه و خلاف آئین مسیحیت است. مسیحیان این تماشاگران را مجرم می دانند. از طرفی نیز معتقدند كه بسیاری از مسیحیان در این میدان از بین رفته و خون آن ها به ناحق بر زمین ریخته است.

قطعا این بنا از زیباترین و پر گردشگرترین بناهای “رم” در كشور “ایتالیا” می باشد. ولی زیبایی های این شهر و كشور به همین بنا ختم نمی شود. در كشور “ایتالیا” به ویژه در شهر “رم” می توان در كنار آمفی تأتر”كولوسئوم” به بناها و جاذبه های دیدنی بسیاری از جمله: بنای یاد بود گریبالدی، باغ میوه پرتغال، تراستور، پیازاناوونا، كلیسای سنتاماریا، پانتئون و دیگرجاذبه های بی شمار آن اشاره كرد.

علاقه و اشتیاق روزافزون مردم به این هنر ارزشمند باعث شد که معماری بناهای مختص تئاتر روز به روز پیشرفته تر و مجلل تر شود. تا جایی که معماری آمفی تئاترهای معروف دنیا، فارق از کاربری آن تبدیل به آیکون های گردشگری شد. حتی امروزه نیز در خیره کننده ترین آمفی تئاترهای جهان، پیوند ظریف و زیبای هنر و معماری را مشاهده می کنیم. تکامل همزمان هنر نمایش، موسیقی و معماری سالن های نمایش، موجب تبدیل شدن این موضوع به انگیزه ای قوی برای گردشگری شده است، به گونه ای که سالانه میلیون ها علاقمند به گردشگری هنری برای تماشای نمایش ها و اجراهای برجسته و حتی خود بناها به چهار گوشه ی جهان سفر می کنند. با توجه به پیشرفت های عصر نوین، گردشگران با بهره گیری از سایت های جستجو و رزرو آنلاین هتل مورد علاقه ی خود را یافته و هوشمندانه سفر می کنند.
نمونه های برجسته ی آمفی تئاترهای معروف جهان عبارتند از:

تئاتر بزرگ لافنیچه (Teatro la Fenice) ونیز، ایتالیا
این خانه ی اپرای مجلل، دارای یک معماری باشکوه و زیباست، و از سال 1792 که کار خود را آغاز کرده است، میزبان آهنگسازان بزرگی مانند جواکینو روسینی ( Rossini) جوزپه وردی (Verdi)، وینچنتزو بلینی(Bellini )، گائتانو دونیزتی (Donizetti) و ایگور استراوینسکی (Stravinsky) بوده است. در طی تاریخ این خانه ی اپرا از آسیب آتش سوزی های متعدد در امان نبوده است، به طوری که آتش سوزی سال 1996 آن را ویران کرد، اما این بنای باشکوه دوباره بازسازی شد و در سال 2004 دوباره کار خود را آغاز کرد.

کاخ اپرای گارنیه (Palais Garnier)
در سال 1862 شارل گرنیه ساخت بنایی را به عهده گرفت که الهام گرفته از سبک یونانی و رومی است، و یکی از زیباترین نمونه های معماری قرن نوزدهم پاریس به شمار می رود. این بنا که در سال 1875 تکمیل شد، مجموعه ی زیبایی است که مجسمه های بزرگ، نقش برجسته ها و نقاشی های زیبا آن را به زیبایی آراسته اند، و ستون ها و پلکان بزرگ آن نمای داخلی بنا را باشکوه تر و مجلل تر کرده اند. سقف زیبا و بی نظیر آن یکی از جدیدترین بخش های این سالن است، و طرح هایی در اطراف لوستر دیده می شود، که ترکیبی از اپراهای مشهور است.

تئاتر ویسبادن آلمان(Hessisches staastheater Wiesbaden)
سالن تئاتر ویسبادن در پایتخت ایالت هسن آلمان قرار دارد، تئاتر ویسبادن چهار سالن نمایش دارد که در آن ها اپرا، تئاترموزیکال، باله و کنسرت اجرا می شود. این ساختمان در سال 1894 افتتاح شده است. نام عجیب این سالن در کنار معماری فاخر و مجلل آن تلفیقی خاصی را تشکیل می دهد، که باعث شهرت آن است.

تئاترسیبون ( Seebuhne) برگنتس، اتریش
سیبون در زبان آلمانی به معنای “شناور روی آب” است. و این وجه تسمیه به دلیل شناور بودن صحنه ی نمایش این تئاتر بر روی آب است. در سال 1946 فستیوال برگنتس برای نخستین بار در دریاچه ی کنستانس شروع به کار کرد. در سال 1950 صحنه ی تئاتر آن بنا شد، و اولین نمایش تئاتر بروی صحنه رفت. از مهم ترین ویژگی های معماری این تئاتر دکوراسیون خاص آن است، که المان های آن همگی بروی آب نصب شده اند. در حال حاضر تئاتر سیبون میزبان نمایش های متعددی از جمله نمایش فلوت سحر آمیز و داستان وست ساید است.

تئاتر بولشوی (Bolshoi Theatre) روسیه، مسکو

قصر موسیقی کاتالان (Palau de la Musica Catalana) بارسلونا، اسپانیا
معماری به نام مونیز دومانچه ای مونتانر این شاهکار حیرت انگیز را در بارسلون طراحی کرد، ساخت آن در سال 1908 به پایان رسید. پالائو دلا موسیکا کاتالانا یک سالن کنسرت معروف است که تاکنون شاهد اجراهای بسیاری بوده است. یکی از مبهوت کننده ترین عناصری که در این بنا توجه فرد را به خود جلب می کند، شیشه کاری های زیبای ان است، موزاییک ها و مجسمه های مرمری این سالن نیز در نوع خود بی نظیر است. این بنا با سبک معماری نوگرایی کاتالان در فهرست جهانی یونسکو ثبت شده است.

تئاتربالبوآ(Balboa Theatre) سن دیگو، آمریکا
این سالن تئاتر در سال 1924 درمرکز شهر سن دیگو ساخته شد. این سالن در طول تاریخ کاربردهای مختلفی داشته است. این سالن تئاتر حتی در دوره ای مقر فرماندهی نیروی دریایی در جنگ دوم جهانی شد، و در دوره ای متروک و بدون استفاده ماند. اما دوباره احیا شد، و در حال حاضر تئاتر بالبوآ فعالیت های خود را از سر گرفته و محل اجرای پادکست های زنده ی Nerdist و جشنواره های VeggieTales است.

تئاتر مانوئل (Teatru Manoel) والتا، مالت
این سالن یک مرکز هنری و سالن تئاتر در مالت است، که در سال 1732 شروع به کار کرده است. در این سالن کنسرت های موسیقی کلاسیک اجرا می شود. طراحی و معماری آن مجلل و زیباست، و کودکان زیر شش سال اجازه ی ورود به آن را ندارند.

سالن اپرای سیدنی(Sydney Opera House) سیدنی، استرالیا
این سالن تئاتر مدرن که نماد سیدنی به شمار می رود، با ظاهر صدفی شکل و فضای داخلی بسیار شاد ومفرح، شاهکار معماری اواخر دوره ی مدرن محسوب می شود. معماری آن توسط یورون اوتسون معمار دانمارکی انجام شده است، و قابلیت چند اجرای همزمان را دارد. این سالن بزرگ در سال 1973 به بهره برداری رسید و سالانه بیش از 1500 اجرا را میزبانی می کند، از آن جا که گردشگران زیادی مایل به دیدن معماری داخلی آن هستند، این نقطه به یک جاذبه ی توریستی مهم تبدیل شده است.

اپرای مونتی کارلو (Monte- Carlo Opera) موناکو
اپرای مونتی کارلو توسط شارل گارنیه به عنوان بخشی از کازینوی مونتی کارلو طراحی شد، این اپرا هاوس در سال 1879 درهای خود را بر روی علاقمندان باز کرد. در این اپرا می توان اجراهای اپرا، باله، سمفونی ارکستر و تئاتر را تماشا کرد.

تئاتر لااسکالا(Teatro alla Escala) میلان، ایتالیا
تئاتر لااسکالا در آگوست سال 1778 در میلان ایتالیا ساخته شد. بزرگترین هنرمندان اپرای ایتالیا و بسیاری از بهترین خوانندگان جهان در تئاتر لااسکالا ظاهر شده اند. این سالن تئاتر به عنوان یکی از برجسته ترین سالن های تئاتر اپرا و باله ی جهان شناخته می شود، این سالن با گنجایش 2030 نفر، از بزرگترین اپرا هاوس های جهان نیز به شمار می رود.

هارپا کنسرت هال (Harpa Concert Hall) ریکیاویک ایسلند
این تئاتر در شهر ریکیاویک ایسلند واقع شده است، ساختمان آن با طرحی مدرن و سردر شیشه ای جز بناهای منحصر به فرد شهر محسوب می شود، هارپا یک تالار کنسرت و مرکز کنفرانس در ریکیاویک است که در سال 2011 افتتاح شد. این ساختمان دارای یک نمای شیشه ای رنگی است که با الهام از چشم انداز بازالت ایسلند طراحی و ساخته شده است.

رویال آلبرت هال (Royal Albert Hall) لندن، انگلستان
بر اساس ایده ی پرنس آلبرت همسر ملکه ویکتوریا، بنایی برای تحسین بیشتر علم و هنر در لندن ساخته شد، این بنا که در مارس سال 1871 بر روی تماشاچیان گشوده شد، هنوز هم جز ساختمان های درجه یک تئاتر به شمار می رود.

اپرای گوانجو( Gungzhou Opera House) گوانگجو، چین
این اپرا هاوس با معماری خیره کننده و دقیق، نمونه ای عالی از اپرا هاوس های جهان است، طراحی و معماری زیبای آن قبل و بعد از اجرای نمایش، شما را به شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد. طراحی این بنا توسط زاها حدید، معمار سرشناس و برجسته ی دنیای معماری صورت گرفته است.

اگر اهل تاریخ، طبیعت، هیجان و مناطق بكر می باشید، بی شك به دنبال مقدمات سفر به كشور “ایتالیا” به ویژه شهر “ونیز” باشید. با یك برنامه ریزی دقیق می توانید كاملا هوشمندانه سفر كنید و با كمترین هزینه زیباترین مناطق جهان را در یك نقطه در گنار یكدیگر ببینید. كشور “ایتالیا” از جمله كشور های “اروپایی” كه با هنر و تاریخ در هم تنیده است می باشد. كشوری كه در هر نقطه آن می توان بنایی تاریخی، كه اثر دست هنرمندی بزرگ می باشد و از قرن ها پیش به یادگار مانده است را دید. شاید برخی “ایتالیا” را با “پیتزای” آن بشناسند و برخی با شهر “ونیز” آن كه در بین رود ها و آبراهه ها قرار گرفته است و به جای خودرو از قایق های كوچك استفاده می كنند.
بسیار مشكل است كه از بین تمام جاذبه های كشور “ایتالیا” به ویژه شهر “ونیز” یكی را انتخاب كرده و درباره آن به صحبت بپردازیم. درباره “ایتالیا” و به ویژه جاذبه های آن همین كافی است كه بدانیم به گفته “یونسكو” نیمی از میراٍث فرهنگی جهان در این كشور واقع شده است. آمفی تأتر “لا فنیچه” یكی از بزرگترین و زیباترین آمفی تأتر های جهان می باشد كه متاسفانه كمتر درباره آن صحبت شده است. با نگاهی گذرا به دنیای مجازی و سایت های گردشگری متوجه این موضوع خواهید شد. آمفی تأتری كه در دل شهر “ونیز” قرار گرفته است و در بین علاقمندان موسیقی در جهان كاملا شناخته شده است.

شهر “ونیز” كه همانند شبه جزیره ای كوچك در كشور “ایتالیا” قرار گرفته است، خواستگاه فرهنگ ها و تمدن های بسیاری طی تاریخ بوده است. در سال 1792 میلادی در شهر “ونیز” آمفی تأتر لا فنیچه” فعالیت خود را آغاز كرد. شاید یكی از دلایل ساخت این مجموعه عظیم، هنر دوست بودن مردم این كشور و خواستگاه موسیقی های كلاسیك و نو در این منطقه بوده است. آمفی تأتری كه در دل شهر “ونیز” و در میان دنیایی از آثار باستانی و تاریخی و همچنین كلیساهای معروف این كشور قرار گرفته است.
با گذر از كنار مغازه ها و همچنین رستوران هایی كه در اطراف این بنا قرار گرفته اند، می توان ساختمان بسیار بزرگ و باستانی را به نظاره نشست. ورودی زیبا با ستون های سر به فلك كشیده سفید رنگ این مجموعه كه با سر ستون های كم نظیر خود نشان از قدمت و هنر این مجموعه می باشد. مجسمه پرنده طلایی بر روی سر در این آمفی تأتر چشم نوازی می كند. مجموعه ای كه در چند طبقه و با قسمت های بسیار كه البته مهم ترین قسمت آن همان سالن آمفی تأتر یا سالن اپرا می باشد بیش از دو قرن است محیطی را برای برگزاری بزرگ ترین اجراهای موسیقی توسط اساتید مطرح موسیقی جهان فراهم كرده است.

با ورود به این مجموعه گچ بری ها و رنگ آمیزی های داخلی این بنا كاملا حس هنر و موسیقی را به همگان القاء می كند. پله هایی كه برای راهنمایی كردن تماشاچیان به طبقات بالا و سكوهای ویژه بازدید كنندگان از دو طرف این مجموعه به چشم می خورد. سالن اصلی با سقفی بلند كه به اندازه یك ساختمان چند طبقه ارتفاع دارد، با رنگ آبی زیبایی تزئین شده است. نقاشی هایی كه ریشه در هنر و موسیقی و فرهنگ این كشور داشته اند محیطی شاد را فراهم كرده اند. مجسمه های نیمه عریان در كنار نیم تنه هایی كه بر روی دیواره ها و سقف این مجموعه نصب شده اند، را در كمتر نقطه ای از دنیا می توان به چشم دید. در این مجموعه می توان بزرگ ترین و جذاب ترین لوستر ها را كه سقف این اثر هنری را نورانی كرده است تماشا كرد.

به شكوه و جذابیت این آمفی تأتر، می توان از بزرگ ترین برنامه ها و جشن هایی كه توسط آهنگ سازان بزرگی از جمله:بلینی، دونیتزتی، روسینی، استراوینسكی، وردی و بسیاری از اساتید مطرح جهان كه در این مجموعه برگزار شده اند پی برد. بسیاری از اپرا های مطرح دنیا برای اولین بار در این مجموعه به نمایش گذاشته و اجرا شده اند. در طول این سال ها پس از ساخت این بنا، بارها بازسازی های اساسی شده است. دلیل این بازسازی ها 3 آتش سوزی بزرگ كه آخرین و بزرگترین آن در سال 1996 میلادی كه ظاهرا به صورت عمدی صورت گرفته است، می باشد.

این مجموعه باستانی و هنری در حال حاضر نیز از فعال ترین و بزرگترین آمفی تأتر های جهان كه طرفداران بسیاری دارد می باشد. به دلیل قرار گرفتن این آمفی تأتر در میان دنیایی از زیبایی های كشور “ایتالیا” در شهر “ونیز” می توان در اطراف این بنا مكان های مذهبی و تاریخی بسیاری را به تماشا نشست. در میان جاذبه هایی كه در نزدیكی این آمفی تأتر قرار گرفته اند، می توان به كلیسای كاتولیك، كلیسای ارمنی، میدان زیبای سن ماركو، گالری هنری ماركوپولو، كلیسای جامع سینت ماركو، قصر دوك و بسیاری از جاذبه های گردشگری و تاریخی این شهر كه نام بردن آن ها خود نیاز به مقالات متعددی دارد، اشاره كرد.

در این مقاله تنها به بررسی یکی از جاذبه های منحصر به فرد و تاریخی ویسبادن آلمان پرداخته شده است. حتی اگر شما از علاقه مندان به اپرا و یا تئاتر نباشید باز هم این سالن ارزش بازدید را دارد. صندلی های با مخمل قرمز، گچ بری ها، لوسترهای بزرگ، پله های باشکوه و دکوراسیون بسیار زیبای آن واقعا ستودنی است. تمام این ویژگی ها را در سالن آمفی تئاتر ویسبادن مشاهده می کنید. این سالن تئاتر خیلی بزرگ نیست اما به زیبائی تزئین شده است. شما می توانید ساعت ها در موسیقی زیبای اروپایی غرق شوید. در این سالن مرکز باله مدرن نیز وجود دارد.

ساختمان آمفی تئاتر با سرمایه گذاری امپراطور ویلهلم دوم توسط معماران معروف وین فردیناند فلنر و هرمان هملر در سبک نئوباروک ساخته شد و در 16 اکتبر 1894 افتتاح شده است. این سالن با افتتاح خود در حدود 120سال پیش جوهر فرهنگی ویسبادن را تجلی بخشید.
آمفی تئاتر ویسبادن (Hessisches Staatstheater Wiesbaden) یکی از مراحل پیشرفت دنیای آلمانی زبان و یکی از ده سالن آمفی تئاتر پربازدید آلمان است. ورود بیش از 300000 علاقه مند به هنر تئاتر در یک فصل به این سالن برای شهری که کمتر از 300 هزار نفر جمعیت دارد، اتفاق منحصر به فردی است.

فضای نشیمن در یک سالن آمفی تئاتر، امکانات آسایشی و تنوع بصری در آن، کیفیت تصویر، تهویه مطبوع و فاکتورهای دیگر سبب می شود که بازدیدکنندگان همواره برای تماشای یک اثر هنری مشتاق تر باشند.
اوو اریک لوافنبرگ از زمان آغاز مدیریت هنری مجموعه در سال 2015 از تمام امکانات این آمفی تئاتر حداکثر استفاده را می نماید. وی این کار را با اجرای نمایش های تئاتر در ژانرهای مختلف، مجسمه سازی معاصر، رقص های باله، امکان اقامت و اجرای گروه های مهمان از کمپانی های رقص معروف، و همچنین تئاترهای هیجان انگیز کودکان و نوجوانان انجام می دهد.
از دوران رنسانس، مضمون تئاترهای آلمان بیشتر اندیشه های فلسفی بوده است. به ویژه در دوره روشنگری که بسیار نزدیک به انقلاب کبیر فرانسه است، دوران شکل گیری تئاتر ملی در آلمان نامیده می شود. بسیاری از افراد که در عرصه تئاتر فعالیت گسترده ای داشتند خود نوعی فیلسوف بودند. نگاهی به تاریخچه تئاتر آلمان ما را با بسیاری از اندیشه های فلسفی آنجا آشنا می کند.
ایالت هسن با توجه به وسعتی که دارد در بین سایر ایالت های آلمان از جنگل های بیشتری برخوردار است. بنابراین فارغ از جنبه تاریخی آن مکان بسیار مناسبی برای استراحت و تجدید قوا نیز هست.

تاریخچه بنای کاخ گارنیه ( اپرای گارنیه )
تاریخ تکمیل بنای اپرای گارنیه را سال 1875 اعلام نموده اند. معماری بنا توسط شخصی به نام شارل گارنیه صورت گرفته است. اپرای گارنیه به مدت دو قرن، همچنان به عنوان زیبا ترین اثر معماری قرن نوزده پاریس به شمار می رود. بنای مذکور در گذشته بر اثر قدمت دچار آسیب و فرسودگی شده بود و نخستین بار مرمت آن در خصوص سیستم برق در سال 1969 انجام شد. نوسازی اصلی اثر نیز در سال 1994 صورت گرفت، که در سال 2007 به پایان رسید. در طی عملیات مرمت نمای خارجی گارنیه که به جهت آلودگی های بیرونی در طی سالیان گذشته کدر و تیره شده بود، حالت اولیه خود را به دست آورد. همچنین در این زمان سیستم برق بنا بروز رسانی و پی ساختمان نیز ترمیم شد.

ویژگی های معماری کاخ گارنیه
کاخ زیبا و مجلل گارنیه در پاریس، دارای معماری باشکوه و تزئینات داخلی و خارجی چشمگیری می باشد. این اثر در فضایی به وسعت 12000 متر ساخته شده است. سالن کاخ گارنیه دارای حدود 1600 صندلی می باشد و در گذشته محل اجرای تئاتر ها و کنسرت های موسیقی معروفی بوده است. این ساختمان دارای بخش هایی نظیر کتابخانه، موزه و فروشگاه نیز هست. موزه در طبقه اول قرار دارد که سه قرن لباس، پوستر ها و نیز پرده های پشت صحنه را به نمایبش گذاشته است. سبک معماری اثر یک سبک یونانی – رومی را القاء می نماید. سالن اپرای گارنیه در طبقه دوم واقع شده است که شکلی نعل گونه ( نعل اسب ) دارد. صندلی های نا محدود سالن از جنس مخمل و قرمز رنگ هستند که زیبایی اثر بخشی را به بنا بخشیده اند. که در کنار ترکیب رنگ طلایی جایگاه ها، فضای اپرا گیرا تر به نظر می رسد.

دیوار های داخلی بنا، دارای تزئینات نقاشی متفاوتی است که راز آمیز خلق شده اند. پله های پهن و بزرگ آن که به صورت هنرمندانه تعبیه شده است، از زیبایی اثر بخشی بر خوردار است. نمای خارجی اثر نیز به مانند نمای داخلی آن دارای تزئینات بسیار چشمگیری است، که با مجسمه های زیبایی تزئین یافته است. سبک معماری خارجی که به سبک بوزار معروف است، بر اصل تقارن استوار می باشد. بهره مندی از مجسمه های مرمری آهنگ سازان در نمای بیرونی، تاکید بر حس هنری و شاعرانه آن دارد.
به طور کل، در ساخت اثر معمار تلاش نموده بود تا از مصالح به روز و مدرن استفاده نماید. و کاربرد آهن در بنا تاکیدی در این خصوص به شمار می آید. معمار بنا آهن را جایگزین ورقه های طلا نموده بود، چرا که استفاده از طلا جهت تزئین هم زمان بر بوده و هم هزینه بسیاری را می طلبیده است. وی روی آهن را با رنگ زرد نقاشی نموده و فقط قسمت هایی را که تحت معرض نور آفتاب بودند از ورقه های طلا ساخته است. طوری که به نظر می رسد تمامی قسمت های آن، اینگونه ساخته شده است.

مسیر دسترسی و ساعات بازدید ِکاخ گارنیه( اپرای گارنیه)

مرکز فرهنگی Harbin
جزیره فرهنگی هاربین در چشم انداز طبیعی یک تالاب ساحلی در شمال رودخانه ی Songhua واقع شده است. کل پروژه مساحتی در حدود 1.8 کیلومتر مربع است ، که از این مقدار، مساحتی در حدود 79000 متر مربع را ساختمان ها در بر می گیرد. این تالاب یک زیستگاه مهم طبیعی در این منطقه به شمار می رود، و احداث یک مرکز فرهنگی در این منطقه ، فرهنگ و هنر و طبیعت را با هم تلفیق کرده است. در فوریه سال 2010 یک گروه برجسته ی معماری به نام MAD پیشنهاد احداث یک مرکز فرهنگی در جزیره را مطرح کرد، و در رقابتی که برای طراحی این پروژه صورت گرفت، گروه MADبرنده ی رقابت برای طراحی مرکز فرهنگی جزیره ی Songhua شد، و در همان سال احداث آن را آغاز کرد، این پروژه در سال 2015 به پایان رسید، این پروژه شامل سه بخش است، سالن اپرا، سینما وهتل.

Harbin پایتخت موسیقی شمال چین

اوج معماری و خلاقیت در طراحی مرکز فرهنگی Harbin
گروهMAD یک تیم برجسته و حرفه ای است، که تاکنون پروژه های زیادی را با موفقیت به پایان رسانده است. هدف این گروه ایجاد سازه های بسیار مدرن و متفاوت می باشد. این گروه فعال و خلاق علاقمند است با طراحی و ساخت سازه های جدید، نمادهای نویی برای کشور چین خلق کند. این گروه با طراحی و ساخت مرکز فرهنگی هاربین، پدیدآورنده ی طرحی نو و منحصر به فرد در تلفیق فرهنگ، هنر و منطقه ی هاربین است.

تئاتر بزرگ از دو سالن تئاتر با اندازه های مختلف تشکیل شده است، که سالن اصلی آن سالن تئاتر و اپراست و گنجایش 1600 میهمان را دارد. این سالن دارای طبقه ی همکف و یک گالری دو طبقه است، در فضای داخلی سالن های اجرای تئاتر بزرگ از مقادیر متنابهی چوب به عنوان بهترین اثر اکوستیکی استفاده شده است. چوب و دیوارهای سفید توازن بین گرما و سرما را برقرار می کنند. مشابه آن چه در کلبه های واقع در دامن طبیعت این منطقه دیده می شود. صحنه ی نمایش این تئاتر نه فقط برای اجرای اپراهای غربی بلکه برای اجرای نمایش های سنتی چینی هم مناسب است.

طراحی نور و صدا در این سالن ها پدید آورنده ی کیفیت بالای اجرا در سالن های مختلف این بناست. طبقه ی دوم مختص میهمانان مهم و ویژه است، و به گونه ای نورپردازی شده است که همانند یک کریستال درخشان شناور به نظر می رسد. در کنار این سالن بزرگ یک سالن کوچک با ظرفیت چهار صد نفر ساخته شده است که مناسب ارکسترهای کوچک، اپرا و اجراهای داستانی است.

صحنه ی نمایش طوری طراحی شده که قابلیت گسترش به صورت عرضی را دارد، و امکان افزودن منظره های طبیعی پشت سالن به چشم انداز صحنه ی نمایش در آن موجود است. بخش روباز بیرونی با مناظر آبی به عنوان سالن سخنرانی قابل استفاده است. وقتی صحنه ی نمایش به سمت این منظره باز می شود، سالن نمایش به عرصه ای با چشم انداز وسیع و بدون مانع تبدیل می شود. این طراحی هوشمندانه فضایی عالی برای اجرای هنرهای نمایشی در تئاتر بزرگ را پدید آورده است، به طوری که این قابلیت را دارد با نوع آوری ها و تغییرات هنر تئاتر مدرن سازگار باشد.

این مرکز فرهنگی نمونه و مقیاسی غنی از شهر، طبیعت و مردم را به نمایش می گذارد. در واقع در تمام قسمت های این مجموعه یک هارمونی زیبا به چشم می خورد و ترکیب متناسب طبیعت و مدرنیته به آن جلوه ی بی نظیری بخشیده است، بدون شک توانمندی معماران این سازه در القائ این تلفیق عمیق و چشمگیر برای هر بیننده ای جذاب و قابل توجه است. به همین دلیل به جرات می توان گفت که مرکز فرهنگیHarbin یک اثر برجسته در عرصه ی معماری است.

اتریش و زیبایی های آن
اتریش یکی از کشورهای سر سبز اروپا می باشد که می توانید وقت زیادی را در آن به خوشی سپری کنید. اگر قصد سفر به اروپا را دارید حتما از این کشور زیبا نیز دیدن کنید. پایتخت این کشور شهر وین می باشد که دارای معماری بسیار زیبا و دیدنی است. بسیاری از مردم، این شهر را مهد موسیقی و معماری می دانند. آب و هوای این کشور معتدل و کوهستانی می باشد و برای یک پیاده روی بسیار مناسب است. کوه های آلپ در اطراف این کشور قرار دارد که بر جاذبه های گردشگری این کشور می افزاید.
طبیعت اتریش بسیار دیدنی و جذاب می باشد به طوری که دارای دشت های سر سبز فراوانی است که به رود دانوب منتهی می شوند. این امر باعث ایجاد منظره ای دیدنی در این کشور شده است. اتریش به دلیل وجود مناطق کوهستانی دارای زمستان های طولانی و بارش های فراوان می باشد. به دلیل وجود این آب و هوا افرادی که به ورزش های زمستانی علاقمند هستند، به این کشور سفر می کنند تا از این امکان استفاده کنند. در این کشور رود معروفی به نام دانوب وجود دارد که از میان شهر وین می گذرد و باعث ایجاد صحنه ای زیبا و چشم نواز شده است.

تاریخچه ساخت تئاتر سیبون

نحوه سفر به اتریش
اتریش کشوری است که در اروپای مرکزی قرار گرفته است و دارای طبیعتی بکر و زیبا می باشد. این کشور دارای نمای شهری و امروزی است. این کشور دارای جاذبه های گردشگری طبیعی و تاریخی فراوانی می باشد. وجود انواع کلیساهای تاریخی در این کشور توانسته به اتریش جذابیت خاصی ببخشد. این کشور در قیاس با ایران، به اندازه ی دو ساعت و نیم اختلاف زمانی دارد. برای سفر به یک کشور باید به زبان آن نیز آگاهی داشته باشید. زمان رسمی مردم اتریش، اتریش آلمانی است و همچنین واحد پولی آن ها مانند دیگر کشورهای اروپایی یورو می باشد. فرودگاه گراتس، فرودگاه اینسبرگ، فرودگاه فورت و فرودگاه کلاگن از فرودگاه های معروف این کشور می باشند. اگر می خواهید با این کشور ارتباط تلفنی برقرار کنید باید حتما کد +۴۳ را شماره گیری نمایید.
برای سفر به اتریش باید از آب و هوای آن نیز مطلع باشید و بدانید چه فصلی مناسب سفر به این کشور است. آب و هوای این کشور معتدل و مرطوب بوده، ولی در زمستان ها هوا بسیار سرد و غالبا برفی می باشد. برای سفر به این کشور می توانید در تمام فصول به این کشور مسافرت کنید ولی آگاه باشید در زمستان ها حتما با خود لباس گرم به همراه داشته باشید. بخش های شمالی اتریش، دارای آب و هوای مرطوب تری نسبت به دیگر نقاط این کشور می باشد. تمام گردشگران برای دیدن مناظر طبیعی و آثار تاریخی و همچنین ورزش های زمستانی به اتریش سفر می کنند. اتریش به دلیل قرار گیری در رشته کوه های آلپ دارای انواع ورزش های زمستانی می باشد که می توانید با رفتن به این کشور آن ها را امتحان کنید.

اقامت و حمل و نقل در اتریش

اتریش به دلیل قرار گرفتن در اروپا دارای سیستم حمل و نقل مدرن و مجهز می باشد. به همین دلیل برای رفتن به سالن تئاتر سیبون به هیچ مشکلی بر نخواهید خورد و با استفاده از این سیستم حمل و نقل مدرن اتریش به راحتی می توانید به تئاتر سیبون بروید، فقط باید قبل از رفتن به آنجا بلیط تئاتر را تهیه کنید. سیستم حمل و نقل آن شامل اتوبوس، قطارهای شهری، تراموا و مترو می باشد. برای استفاده از حمل و نقل عمومی این کشور شما هزینه های ثابتی را باید پرداخت نمایید، زیرا سیستم حمل و نقل این کشور هزینه های ثابتی دارد و متغیر نمی باشد. همچنین برای اینکه هزینه های مسافرتی داخل این کشور را مدیریت کنید، می توانید از بلیت های چند سفره استفاده کنید. با استفاده از این کارت ها می توانید هزینه های حمل و نقل خود را کاهش دهید، زیرا این کارت ها تخفیف های ۴۰ تا ۵۰ درصدی را شامل می شوند. سیستم حمل و نقل ریلی در اتریش برای مسافرت های درون شهری این کشور می باشد، که می توانید با این کار در هزینه های خود صرفه جویی نمایید.

پابرجا بودن این بنای زیبا و خاص در طول تاریخ و جشنواره های جذابی که هنوز هم در این آمفی تئاتر باستانی برگزار می شود دلیل اصلی ما برای سر زدن به این شاهکار دنیای معماری است. اگر مشتاق سفر به سرزمین الهه ها و فلاسفه هستید حتما با ایران هتل آنلاین همراه شوید. اگر روزی روزگاری قصد سفر به هرجای کشور عزیزمان را داشتید حتما روی ما حساب کنید. رزرو هتل در تهران، رزرو هتل در کیش و رزرو آنلاین تمام هتل های ایران در ایران هتل آنلاین، با کمترین قیمت و به روزترین اطلاعات برای شما مهیاست.

آمفی تئاتر هرودس آتیکوس؛ نگین فستیوال های آتن
حتما نام آکروپولیس را شنیده اید، بنای مشهور آتن که تمام بناهای شبیه به خود را از میدان به در کرده و همچون نگین بر بلندای آتن می درخشد. اگر چه آکروپولیس یا همان دژ شهر آتن بنای باشکوهی است که حتما ارزش دیدن دارد اما اگر کمی از آکروپولیس فاصله بگیرید در شیب جنوب غربی آن یک بنای نیم دایره خاص قرار دارد که بسیار زیباست و مقصد اصلی ماست.

یکی از همان مکان های افسانه ای که بوی تاریخ می دهد و وسعت و زیبایی اش چشمتان را می-گیرد. اینجا یکی از چند آمفی تئاتر آتن است که به طرز متمایز و بارزی رومی است. داستان از آنجایی آغاز می گیرد که در قرن دوم پس از میلاد در زمان حکومت مارکوس آورلیوس، یک جهانگرد و جفرافیدان یونانی به نام پوسانیاس در جریان بازدید خود از آتن با بنایی روبرو می شود که آن را زیباترین و منحصربفردترین بنا در میان تمام بناهای مشابه آن می نامد.

شاید جالب باشد اگر بدانید که دلیل ساخت این بنا هم یک بهانه عاشقانه بوده است. آسپاسیا رگیلا همسر یکی از ثروتمندترین و متنفذترین مردان آتن به نام هرودوس آتیکوس بود که در سال 160 پس از میلاد از دنیا رفت. هرودوس یک فیلسوف، معمار و سیاستمدار ساکن آتن بود. از آن جا که هرودوس علاقه وافری به همسرش داشت تصمیم به ساخت یک بنای ماندگار به عنوان یادبود همسر مرحومش گرفت تا برای سالیان سال این عشق پابرجا بماند. ساخت بنا در سال 161 آغاز شد و تا 174 پس از میلاد به طول انجامید.

یک آمفی تئاتر سنگی و روباز که محلی برای گردهمایی و برگزاری جشنواره های موسیقی بوده است. یک بنای تماما رومی با طاق های بلند به سبک معماری روم و یک دیوار که ارتفاعی معادل با یک بنای سه طبقه داشت و با کنده کاری ها و کاشی هایی آراسته شده بود. 35 ردیف کمی شیب دار، برای نشستن مخاطبان به صورت نیم دایره ای با قطر 76 متر در آن تعبیه شده بود که گنجایش شش هزار تماشاگر را داشت. در انتهای ردیف ها یک نیم دایره قرار داشت که محل اجرای موسیقی و یا مراسم بوده و کف آن با سنگ های سفید و مشکی پوشانده شده بود. دیوار بلند روبروی ردیف ها طوری قرار می گرفت که اجراکننده پشت به دیوار و رو به تماشاگران می-ایستاد. این مجموعه قبلا سقفی از جنس چوب سدر و کاشی داشته که امروزه چیزی از آن باقی نمانده است.

البته بنای باشکوه این آمفی تئاتر یکصد سال بعد در جریان حملات هرولی در سال 268 به شدت آسیب دید و سال ها بعد با یورش عثمانی ویران شد. اما در تمام سال هایی که گذشت همواره مورد توجه ساکنین آتن بود تا اینکه در سال 1898 تصمیمات قاطعی برای زنده کردن شکوه این بنا گرفته شد. بازسازی در سال های 190 و 1922 نیز ادامه پیدا کرد.

اما بازسازی اصلی در سال 1950 کلید خورد تا این بنا تبدیل به مکان برگزاری یک فستیوال مهم موسیقی در آتن شود. اجرای اپرای ملی یونان در سال 1950 در این آمفی تئاتر افتتاح دوباره و باشکوهی را برای این بنای باستانی رقم زد.

حالا چیزی در حدود شصت سال است که همه ساله از ماه می تا اکتبر فستیوالی با نام Atens & Epidarus در این پردیس بزرگ و روباز برگزار می شود که غوغایی شبانه برپا می کند. صحنه آراسته شده بلیط ها فروخته می شود و سازها نواخته می شوند. فرقی نمی کند طرفدار اپرای باستانی یونانی باشید و یا موسیقی پاپ و یا حتی یک اجرای کلاسیک، انواع و اقسام کنسرت ها در این بازه زمانی در این مکان افسانه ای برگزار می شوند. بسیاری از گروه های موسیقی مشهور از تمام دنیا در این فستیوال مهم و پرطرفدار شرکت می کنند.

اگر به شرکت در یکی از این اجراهای زنده در یکی از شب های مهتابی علاقمندید سری به وب سایت فستیوال های یونان بزنید و بلیط را رزرو کنید. البته حواستان به مکان رزرو باشد چرا که حرکت در بین ردیف های شیب دار آن کار آسانی به نظر نمی رسد! بنابراین حتما یک جفت کفش راحتی به همراه داشته باشید.

قرن ها از آن روز گذشته و هنوز هم صحنه پابرجاست. این بار به بهانه سفر، شما را میهمان یک تئاتر آن هم در یک صحنه باستانی می کنیم. صحنه ای که بعد از چند صد سال سالم و دست نخورده درست مثل روزهای اول سر از خاک برآورده است. بنابراین در یک سفر حیرت انگیز دیگر در سرزمین افسانه ها با ایران هتل آنلاین، متخصص در رزرو آنلاین هتل های ایران، همسفر شوید.

اپیداروس، شکوه تئاترهای یونانی
کسی به خاطر ندارد که اولین تئاتر کجا اجرا شد و یا اولین نمایشنامه نویس چه کسی بود و یا حتی اولین بازیگری که به روی صحنه رفت که بود، اما همه متفق القول هستند که تئاتر در یونان باستان ریشه ای اساطیری دارد. در سرزمین الهه ها هر از چند گاهی به بهانه های مختلف گاه برای ستایش ایزد باروری، گاه برای شکرگذاری ایزد سلامتی و یا برای پیروزی در جنگ و به هزار و یک بهانه دیگر به تقدیس و ستایش خدایگان و الهه ها می پرداختند. این ستایش و عبادت در معابد که همرا به همسرایی و حرکات موزون بود کم کم علاوه بر جنبه مذهبی رنگ و بویی هنری گرفت و از انحصار معابد خارج شد.

با افزایش روزافزون مخاطبین این تئاترها سر و کله نمایشنامه نویسان قهار نیز پیدا شد، آن هایی که نام و آثارشان هنوز هم بعد از گذشت قرن ها بر سر زبان هاست و آثارشان هنوز هم بر روی صحنه دلبری می کند. این محبوبیت روزافزون سبب شد تا فرمانروایان هم از این علاقه وافر مخاطب برای گسترش سیاست هایشان استفاده کنند و حالا تئاتر بخش جدایی ناپذیر از پیکره یونان بود. ابزاری قدرتمند که فرهنگ و آداب و رسوم یونان را با زیرکی و ظرافت تمام به تمام مستعمرات انتقال می داد.

در میان تمام صحنه های تئاتر یک نام همواره از جایگاه بالاتری برخوردار است؛ اپیداروس. در شرقی ترین قسمت پلوپونز، در سرزمین پربرکت آگودا و در عبادتگاه اسکلپیوس، یک مرکز درمانی قرار داشت که متعلق به ایزد سلامتی و پزشکی بود. آسکلپیوس مدعی بود که پس آپولوست و قدرت شفا و درمان را از پدرش به ارث برده است. مردم از سرتاسر یونان به نزد کشیشان ساکن در عبادتگاه می آمدند تا تحت درمان قرار بگیرند. این مراحعات سبب شد تا این عبادتگاه رونق بگیرد و درآمد سرشاری کسب کند. با افزایش دارایی های معبد کشیشان تصمیم به گسترش مجموعه شان گرفتند. چندین معبد، حمام، سالن ورزشی و تئاتر ساخته شد. در این میان سالن تئاتر با ظرفیتی شش هزار نفری به یک شاهکار بی بدیل و بی نقص می ماند که انقلابی در معماری آمفی تئاترها بود و مکانی برای تقدیس اسکلپیوس بود آن هم در قالب همسرایی و نمایشنامه خوانی.

پولیتیکیوس جوان که همانند پدرش که او نیز پولیتیکیوس نام داشت و یک مجسمه ساز قهار بود در سال 330 قبل از میلاد مسئول ساخت این آمفی تئاتر شد. اگر چه تخصص اصلی او ساخت مجسمه از ورزشکاران بود اما شاهکاری در زمینه معماری خلق کرد که نام او را تا ابد در تاریخ زنده نگاه داشت.

تئاتر جاویدان اسپیداروس در کنار مقبره تولوس شاهکارهای معماری این مجسمه ساز خلاق و خوش ذوق بودند. یک صحنه نسبتا بزرگ و که با سنگ مرمر کاملا موزائیک شده و دور تا دور آن را یک نوار مرمرین نازک فراگرفته بود. چندین ردیف سکو به صورت نیم دایره صحنه را فرا گرفته بود. ردیف های ابتدایی با سنگ قرمز رنگ متعلق به مقامات بود و ردیف های بعدی به شهروندان اختصاص می یافت. سکوی تماشاچی ها کمی شیب دار بود تا ردیف های بالایی نیز به راحتی بتوانند صحنه و حرکات بازیگران و گروه ارکستر را ببینند. هر چه به ردیف های بالایی نزدیک تر می شدید فاصله بین ردیف ها کاهش پیدا می کرد. پشت صحنه درست روبروی جایگاه تماشاگران یک ساختمان تعبیه شده بود تا بازیگران و گروه ارکستر برای آماده شدن خود از آن استفاده کنند.

اما این آمفی تئاتر یک ویژگی بارز داشت که حیرت انگیز بود؛ وضوح صدا! فرقی نمی کرد شما در ردیف اول باشید یا آخر، صدا با کیفیت تمام به شما می رسید و این امر فوق العاده بود. انتقال صدا در یک سالن بزرگ و پر از جمعیت آن هم بدون ابزار انتقال صوت امروزی. جادویی در کار نبود هر چه که بود در همان بنا و هوش سرشار معمار بود.

تحقیقات فراوانی صورت گرفت تا پرده از این راز برداشته شود. برخی معتقد بودند که این ویژگی به دلیل موقعیت بناست. آمفی تئاتر با شیب 26 درجه بر دامنه کوه Keynortio ساخته شده بود. اگر چه این دلیل هم تا حدودی درست بود اما همه ماجرا این نبود. تا اینکه موسسه تکنولوژی یونان طی تحقیقاتی بالاخره در سال 2007 پرده از این راز برداشت.

همه اش در یک واژه خلاصه می شد؛ آکوستیک! همه چیز به طرز هوشمندانه ای طراحی شده بود. کف صحنه با سنگ فشرده پوشانده شده بود تا صدا را با قدرت تمام منعکس کند، سکوی تماشاگران اما بازیگر نقش اصلی بود. در واقع قدم به قدم جایگاه تماشاگران به عنوان یک تله صوتی عمل کرده و نویز صدای زمینه را فیلتر می کند و صدای اصلی را تقویت می کرد. پدیده ای دیگر که امروزه آن را گام مجازی می نامیم بخش دیگر ماجرا بود. به دلیل جنس سنگ سکوها، شیب و نحوه قرارگیر شان و فاصله ردیف ها صدا پس از برخورد کاملا تقویت شده و با وضوح کامل به ردیف های انتهایی می رسید. البته سکوت آن روزهای یونان هم حتما امری تاثیرگذار بوده است.

اگر می خواهید وسعت کار بزرگ معمار برجسته اپیداروس را درک کنید همین بس که اگر شما بر روی صحنه در پایین ترین قسمت آمفی تئاتر بایستید و یک نفس عمیق بکشید و دوست شما در انتهایی ترین ردیف آمفی تئاتر بنشیند صدای نفس کشیدن شما را به وضوح خواهد شنید. اپیداروس معجونی شگفت انگیز از آکوستیک، ظرافت و تقارن بود که هم برای معماران و هم برای باستان شناسان سوژه جذاب و قابل بحثی بود.

هر چهار سال یکبار مردم برای ادای احترام به الهه شفا و پزشکی به این آمفی تئاتر وسیع و زیبا می آمدند و انواع نمایش ها را به تماشا می نشستند آن هم با کیفیتی عالی! چرا که تئاتر مقدس بود و مردم هر روز نمی توانستند شاهد اجرای یک نمایش باشند. سال ها به همین منوال گذشت تا در قرن دوم میلادی اپیداروس با اضافه کردن بیست و یک ردیف دیگر تبدیل بک سالن آمفی تئاتر روباز 13000 نفری شد.

سال های شکوه اپیداروس همچنان طی می شد تا اینکه با حمله گوت های آلمانی، یا به اصطلاح یونانی ها بربرها، در سال 395 اپیداروس دچار آسیب و خسارت شد. اما قضیه به همین جا ختم نشد در سال 426 تئودئوس دوم درب محراب را بست و در سراسر یونان هر گونه عمل مشرکانه و غیر مسیحی را ممنوع اعلام کرد. آمفی تئاتر اپیداروس هم از این امر مستثنی نبود.

قرن ها گذشت تا اینکه یک باستان شناس قرن نوزدهمی با جدیت تمام به دنبال ردپایی از اپیداروس به60 کیلومتری شهر corinth و روستایی به نام اپیداروس رسید. روستایی که چندین قرن پیش یکی از شهرها و مراکز مذهبی، هنری و تجاری مهم در سرتاسر یونان بود. تپه ای صاف و دشتی پر از درخت های زیتون منظره روبروی باستان شناس بود و هیچ اثری از آثار باشکوه تمدن یونان به چشم نمیخورد اما او مصمم به کشف این راز بود تا اینکه بالاخره در بهار سال 1881 بعد از شش سال حفاری سخت و طاقت فرسا و از زیر خروارها خاک یک آمفی تئاتر سالم و دست نخورده را بعد از بیست و اندی قرن از زیر خاک بیرون کشید و تعجب همگان را در سرتاسر جهان برانگیخت. صحنه و سکوی تماشاگران بدون کوچکترین آسیبی هنوز پابرجا و سالم بود و فقط ساختمان پشت صحنه تخریب شده و پایه های آن برجای مانده بود.

فستیوال اپیداروس آتن
با وجود تمام بازسازی ها اما مهم ترین اتفاق چند سال اخیر در اپیداروس، در سال 1954 رقم خورد. سالی که فستیوال تئاتر اپیداروس کلید خورد و از همان ابتدا علاقمندان بسیاری را از گوشه و کنار دنیا به سمت خود کشاند. فرقی نمی کند اجرای مدرن یا اپرای سنتی یونانی، طالب هر چیزی که باشید حتما آن را در این فستیوال خواهید یافت. تصور کنید شما در آمفی تئاتر چند هزار ساله رو به صحنه ای نشسته اید که خوانندگان، نوازندگان و بازیگران یونان باستان در آن به هنرنمایی پرداخته اند. اپیداروس خود نمایشی زنده از گذر تاریخ و جریان زندگی است.
حالا همه ساله در فصل بهار یکی از معتبرترین فستیوال های تئاتر دنیا در اپیداروس آغاز می شود که بسیاری از کمپانی های معتبر از سراسر دنیا آثارشان را در اپیداروس به روی صحنه می برند. فقط کافی است یک شب مهتابی بلیط یکی از همین تئاترها را تهیه کرده و خودتان را به فضای یونان باستان ببرید.

از جمله معروف ترین تئاترهای زمان باستان که مرکز آن یونان و روم شناخته می شود می توان به تئاتر «اُديون هرودس آتيسكيوس» (The Odeon of Herodes Atticus) در آكروپليس آتن، «اپيداروس» (The Theater of Epidaurus) در اپيداروس يونان، «مريدا» (The Theater of Merida)در مريدا امروزي واقع در اسپانيا، «تائورمينا» (The Greek Theater of Taormina) در جزيره سيسيل، «اَمان» (The Roman Theater of Amman) در اردن، «دلفي» (The Theater at Delphi) در جنوب غرب كوه پارناسوس در دره فوكيس، بصري (The Roman Theater of Bosra) در نزديكي بصري در جوار دمشق امروز، «سايد» (The Theater of Side) در جنوب تركيه و تئاتر «اورنج یا اورانژ» (The Roman Theater of Orange)در فرانسه اشاره کرد.

معرفی کلی تئاتر اورانژ
تئاتر رومی اورانژ (به زبان فرانسوی(Théâtre antique d’Orange تئاتری در اورانژ ووکلوز فرانسه است که در اوایل قرن اول میلادی ساخته شده است. این بنا که کاربری فرهنگی داشته بنایی واقع در قاره اروپا و جزء میراث جهانی یونسکو می باشد و امروزه متعلق به شهرداری اورانژ است و به عنوان خانه جشنواره اپرا تابستانی استفاده می شود. پادشاه لوئیس دیوار اصلی این بنا را که دارای 103 متر طول، 180 متر ضخامت و 37 متر ارتفاع است زیبا ترین دیوار در کل قلمرو خود نامیده است.
ایده گسترش فرهنگ رومی و حفظ فکر مردم از هر گونه ناآرامی های سیاسی منجر به شکل گیری ایده ساخت این تئاتر در ذهن امپراطور وقت شده است. این تئاتر در آن زمان 9000 تماشاچی را مطابق با موقعیت اجتماعی آنها در خود جای می داده به این صورت که اولین ردیف صندلی ها برای پادشاهان یا شوالیه ها محفوظ بوده، بازرگانان و شهروندان روم در ردیف های میانی می نشستند و بالاترین ردیف صندلی ها در واقع دورترین آنها به صحنه اجرا که البته بیشترین تعداد را هم داشته به روسپی ها و بردگان تعلق داشته است.

این تئاتر یکی از محافظت شده ترین تئاترهای روم است که در 40 سال قبل از میلاد تاسیس شده است. تئاتر اورانژ در زمان خود نقش مهمی در زندگی شهروندان داشته است به طوری که آنها بخش بزرگی از اوقات فراغت خود را در آن سپری می کردند، تئاتر در آن زمان توسط مقامات روم نه تنها به عنوان وسیله ای برای گسترش فرهنگ رومی در بین مستعمره ها به شمار می رفته بلکه به عنوان راهی برای منحرف کردن آنها از تمام فعالیت های سیاسی نیز محسوب می شده است.
در آن زمان مایم، پانتومیم، شعرخوانی و آتلانا (یک نوع نمایش مضحک تقریبا شبیه کمدی دلارته) شکل غالب سرگرمی بودند که بسیاری از آنها تمام روز به طول می انجامید. برای مردم عادی، که به اثرات دیدنی و جذاب علاقه داشتند، تماشای این هنرها به یک امر مهم تبدیل شده بود، این در حالی بود که این دسته سرگرمی ارائه شده برای همه رایگان بود.
این تئاتر که توسط امپراطور «آگوستوس» در جنوب فرانسه بنا شده بود با کاهش قدرت امپراطوری غربی روم در قرن چهارم و تبدیل مسیحیت به دین رسمی روم توسط حکم رسمی در سال 391 میلادی بسته شد، زیرا کلیسا مخالف آن بود. پس از آن، تئاتر به طور کامل رها شد. سپس توسط ویزگوتها (Visgoths) در سال 412 غارت شد و مانند بسیاری از ساختمان های رومی قرن ها مورد استفاده قرار نگرفت تا اینکه به عنوان یک پست دفاعی در قرون وسطی مورد استفاده قرار گرفت و در طول جنگهای مذهبی قرن شانزدهم، پناهی برای شهروندان بود. در سال 1981 یونسکو تئاتر را به عنوان یک میراث جهانی اعلام کرد.

ساختار تئاتر
تئاترها در روم ابتدا از چوب ساخته می شدند و به عنوان تئاترهای موقتی شناخته می شدند. تا اینکه در 55 سال قبل از میلاد، یک تئاتر سنگی در روم ساخته شده و پس از آن، تئاترهای بزرگ (و دائمی) رومی به شکل وسیعی گسترش یافتند. تا اینکه تئاتر اورانژ تحت حکومت آگوستوس بنا شد و اعتقاد بر این است که این بنا یکی از اولین ها در نوع خود در فرانسه است. یکی از بخشهای برجسته ساختار این تئاتر، نمای خارجی یا بیرونی آن است که طولی معادل 103 متر و ارتفاعی برابر با 37 متر دارد. یک سقف چوبی در اطراف تئاتر هم ساخته شده که برای محافظت از مخاطبان در شرایط نامساعد آب و هوایی لحاظ شده است. شواهدی در مورد دیوارها نیز وجود دارد که نشان می دهد برخی قسمت های سقف در آتش سوزی نابود شده است. سه درب اصلی در اولین سطح نما، به طور مستقیم بر روی صحنه داخل تئاتر مستقر شده است. امروزه بسیاری از صندلی ها بازسازی شده اند تا امنیت گردشگران و مخاطبان را تضمین نمایند.
بخشی که 61 متر طول دارد و حدود یک متر از زمین بلندتر است، توسط یک دیوار با ارتفاع 37 متر که ارتفاع آن به طور کامل حفظ شده است حمایت می شود. این دیوار برای تئاتر حیاتی است، چرا که برای رسیدن صدا به مخاطبان دورتر بسیار موثر است. این دیوار همچنین تنها سطح معماری تزئین شده در کل بنای تئاتر است که در اصل با سنگ مرمر در رنگ های مختلف، ستون های متعدد و مجسمه های قرار داده شده مجهز شده است. طاقچه مرکزی شامل مجسمه ای 35 متری از امپراتور آگوستوس است، اما به احتمال زیاد این مجسمه بازسازی شده مجسمه اصلی آپولو، خدای موسیقی و هنر روم است. درب مرکزی زیر طاقچه حاوی این مجسمه، درب سلطنتی نامیده می شود. این درب تنها توسط بازیگران اصلی برای ورود و خروج از صحنه مورد استفاده قرار می گیرد.

مراحل بازسازی

استفاده های فعلی تئاتر
تئاتر اورانژ در طول دوره رنسانس، در حدود قرن دوازدهم توسط کلیسا و شرکت های بازی استفاده شده است. در قرن شانزدهم، هنگامی که روم درگیر جنگ های فرانسوی مذهب بوده، استفاده از تئاتر بار دیگر متوقف شده. تا اینکه حدود قرن نوزدهم تئاتر با هدف اولیه خود راه اندازی شده است. امروزه تئاتر اورانژ بهترین تئاتر رومی در تمام اروپا است. این تئاتر توسط فضاهای فرهنگی اداره می شود که یک سازمان فرهنگی است که دیگر سایت های فرهنگی در این منطقه را نیز مدیریت می کند اما موزه اورانژ در بین تمام این سایت ها مانند نگینی در جنوب فرانسه می درخشد. حفظ این بنا تا به امروز اجازه می دهد که آن نه تنها به عنوان یک سایت تاریخی بلکه به عنوان محل برگزاری کنسرت و اجرای نمایشگاه ها نیز استفاده شود. اولین جشنواره بزرگ در تئاتر اورانژ که در سال 1869 پس از شروع بازسازی آن، در این مکان برگزار شد “جشنواره روم” نام گرفت. این جشنواره به یک جشنواره سالانه به نام Chorégies تبدیل شده و امروزه هر ساله هزاران بازدید کننده از سراسر جهان را به سمت خود جذب می کند. در طول بقیه سال نیز، تئاتر اورانژ یک جاذبه توریستی بزرگ است. گردشگران می توانند از تئاتر اصلی و اطراف اتاق ها و راهرو ها در حالی که توسط یک راهنمای صوتی هدایت می شود دیدن کنند.

در میان جاذبه های قد و نیم قد لندن عازم یک بنای تاریخی هستیم که در دنیای پرستاره موسیقی هم نامی آشناست. تاریخ و هنر این جا در رویال آلبرت هال لندن به هم پیوسته و یک دنیا هیجان خلق کرده است در بنایی که همه چیزش رنگ و بوی سلطنتی دارد حتی عشق! صدای موسیقی جاز، پاپ و کلاسیک از این بنای زیبا همیشه خدا به گوش می رسد.

اگر هوس سر زدن به پشت صحنه یک کنسرت را دارید و یا به دنبال صرف یک فنجان قهوه با نوای جاز هستید، یا عاشق معماری و تاریخ هستید و یا حتی قصد سفر به لندن را دارید و در حال رزرو هتل هستید اما برنامه خاصی برای سفر ندارید حتما تا آخر این سفر با ما همراه شوید.

رویال آلبرت هال
پشت هر بنایی یک دنیا خاطره پنهان شده است. رویال آلبرت هال هم از همان دست بناها است. بیایید سفری با سال 1851 داشته باشیم. روزهایی که ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت در کنار یکدیگر زندگی عاشقانه ای داشتند. پرنس آلبرت علاقه وافری به علم و هنر داشت و رویای تاسیس مرکزی برای گسترش علم و هنر در سر داشت.

او که بناهای رومی باشکوه بسیاری را دیده بود تصمیم گرفت تا با سود خوبی که از نمایشگاه بزرگش در سال 1851 به همراه شریکش هنری کول کسب کرده بود سنگ یک مجموعه عظیم را پایه گذاری کند. تالاری به سبک آمفی تئاترهای رومی با ظرفیت سی هزار نفر تا مقام و جایگاه علم و هنر را گرامی بدارد و درهای علم و هنر را به روی همگان بگشاید. بنایی که قرار بود تالار مرکزی علوم و هنر نامیده شود. کارهای اولیه آغاز شد و مهندسان سلطنتی تالاری را طراحی کردند که به جای ظرفیت سی هزار نفری به دلیل ملاحظات آتش نشانی و ایمنی و کمبود منابع مالی به هفت هزار نفر کاهش یافت. اما تب تیفوس به پرنس آلبرت اجازه نداد تا رویاهایش را عملی کند. با مرگ پرنس آلبرت طرح نیمه ماند تا اینکه همکار و شریک پرنس آلبرت، هنری کول، رویاهای رفیق قدمی را ادامه داد.

پروژه در سال 1867 آغاز و در تاریخ 29 مارس 1871 توسط همسر پرنس آلبرت، ملکه ویکتوریا، افتتاح شد. برای گرامی داشت یاد و خاطره پرنس آلبرت ملکه ویکتوریا این بنا را رویال آلبرت هال نامگذاری کرد تا نام پرنس آلبرت برای همیشه در کنار این بنا زنده بماند. تالار کار خود را آغاز کرد اما نه به عنوان یک موسسه آموزشی علوم و هنر بلکه بیشتر به عنوان یک سالن کنسرت و ورزشی که البته دوره های آموزش موسیقی را هم گاه گداری برگزار می کرد. تالار رویال آلبرت حالا نامی آشنا در میان دنیای بزرگ هنر است.

پنجره ها و نرده های اطراف پشت بام همه و همه بوی بناهای تاریخی را می دهد که البته نوعی مدرنیته پنهان هم در آن به چشم می خورد. نکته جالب توجه دیگر در این بنا یک کتیبه موزائیکی است که دور تا دور بنا را در بر گرفته است. قرار بود این کتیبه به سبک آمفی تئاترهای یونانی به صورت مجسمه های برجسته ساخته شود اما محدودیت مالی آن دوران سبب شد تا هنری کول با تمایلی که به مصالح مدرن داشت از موزائیک های سرامیکی نقش دار استفاده کند.

این کتیبه زیبا محیط 244 متری ساختمان را پوشش می دهد. هفت هنرمند برجسته دست به دست هم داده و طرحی را پیاده سازی کردند که نمایانگر کشورهای مختلفی است که آثارشان رادر همان نمایشگاه بزرگ سال 1851 به نمایش گذاشته بودند. این کتیبه یاد آور این امر است که هدف از ساخت این مرکز پیشرفت هنر و علوم مختلف تمام کشورها و در راستای اهداف پرنس آلبرت ساخته شده است.

بنا در سال تاسیس خود بزرگترین سالن کنسرت بریتانیا و البته بزرگترین سازه در نوع خود در جهان بود. نمای بیرونی متاثر از معماری ایتالیای شمالی، با یک گنبد آهنی عظیم تکمیل می شود. دوازده در ورودی در این مجموعه تعبیه شده است که هر کدام از آن ها ویژگی های خود را دارد. برخی درب ها برای ورود صندلی های چرخ دار به صورت شیب دار ساخته شده است. بیایید سری به سالن اصلی پرآوازه این بنا بزنیم.

در همان نگاه اول طبقه همکف و سالن اصلی شما را به یاد آمفی تئاترهای رومی می اندازد. یک صحنه بزرگ در یک گوشه به چشم می خورد. ان طرف درست روبروی صحنه یک سازه عجیب و غریب که از تعداد زیادی لوله تشکیل شده توجهتان را جلب می کند، دستگاه ارگ هنری ویلیس! دور تا دور سالن پر از صندلی های مخمل قرمز است که یکدست و زیبا سالن چوبی را آراسته اند. در کف سالن یک زمین تنیس قرار دارد که در برخی مواقع مسابقات تنیس در این ساختمان برگزار می شود و در برخی زمان ها نیز پر از صندلی است. پرده های سرخ رنگ نیز دور تا دور سالن را فرا گرفته اند. 21 ردیف صندلی در این طبقه تعبیه شده است که قابلیت جابجایی دارند و ظرفیت 2500 بازدید کننده را دارد.

سالن، 185 فوت عرض و 219 فوت طول دارد و یکسره به گنبد آهنین سقف متصل است. سقف سالن پوششی شیشه ای دارد که سبب انعکاس صدا در سالن می شده است. انعکاس صدای ناخوشایندی که 133 سال در این سالن به گوش می رسیده و بیشتر به یک شکنجه صوتی شباهت داشته است! اگر نگاهی به سقف این سالن باشکوه بیاندازید. صفحات فایبرگلاسی را می بینید که همانند قارچ از سقف آویزان هستند و در سال 1969 به سقف سالن افزوه شدند. این برجستگی ها صفحاتی است که برای حل مشکل انعکاس صدا در سالن به کار رفته و صفحات آکوستیک نامیده می شوند. صفحات آکوستیک در سال 2004 به صورت اساسی تعمیر و بازسازی شدند. سالن و البته کل بنا یکبار در سال ها 1921 تا 1933 گسترش یافته و بازسازی شده و بار دیگر در سال های 2003 و 2004 یک تعمیر کلی و اساسی در تمام بنا صورت گرفته است.
این سالن در طول تمام طول سال قریب به 380 رویداد مختلف از کنسرت های جاز و پاپ گرفته تا کلاسیک و اپرا، مسابقات تنیس، مراسم تقدیر و اهدای جوایز و اکران فیلم را میزبانی کرده است و از زمان تاسیس تا کنون 1.7 میلیون نفر بازدیدکننده داشته است.

این سالن به نحوی عام المنفعه و یکی از اهدافش حمایت از امور خیریه است. بسیاری از دوره های آموزش این تالار موسیقی به صورت رایگان برگزار می شوند. تالاری کاملا مستقل که هیچ-گونه دریافتی از جانب دستگاه های دولتی ندارد و یک هیئت خصوصی از افراد خاص و شناخته شده آن را اداره می کنند. پشت صحنه دو جایگاه مخصوص گروه کر قرار دارد که برای رسیدن به آن باید از درب شماره 1 و 11 به سالن وارد شوید. ورود به این مکان با صندلی چرخدار امکان پذیر نیست.

بیایید به سمت طبقه دوم از جایگاه تماشاگران حرکت کنیم، به دلیل وجود پله ها استفاده از این بخش برای صندلی های چرخدار امکان پذیر نیست. پنج قدم بالاتر از آخرین ردیف صندلی های طبقه اول، اتاقک هایی قرار دارند که رو به سالن بوده و پرده های قرمز رنگ آن را آراسته و صندلی هایی در آن تعبییه شده است یک لژ تقریبا اختصاصی. هر چه در جایگاه تماشاگران به سمت بالا حرکت می کنیم به سطوح عالی تری می رسیم. دسترسی به این طبقات با آسانسور و فقط از درب های 1و 8 امکان پذیر است. این ردیف درست بالای اتاقک ها قرار دارد و دو طبقه سطح عالی 1 و 2 را شامل می شود. اتاقک هایی با درب های مخصوص که عرضشان، در مواقعی به ندرت به 140 سانت می رسد، پهنایی 66 الی 71 سانتی متری دارند و دو ردیف صندلی با فاصله هایی معین در آن تعبیه شده است.

دسترسی به طبقه بالاتر هم با همان آسانسور درب های 1 و 8 امکان پذیر است و جایگاهی برای شش صندلی چرخدار نیز تعبیه شده است. صندلی ها با شیب خاص به گونه ای طراحی شده است که دید کاملی را ارائه می دهند. برای رفتن به طبقه گالری هم از همان آسانسورها استفاده می کنید، در ضمن شش سرویس بهداشتی نیز در این طبقه تعبیه شده است. در یک نگاه کلی این سالن بسیار زیبا و چشم نواز است.

برای بازدید از این سالن نیازی نیست که حتما بلیط یک کنسرت را تهیه کنید. تورهای روزانه متفاوتی در این بنا برگزار می شود که به شما امکان بازدید از پشت صحنه ، قسمت هایی از ساختمان، شرکت در کنسرت های کوچک رایگان و یا صرف یک وعده غذا و یا حتی قهوه را در کافه کنسرت تالار رویال آلبرت را می دهد. بلیط این تورها را که اتفاقا انواع متفاوتی دارند را می توانید هم از بلیط فروشی خود تالار در همان ورودی و یا با تماس تلفنی و یا با مراجعه به وب سایت تالار رویال آلبرت با تخفیف ویژه آن را تهیه کنید.

در برخی از روزها برخی از قسمت ها به دلیل برگزاری مراسم قابل و قسمتی دیگر از تالار نیز برای عموم قابل بازدید نیست. راهروهای این عمارت سلطنتی زیبا، تنگ و باریک و آراسته با انواع تابلوها است و اگر بر روی صندلی چرخدار می نشینید حتما حواستان به مسیر پیش رو باشد. شاید در بازدیدتان از تالار رویال به یک کلاس آموزش نت نویسی و نوازندگی رایگان نیز برخورد کنید که اتفاقات خوبی را برایتان رقم بزنند و استعدادهای ناشناخته تان را کشف کنند!
در این مجموعه چندین کافه کنسرت زیبا در طبقات مختلف قرار دارد که انواع غذاهای انگلیسی را ارائه می دهند و همیشه خدا صدای کنسرت کوچک و جذاب جاز و پاپ آن ها به گوش می رسد. یک رستوران جذاب نیز با نام Verdi به تازگی افتتاح شده است تا در کنار سایر رستوران های طبقات مختلف اقامت راحت تر به همراه تجربه ای خاص برای بازدیدکنندگان رقم بزند.

اتاق های رویال آلبرت هال
اولین اتاق اتاقی است که به نام پرنس ولز مشهور است. با نمایی جذاب از هاید پارک که در طبقه سوم قرار گرفته است. یک اتاق تاریخی که قبلا به عنوان مکمل اتاق ملکه استفاده می شد اما از زمان ادورارد هفتم به عنوان اتاق نشیمن پادشاه بود که به همراه دوک ادینبورگ در طبقه سوم در یک باکس مشترک به تماشای صحنه می نشسته اند. نمای زیبای این اتاق با مجموعه چارلز گراهام دیکسون به غایت رسیده و برای میهمانی های خصوصی قابل رزرو است.

اتاق هنری کول هم در همان طبقه قرار دارد و با همان نمای زیبای هاید پارک و تعدادی از لوازم و نقاشی های تاریخی به نام هنری کول آراسته شده است. این اتاق زیبا نیز برای برگزاری مراسم و مهمانی های کوچک بسیار ایده آل است.

اتاق کلایو هم با نمای جذاب موزه آلبرت و هاید پارک یک اتاق تاریخی است که به یاد آقای کلایو معاون سابق رئیس جمهور و حامی تالار رویال آلبرت نامگذاری شده است. اتاقی که در ابتدا در اختیار ملکه ویکتوریا و حدود یکصد سال در اختیار پادشاهان و حامیان قدرتمند تالار آلبرت بوده است تا اینکه در سال 1970 مورد بازسازی قرار می گیرد. نام سر الگار موسیقیدان برجسته انگلیسی نیز بر سر در یکی دیگر از اتاق های تالار رویال نقش بسته است.

اما جذاب ترین اثر تاریخی تالار آلبرت یک ارگ قدیمی است که به نام ارگ هنری ویلیس مشهور است در زمان ساختش بزرگترین و قدرتمندترین بوده و 9،999 لوله دارد. آنقدر قدرتمند که هنرمندان هم عصرش آن را صدای ژوپیتر می نامیدند. ارگ در روز افتتاحیه نخستین نوای خود را اجرا کرده و از قدرت دو موتور بخار بهره برده، تا اینکه در سال 2004 مورد بازسازی مجدد قرار گرفته است. این ارگ در طول این سال ها بارها توسط آهنگسازان مطرح به اجرا پرداخته است، برخی از هنرمندان مشهور نیز از این وسیله در آثار خود بهره برده اند.

مالت، جمهوری کوچک اروپایی
حتما شما هم بازی شگفت انگیز راسل کرو را در گلادیاتور به یاد دارید و یا هنرنمایی بردپیت در تروی. خوب علاوه بر هنر بازیگران و عوامل این فیلم های درخشان، سرزمینی که داستان در آن روایت می شود آنقدر استثنایی و تاریخی است که بر جذابیت هر چه بیشتر آن افزوده است. جزیره هایی به غایت زیبا با سواحلی استثنایی و گاه شفاف و درخشان که در میانه آب های دریای مدیترانه، جایی میان تونس، لیبی و ایتالیا، در کنار هم تشکیل یک مجمع الجزایر زیبا را داده اند.

این مجمع الجزایر بسیار زیبا و گاه بکر مالت نامیده می شود. جمهوری کوچکی که جزو اتحادیه کشورهای اروپایی است و معجونی از فرهنگ عربی و ایتالیایی که به سبب مستعره انگلیس بودن زبان اصلی شان علاوه بر زبان تاریخی مالتی، انگلیسی است و البته اغلب مردم به ایتالیایی نیز تسلط دارند. جزایری استراتژیک و تاریخی که از فنیقی ها گرفته تا ناپلئون بناپارت و از مسلمانان عرب گرفته تا مسیحی های فئودال، در آن ردپایی از خود به جای گذاشته اند و سال-های استقلالش از بریتانیای کبیر به یک قرن هم نمی رسد.

والتا پایتخت کوچک و تاریخی مالت است. شهری با کوچه پس کوچه های جذاب و شکل و شمایلی تاریخی که شما در را میان معماری خاصی قرار می دهد که نه تماما عربی است و نه تماما رومی. معجونی از تاریخ که در معماری کلیساهای متعددش فریاد می کشد. موزه ها و مجسمه ها نیز بازگو کننده روزهای گذشته این سرزمین اند. یک موزه وسیع و روباز که شما را با سواحل استثنایی اطرافش حیرت زده خواهد کرد.

در میان شگفتی های بی شمار والتا اما عازم شاهکاری در شهر می شویم که در سراسر اروپا کم-نظیر است و به روزهایی سفر می کنیم که شوالیه های فئودال سنت جان بر جزیره حکمرانی می کردند. شوالیه بزرگ قصد ساختن یک سالن تئاتر می کند تا همه مردم جزیره بتوانند از این تفریح سالم نهایت استفاده را ببرند. تئاتر مانوئل در قلب والتا و در یکی از خیابان های تاریخی شهر چشم انتظار ماست.

تئاتر مانوئل
در خیابان تئاتر شهر والتا، چند در چوبی و زیبا قرار دارند که بر سر در آن عبارت تئاتر مانوئل حک شده است و عبارتی که نشان می دهد تئاتر متعلق به همه است آن هم به عنوان یک تفریح سالم. بنایی با معماری ساده و متمایل به باروک که به نظر آنقدرها هم استثنایی نمی آید اما سفرهای متعدد به ما آموخته است که گاهی متفاوت ترین رویدادها پوسته ای به ظاهر ساده دارند. بنابراین قدم در داخل بنا می گذاریم و از همان اول کار حیرت زده می شویم. همه چیز در یک کلام پرطمطراق است حتی راه پله ورودی! اینجا قلب هنری شهر والتا و تمام مالت است. راه پله های مرمرین، سالنی سرخ فام با پرده های آراسته، اتاقک ها و جایگاه های چوبی آکنده از انواع تزیینات زیبا و سقفی حیرت انگیز با لوسترهای تجملاتی و نقاشی های جذاب، همه مشرف به یک صحنه. صحنه در نهایت زیبایی در میان یک قاب چوبی آراسته جا خوش کرده است.

بیایید کمی در تاریخ قدم بگذاریم. سال ها بود که ناآرامی و قدرت طلبی حکومت ها و اقوام مختلف بر مالت سایه افکنده بود، تا اینکه با به قدرت رسیدن شوالیه های سنت جان آرامش اندکی به جان مردمان ساکن جزیره تزریق شد. حالا که ثباتی نسبی حاکم شده بود وقت پیشرفت بود و والتا به عنوان پایتخت انتخاب شده بود. پایتختی فرهنگی و اداری که قرار بود حالا حالاها یکه تازی کند.

در مهمانسراهایی که به شوالیه های سنت جان تعلق داشت اغلب اوقات در میهمانی ها، تئاترها و یا مراسم خوانش دراماتیک برگزار می شد. تئاترها اغلب در سالن و یا اتاق پذیرایی اصلی مهمانسراها اجرا می شد. تا اینکه در سال 1731 میلادی شوالیه ارشد، Fra António Manoel de Vilhena، دستور ساختن یک سالن تئاتر بزرگ را می دهد تا تمام مردم بتوانند از دیدن تئاترها بهره مند شوند. مکانی برای سرگرمی عمومی و البته تمام هزینه ساخت را هم خود متقبل می شود. برای آغاز ساخت دو خانه مجاور هم که به دو برادر تعلق داشته خریداری می شود و ساخت و ساز آغاز می گردد. نمای خارجی تقریبا ساده البته با نیم نگاهی به اصول تکلف گرایانه و پرطمطراق معماری مالتی و بنایی سه طبقه. یک بالکن هم با نرده های سنگی تراش خورده به بنا ضمیمه می شود. طراحی ساختمان تئاتر بر عهده Romano Carapecchia و ساخت آن بر عهده فرانچسکو زرفا و آنتونیو آزارپاردی بوده است. از آنجا که ساختمان اصلی از الحاق دو خانه مجاور هم ایجاد شده بود ظرف مدت ده ماه ساخت و ساز پایان می گیرد و داخل بنا به سبک روکوکو فرانسه آراسته می شود. به دور از تجملات آنچنانی و پر از ریزه کاری های خوشایند و سرزنده.

آنچه که ساخته می شود یک سالن نیم دایره و یا نعل اسبی بوده که به یک سکوی رقص منهتی می شده است. اما آنچه که می بینیم یک سالن بیضوی است که 623 جایگاه تماشاچی داشته و دورتا دور آن را سه طبقه جایگاه چوبی با اتاقک های مجزا تشکیل داده است. اتاقک ها به زیباترین شیوه ممکن آراسته شده اند با انواع برگ های طلایی و پرده های سرخ رنگ و یک سقف زیبا هم در نهایت کار سالن را رویایی کرده است. بر کف سالن روبروی صحنه نیز صندلی هایی چیده شده است که در مواقعی برای برخی اجراها برداشته می شوند.

اولین نمایشنامه در سال 1732 به روی صحنه می رود درحالی که طراحی آن با شوالیه ارشدی به نام Knights Francois Mondion بوده است. بعد از آن نمایشنامه های بسیاری از معروف ترین نمایشنامه نویس ها به روی صحنه می رود. اولین مدیر اپرا که در آن به مدیریت اجراها پرداخته Melchiorre Prevost Lanarelli در سال 1736 و آخرین آن ها Le Brun در سال 1866 بوده است. نکته جالب آن که یک زن در فاصله بین سال های 1768 تا 1770 عهده دار رهبری اپرا و سالن بوده است. مدیران اپرا سالن را کرایه کرده و اجراهای متفاواتی را در آن ترتیب می دادند. شوالیه ارشد هزینه های کرایه سالن تئاتر را هم برای مدیران اپرا معین می کرده، به طوری که برای کرایه سالن در بازه هایی همانند کریسمس و عید پاک و فصل های متعدد هزینه های جداگانه ای پرداخت می شده است. علاوه بر هزینه ها سالن تئاتر قوانین دیگری از جمله روشنایی ها نیز داشته و خوابیدن در اتاقک ها ممنوع بوده است، اتفاقی که از قضا در آن دوران مرسوم هم بوده و یک شوالیه نیز مامور نظارت بر اجراها و احتمالا سانسورهای احتمالی بوده است.

کم کم پای کارگردانان بزرگ نیز به سالن تئاتر باز می شود و اغلب نمایش های درام به روی صحنه می رود. حالا مانوئل تبدیل به سومین سالن تئاتر اروپا می شود که تبادلات هنری فراوانی با پالرمو و ناپل ایتالیا داشته و عملا تبدیل به پل ارتباطی بین هنرمندان تئاتر La Scala در ایتالیا و Covent Garden در انگلستان می شود. تبادلی که سطح هنری تئاتر مانوئل و اجراکنندگان را به بالاتربن حد ممکن می رساند.
این تغییرات سبب شد تا سالن تئاتر در سال 1783 یعنی کمی بعد از افتتاح به سرعت بازسازی شود و دکوراسیون آن به طرز قابل توجهی تغییر کند. ماموریت این تغییر نیز به معمار رومی آن روزها یعنی Natale Marini سپرده می شود. طرح ارائه شده و به قدری در جذب نظر موافق شوالیه ها موفق ظاهر می شود که انجمن شوالیه ها جایزه ای برای این معمار خوش ذوق در نظر می گیرند.
اجرای نمایش ها حتی در زمان سقوط شوالیه ها و حمله فرانسوی ها نیز ادامه پیدا می کند و در این بین یکی از کارگردانان تئاتر نیز دستگیر می شود اما این قضایا خللی در برنامه اپراها و اجرای تئاترها وارد نمی کند.

بعد از دو سال که سر و کله انگلیسی ها پیدا میشود یک نجیب زاده انگلیسی از حضور خوانندگان ایتالیایی و سیسیلی در یک سالن کوچک اما بازسازی شده خبر می دهد که هر شب افسران انگلیسی برای تفریح به آن جا مراجعه می کنند و آن را سرگرم کننده توصیف می کند.
با فرا رسیدن قرن نوزدهم در حوالی سال 1812 سالن گسترش یافته و به تعداد طبقات جایگاه ها افزوده شد و یک صحنه به مجموعه افزوده شد تا سالن شکل بیضوی امروز را به خود بگیرد. در سال 1844 بر روی اتاقک های چوبی تزئیناتی قرار داده شد که چهره سالن نمایش را متحول کرد. در سال 1906 ورقه های نقره همه جا از سقف گرفته تا بر روی قاب اتاقک های چوبی به کار گرفته شد تا بر شکوه هر چه بیشتر مانوئل بیافزاید.
حالا دیگر تئاتر مانوئل محل اجرای حرفه ای ها بود و همین امر پای افراد مهم و مشهوری را به این شهر کوچک و سالن تئاتر زیبا و استثنایی آن کشاند. بسیاری از اپراهای مطرح انگلیسی و ایتالیایی قرن نوزدهم در مانوئل به روی صحنه رفت که اتفاقا بسیار هم مورد توجه قرار گرفت به طوری که نه ماه از سال این سالن تئاتر میزبان اپراهای مختلف بود.

با شروع جنگ جهانی دوم مانوئل محل اسکان جنگ زده هایی بود که آواره شده بودند اما خوشبختانه این تئاتر تاریخی آسیب جدی ندید. هنوز هم با گذر سال ها راه پله های مرمرین، لوسترهای آنچنانی وین و طاقچه های تزئینی آن بدون آسیب برجای مانده اند. از دیگر شگفتی-های این سالن تئاتر وجود دو مخزن آب بزرگ در کف سالن اجرا بوده تا در زمانی که خبری از وجود سیستم های صوتی امروزی نبوده صدا با وضوح تمام آکوستیک شده و به گوش تمام حاضرین در سالن برسد. در دهه 60 قرن بیستم یک خانه قرن 18 در مجاورت تئاتر توسط دولت تصاحب شد تا به سالن تئاتر افزوده شود اما در قرن بیست و یکم بر اساس شکایات وراث این قسمت به صاحبین اصلی بازگردانده شده و حالا به عوان رستوران و گالری در کنار تئاتر مانول مورد استفاده قرار می گیرد. خانه خود شبیه به یک کاخ بوده و متعلق به خانواده ای ثروتمند.

در سال 1970 اما بازسازی ها کمی بی رحمانه بود و قسمت هایی از بالکن سنگی معروف حذف شد اما بازسازی اساسی در سال 2003 آغاز شده و بسیاری از نقاشی ها، اتاقک های چوبی و سقف با توجه کامل به تصاویر و اطلاعات گذشته با کمترین میزان دخل و تصرف بازسازی شد. کشف چند نقاشی مربوط به قرن نوزدهم از تئاتر مانوئل در این بازسازی ها بسیار موثر بود.

سال ها تئاتر مانوئل محل نمایش فیلم های سینمایی و برگزاری کارناوال ها متعدد بود اما امروزه به همان کارایی سابق خود بازگشته است. هنوز هم صدای اجراهای اپرا چه به انگلیسی و چه به زبان مالتی از سالن مانوئل به گوش می رسد. امروزه سالن مانوئل محل اجراهای متفاوتی است از کنسرت های روز گرفته تا اجرای تئاترها و اپراهای مختلف و یک کمیته خاص از سال 1960 مسئولیت مدیریت و نگهداری از این مجموعه را تا به امروز برعهده گرفته است. در میان خوانندگان و هنرمندانی که در این سال ها به اجرا در مانوئل پرداخته اند نام های بزرگی به چشم می خورند.

در روزهای دوشنبه تا شنبه هر هفته تئاتر مانوئل میزبان تورهایی است که شما را از درب ساده خیابان تئاتر به مانوئل راهنمایی کرده و سپس شما را در جادوی باروک خیره کننده مانوئل غرق می کنند. با داستان های شنیدنی از روزهایی که این بنا پشت سر گذاشته است. تئاتر مانوئل، تئاتر ملی و خانه ارکستر سمفونیک مالتی هاست که در بین مردم این سرزمین کوچک جایگاه خاصی دارد و قدیمی ترین تئاتر در بین کشورهای مشترک المنافع است که حتما ارزش دیدن دارد. اگر قصد بازدید از این تئاتر را داشتید حتما قبل از مراجعه سری به وب گاه آن زده و اطلاعاتی را در مورد نحوه رزرو تورهای بازدید بدست بیاورید.

آسپندوس
وقت را هدر ندهید و به یکباره خودتان را به هزارسال قبل از میلاد مسیح برسانید. باور کنید ما هم نمیدانیم اصلا شهر باستانی آسپندوس در ایالت پامفیلیه چقدر قدمت دارد، اما می دانیم با حضور یونانی های باستان در آسپندوس رونق در رگ های شهر جاری شد و کم کم شهر آسپندوس توسعه یافت. حتما می گویید اصلا آسپندوس کجاست، یا اصلا پامفیلیه چیست؟ خوب ما الان در کشور ترکیه و استان آنتالیا قرار داریم. از شهر آنتالیا که مرکز استان است چهل کیلومتری فاصله گرفته خودمان را به شهر سریک رسانده ایم. در هفت کیلومتری شمال-شرقی شهر سریک، در یک منطقه سرسبز و جنگلی، یک شهر باستانی قرار دارد به نام آسپندوس. آسپندوس سال ها قبل از میلاد مسیح در منطقه ای به نام پامفیلیه قرار داشت که در آسیای صغیر، منطقه ای وسیع از ترکیه امروزی را در بر می گرفته است. آسپندوس سال های سال مهم ترین شهر منطقه پامفیلیه بوده است. شهر در نزدیکی رودخانه Eurymedon و در 16 کیلومتری دریای مدیترانه قرار داشته و در حدود 500 سال قبل از میلاد مسیح بسیار هم ثروت مند بوده است. تجارت نمک، پشم و نفت راه های کسب درآمد مردمان آسپندوس بوده است و همین مردم ثروتمند جزو نخستین کشورهایی بودند که اقدام به ضرب سکه مختص خود کردند، آن هم از جنس نقره! شهری با باسیلیکا، آمفی تئاتر، آب نماهای فاخر، بازارها و حتی سیستم آبرسانی قنات!

راستش را بخواهید مردم آسپندوس هیچ گاه علاقه ای به سیاست و یا کشورگشایی نداشتند و در حوالی سال 500 قبل از میلاد تحت فرمانروایی ایران قرار داشتند اما در ازای پرداخت مالیات آزادانه خود شهرشان را اداره می کردند و حتی سکه هایشان را به اسم خود ضرب می-کردند. اما این قضیه زیاد به مذاق رمی ها خوش نمی آید و با یک لشکرکشی درست و حسابی آن را از ایران پس می گیرند، این خوشی اما زیاد دوام نمی آورد و ایران دوباره آسپندوس را پس می گیرد و آن را به عنوان پایگاه خود در نظر می گیرد. تا اینکه سر و کله ترازیبول، سردار بلند آوازه یونانی که دموکراسی را در سراسر امپراطوری بنیان نهاد پیدا می شود. اما مردم شهر که دیگر از جنگ خسته شده بودند با فرماندهان او صحبت می کنند تا در ازای دریافت مبالغی از جنگ صرف نظر کنند. ترازیبول پول ها را دریافت می کند اما فرماندهانی را که این قضیه را پذیرفته بودند را می کشد. خشم مردم و فرماندهان برانگیخته شده و شبانه او را در چادرش به قتل می رسانند!

ماجرا به همین جا ختم نمی شود چرا که با فتح شهر توسط اسکندر کبیر اوضاع به کل تغییر می یابد. مردم گریزان از جنگ به او پیشنهاد می دهند که در ازای دریافت مالیات هیچ نیروی نظامی را در شهر جا نگذارد. اسکندر هم مناعت طبع به خرج داده به شرط اینکه مردم شهر همان مالیاتی را که در قالب طلا و اسب به فرمانروای ایران می دادند را به او بدهند این شرط را می پذیرد. اسکندر شهر را ترک می کند اما به موقع بازگشت از سفر متوجه می شود که شرط او محقق نشده است. بنابراین به تاخت خود را به آسپندوس رسانده و علاوه بر ایجاد یک پایگاه نظامی، مالیات را چند صد برابر می کند!
شهر دیگر چیزی در حدود یکصد سال قبل از میلاد مسیح تا قرن دوم میلادی در اختیار رومی ها بود تا اینکه در میانه قرن دوم میلادی آسپندوس تغییرات عظیمی را به خود دید.

آمفی تئاتر آسپندوس
در میان ویرانه های باستانی شهر آسپندوس، یک بنا آنقدر نو و سالم برجای مانده که شما را انگشت به دهان خواهد کرد. آن چه می بینید سالم ترین تئاتر باستانی برجای مانده از تاریخ در تمام کره زمین است که چیزی در حدود 20 و اندی متر ارتفاع دارد. یک نیم دایره بزرگ که بیشتر به نعل اسب می ماند با یک دیوار بلند در انتها که آن را از دنیای بیرون جدا می کند. بنایی درست به سبک بناهای رومی و یونانی که انگار در این شهر غریبه اند. حالا که به میان قرن دوم میلادی رسیده ایم زمان حکومت امپراطور رومی، مارکوس اورلیوس است.

معماری یونانی به نام زنون که در آسپندوس متولد شده است مامور ساختن این بناست. بنایی زیبا یکسره از سنگ های برش داده شده که در نگاه اول ردیف های سنگی ممتد و چند طبقه اش در کنار صحنه یا همان استیج به چشم می خورد. نیم دایره چیزی در حدود 96 متر قطر دارد و آن طور که گفته می شود این آمفی تئاتر چیزی در حدود 12000 نفر ظرفیت دارد.

میان ردیف های سنگی یک راهرو قرار گرفته که ردیف ها را عملا به دوقسمت مجزا بالا و پایین تقسیم کرده است. بالای ردیف دوم صندلی ها هم یک دالان بلند بالا با ستون های طاقدار قرار گرفته که تماما رومی است و شما را هم به یاد قصر پادشاهان رومی می اندازد. جایگاهی که گویی متعلق به افراد عالی مقام یا خانواده سلطنتی بوده تا از تابش نور خورشید در امان بمانند. زاویه قرار گرفتن ردیف های سنگب به گونه ای است که همه به راحتی صحنه را ببینند و باز هم معجزه آکوستیک! اینجا هم معمار یونانی از نبوغ خود بهره برده و بنا را طوری ساخته که صدا در آخرن طبقات بنا به همان وضوح ردیف های ابتدایی دریافت شود.

بنا در دوران رومی ها ساخته شده اما علایق یونان باستانی سازنده اش کاملا هویداست. همین که جایگاه تماشاچیان یا همان ادیتوریوم بر روی یک تپه قرار گرفته که شکل نعل اسبی اش کاملا یونانی است. اما حضور یک ساختمان بلند بالا به نام صحنه در انتهای نعل اسب یک ویژگی و استاندارد مرسوم رومی در معماری های اینچنینی است. وجود طاق های گهواره ای دالان انتهای ادیتوریوم هم نمایانگر معماری رومی بناست. اما کنده کاری ها و شکل ستون های دالان انتهایی کاملا برگرفته از معماری یونان باستان است.

در این میان اما ساختمان صحنه با آن نمای خارجی جذابش کاملا خودش را در دل هر بیننده-ای جا می کند. 17 پنجره در یک سوی ساختمان و در دو ردیف بر روی نمای خارجی قرار دارند. حجاری های جذابی هم بر زیبایی سمت دیگر نمای خارجی بنا افزوده است. پنج در ورودی شما را از دنیای پشت صحنه به روی صحنه می آورد. درب بزرگ در میانه بنا قرار گرفته و Porta regia و چهار درب کوچکتر در طرفین قرار گرفته و Porta hospitalsنامیده می شوند. دو کتیبه به زبان های رومی و لاتین بر بالای سردر ورودی قرار گرفته که بر روی آن نام دو برادر به نام های Curtius Crispinus و Curtius Aspiratus ذکر شده که این آمفی تئاتر را به خدایان مقدس این سرزمین و خانواده سلطنتی تقدیم کرده اند. دو برج در دو طرف ساختمان صحنه یا اسکینی قرار گرفته و ساختمان با چند پله به استیج متصل می شود. سقف ساختمان اسکینی نیز با یک صفحه چوبی پوشانده می شده است که امروزه اثری از آن برجای نمانده است.

بنا اما در دوران سلجوقی هم مورد استفاده و محل توجه بوده است. در ابتدا آن را به عنوان کاروانسرا مورد استفاده قرار می دهند اما در حوالی قرن سیزدهم سلجوقیان روم، از آن به عنوان اقامتگاه تابستانی یا همان کاخ تابستانه امپراطور بهره برداری کرده، آن را مورد بازسازی قرار می دهند و حتی کاشی هایی را هم به بنا اضافه می کنند. علاوه بر این تغییرات سلجوقیان رم یک ایوان را هم به انتهای ساختمان می افزایند تا پادشاه در انجا حضور یابد. 58 حفره برای قرار گرفتن تیرک های چوبی که با پارچ های کتان تبدیل به یک سایبان می شده است در ردیف آخر فرار می گرفته که متاسفانه به جز حفره ها چیز دیگری از آن ها باقی نمانده است.

شنیدن داستان پادشاه وقت آسپندوس و معمار سازنده آن هم خالی از لطف نیست. به فرمان پادشاه رقابتی در میان مردم برپا می شود که جایزه برنده اش ازدواج با دختر پادشاه بوده است. از آن جا که وصلت با پادشاه آرزوی بسیاری از مردم بود رقابت شدیدی درگرفت و در نهایت دو نفر به فینال راه یافتند. یکی از آن دو نفر سیتم آبی را طراحی کره بود که آب را چند کیلومتری جابجا می کرد و به اقصی نقاط شهر می فرستاد، چیزی همانند سیستم آبرسانی قنات، آن هم قناتی که علاوه بر انتقال آب همانند پمپ آب نیز عمل می کرد.

پادشاه که از دیدن چنین سازه ای حیرت کرده بود در دلش داماد آینده را یافته بود تا اینکه به سراغ نفر دوم مرحله نهایی رفت. پادشاه بر بلندای آمفی تئاتر ایستاده بود و بنا را از نظر می گذراند تا اینکه یک آن صدای بلند و واضحی فریاد زد: “آن دختر متعلق به من است”. ناگهان چشم پادشاه به مردی افتاد که در پایین ترین نقطه ایستاده بود و صدای او واضح و گویا به گوش پادشاه می رسید. پادشاه متحیر از این حادثه سازنده آمفی تئاتر را برای دامادی خود برگزید و مراسم ازدواج را نیز در همان آمفی تئاتر برگزار کرد، این همان معجزه آکوستیک آسپندوس است!

قرن ها گذشت تا اینکه در اواسط قرن بیستم، کمال مصطفی ملقب به آتاتورک رئیس جمهور نام آشنای ترکیه در بازدیدی از منطقه سری هم به آمفی تئاتر باستانی آسپندوس زد. سازه ای سالم و جذاب که می توانست برای ترکیه در مسیر توسعه آن روزها کارایی بسیاری داشته باشد. به دستور آتاتورک بازسازی ها و تعمیرات گسترده ای صورت گرفت تا آمفی تئاتر چندصد ساله آسپندوس دوباره جان بگیرد، . این کار مخالفین و موافقین بسیاری داشت. حالا دیگر مراسمات و جشنواره های بسیاری در این مکان باستانی برگزار می شد.

در سال 1994 اما با شکل گیری یک کمیته، سنگ بنای یک فستیوال جدید در آسپندوس گذاشته شد. فستیوال باله و اپرا که حالا همه ساله در اواخر بهار و اوایل تابستان در این مکان برگزار می شود. رویدادی پرطرفدار که بلیط هایش چند ماه قبل از آغاز به کارش همگی به فروش می رسند.

در دالان ها و راهروهای متعدد آسپندوس هم هر از چند گاهی نمایشگاه هایی برپا می شود که می توانید سری به آن ها بزنید. قدم دن در میان اتاق ها، راهروها، دالان ها و یا حتی نشستن بر روی صندلی ردیف تماشاگرها حس و حال خوبی را به بیننده منتقل می کنند. گاهی شما را به یاد اپراهای کمدی یا حتی تراژدی یونان باستان می اندازد و یا گاهی هم به یاد نبرد گلادیاتورها! هرچه که باشد بازدید از آسپندوس رایگان است. می بینید تاریخ غوغا می کند و به سنگ و چوب جان می دهد. آسپندوس ترکیبی از تاریخ، هنر، نبوغ و خوش شانسی است. خوش شانسی از آن بابت که در تمام فراز و فرودهای تاریخ سرپا مانده و امروز به ما رسیده است. علاوه بر بنای آمفی تئاتر طبیعت جذاب و سرسبز اطرف آسپندوس بسیار دل نشین است.

علاوه بر بنای آمفی تئاتر در ویران های شهر باستانی آسپندوس در همان حوالی می توانید سری به باقی جاذبه های شهر بزنید. یک باسیلیکا، یک شبکه از قنات ها، آب نمای رومی و حتی بازار شهر هم جزو جاذبه های تاریخی است که حتما باید به دیدنش بروید و از دیدن این شهر رومی- یونانی در قلب ترکیه لذت ببرید.
بهار باشد یا تابستان، پاییز باشد یا زمستان فرقی نمی کند، آنتالیا تمام طول سال پر از مسافرینی است که این شهر را برای یک سفر دلچسب انتخاب می کنند. سواحل و هتل های آنچنانی از آنتالیا یک مقصد محبوب ساخته است اما اگر هوشمندانه سفر کنید گاه در حوالی سواحل و یا در قلب شهر یا کمی آن سوتر چشمتان به تکه ای از تاریخ و هنر خواهد افتاد که حتما ارزش دیدن دارد.

سیده، شهر سواحل طلایی
در کشور تاریخی و زیبای ترکیه، آنتالیا نامی آشنا برای ما ایرانی هاست. استانی بزرگ به مرکزیت شهر آنتالیا که به هتل های زیبا در سواحل ابریشمی و زیبایش شهره است. اما اگر از سایه نام آنتالیا خارج شویم کمی آن سوتر در سواحل مدیترانه به سرزمین هایی می رسیم که علاوه بر سواحل زیبا و جذاب و هتل های آنچنانی و طبیعتی دلربا یک دنیا تاریخ باستانی را نیز در خود جای داده است. سیده شهری زیبا که بیشتر به یک شبه جزیره می ماند یکی از همان شهرهای خاطره انگیز است که مطمئنا بسیار زیباتر و دلرباتر از آنتالیاست.

در سیده اگر در سواحل زیبای مدیترانه قدم بزنید، چشمتان به کافه های رمانتیک و گاه لوکسی می خورد که در ساحل کنار هم چیده شده اند. تفریحات دریایی هیجان انگیز در سواحل آرام بخش و شنی سیده و هتل ها و ریزورت های آنچنانی از این شهر زیبا یک مقصد محبوب جهانی ساخته است که همیشه خدا پرطرفدار است. اما اگر در امتداد ساحل حرکت کنید و کافه ها را پشت سر بگذارید در همان حوالی سواحل آبی و شفاف مدیترانه چشمتان به تکه هایی از تاریخ می افتد که انگار از دستبرد زمان جان سالم به در برده اند و برای لحظاتی فراموش خواهید کرد که اینجا جایی در آسیای میانه است نه آن سوی مدیترانه در سرزمین رومی ها یا یونانی ها.

اگر سری به تاریخ بزنیم سر از 25 سال قبل از میلاد مسیح در می آوریم. روزهایی که شهر کوچک سیده تحت توجهات خاص پادشاه آگوستوس قرار گرفته بود. پادشاه، سیده کوچک را که تا آن روزها آنچنان مورد توجه نبود، به عنوان بخش از استان تاریخی گالاتا درآورد. این تقسیم بندی سبب رونق شهر شد. تجارت روغن زیتون و خرید و فروش برده ها این شهر را تبدیل به مقصد محبوبی برای تاجران یونانی و رومی کرد. جمعیت شهر روز به روز افزوده می شد و برای شهری که توسعه می یافت طبیعتا بناهای جدیدی نیز طلب می شد. رومی ها که داشته هایشان را روی میراث یونانی ها ساخته بودند در ساختن بناها هم پیرو یونانی ها بودند. آگورا، معابد، آمفی تئاتر، حمام های یونانی یکی یکی سر و کله شان در شهر پیدا شد و سید را تبدیل به یک شهر قدرتمند می کرد. رومی ها که ته مایه ای از خشونت را چاشنی زندگی شان کرده بودند پای گلادیاتورها و مبارزات خونین را هم به شهر باز کردند و آمفی تئاتر شهر سیده تبدیل به محل برگزاری مسابقات گلادیاتورها شد و این خود بر رونق شهر می افزود.

حالا که هزاران سال از آن روزها گذشته هنوز هم شکوه سیده کاملا هویداست. بقایای معبد رومی یونانی آپولو و آتنا با ستون های بلند و شکوهمند مرمرین، موزه سیده که در حمام یونانی قرار گرفته و آثار باارزشی را علاوه بر بنای تاریخی خود در برگرفته و یک آمفی تئاتر شکوهمند که در تمام آسیای میانه بی نظیر است از برجسته ترین آثار باستانی و تاریخی شهر سیده است. اگر سری به سیده جذاب و لوکس زدید و از بودن در سواحل رویایی و کافه های دلربایش لذت بردید حتما سری به این آثار باستانی هم بزنید چرا که در غیر اینصورت هیچ چیز دندان گیری از سیده نصیبتان نشده است. در میان تمام زیبایی های شهر اما راهمان را به سوی آمفی تئاتری کج می کنیم که رومی بودنش را در تک تک اجزایش فریاد می زند و بزرگترین سازه باقیمانده از شهر باستانی سیده است. آمفی تئاتر سیده تا همین چندسال پیش برای تعمیرات و بازسازی بسته بود اما خوشبختانه بازهم درهای این یادگار شکوهمند تاریخی به روی بازدیدکنندگان گشوده شده است.

آمفی تئاتر سیده نگین آسیای میانه
در اواسط قرن دوم بعد از میلاد و در دورانی که بعدها در طول تاریخ به هلنیستی شهره شد، یک آمفی تئاتر وسیع و بزرگ در میانه شهر ساخته شد. رومی ها بتن را کشف کرده بودند و این سبب می شد تا برخلاف یونانی ها که آمفی تئاترهایشان را در دامنه تپه ها و دور از شهر می ساختند رومی ها آن را درست در میانه شهر و وسیع تر بسازند. اگر می پرسید چرا این آمفی تئاتر را رومی می نامیم باید بگویم اگر یونانی ها را به ستون های بلند مرمرین می شناسیم، رومی ها را هم به تونل های طاقدار بلند یا همان رواق ها می شناسیم. این رواق ها و طاق ها کاملا بنا را رومی کرده اند اما اگر خوب نگاه کنید ردپای ستون های یونانی را هم خواهید دید.

اگر از نمای بیرونی تئاتر سیده آغاز کنیم یک طبقه آن هنوز کاملا سالم باقی مانده است و طبقه دوم آسیب فراوانی دیده است. نمای بیرونی طبقه اول با همان تونل های طاق دار که با شکل قوسی خود بنا را در آغوش کشیده اند آراسته شده است. اگر داخل شویم چشمتان به یک آمفی تئاتر وسیع و زیبا می افتد که گرچه گذر زمان بر چهره آن کاملا مشهود است اما هنوز هم شکوه آن به چشم می آید. بنای آمفی تئاتر در میان انبوه درخت ها و گیاهان خوردو مدفون شده بود اما در طی سال های 1884 و 1885 مطالعاتی درباره این آمفی تئاتر آغاز شد. تا اینکه بالاخره آغاز حفاری های باستان شناسی در سال 1948 تحت سرپرستی یک باستان شناس ترک استارت خورد. یک تئاتر زیبا که به سبک آمفی تئاترهای یونانی نیم دایره است اما این تئاتر وسیع تر است و پهنای جایگاه تماشاچیانش از180 درجه نیز گذشته است.

در انتهای جایگاه تماشاگران اما صحنه اجرا قرار دارد. یک ساختمان سه طبقه اما شروع ماجراست که به جایگاه تماشاگران متصل است. این بنا با 63 متر طول نقش پشت صحنه را داشته و برای آماده سازی بازیگران و یا پیش نیازهای نمایش مورد استفاده قرار می گرفته است. نمای خارجی ساختمان که skene نامیده می شده با انواع ستون های حجاری شده ، طاقچه ها و برجستگی های زیبا آراسته شدهبود که البته امروزه فقط قسمت هایی از آن سالم باقی مانده است. مجسمه ها نیز از دیگر ابزار آراستن این قسمت از آمفی تئاتر بوده اند.

حالا از سه طبقه این بنای عظیم تنها یک طبقه باقی مانده وسنگ های آن اغلب بر روی زمین قرار دارند. در همان یک طبقه اما نه اتاق متصل به هم قرار دارد و بقایای دو راه پله که شما را به طبقات فوقانی می رساندند. سه راهرو یا کریدور مستقیما از میدان و بازارچه یونانی پشت آمفی تئاتر که آگورا نامیده می شد به داخل ساختمان پشت صحنه راه می یافت. بازیگران اما از 5 در ورودی خود را به صحنه اجرا و میان تماشاگران می رساندند.

یک سکو هم درست چسبیده به ساختمان قرار دارد که شش متر عرض و سه متری ارتفاع دارد. قسمت پایین این سکو با انواع کنده کاری های اساطیر یونان باستان آراسته شده که هنوز هم قسمت هایی از این حجاری ها به وضوح پیداست و ظرافتش شما را انگشت به دهان خواهد کرد. کنار این سکو صحنه اجرا قرار دارد که ما بین سکوی تماشاگران و ساختمان پشت صحنه قرار دارد. بازیگران بر روی صحنه به اجرا می پرداختند و گروه نوازنده ها و آوازه خوان ها و گاهی رقصنده ها بر روی سکو به هنرنمایی می پرداختند و گاه تعاملی با بازیگران داشتند.

اگر سر بچرخانید و پشت به ساختمان اجرا بایستید، نگاهتان به جایگاه باشکوه تماشاگران خواهد افتاد که در روزهایی دور 15000 و گاهی 20000 نفر تماشاگر را در خود جای می داده است. جایگاه تماشاگران اما خود به دو قسمت تقسیم شده است و یک قسمت افقی که در معماری یونانی دیازوما نامیده می شود، بین این دو قسمت قرار گرفته است.چندین ورودی متعدد طاق دار شما را از پشت سکوها و از داخل رواق ها به این قسمت و در نهایت به سکوها می رساند. هر یک از این قسمت ها متعلق به جایگاه اجتماعی خاصی بوده و نام های متفاوتی داشته است. در قسمت پایین جایگاه تماشاگران 22 ردیف سکو قرار دارد که به یازده قسمت عمودی تقسیم شده است. قسمت دوم شامل 29 ردیف سکوست که متاسفانه ردیف های بالایی آن آسیب فراوانی دیده است. سکوها از جنس گرانیت خاکستری هستند و در جای جای بنا ردپای سنگ مرمر هم به چشم می خورد. اگر خودتان را به طبقات بالایی برسانید حتما نمای زیبای شهر سیده و کوه های بلندبالای زیبای منطقه شما را هم تحت تاثیر قرار خواهدداد. فکرش را بکنید شب هنگام در کنار ساحل و زیر آسمانی یکدست پوشیده از ستاره ها به تماشای یک نمایش حسابی در این آمفی تئاتر بنشینید.

در داخل این آمفی تئاتر زیبا اما حتما سر از دالان های طاق دار و پیچ درپیچ خواهید آورد که حسابی مبهوتتان خواهد کرد. راه هر یک از این دالان ها را که در پیش بگیرید سر از سالن نمایش و سکوها درخواهید آورد.

این آمفی تئاتر اما در گذر زمان بارها دچار تغییر شده است. درست مصادف با آخرین سال های حکومت رومی ها و با اوج گرفتن رقابت گلادیاتورها و بعدها مبارزه گلادیاتورها با حیوانات وحشی در شهر سیده این آمفی تئاتر که روزگاری محل اجرای تراژدی های اخلاقی بود تبدیل به صحنه مبارزه شد، بنابراین باید تغییراتی در بنا ایجاد می شد. یک دیوار جایگاه تماشاگران را که قبلا تا نزدیکی صحنه اجرا امتداد داشت از صحنه جدا کرد تا در صورت حضور حیوانات وحشی خطری متوجه تماشاگران نباشد. این دیوار اما کارایی به مراتب بیشتر هم داشت چرا که با وجود این دیوار به راحتی می توانستند صحنه را پر از آب کرده و نمای دریا را به صورتی جذاب و طبیعی بازسازی کنند، خلاقیتی جذاب که آثاری از آن در طی حفاری های این آمفی تئاتر به دست آمده است.

در قرن چهارم میلادی اما شهر سیده به دو قسمت تقسیم می شود و دیوار ساختمان پشت صحنه به عنوان یک قسمت از شهر در داخل مرزها قرار می گیرد و بازهم دستخوش تغییراتی می شود. ماجرا اما به اینجا ختم نمی شود و در انتهای قرن پنج میلادی این بنا به عنوان یک کلیسا مورد استفاده قرار می گیرد. کتیبه های بدست آمده از حفاری ها این موضوع را کاملا تایید می کنند اما اگر خوب ببینید حتما آثار دو نمازخانه کوچک را که در دو انتهای جایگاه تماشاگران قرار گرفته و با نقاشی هایی آراسته شده است را خواهید دید. علاوه بر این نمازخانه های کوچک می توانید بر روی برخی از سکوها آثاری از حجاری هایی را ببینید که جایگاه کشیش ها را در این آمفی تئاتر معین می کرد. یک کلیسای روباز که شاید کمی غیرمعمول به نظر بیاید!

هنوز هم ردپای گیاهان خودرو بر صحنه تئاتر سیده به چشم می خورد و بسیاری از حجاری ها و زیبایی های آن آسیب دیده اند اما با این وجود اگرچه آمفی تئاتر آسپندوس ترکیه در همان حوالی در مقایسه با آمفی تئاتر شهر سیده سالم تر برجای مانده است اما بدون شک معماری آمفی تئاتر سیده به مراتب جذاب تر و زیباتر است و آن را تبدیل به نگین معدود آمفی تئاترهای این چنینی آسیای میانه کرده است. بیرون آمفی تئاتر هنوز هم بقایای بازار یونانی باقی مانده است که بازدید از آن هم حتما برایتان لذت بخش خواهد بود.

اگر قصد بازدید از این اثر باشکوه باستانی را داشته باشید می توانید مسیر شصت و اندی کیلومتری آنتالیا تا سیده را با اتوبوس ها و یا ون هایی که از آنتالیا به سمت سیده می آیند طی کنید. بازدید از این بنای زیبا در روزهای کوتاه و سرد زمستان از ساعت 8 الی 17 میسر است اما در سایر روزهای سال می توانید از ساعت 9 الی 19 به دیدن این آمفی تئاتر زیبا بروید.
سیده جاذبه های زیبای دیگری هم دارد از آبشارهای زیبا گرفته تا جنگل های بکر و سواحل استثنایی و البته تاریخی که در گوشه و کنارش به زیبایی به یادگار مانده است.

دیونیسوس، اولین آمفی تئاتر آتن
اگر به دنیای تئاتر و نمایش علاقمند باشد حتما می دانید که ریشه های این هنر تاریخی به یونان می رسد، بنابراین شاید اصلا جای تعجب نباشد اگر نخستین آمفی تئاتر جهان نیز در یونان ساخته شده باشد. دیونیسوس، نخستین آمفی تئاتر یونان و جهان است که بر پایه های آکروپولیس بنا شد. این تئاتر قدیمی اما بزرگترین آمفی تئاتری است که یونان باستان به خود دیده است و هنوز هم بی رقیب است. بنایی زیبا که به رسم آن روزهای یونان به خدا میگساری و نمایش، دیونیسوس، پیشکش شد. تئاتری با گنجایش 17.000 نفر که ویژگی های حیرت انگیز آکوستیکش سبب می شد تا در دنیای به دور از تکنولوژی آن روزها صدایی بی عیب و نقص به تمام بینندگان برسد. این آمفی تئاتر در طول تاریخ محل برگزاری فستیوال مطرح دیونیسیا بود. جشنی باستانی که به احترام خدای می، دیونیسوس، به هنگام برداشت انگور برگزار می شد.

تئاتر درست بر شیب جنوبی آکروپولیس قرار داشت و به عقیده بسیاری از باستان شناسان محل تولد تراژدی های یونانی است. دیونیسوس اما در دوره رومی ها هم مورد دخل و تصرف قرار گرفته و هنوز هم بقایای هنر رومی در آن به چشم می خورد اما به طور کلی هیبتی یونانی دارد که هنوز هم آن را بنایی یونانی معرفی می کند. اغلب توریست ها این تئاتر را با تئاتر اودئون که در شیب جنوب غربی آکروپولیس قرار گرفته و قدمتی کم تر از دیو نیسوس داشته و به مراتب کوچکتر و سالم تر است اشتباه می گیرند. بنای باقیمانده که هم اکنون از تئاتر دیونیسوس می بینیم بی شک در قرن چهارم پیش از میلاد ساخته شده است اما اجرای تئاتر در این محل در قرن ششم پیش از میلاد آغاز شده است. انجمن باستان شناسان یونان یکبار در سال 1476 میلادی به صورت محدود و بار دیگر به صورت کلی تر در تمام طول قرن 19 به حفاری و کند و کاو در این اثر باستان باشکوه مشغول بوده است در حالی که کشف دوباره این اثر شکوهمند تقریبا در سال 1700 میلادی صورت گرفته است.

کاوش ها باستان شناسی، نشان از یافتن بقایای قدیمی تر تئاتر دیونیسوس در قرن ششم میلادی و در زمان حکومت Peisistratus و جانشینانش حکایت دارد. اما آنطور که به نظر می آید آمفی تئاتر به شکل امروزی نبوده و تا یک قرن بعد نیز بنایی ساخته نشده و تنها چند ستون سنگی معدود از آن دوران باقی مانده است. اما چه شد که یونانی ها به فکر ساختن آمفی تئاتر و پیشرفت آن افتادند؟ به نظر می رسد فستیوال های نمایش های یونان در همان میادین معروف یونانی ها یعنی آگورا اجرا می شده و تماشاگران بر روی صندلی های چوبی و کوتاه مخصوص به نام ikria دور تا دور یک سن گرد، ساده و مسطح می نشستند که ارکسترا نامیده می شد. تا اینکه بر اثر یک حادثه صندلی ها فرو می ریزد و دیگر امکان برگزاری فستیوال در این مکان مقدور نمی شود.

شاید باورش سخت باشد اما بساری از تراژدی های ماندگار و بزرگ قرن 5 پیش از میلاد در چنین محیط ساده و بی تکلفی اجرا شده اند، آن هم بر شیب یک تپه. در انتهای قرن پنجم و آغاز قرن چهارم میلادی تمامی صندلی های چوبی با صندلی های سنگی جایگزین می شوند و کم کم جایگاه تماشاگران سر و شکل مخصوصی می گیرد و شکلی دایره وار دور صحنه اجرا به خود می گیرد که یک دیوار عمودی آن را متوقف می کند. در قرن چهارم پیش از میلاد اما به هنگامی که Lycurgus ناظر برنامه های مالی و ساختمان سازی در آتن بوده است، این بنا به سرعت گسترش می یابد و تبدیل به یک بنای تمام سنگی و ماندگار می شود. یک صحنه اجرای ثابت درست در مقابل ارکسترا ساخته می شود و جایگاه تماشاگران سه طبقه ای به بنا افزوده می شود.
به ساختمان پشت صحنه در هر دو انتهای خود زوائدی اضافه می شود که احتمالا محل اتصال پله ها و یا دکوراسیون متحرک بوده است. بنابر یافته های مارگارت بیبر، ساختمان پشت صحنه تئاتر دیونیسوس احتمالا نخستین ساختمان اسکین یا پشت صحنه ساخته شده در یونان باستان است و طرح اولیه سایر آمفی تئاترهای یونان از این تئاتر برداشته شده است. در دوران هلسینتی اما بر روی سن تغییراتی ایجاد می شود و 67 تخت مرمرین دور تا دور سن قرار می گیرند که متعلق به مقامات عالی رتبه آتن بوده است.

اگر خوب بنگرید تخت های مرمرین را هنوز هم خواهید دید که البته حالا شبیه صندلی های Klosmos ، نوعی صندلی از یونان باستان، است که به نظر می رسد رومی ها آن را از روی نسخه های اولیه کپی برداری کرده اند. در میان تخت های مرمرین یک تخت بزرگتر از بقیه است که به کاهن اعظم دیونیسوس تعلق داشته است. با آغاز حکمرانی رومی ها بر آتن اما این تئاتر نیز مدرنیزه می شود گرچه شکل و شمایل یونانی اش را کاملا حفظ می کند. در قرن اول پس از میلاد یک جایگاه مخصوص برای نرو امپراطور رم و کاهن اعظم دیونیسوس ساخته می شود و کف ارکسترا با سنگ مرمر یکدست پوشانده می شود.
در لبه ارکسترا صندلی هایی برای مقامات عالی رتبه تعبیه می شود. در قرن سوم میلادی هم حجاری های برجسته و هادریانیک در قسمت جلویی ارکسترا انجام می شود. حجاری ها آنقدر خارق العاده و بی نقص به نظر می رسند که انگشت به دهانتان خواهد کرد. هنوز هم این حجاری ها به طور کامل قابل و تمام آثار و بقایای رومی ها در این آمفی تئاتر به چشم می خورد.

اما تئاتر دیونیسوس سال ها محل برگزاری نخستین فستیوال های رقابتی در زمینه نمایش نامه نویسی آثار کلاسیک عصر باستان بوده است.ظهور تراژدی هم به صورت جدی به این تئاتر و برهه زمانی از یونان نسبت داده شده است که ابتدا بیشتر جنبه روحانی داشته و تنها یکبار در سال اجرا می شده است. این فستیوال که رقابتی بین نمایش نامه نویس ها بوده است و هر نمایش نامه شامل 4 بخش بوده که سه نمایشنامه به صورت تراژدی، به صورت سه گانه ای مرتبط به هم، و یک نمایش ساده تر شامل اجرای حرکات موزون بوده است، اجرا می شده است. سه گانه معروف اورستیا اثر آشیلوس که به شاهکار شاهکارها شهره است و هنوز هم با گذر هزاران سال بر سر زبان هاست در این فستیوال اجرا شده است. نمایش که شامل سه گانه الهه گان انتقام، نیازآوران و آگا ممنون بوده و برنده رقابت ماندگار سال 485 قبل از میلاد دیونیسوس است. داستانی که نفرین خاندان آترئوس را به تصویر می کشید و برای ابد در آمفی تئاتر دیونیسوس جاودانه شد. شگفت انگیز است اگر بدانید در زمان اجرای این نمایش نامه مشهور از یک پس زمینه حیرت انگیز و همچنین پشت صحنه های متحرک و جلوه های ویژه در کنار یک بالابر و همچنین یک بدلکار که آن روزها بازیگر سوم نامیده می شد، استفاده شده است.

استفاده از ماسک های صورت نیز ابتدا در آمفی تئاتر دیونیسوس اتفاق افتاده است. ماسک هایی که در ابتدا بسیار ساده تر و کوچک تر بوده اند تا تماشاگران بتوانند با بازیگران ارتباط برقرار کنند و جای گریم این روزها را بگیرد. کم کم اما این ماسک ها نیز جای خود را به صورتک های پرطمطراق و بزرگتر می دهند که در سده های بعد به چشم می خورد. علاوه بر اجراهای ماندگار گاهی اوقات جلسات شور و رای گیری یونانی های دموکرات در این آمفی تئاتر برگزار می شده است به خصوص از زمانی که بنای Pnyx که محل برگزاری مراسم رسمی و دموکراتیک یونان بود دچار آسیب شد این مراسم مهم در آمفی تئاتر دیونیسوس برگزار می شد که نشان از اهمیت و جایگاه این بنا در یونان باستان داشته است. این بنای زیبا اما در دوران بیزانتین دچار آسیب های فراوان شد و برای سال های طولانی از یاد رفت. حالا اما این آمفی تئاتر باشکوه بیشتر به یک ویرانه می ماند اما دولت یونان در سال 2009 اعلام کرد که قصد دارد بخش هایی از این یادگار باستانی را ترمیم کند.

دیونیسوس در کنار آکروپولیس حالا جزو مشهورترین آثار باستانی آتن است اما اگر از قدمت این بنا چشم بپوشیم دیونیسوس به عنوان اولین آمفی تئاتر جهان، زادگاه نخستین تراژدی ها، محل تولد بنای آمفی تئاترهای یونانی، اولین گریم، اولین پشت صحنه، اولین جلوه های ویژه، نخستین اجراها، نخستین صداگذاری آنقدر در دنیای تئاتر و اجرا مهم است که هیچ بنایی با آن قابل مقایسه نیست. حتی استادیوم های فوتبال امروزی نیز بنایی درست شکل همین آمفی تئاتر یونانی دارند. سفر به آتن همیشه خدا پر از غافلگیری های تاریخی و باستانی است به خصوص اگر چنین پشتوانه پرباری پشت آن بنا پنهان شده باشد.

با ایران هتل آنلاین سامانه رزرو هتل های ایران همراه شوید تا گشتی در این آمفی تئاتر تاریخی بزنیم.

تاریخچه آمفی تئاتر امان
سالن آمفی تئاتر امان در شهر باستانی رم، فیلادلفیا، امان امروز قرار گرفته است. آمفی تئاتر در قلب شهر فیلادلفیا و در بخش مرکزی آن قرار گرفته بود. آمفی تئاتر رومی در امان بین سالهای 138 تا 161 میلادی در دوران سلطنت امپراطور رم، آنتونیوس پیوس، ساخته شد. اعتقاد بر آن است که آنتونیوس پیوس یکی از بهترین امپراطورها در تاریخ روم بوده است. همسرش فاستینا به خاطر کمکهایی که به فقرا می کرد در خاطرات مردم باقی مانده است. همچنین آنتونیوس یکی از امپراطوران صلح جو در تاریخ رم بود که هرگز مستقیماً در هیچ جنگی درگیر نشد.
آنتونیوس به فلسفه، علم و هنرهای زیبا بسیار علاقه مند بود و در نتیجه مجتمع های متعددی مانند آمفی تئاتر رومی امان را ساخت.

تئاتر رومی امان و کاربرد آن در امروز
آمفی تئاتر از سه بخش افقی (diazomata) تشکیل شده است. حاکمان در نزدیکترین مکان به صحنه، نیروهای ارتش در بخش های میانی این سالن و افراد عادی در جایگاه های بالا می نشستند. ورودی های جانبی آمفی تئاتر (paradoi) یکی به صحنه و دیگری به ارکستر می رسیدند. آمفی تئاتر رومی امان در جهت شمال شرقی ساخته شده تا گرمای خورشید را از تماشاگرانش دور کند. در طول روز که بخش جنوبی از تابش خورشید گرم و سوزان است، تمامی تماشاگران بدون اذیت شدن از تابش خورشید در سایه ای سرد به تماشای صحنه می نشینند. آمفی تئاتر گنجایش 6000 تماشاگر را بر روی پله های شیب دار خود دارد و تا امروز نیز به منظور میزبانی وقایع خاص فرهنگی مورد استفاده قرار می گیرد. مقامات اردن از این آمفی تئاتر نیز همانند سایر اماکن تاریخی اردن به شکل بینظیری محافظت کرده اند.

شیب پله ها امکان دید مناسب را برای تماشاگران فراهم می کنند. به دلیل مهندسی عالی رومیان در هر جایگاهی که نشسته باشید، به وضوح صحنه را مشاهده می کنید.
سیستم صوتی این سالن باورنکردنی است، حتی صدای آرام صحبت کردن شما نیز اکو می شود ولی پله ها این سیستم را ندارند.
دو موزه فولکلور و موزه آیین و سنت های محبوب عمان نیز در این سالن آمفی تئاتر قرار دارند. هر دو موزه در مجموعه ای از اتاق هایی که در پشت در های ورودی قرار دارند، واقع شده اند. یک موزه درست در مقابل موزه دیگر است. پس از بازدید از این شاهکار، سر زدن به این دو موزه را از دست ندهید. در موزه سنت های اردن لباس های سنتی، جواهرات و آداب رو رسوم زندگی رومزه مردم عادی را مشاهده می کنید و در موزه فولکلور مانکن هایی که مشغول ساخت صنایع دستی هستند دیده می شوند و همچنین بازسازی یک اتاق نشیمن قدیمی قرار دارد.

آمفی تئاترها در گذشته اغلب اهمیت مذهبی داشتند. معبد کوچکی در بالای صندلی های ردیف بالا وجود داشت که در آن مجسمه ای از الهه آتنا گذاشته شده بود. در حال حاضر این مجسمه در موزه ملی باستان شناسی قرار گرفته است. این مجسمه در زندگی دینی مردم شهر نقش برجسته ای داشت.

خدایان
از همان سال های ابتدایی که سالن آمفی تئاتر به راه افتاد، مقامات رومی و سایر افراد خاص و مهم در جایگاهی می نشستند که به کرسی های هنرمندان و بخش اجرای نمایش نزدیک تر بود. این جایگاه ها از آن زمان تاکنون “جایگاه خدایان” نامیده می شوند.
از این مکان ها تماشاگران می توانستند دید واضح تری نسبت به هنرمندان و ارکستر داشته باشند.

بازسازی آمفی تئاتر
بازسازی کامل این آمفی تئاتر در سال 1957 آغاز شد. البته منتقدان ادعا داشتند که مواد غیرمرغوب در بازسازی آن استفاده شده است. با این وجود نتیجه نهایی این بازسازی بسیار چشمگیر است. به ویژه اینکه در سال های اخیر این سالن به مکانی سرگرم کننده تبدیل شده است و گردشگران زیادی را به سوی خود جذب می کند. در ماه های جولای و آگوست جشنواره کتاب امان در آنجا برگزار می شود و کنسرت های موسیقی و جشنواره های زیادی در آنجا اجرا می شوند.

عکاسی از آمفی تئاتر رومی
اگر عکاس حرفه ای هستید،باید آمفی تئاتر رومی عمان را در صبح زود و اواخر بعداز ظهر بازدید کنید. صبح زود نور خورشید ملایم تر از طول روز می تابد و در بعد از ظهر هنگامی که آفتاب غروب می کند زمان بسیار مناسبی برای ثبت زیباترین عکس هاست به ویژه اگر از سطوح بالاتر از سطح زمین عکاسی کنید.
شبها نیز کل فضای آمفی تئاتر با نورافکن هایی بزرگ روشن می شود، بنابراین اگر با عکاسی در شب آشنا باشید عکس های قابل ملاحظه و منحصر به فردی در شب ثبت می کنید.
برای تجربه نهایت عکاسی در این مکان باید چندمرتبه و در رویدادهای مختلف از این آمفی تئاتر بازدید کنید. با این وجود هنوز عکس های قشنگ و زیادی از این مکان هزار ساله به ثبت نرسیده است.

شهر امان
امان یا عمان، پایتخت اردن و پرجمعیت ترین شهر آن به شمار می رود. این شهر دوران تاریخی زیادی به خود دیده و سالها در تصرف ایرانیان، اعراب و ترک های عثمانی قرار داشته است. قدمت امان به 7000 سال می رسد. این شهر بر روی هفت تپه ایجاد شده است.
به جز تئاتر رومی مکان های گردشگری زیادی نیز در امان وجود دارند که تپه هرکول، بازارهای سنتی که در این شهر وجود دارند، مسجد ابودرویش، محله تاریخی جبل امان در نزدیکی مرکز شهر، محله عبدون، ارگ امان که بر روی مرتفع ترین تپه از تپه های اصلی امان قرار گرفته است، شهر باستانی جرش که یکی از محبوب ترین جاذبه های اردن البته بعد از پترا است، نمونه هایی از این مکان ها هستند.

امان به دلیل داشتن قیمت های مناسب مورد پسند گردشگران زیادی است. زبان رسمی آن عربی است و ساعت رسمی آن یک ساعت و نیم از تهران عقب تر است. واحد پول امان دینار اردنی است. تابستان فصل مناسبی برای سفر به آنجاست. قیمت هتل ها به دلیل کاهش تعداد گردشگران مناسب تر است. ولی بیشترین تقاضا برای سفر به امان فصل بهار است معمولاً از ماه مارچ تا می، ماه های پرطرفدار این شهر است.

موقعیت جغرافیایی
شهر “مریدا” در استان “باداخوس” در كشور “اسپانیا” قرار گرفته است. كشور “اسپانیا” كه در گذشته قسمتی از امپراتوری “روم” باستان بوده است یكی از كشور های خوش آب و هوا و پر جاذبه اروپایی می باشد. جاذبه های بسیاری را می توان با سفر به این كشور و شهر تجربه كرد كه هر كدام دنیایی از تاریخ و فرهنگ را در دل خود جای داده اند. پیشینه این كشور و برخی از جاذبه های آن از جمله تاتر “مریدا” به سال های قبل از میلاد مسیح بر می گردد. همین تمدن كهن این منطقه را از جمله پر گردشگر ترین مناطق اروپایی قرار داده است.

“تئاتر” یا”آمفی تئاتر” چیست؟
آمفی تاتر ها در گذشته های دور به ویژه در زمان “یونان” باستان از مكان هایی بوده كه محل مناسبی برای تجمع افراد و تماشای هنر نمایی ها و نمایش های هنر مندان و جنگ جویان بوده است. در اروپا از گذشته تا كنون آمفی تاتر ها یا همان “تماشاخانه” های بسیاری بر جای مانده است كه می توان هم اكنون برخی از این بنا ها را در گوشه گوشه جهان به تماشا نشست.

تاریخچه آمفی تاتر “مریدا” در “اسپانیا”
آمفی تاتر رومی “مریدا” حدود 20 سال قبل از میلاد مسیح(ع) بنا نهاده شد. این آمفی تاتر زیبا كه به دست هنر مندان زمان خود با هنرمندی هرچه تمام ساخته شده است، از فاخر ترین آمفی تاتر ها در جهان می باشد. این آمفی تاتر معروف به دست “آگریپا” از نزدیكان امپراتور “آگوستوس” ساخته شده. این آمفی تاتر كه با گذشت بیش از 2 هزار سال همچنان پای برجاست. طی سالیان گذشته و به دلیل عواملی همچون آتش سوزی قسمت هایی از این مجموعه تخریب شده و مجددا بازسازی گردیده است.

معماری آمفی تاتر “مریدا”
همانند اغلب آمفی تاتر های دوران “روم” باستان، آمفی تاتر “مریدا” نیز با معماری خیره كننده ای ساخته شده است. در فضایی وسیع و روباز به صورت دایره یا نیم دایره اغلب این تماشا خانه ها ساخته می شده كه تمامی تماشاگران بتوانند میدان را به وضوح ببینند. این آمفی تاتر حدود 6000 تماشاگر را در خود جای می داده كه از بزرگترین آمفی تاتر های جهان به حساب می آید. در یك سمت محل نشستن تماشاگران و در سمت دیگر صحنه اصلی كه محل قرار گرفتن گروه های هنر مندان و بازیگران می باشد قرار گرفته است. ستون های بلند كه كه مجموعه ای چند طبقه را بر روی خود جای داده است و محل قرار گرفتن امپراتور و درباریان و اشرافیان بوده است. طی سالیان گذشته این مجموعه چندین بار تخریب و دگرگون شده و آخرین بار در سال 1970 به شكل كنونی خود در آمده است.

دیگر جاذبه های شهر “مریدا”
در شهر “مریدا” در كنار تاتر معروف آن جاذبه های بیشمار دیگری نیز خود نمایی می كند كه سالانه گردشگران بسیاری از كشور های مختلف برای دیدن آن به این شهر سفر كرده و از تماشای آن لذت می بردند. از دیگر جاذبه های این شهر تاریخی در كشور “اسپانیا” می توان به: موزه ملی هنر رومی، معبد دیانا، ویلای رومی ها، میدان اسب دوانی باستانی، كلیسای سانتا ماریا دلا آسونسیون، كلیسای سانتا ائولالیا، پل رومی، قنات معجزات، آلكاسابا، طاق تروجان و دیگر اماكن تاریخی و طبیعی این شهر اشاره كرد.
ادرس آمفی تاتر “مریدا”: اسپانیا – شهر “مریدا” – میدان تاتر رومانو “مریدا”