جزیره ی بالی جایگاه مهمی در صحنه ی سفر دارد. چرا نباید داشته باشد؟ با ساحل های بزرگ، تپه ها و دره های سبز رنگ و یک فرهنگ جذاب، به طور طبیعی مقصد توریست های نه فقط اندونزی و کشورهای همسایه ی آسیایی، بلکه مقصد گردشگران از سراسر دنیا به شمار می رود.
هتل های جزیره بخشی از جذابیت آن هستند. شما مکان های بسیاری را برای ساکن شدن در اختیار دارید. از مکان های بی نهایت لوکس که دلتان نمی خواهد آن را ترک کنید گرفته تا گزینه های به صرفه ای که می تواند سکوی پرتابی باشد برای کشف عجایب جزیره ی بالی.

پاتوق چهارفصل بالی در سایان
دور از ساحل، در میان انبوه جنگل هایی از نی، تماشای رودخانه ی آیونگ شگفت انگیز است. صدای حیوانات وحشی و پرندگان تنها صداهایی هستند که در ویلاهای خصوصی پاتوق چهارفصل بالی در سایان شنیده می شوند. همه ی ۴۲ ویلاها دارای دوش در فضای باز هستند که چشم اندازی به رودخانه ی دره و حوضچه عمیق آب بخاردارند. ۱۸ سوئیت در آنجا وجود دارد.

دبلیو بالی – سمینیاک
هیچ شکی در فریبندگی و زیبایی این مکان ساحلی وجود ندارد. با استانداردهای جزیره ی بالی، اینجا مکان بزرگی است ولی حس آرامش و رضایت را در خود به همراه دارد. یک اتاق در ساختمان اصلی شما را به دسترسی به این چیزها نزدیک می کند.
در پشت ساحل ویلاها و استخرهای خصوصی، فوق العاده و به صرفه وجود دارد. یکی از موارد بسیار مفید، بودن خدمات ماساژ است که در ۲۴ساعت از شبانه روز باز است و برای افرادی که تا دیروقت به خوش گذرانی مشغول می باشند و برای مثال نیاز به ماساژ دارند، بسیار مفید است. به همان اندازه درهای مخفی که محیط حمام و اتاق خواب را از هم جدا می کند نیز مفید است و استخرسه تیکه ی آن نیز هم برای استراحت کردن و هم عکاسی بسیار مناسب است.

پاتوق آیانا و چشمه ی آب معدنی بالی
با وجود مساحت بزرگ این مکان، همچنان می توان حریم خصوصی خود را داشت. در آنجا حدود ۳۵۰ اتاق وجود دارد که بعضی از آنها روی صخره هستند و چشم اندازی از غروب خورشید دارند. طراحی های اتاق ها و هتل بسیار عالی هستند و دارای تزئینات لوکس هستند. این هتل بالای اقیانوس هند و نزدیک ساحل جیمباران است. و مقداری از سمینیاک، کوتا و لگیان شلوغ تر است. این چیز بدی نیست ولی اگر بخواهید از میان جمعیت بیرون بروید سخت تر است.

هتل کلونی
هتل کلونی در قلب سمینیاک قراردارد که به شما امکان دسترسی آسان به رستوران ها و مغازه هایی را می دهد که این قسمت از بالی جنوبی را به خوبی معرفی می کند.
یک نکته ی بزرگ درباره ی اقامت در هتل کلونی این است که بچه های زیر ۱۵ سال اجازه ی ورود ندارند و اگر شما دوست ندارید که در اطرافتان پر از بچه های پر سروصدا باشد این نکته برای شما مفید است. امتیاز دیگر، دسترسی به خدمات ماساژ جاری مناری است. نمی توان از ۲۰ اتاقی که با دکور زیبا و مینیمال تزئین شده اند، چشم پوشی کرد. سوئیت های کوچک دارای بالکن های بزرگی هستند که چشم انداز به استخر ۱۶ متری دارند.

هوشینویا بالی
هوشینویا گروه اقامتی ژاپنی است که تاکنون دوبار از این کشور جدا شده است: تاهیتی و بالی و این مکان به طور کامل مذهب هندوئیسم بالیایی را پذیرفته و احترام را در محیط آنجا می توان ملاحظه کرد. برای مثال، آب دست نخورده ی خود را از سیستم آبیاری که بیشتر از ۱۰۰۰ سال قدمت دارد، تأمین می کنند.

آلیلا ویلاز اولوواتو
درباره ی چشم انداز صحبت کنیم. ویلای بالای صخره ی آلیلا ویلاز در اولوواتو ارتفاعی حدود ۱۰۰متر بالای اقیانوس هند دارد.

آمانکیلا

پاتوق آنانتارا سمینیاک

میچی ریتریت
اوبود مکانی است که هنرمندان جمع می شوند، پس اگر در اینجا می مانید، طبیعتا ذوق هنری داشته اید. این مکان گلچینی از اتاق هایی است که بازتاب استایل کشورهای مختلفی است که صاحب میچی طی سال ها به آنجا سفر کرده است. با اضافه کردن یک بعد دیگر به این تجربه ظاهر غار موزاییکی یک شم خارق العاده ای از رودخانه وس رو به تصویر می کشد.

پاتوق ساحلی گاجاه مینا
اینجا مکانی کوچک، خانوادگی، به صرفه تر در ساحل غربی است. ۱۲ ویلا دارد، سه ساحل دارد که فاصله های زیادی با هم ندارند و می توانید فاصله ی بین آن ها را قدم بزنید و باغ های گرمسیری دارد که حس خانه های خصوصی را به شما می دهد.
دکور این مکان نشانه های بالیایی را در خود دارد که از موادی مثل سنگ های آتشفشانی، چوب ساج، چوب نارگیل و سنگ مرمر ناخالص استفاده شده است. ویلاها از یک تخته تا ۳ تخته با یک استخر خصوصی موجود می باشند. آینه های استخر اشتراکی شبیه شکل تراس برنج احاطه شده است.

اوپن هوس بالی
این گزینه ی خوبی برای افرادی با محدویت مالی است که می خواهند رویای بالیایی خود را تکمیل کنند. اوپن هوس مقدار کمی تا ساحل جیمباران در قسمت جنوبی جزیره فاصله دارد. شما همچنین مغازه های سنتی ماهی فروشی نزدیک را نیز پیدا خواهید کرد. یکی از اهداف اوپن هوس این است که به مهمانان کمک کند تا با فرهنگ محلی بالی بیشتر آشنا شوند.

هتل هارمونی
ارزان و شاداب و تنها دقایقی با ساحل فاصله دارد. اینجا بهترین مکان از نظر قیمت در سمینیاک است. اندازه ی اتاق ها کوچک و وایفای و تلویزیون نیز به شما ارائه می دهند. همه ی اتاق ها دور استخر موزاییکی مشترک هستند و صبحانه نیز ارائه می شود.
این هتل برای افرادی که از نظر اقتصادی دستشان باز نیست و به دنبال موارد اصلی هستند و برنامه دارند تا بیشتر وقتشان را در بیرون بگذرانند بسیار مناسب است

جزایر كوچك و سرسبزی در فاصله 150 مایلی از شمال شرق سنگاپور، در ارتفاعی بالاتر از سطح دریا، سر از آب های فیروزه ای رنگ برآورده اند.
و آنگاه یك مجمع الجزایر كوچك كه معلوم نیست ریشه در كجا دارد، ناگهان پدیدار می گردد. هواپیمای دریایی (هواپیمای دریانشین) سطح آب را لمس كرده و چند لحظه بعد و هنگام قدم گذاشتن در منطقه حفاظت شده باوا، موجی از هوای گرم و خوش رایحه ورود شما را خوشآمد می گوید.

در این منطقه كه متشكل از 17000 جزیره عجیب و غریب است، مجموعه های مختلفی در سراسر منطقه پراكنده شده اند كه نیهی زومبا، پانگكیل، پولائو جویو، واكاتوبی، نیكوئی و كمپداك از آن جمله هستند.
در حالی كه سبك ها و قیمت ها بسیار متنوع می باشند، این مجموعه ها به دنبال اصول و قواعدی پایدار هستند و اجتماعی از مردمان محلی را توأم با شغل و برنامه های آموزشی بر روی آب شناور نگاه داشته اند.
شما می توانید برای كسب اطلاعات در مورد انواع مجتمع های تفریحی و ساحلی ایران، به سایت های رزرو هتل در كیش و قشم مراجعه نمایید.

هارتنول كه یك قایقران، كشتی ران، غواص و شیرجه گر مشتاق و به طور كلی فردی علاقه مند به فعالیت های آبی است، در سنگاپور بزرگ شده است، جائی كه بیشتر اوقات فراغت خود را در آب گذرانده است.
او در تمام این سال ها، بیش از آنچه مستحقش بوده از دیدن جزایر زیبا لذت برده است. اما در طی یك سفر تفریحی آبی در سال 2006،‌ قدم در یك مجمع الجزایر بسیار خاص و كوچك نهاد كه در وسط مجمع الجزایر آنامباس واقع شده بود.
هارتنول به سی. ان. ان. گفت: “به محض اینكه وارد این جزیره شدم، فهمیدم كه باوا بهترین است. این جزیره به یكباره پدیدار می گردد و كوه های جنگلی بر فراز تالاب ها سربرافراشته اند. از همان لحظه كه آنجا را دیدم، دیگر نتوانستم آن را از ذهن خود بیرون بیاندازم!”
هارتنول كه دارای یك شركت كشتیرانی بین المللی به نام ایكس پرس فیدرز با ارزش 395 میلیون دلار است، تصمیم گرفت تا مجموعه شش جزیره مورد بحث را كه دارای سه تالاب و بیش از دوازده ساحل است، مال خود كند.
وی هشت سرمایه گذار را انتخاب كرده و یك قرارداد اجاره بلندمدت برای این مجمع الجزایر را منعقد نمود: “زمانی كه فرصت توسعه باوا پیش آمد، دنبال كردن یك برنامه پایدار برای من بسیار حائز اهمیت بود. وقتی برای اولین بار وارد آنجا شدیم، آب به خاطر ماهیگیری های قبلی انفجاری، بسیار ساده و عریان به نظر می رسید. زندگی دریایی محدود بود و به نظر می رسد مرجان های دریایی صدماتی دیده باشند”.
پیش از افتتاح هتل و در ابتدای امر، او و همكارانش تلاش كردند تا دولت را برای تأسیس یك منطقه حفاظت شده دریایی متقاعد كنند و در نتیجه ماهیگیری و لنگر انداختن در مناطق اطراف را ممنوع اعلام نمایند.

محصول تمام شده به معنای واقعی كلمه مجلل و لوكس است كه با تراكمی از پوشش گیاهی زیبای بامبوی، مسیرهای پیاده روی سنگفرش شده و رستوران های روباز پر گردیده است.
در هر نقطه ای از جزیره به دریا (و موجودات داخل آن) ادای احترام شده است، از اسكله هایی به شكل دم ماهی گرفته تا چراغ های به شكل عروس دریایی.
برای تكمیل كردن تلاش هایشان در جهت پاكیزه نگاه داشتن دریا و اطراف آن، یك باغ با روش كشت دائمی، سیستم بازیافت زباله، سیستم برداشت آب باران و سیستم فیلترینگ آب راه اندازی و احداث گردیدند. همچنین آنها از بطری های شیشه ای و كالسكه های مجهز به صفحات خورشیدی در سراسر منطقه بهره می برند.
تقریباً 95 درصد از كاركنان هتل اهل اندونزی هستند و 3/32 درصد از خود جامعه اطراف آنجا به این مجموعه آمده اند.

یكی دیگر از موارد توسعه ای كوچك مقیاس و در عین حال مهم و شناخته شده در اندونزی، نیهی زومبا است كه در انتهای شرقی مجمع الجزایر قرار گرفته و با هواپیما از بالی تا آنجا حدود 50 دقیقه فاصله وجود دارد.
این مجتمع تفریحی 38 اتاقی و ساحلی كه دورتادور آن با جنگل های ناهموار احاطه شده است، تحت مالكیت میلیاردر امریكایی، كریستوفر برچ، قرار دارد كه مدیرعامل شركت سرمایه گذاری برچ كرییتیو كپیتال و موسس برند تولید لباسِ توری برچ است.
برچ حدود یك دهه قبل و در یك سفر تفریحی به بالی، با این قطعه از بهشت روی زمین آشنا شد.

برچ در یك هتل كوچك شش اتاقی اقامت داشت كه متعلق به كلاد و پترا گریوز بود، كسی كه سال ها قبل تر برای شركت در یك مسابقه فوق العاده موج سواری به آنجا سفر كرده بود. برچ عنوان نمود كه: “كلاد در تلاش برای فروش و یا توسعه این مجموعه بود” و به زودی و علی رغم مردد بودن در ابتدای امر، ایده خریداری این گوشه تماشایی از بهشت بر او غلبه كرد: “چیزی در پیاده روی در زمین های برنج و تماشای آبشارها وجود دارد – و آن احساس آزادی و دور بودن از هر كسی است”.
برچ به سرعت دوست خود، جیمز مك براید را كه در زمینه هتل های فصلی كارآفرین است دعوت كرد تا در سفر دوم به این جزیره او را همراهی كند. او همان كسی است كه در آن زمان از موسسان هتل كارلیل و مالك هتل های زنجیره ای وای. تی. ال. در سنگاپور است.
به عقیده آنها، بقیه آنچه وجود دارد تاریخ است. این دو در پروژه مدنظر شریك شدند و بخش هایی از زمین را اجاره داده و با خریداری بخش های دیگر، كار احداث را آغاز كردند.
وی می گوید كه: “من و جیمز در تمام جوانب كار درگیر شدیم. من چه هتل بسازم و چه خطوط تولید پوشاك، حقیقتاً به بخش خلاقانه كار علاقه مندتر هستم. دلم می خواهد كه كارها را به شیوه ای بسیار زیبا و خوشایند به انجام برسانم”.
این هتل دارای پشت بام های سنتی كاهگلی است كه از انواع مختلفی از كاه، رنگ های سرد و پایه های سنگی شیك و ظریف ساخته شده اند.
برچ در ادامه افزود: “درون اتاق ها واقعاً مجلل و لوكس است. اما زمانی كه میهمانان بیرون می روند، یعنی مثلاً به اسپا مراجعه می كنند، اسب سواری و كوهنوردی كرده و یا به تماشای آبشارها نشسته و موج سواری می نمایند، در واقع وارد حیات وحش شده اند … “.
با این حال، ساختن یك هتل در یك جزیره دورافتاده كار ساده ای نیست و كامل شدن مجموعه نیهی بیش از چهار سال به طول انجامید: “اینجا زیباترین سرزمینی است كه تا به حال دیده اید اما فرآیند ساخت و ساز بسیار سخت و طاقت فرسا بود. ما با انواع توقف ها و تأخیرها مواجه شدیم، مانند گردباد، باران، شكستگی و … . من چندبار تصمیم گرفتم كه كل پروژه را متوقف كنم، اما هر بار جزیره و زیبایی های آن باعث شد كه از این تصمیم منصرف شوم”.
پس از شش سال، نیهی ارتباطی قوی با جامعه زومبایی ها برقرار كرده است – حدود 93 درصد از كاركنان هتل را افرادی از دهكده ها و روستاهای اطراف تشكیل می دهند.
بعلاوه تیم موجود به موسسه خیریه زومبایی قبلی متصل ماند، موسسه ای كه برای ریشه كن كردن فقر و بیماری مالاریا در جزیره از طریق آموزش، تصفیه آب، غذا و كمك های انسانی تلاش كرد.
برچ تمام هزینه های اجرایی موسسه خیریه را به منظور اطمینان از اینكه هر دلار اهدا شده، برای خدمات این انجمن هزینه می گردد، تقبل نمود.
از منظر تلاش های محیط زیستی، این هتل از طریق كشت های نمك زدا، آب تمیز و تازه ای را تولید می كند، یك برنامه مدیریت پسماند را در سرتاسر جزیره راه اندازی می نماید و از تخم لاك پشت ها در مقابل شكارچیان غیرمجاز محافظت به عمل می آورد.

آنتونی ماردن، مالك مجتمع تفریحی و ساحلی پولائو پانگكیل و مجتمع تفریحی بوتیك پولائو جویو در مجمع الجزایر ریائو نزدیك به سنگاپور، حدود دو دهه قبل با این جزایر آشنا شد.
و در مصاحبه ای با سی. ان. ان. این چنین گفت: “من همیشه یك قایقران بوده و به دریا علاقه داشته ام. در یكی از سفرهای دریایی من به منطقه جنوب شرق آسیا، با این جزایر زیبا و كوچك روبه رو شدم و یادداشت هایی در مورد این جزایر دوست داشتنی نوشتم”.
این مولتی میلیونر كه قبلاً مالك یك شركت بزرگ مدیریت امور كشتی رانی و فعال در زمینه خدمات دریایی در هنگ كنگ به نام فِنویك بود، خیلی زود همراه با یكی از دوستان خود به این منطقه بازگشت.
و در این باره گفت: “در آن روزها، ما عادت داشتیم كه یك قایق مخصوص ماهیگیری كرایه كرده و به جزایر مختلف سفر كنیم و در آنها اردو بزنیم. آتش درست می كردیم،‌ چادر می زدیم، و با كمی نوشیدنی از اوقات خود لذت می بردیم. در آن زمان توسعه دهندگان، زمین هایی را در جزایر بزرگتر مانند بینتان می خریدند و همه نگران ساخت و سازهای فراوان در آنجا بودند: جزیره ها عملاً هیچ ارزشی نداشتند. ما از این می ترسیدیم كه هجوم زیادی به سمت این جزایر پدید آید و بیش از حد توسعه پیدا كنند. اما هیچ هجومی پیش نیامد. ما هنوز هم تنها ساكنان آنجا هستیم”.
ماردن با تصمیمی عجولانه، 9 جزیره و “یك ساحل بسیار بزرگ” خرید اما فقط دو جزیره توسعه یافتند.
او با پولائو پانگكیل كار خود را شروع كرد. این مركز جزیره ای – تفریحی شخصی بیش از 15 سال قبل در سال 2003 افتتاح شد، مجموعه ای كه توسط خانواده های مهاجر، با هدف احداث مكان هایی ویژه برگزاری عروسی و مراسم های دیگر طراحی شد.

ماردن در ادامه افزود: “من همیشه دلم می خواسته كه یك قصر از جنس چوب های شناور روی آب احداث كنم و در آن مرحله، تعداد فراوانی از این گونه چوب ها وجود داشتند. بنابراین شروع به جمع آوری آنها نمودیم – اینجا چوب های بزرگ درخت ساج موجود بودند و ما آنها را به سختی از روی صخره ها انتقال دادیم. دوازده نفر همراه شما هستند و به این ترتیب یك قایق می سازید، سپس منتظر موج ها می مانید، آنگاه به تدریج چوب ها را به آرامی، به آرامی و باز هم به آرامی روی جزیره می كشید”.
حدود یك دهه بعد، ماردن تصمیم گرفت تا پولائو جویو را توسعه دهد. جویو كه نسبت به دومین مجموعه لوكس تر و مجلل تر بود، با داشتن ویلاهایی تكی، شن های طلایی، غذای عالی، یك اسپا، استخر و فعالیت های فضای آزاد بی شمار، بیشتر شبیه به یك مجموعه سنتی بوتیك است.
ماردن در ادامه با لبخندی بر لب می گوید: “داشتن یك جزیره اختصاصی بسیار اغوا كننده و فریبنده است، اما حقیقتاً اداره آن از نظر تجاری بسیار طاقت فرسا است – مشكلات می توانند شامل آب، موتورهای دیزلی، برق و تهیه و تأمین غذا باشند. این امور بسیار پیچیده هستند. فقط مردم دیوانه شروع به احداث یك مجتمع تفریحی در یك جزیره می نمایند!”
ماردن جزیره های خود را به صورت كامل و صددرصدی به مجتمع های تفریحی محیط زیست مدار تبدیل نكرده است اما قدم هایی برای محافظت از محیط زیست برداشته است.
به عنوان مثال، در تلاشی برای محافظت از زمین ها و صخره ها، جنگل زدایی و ماهیگیری با تور را ممنوع اعلام كرده است.
او در این باره می گوید: “ما به مردم اجازه داده ایم كه به این جزیره آمده و با قلاب ماهیگیری نمایند. اما استفاده از دیوار مرگ یا همان تورهای بزرگ ماهیگیری، را ممنوع اعلام كرده ایم”.

در حالی كه این جزایر با اصول ذهنی پایداری توسعه یافته اند، برخی از متخصصان امر در مورد سرعت كلی رشد گردشگری در كشور اندونزی ابراز نگرانی كرده اند.
این كشور موجی خروشان از ورود گردشگران بین المللی را طی چند سال گذشته به خود دیده است، به طوریكه طبق آمار این تعداد از نه میلیون نفر در سال 2014 به چهارده میلیون نفر در سال 2017 افزایش یافته است.
بعلاوه مسافران به یكباره تمایل پیدا كرده اند تا سفر به برخی از مكان ها مانند بالی و پارك ملی كومودو را كاهش دهند.
در پارك ملی كومودو – كه به خاطر اژدهاهای كومودو و حیات دریایی كه دارد، مشهور شده است – تعداد گردشگران از 15000 در سال 2004 به رقم عجیب 187000 در سال 2018 رسید. در سال 2019 انتظار می رود كه 500000 گردشگر از این پارك بازدید نمایند.
الیس نورهایاتی، مدیر ارتباطات سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست در اندونزی، به خبرنگار وب سایت سی. ان. ان. تراول گفته است كه گردشگری می تواند به مثابه یك شمشیر دو لبه عمل نماید.
حجم بالای مسافران و گردشگران عموماً منجر به ایجاد شغل های بیشتر و ترقی اقتصاد محلی می گردد، اما در عین حال تأثیر منفی بر روی اكوسیستم نیز دارد: “ورود گردشگران خارجی و محلی به منطقه ای خاص منتهی به ایجاد زیرساخت ها و تسهیلات هتلی بیشتری می گردد، كه این نیز منجر به افزایش درآمد ناشی از گردشگری می گردد. با این حال، ردپای اكولوژیكی كه همراه با سیل ورود گردشگران وارد منطقه می شود، در حال تبدیل شدن به یك نگرانی جدی است. در حال حاضر هر مسافر به طور متوسط روزانه شش كیلوگرم زباله تولید می كند و همین عدد برای محاسبه كردن بقیه موارد كافی است”.

بالی بر خلاف جاهای دیگر در اندونزی، همچنان میزبان سهم عمده ای از گردشگری این كشور است.
اوشتی در این باره عنوان می كند كه: “علی رغم تمام بلایا و فجایع طبیعی طی سال های گذشته، اندونزی و به خصوص بالی گزارشاتی را در مورد ورود گردشگران طی چند سال ثبت نموده اند و وزارت گردشگری این كشور برنامه های جاه طلبانه برای رشد تعداد گردشگران ورودی طی دهه آتی دارد. من فكر می كنم كه توسعه این جزایر شخصی و مكان های دوردست كمی از فشار وارده بر روی توسعه بیش از اندازه جنوب بالی كاسته است”.
هر دو متخصص با این مورد موافق هستند كه توسعه مكان هایی برای تجربه های با مقیاس كوچك، مانند جزیره های دارای مالكیت شخصی و دارای هتل های بوتیك، می توانند در نواحی جدیدی از اندونزی به صورت آرام اما پایدار، حرف هایی برای گفتن پیدا كنند.
بعلاوه آنها هنوز هم در تلاش برای استخدام افراد، ارائه برنامه های آموزش زبان و سرمایه گذاری در انجمن های محلی هستند.
نورهایاتی در ادامه افزود: “مقاصد به انضمام اكوسیستم اطراف آن زمانی كه به این روش و به عنوان یك تجربه اكو – توریستی اختصاصی و انحصاری مدیریت گردند، تقریباً سالم و دست نخورده باقی می مانند، چرا كه طبیعت خود دارای ظرفیت پیش برنده است. برای آن دسته از مسافرانی كه مكرراً به این مقاصد دوردست سفر می كنند، یك موقعیت جغرافیایی نسبتاً مخفی نگاه داشته شده و مدیریت شده به صورت مسئولانه – اگرچه پرهزینه نیز باشد – نسبت به مكان هایی كه حجم بالایی از گردشگران به آنها سفر می كنند، جذاب تر می باشند”.

جایی در زمین آنجایی که اقیانوس آرام در برابر اقیانوس هند می ایستد جزیره ای قرار دارد که در میان جهانیان شهره و شناخته شده است. بالی جزیره ای کوچک در کشور اندونزی است که به کشور هزار جزیره کوچک شهره است. جزیره ای استثنایی با طبیعتی زیبا و مناظر بدیع و فرهنگ های جذاب که همه جور سلیقه ای را جذب خود می کند. این بار اما در میان زیبایی های بی شمار بالی سری به یک روستا می زنیم. روستایی با شالیزارهای وسیع گندم، مزارع انبه و درختان موز و مناظر بی بدیل و دیدنی. اما این روستا به خاطر این همه زیبایی شهره نشده بلکه در این روستا قواعدی حاکم است که با معادلات حاکم بر دنیای متناقض امروز کاملا متفاوت است، روستایی که در آن دست ها در سخن گفتن تواناترند. روستایی با یک ناشنوایی چند صد ساله که حالا ساکنین آرام و باوقارش شنوا و ناشنوا دست در دست هم با دست هایشان سخن می گویند و صدا را به زنجیر کشیده اند. اگر شما هم مشتاقید تا بدانید چرا این ناشنوایی مثل یک نفرین این روستا را در بر گرفته و یا اینکه چرا تا به حال ریشه کن نشده است حتما این سفر را به ما به بالی و روستای مشهورش بیایید. اگر روزی روزگاری قصد سفر و رزرو هتل های ایران در هر شهر و دیاری را داشتید حتما سری به ایران هتل آنلاین بزنید. از رزرو هتل در مشهد گرفته تا اقامتگاهی سنتی در جزایر جنوبی همه و همه در ایران هتل مهیاست، آن هم تنها با چند کلیک ساده!

روستای Bengkala
همه چیز از دعوای دو جادوگر قدرتمند آغاز می شود، از روزی که با یکدیگر به نزاع و درگیری پرداخته و دست آخر یکدیگر را نفرین کردند که دیگر هیچ چیز نشنودند و این سرآغاز هفت نسل ناشنوایی در روستای Bengkala است، جایی در میان جنگل های انبوه بالی. اگر از اهالی روستا معنی نام عجیب و غربش را بپرسید به شما خواهند گفت: جایی برای پنهان شدن. البته همیشه افسانه ای هست تا وقایع غیرقابل باور را کمی قابل درک کند اما در واقع مشکل از جای دیگری آب می خورد. ژن هایی که نسل به نسل ویژگی ها را از اجدادمان به ما منتقل می کنند گاهی اوقات حامل پیامدهای ناخوشایندی همانند ناشنوایی هستند. ژنی مغلوب و البته معیوب که گاهی اوقات بروز می کند و گاهی اوقات نه! این یعنی زمانی که یک نوزاد متولد می شود صرف نظر از والدین سالم و یا ناشنوای خود شانسی برابر برای شنوایی و یا عدم شنوایی دارد. در این روستا برخی می شنوند و برخی نه، اما میزان جمعیت ناشنواها به نسبت جمعیت کلی 3000 نفره روستا چیزی در حدود 15 برابر استاندارهای جهانی است که شگفت آور است. کدخدای روستا Arpana می گوید ما در این روستا فرقی بین شنوایان و ناشنوایان قائل نیستیم چرا که هیچ کس نباید احساس پایین دست بودن و یا ناتوان بودن را داشته باشد، چرا که حقوق بشر برای تمامی انسان ها یکسان است بنابراین چرا ناشنوایان باید محروم باشند؟

چرا که هر خانواده ای حتما چند عضو ناشنوا یا Kolok را در خود جای داده، بنابراین برای حفظ ارتباطات و تقویت همدلی همه ساکنین با یکدیگر روستایی ها تصمیم گرفته اند همه با این زبان با یکدیگر به صحبت بپردازند. حالا مدرسه روستا این زبان را از همان دوران کودکی همزمان با صحبت کردن همانند میراثی مقدس به کودکان می آموزد و همه کودکان از آموزشی یکسان بهره می برند. این کار در واقع یک تیر و دو نشان است، هم آموزش ناشنوایان برای برقراری ارتباط با یکدیگر و هم آموزش روشی برای ارتباط میان ناشنوایان و شنوایان. متاسفانه این تحصیلات تنها شامل مقطع ابتدایی است و اغلب بچه های ناشنوا برای ادامه تحصیل دچار مشکلات عدیده ای می شوند اما مردم مهربان، صبور، مقاوم و امیدوار روستا همه تلاش خود را به کار گرفته اند تا این مشکل نیز از سر راه بردارند. گرچه منحصربفرد بودن این زبان سبب می شود ناشنوایان تنها بتوانند با اهالی روستا به صحبت بپردازند و در خارج از مرزهای روستا کارشان کمی سخت است.

اما داستان به همین جا ختم نمی شود، افراد ناشنوا آموزش های فراوانی می بینند تا بتوانند روزگار بگذرانند. از آموزش صنایع دستی و فروش آن ها به توریست ها گرفته تا کار کردن در مزارع و شالیزارهای برنج و پرورش فیل. اینجا همه چیز بین شنوا و ناشنوا یکسان است و این همه یکدلی حیرت انگیز است.
کدخدای روستا اما عقیده جالب دیگری نیز دارد او زبان و فرهنگ Kolokها را نوعی میراث مقدس می داند که باید برای همیشه حفظ شود. کدخدا معتقد است اگر این سنت رو به فراموشی برود او حتما یک گناهکار خواهد بود! نسل جوان اما همیشه به دنبال دریدن مرزهاست. تکنولوژی اینجا کاملا با زندگی جوانترها آمیخته شده و حالا آن ها سعی در یادگیری زبان های اشاره بین الملیی دارند تا بتوانند با دنیاهای بزرگتری ارتباط برقرار کنند.

رقصی در سکوت
همهمه ای برپا می شود، مردان لباس بنفش به تن می کنند و کلاه هایی به سبک هندوها به سر می گذارند، زنان هم لباس های یکدست طلایی به تن می کنند و کلاهی مثل تاج طاوس بر سر می گذارند. آنگاه حرکت ها شروع می شود و نوعی رقص مقدس با حرکاتی ریتمیک آغاز می شود. با حرکت زنان کم کم سر و کله دسته مردان نیز پیدا می شود که با آداب و رسوم خاصی دور زنان حلقه می زنند. این مراسم نوعی رقص آئینی است که Janger Kolok نامیده می شود و تنها شرط شرکت در آن ناشنوا بودن است.

افراد حاضر در گروه هیچ چیزی از آوازها و یا صدای ساز را نمی شنوند. آن ها تنها با تمرین های طاقت فرسا و سخت و به کمک حافظه قوی خودشان حرکت ها را اجرا می کنند. اینکه بتوانید حرکاتی کاملا هماهنگ را در سکوت پیاده کنید کار بسیار دشواری است ولی آن ها آموخته اند تا از چشم هایشان به بهترین شکل ممکن استفاده کنند. این مراسم که سه دهه از اجرای آن می گذرد حالا در میراث فرهنگی یونسکو به ثبت رسیده است. همه ساله هزاران گردشگر خودشان را از گوشه و کنار دنیا به این روستا می رسانند تا شاهد این مراسم جذاب و سنتی باشند. مراسمی که سه بار در ماه اجرا می شود و در میان رقصنده ها می توانید افرادی از رنج سنی 16 تا 72 سال را ببینید که به نوبه خود جذاب است.

اگر در شهرهای بزرگ و پیشرفته مان هنوز که هنوز است معابر برای معلولین بهینه سازی نشده و یا فردی نابینا یا ناشنوا برای کارکردن وساختن زندگی آینده اش با هزار و یک مشکل کوچک و بزرگ دست و پنجه نرم میکند، در یک روستای دور دست، افراد ناشنوا و معلولش مهم ترین الویت اهالی روستا هستند و همه هم و غم ساکنین روستا تامین آتیه ساکنین ناشنوای روستاست تا در کنار آن هایی که خوب می شنوند بتوانند به بهترین شکل ممکن زندگی و آینده شان را بسازند. شاید این روستا و اهالی عجیب و غریبش تلنگری برای همه ما ساکنین کره زمین باشد.

بالی یکی دیگر از محبوب ‌ترین جاذبه های گردشگری کشور اندونزی می باشد و از معروف ترین جزایر جهان به شمار می رود و به طور پیوسته برنده جایزه برتر مسافرت بوده است. جزیره دارای چشم انداز های گوناگونی می باشد، و خطوط ساحلی ناهموار، سواحل استوایی، شالیزار های پر آب و دامنه‌ های کوهستان های آتشفشانی همگی ظاهری زیبا به جزیره بخشیده اند. رفتار صمیمانه مردم محلی و فرهنگ باشکوه این سرزمین در کنار سواحل تماشایی و وجود امکانات بی نظیر موج‌ سواری و غواصی، جزیره ی بالی را به یکی از معروف ‌ترین مقاصد توریستی در جهان تبدیل کرده است. با سفر به بالی سفری فراموش نشدنی را رقم خواهید زد.

سال ها قبل از پیدایش شهرها و یکجانشینی، آدم ها عادت کرده بودند تا با طبیعت کنار بیایند و گوشه ای از دنیا در دل طبیعت خانه و زندگی شان را علم کنند. همین کنار آمدن با طبیعت سبب شده بود تا در دل طبیعت بکر آن روزها هر روز و هر لحظه شاهد اتفاق افتادن زیبایی هایی باشند که طبیعت هزار رنگ در دل خود پنهان کرده بود. فکرش را بکنید دیدن تولد یک پروانه آنقدر برایشان عادی و تکراری بود که شاید دیگر جذابیت آنچنانی را در بر نداشت. حالا اما همه چیز دستخوش تغییر شده و این توسعه و مدرنیته زندگی را آنقدر متحول کرده است که آدم ها گاهی برای دیدن یک منظره جذاب و یا تماشای طبیعت وحشی باید کیلومترها از خانه ها و گاهی کشورهایشان دور شوند تا بتوانند روحشان را با طبیعت آمیخته و لذت ببرند. اما چند سالی است که آدم ها برای بودن در میان طبیعت دست به خلق محیط هایی زده اند که طبیعت را تا حدممکن در دسترس تان قرار می دهد. پارک پروانه کمنو در بالی اندونزی یکی از همان مکان هایی است که فاصله ها را از بین برده و شما را یکراست به قلب طبیعتی می برد که به دنیای هزاررنگ و افسانه ای می ماند. دنیایی که در آن حکومت مطلق با پروانه هایی است که اگرچه عمر زیستنشان گاهی از یک ماه هم کمتر است اما زیبایی هایشان تا آخر عمر در یادها می ماند. اگر به دنبال جاذبه ای منحصربفرد هستید حتما خودتان را به سرزمین پروانه های هزاررنگ و ظریف در بالی اندونزی برسانید و در این سفر ما را همراهی کنید. قصد سفر به هر کجای ایران عزیز و رزرو آنلاین هتل های ایران را داشتید از هتل های اصفهان، پایتخت تاریخ و هنر ایران، گرفته تا هتل های پایتخت را تنها با چند کلیک ساده رزرو کنید.

بالی
اندونزی چهارمین کشور پرجمعیت دنیا جایی بین آسیا و اقیانوسیه قرار گرفته است. کشوری که یکپارچه جزیره و بزرگترین مجمع الجزایر جهان است. این کشور مسلمان که پرجمعیت ترین کشور مسلمان جهان است اما در بین جهانیان به طبیعت بکر و زیبا و جزایر منحصربفردش شهره است. یکی از آن جزیره ها که در بین جزایر جهان یک سر و گردن بالاتر است و پای خیلی ها را از سراسر جهان به این جزیره می کشاند جزیره بالی است. جزیره ای منحصربفرد که درست بین دو اقیانوس آرام و هند قرار گرفته و همین قرارگرفتن در این نقطه حساس سبب شده تا بالی دارای طبیعت منحصربفرد و جذاب و آب و هوایی خاص و استثنایی باشد. جزیره ای که زیرگوش خط استوا جاخوش کرده است و پر از شالیزارهای زیباست که در کنار نخل های بلندبالا جاخوش کرده اند. فرقی نمی کند در چه فصلی از سال عازم بالی شوید اما هر روز صبح راس ساعت شش صبح آفتاب در این سرزمین طلوع می کند و یک زندگی پرهیجان دیگر در آغوش طبیعتی استثنایی آغاز می-شود. کوه های بلندبالا پوشیده از انبوه درختان گرمسیری، شالیزارهایی که پله پله در دامنه کوه ها آرمیده اند، کلبه های کوچک و بزرگ روستاییان در کنار بناهای مدرن شهرنشین ها، آبشارهای حیرت انگیز، معابد باستانی، سواحل استثنایی، مناظر حیرت انگیز، صخره های بلند، شن های طلایی و هتل های لوکس تنها بخشی از زیبایی های این جزیره زیباست که آن را به بهشتی کوچک، سرسبز و منحصربفرد بر روی زمین مبدل کرده است. اهل غواصی و موج سواری باشید یا عاشق کوهنوردی، فرقی نمی کند حتی اگر برای لم دادن در سواحل زیبا به این جزیره آمده اید یا مشتاق دیدن بناهای تاریخی هستید بالی برترین مقصد شما خواهد بود. این جزیره زیبا که اغلب اهالی آن را هندومذهب ها تشکیل می دهند یکی از زیباترین و چشم نوازترین نقاط روی زمین است که سالانه میزبان میلیون ها گردشگر است. این بار اما شما را به دیدن جاذبه منحصربفرد دیگری در دل این جزیره منحصربفرد دعوت می کنیم. پارکی که پر از پروانه های زیباست و حسی عجیب و افسونگر را به جانتان می اندازد و شما را به دنیای ظریف و خواستنی این موجودات زیبا می کشاند.

پارک پروانه کمنو
وقتی نام حشرات به میان می آید اغلب ما از این واژه آنقدرها که باید خوش مان نمی آید و گاهی اخم هایمان هم در هم فرو می رود اما اگر سری به دنیای حشرات بزنید و چشم تان به یک پروانه زیبای خالدار بیافتد حتما نظرتان عوض می شود! پای زیبایی و ظرافت که به میان بیاید حتما سر و کله پروانه ها هم پیدا خواهد شد. پروانه هایی که همیشه خدا برای ما آدم ها یادآور پاکی، ظرافت، زیبایی و سرخوشی اند. پیداکردن یک پروانه در میان یک مزرعه وسیع یا جنگلی سرسبز همیشه بهانه ای برای لبخندزدن و اندکی سرخوشی است اما اینجا در پارک پروانه کمنو بالی شما در دنیای افسونگر این پروانه ها غرق خواهید شد. همین که به ورودی پارک نزدیک می شوید فضایی وسیع و مسقف به چشم تان می خورد که آنقدرها هم به تصورات تان از پارک نزدیک نیست. مسقف بودن پارک حتما شما را به یاد شیطنت پروانه ها می اندازد که همیشه خدا آدمی را در حسرت لمس بال-های ظریفشان می گذاشتند. پارک درست در میانه منطقه ای سرسبز و چشم نواز قرار است و مجاورتش با شالیزارهای سرسبز برنج هر بیننده ای را مجذوب این صحنه می کند.

قدم در پارک که بگذارید با عبور از راهرویی بلندبالا که حکم لابی را دارد و پر از تصاویر مختلف است که چرخه زندگی شگفت انگیز پروانه ها را به نمایش می گذارد و بخش های مختلف پارک را معرفی می کند به درون پارک خواهید رسید و حجم انبوهی از سرسبزی را خواهید دید که حیرت-زده تان می کند. این حجم انبوه درختان و گیاهان سرسبز طوری طراحی و انتخاب شده اند که پروانه ها به راحتی بتوانند غذای مورد نیازشان را تامین کرده و به رشد و تولیدمثل بپردازند. در کنار انبوه درختان حوضچه ها و فواره های کوچک و بزرگ سنگی منظره زیبایی را به وجود آورده است. در میان انبوه درختان و گیاهان سرسبز راه هایی تعبیه شده است که شما را به مکان حضور پروانه ها و بخش های مختلف پارک رهنمون می شوند. خوب که چشم بچرخانید تابلوهایی را خواهید دید که به چهار زبان زنده دنیا بخش های مختلف پارک و مسیرهای دسترسی شان را نشان تان می-دهند. در همان ورودی پارک مسئولین این پارک از شما به یک نوشیدنی پذیرایی خواهند کرد تا خاطره خوبی از مهمان نوازی اهالی این منطقه به خاطر داشته باشید.

پارک در روزهای واپسین سال 2015 افتتاح شده و دومین پارک پروانه جزیره بالی محسوب می-شود که در واقع بزرگترین پارک حفاظت شده اندونزی نیز هست. قدم در پارک به بگذارید هیاهوی پروانه ها هیجان زده تان خواهدکرد. این سو و آن سو رفتن آزادانه پروانه ها و کنجکاوی شان در نزدیک به آدم ها در این پارک زیبا و سرسبز گاه حیرت انگیز است. پروانه هایی زیبا که جزئیاتشان گاه حیرت آور است و زیبایی و نقش و نگار جذابشان هر بیننده ای را افسون می کند. برخی پروانه ها اما بر روی برگ درختان و یا لبه حوضچه ها آرام گرفته و زیبای شان را بیشتر به رخ می کشند. پارک بیشتر به سرزمینی رویاگونه می ماند که همه چیز در آن به طرز معجزه آسایی در امنیت و آرامش است چرا که پروانه ها هم اینجا در امان اند. عکاسی یکی از دلچسب ترین تفریحات معمول در این پارک است چرا که به راحتی می توانید یک پروانه را در لحظه ای خاص شکار کرده و یک تصویر ماندگار را به ثبت برسانید. برخی پروانه ها آنقدر بزرگ اند که بی هیچ زحمتی می توانید نقش و نگارشان را به خصوص در زمان استراحت ببینید. کمی هم اگر دقت کنید می توانید جفت گیریشان را از نزدیک ببینید. پروانه ها همین جا بر روی برگ گیاهان مختلف و درخت ها تخم گذاری می کنند. اینجا تنها پارکی برای به نمایش گذاشتن پروانه ها نیست بلکه در اصل یک مجتمع آموزشی، تحقیقاتی، حفاظتی و در نهایت تفریحی است. برخی از پروانه هایی که در این پارک نگهداری می-شوند در معرض خطر انقراض قرارداشته و بسیار باارزش اند. اگر فکر می کنید که اصلا چطور اهالی این جزیره به فکر ساخت چنین مجموعه ای افتاده اند باید بدانید که کشور اندونزی به دلیل طبیعت خاص و آب و هوای استوایی اش یکی از غنی ترین کشورهای جهان از منظر تعداد و تنوع حشرات به خصوص پروانه هاست و پروانه ها در بین اهالی این سرزمین از جذابیت و جایگاه خاصی برخوردارند.

ایده ساخت این پارک نیز توسط آقای ida bagus witara داده شده است که خود یکی از فعالان محیط زیست و علاقمندان به طبیعت و یک بازرگان محلی است و علاقه زیادی هم به دنیای پروانه ها دارد. آنچه این پارک زیبا را مهم تر می نماید حضور چندین گونه منحصربفرد از پروانه هایی است که متاسفانه برخی از آن ها در معرض خطر انقراض قرار داشته و تلاش های زیادی برای رشد و تکثیر آن ها در این مجموعه وسیع صورت می گیرد تا از خطر انقراض رهایی یابند. برخی از مهم-ترین گونه های موجود در این پارک عبارتند از:

شاپرک اطلس: بزرگترین پروانه دنیا که در مناطق گرمسیری آسیای جنوب شرقی و به خصوص در مجمع الجزایر مالایی یافت می شود.
طاووس پرانتوس: پروانه ای بسیار زیبا که از تیره پروانه های دم چلچله ای است.
Vindula erota: پروانه ای که بومی جنوب آسیا و متعلق به خانواده فرچه پایان یکی از بزرگترین تیره پروانه هاست.
Papilio Memnon: این پروانه که با نام مورمون بزرگ شناخته می شود بومی جنوب آسیاست و دارای سیزده گونه مختلف است.
Idea stolli: یکی دیگر از رسته های پروانه ها که دارای دوازده زیرگونه است که همگی در آسیای جنوب شرقی یافت می شوند و از این میان 5 گونه آن تنها در مالزی قرار دارد.
هلنا بال پرنده ای: یکی دیگر از پروانه های دم چلچله ای که با نقش و نگار زیبای روی بال هایش مسحورتان خواهد کرد.
مسئولین پارک معتقدند این پارک زیبا مکان مناسبی برای آموزش و تفریح کودکان است چرا که بی هیچ واسطه ای می توانند با دنیا پروانه ها آشنا شده و روند زندگی کوتاه و جذاب این موجودات زیبا را از نزدیک لمس کنند و در کنار این آموزش به بازی و تفریح با پروانه ها بپردازند.

بخش های مختلف پارک
علاوه بر حضور آزادانه پروانه ها در محیط زیبای پارک کمنو می توانید از سایر بخش های تعبیه شده در این پارک زیبا نیز لذت ببرید. سالن پیله جایی است که می توانید به تماشای تبدیل پیله ها به پروانه ها بنشینید. نمایشی هیجان انگیز که قطعا برایتان جذاب خواهد بود و تقلای کرم ها برای پروانه شدن را به زیبایی به تصویر می کشد. پروانه ها که آزادانه در پارک پرواز و جفت گیری می کنند تخم هایشان را بر روی برگ ها می گذارندو تخم ها پس از مدتی به کرم مبدل می شود. کرم تازه متولد شده از برگ ها و گیاهان موجو تغذیه کرده و در نهایت پیله ای به دور خودش می پیچد. پیله ها در محیط پارک تولید می شوند و بعد از اینکه کرم ها خودشان را در این پیله ها محصور کردند به این سالن انتقال پیدا می کنند تا به دور از هر صدمه احتمالی دوران رشد خود را پشت سر بگذارند. پروانه های بیرون آمده از این پیله ها آنقدر ظریف و شکننده اند که حتی فکرش را هم نمی کنید. پروانه ها پس از خروج از پیله مدت زمانی لازم دارند تا راه و رسم پرواز را بیاموزند و پس از اینکه از پس پرواز بربیایند به داخل پارک و مکان پرواز پروانه های بالغ منتقل می شوند. سالن پروانه ها نیز سالنی مملو از حضور پروانه های خشک شده است که به شما امکان عکاسی از برخی گونه های نادر پروانگان را می دهد و یکی از بخش های خوش آب و رنگ این پارک پروانه جذاب است. پروانه هایی خوش نقش و نگار که پس از سپری شدن عمرشان حالا زینت بخش قاب های روی دیوارند.

اگر هم از این گشت و گذار خسته شده اید حتما سری به رستوران این مجموعه بزنید. رستوران در فضایی دلچسب و ساده قرار دارد که درست مشرف به یک مزرعه سرسبز و چشم نواز برنج است و جان می دهد برای نوشیدن یک فنجان قهوه و یا صرف یک وعده غذای سبک. صرف غذا در معیت پروانه ها تجربه منحصربفردی است که حالا حالاها نصیبتان نمی شود. در این پارک وسیع علاوه بر دلبری پروانه ها می توانید نظاره گر شنا و تقلای ماهی های خوش رنگ و لعابی باشید که در یک حوضچه بزرگ نگهداری می شوند و از اقیانوس به امانت گرفته شده اند. ماهی هایی که کپور گلگون نام دارند و نشان می دهند که افسون رنگ تنها در بال پروانه ها خلاصه نمی شود. غذادادن به این ماهی های بازیگوش یکی دیگر از تفریحات این مجموعه است که طرفداران بسیاری دارد. فروشگاه سوغات این مجموعه نیز فرصتی برای خرید صنایع بومی جزیره، پروانه های خشک شده و یادگاری از این پارک منحصربفرد و دوست داشتنی است. اگر با وسیله نقلیه خودتان عازم پارک پروانه کمنو شده اید می توانید روی پارکینگ بزرگ این مجموعه حساب کنید و با خیال راحت وسیله نقلیه تان را در قسمت پارک کنید.

آدرس
اندونزی، بالی، بخش کبوپاتن جیانیار، ساکوواتی، محله کمنو، خیابان جالان رایا کمنو
ساعات بازدید
هر روز از ساعت: 8:30 الی 17:30
قیمت بلیط
بزرگسالان: 100.000 روپیه(10 دلار)
کودکان: 50.000 روپیه(5 دلار)
در این پارک پکیج هایی برای بازدیدکنندگان تدارک دیده شده است که بسته به انتخاب نوع پکیج قیمت بلیط ورودی نیز متفاوت خواهد بود. این پکیج ها شامل خدماتی همانند راهنمای تور، نهار، نوشیدنی همانند قهوه، آب و … است.

بالی اندونزی یکی از مشهورترین مقاصد گردشگری در شرق آسیا به شمار می آید که سالانه گردشگران بسیاری برای خوشگذرانی در سواحل به آنجا سفر می کنند. اما بالی جاذبه های متفاوتی نیز دارد که فکرش را هم نمی کنید. بدین ترتیب اگر رزرو هتل خود را در بالی انجام داده اید و می خواهید به زودی به این جزیره زیبا سفر کنید با ادامه مطلب همراه باشید تا شما را با یک زبان منحصربفرد که توسط ساکنان محلی این جزیره مورد استفاده قرار می گیرد آشنا کنیم.

افرادی که می توانند بشنوند و در زبان روستا به آن ها «انگت» (enget) گفته می شود نیز در هر جایی از روستا با کولوک ها در حال گفتگو به زبان اشاره دیده می شوند. چه در حال بازدید از مدرسه ابتدایی در معبد مرکزی روستا یا خوردن قهوه سیاه و شیرین محلی (kopi ) در دکه (warung) کوچک پاک سوپاردا باشید با افرادی از دو گروه مواجه می شوید که با یک زبان پانتومیمی بدون صدا با یکدیگر حرف می زنند و یا با خنده هایی با صدای بلند همدیگر را دست می اندازند. زبان نشانه کاتا کولوک چنان واضح است که حتی یک فرد تازه وارد به روستا نیز بسیاری از آن ها را متوجه می شود: برای مثال نشانه واژه «نر» انگشت اشاره و نشانه واژه «پدر» همان انگشت اشاره است که روی لب بالا به شکل سبیل کشیده می شود.
کاتا کولوک به صورت طبیعی تکامل یافته و دائماً با استفاده از قوه تصور و پرحرفی ساکنان روستا به نمادهای آن افزوده شده است. نتیجه جانبی چنین امری این است که روستای مذکور تعداد زیادی بازیگر پرانرژی و با استعداد دارد که خنده های بلند آن ها نشان از رابطه نزدیک و عمیق بین افراد ناشنوا و شنوای روستا دارد. کتوت کانتا می گوید: «به کولوک ها و انگت ها دستمزد یکسان برای کار در روستا داده می شود. با این وجود پیدا کردن کار برای افراد ناشنوا در خارج از روستا بسیار سخت است و گاهی نیز زندگی با دستمزد حدود 5 دلاری برای هر روز کار نیز دشوار می شود».

به همین دلیل است که حرکات دلقک وار کولوک گتار و دیگر قبر کن های همراهش در قبرستان روستا به هیچ عنوان توهین آمیز در نظر گرفته نمی شود. حتی نزدیک ترین اعضای خانواده متوفی نیز با صدای بلند می خندند. آن ها با دقت تمام جنازه را به قبری که کنده شده نزدیک می کننند و کولوک سودارما از قبل بالا رفته و تکه های آینه را روی چشم های مرده قرار می دهد. مردم بالی بر این باورند که این آینه ها تضمین می کنند که مرده با بینایی کامل در زندگی بعدی حضور خواهد یافت و جالب این است که سنت مشابهی برای گوش ها وجود ندارد.ویسنو می گوید: «مردم شنوا قبلاً می گفتند که کولوک ها می توانند با ارواح خبیثه که در این قبرستان ها پرسه می زنند ارتباط برقرار کنند اما واقعیت این است که این افراد تنها سرسخت و نترس هستند».

پیرمرد داستان ما با زبان اشاره و با ظاهری مصمم و سرسختانه می گوید: «وقتی که آن ها را می گیرم هیچ وقت از خشونت استفاده نمی کنم، و نیازی به این کار نیز وجود ندارد زیرا مردم این اطراف می دانند که نباید با کولوک ها درگیر شد زیرا این یک قانون نانوشته است».