مجموعه ی مقدس
مارک یوهانسون می گوید: برای فهمیدن داستانی غیر ممکن – و اینکه چرا تعداد کمی از مردم از آن خبر دارند – ۲.۵ ساعت از سانتیاگو به شمالی ترین شهر آفریقا پرواز کرده ام. از آنجا٬ سوار یک تاکسی اشتراکی شدم و مسیر ۱۵ کیلومتی را در Azapa Valley طی کردم و سپس به روستای کوچک San Miguel de Azapa برای دیدن موزه ی آن رفتم.
این نهاد بی ادعا که دو بال کوچک دارد٬ بقایای ۳۰۰ مومیایی از مردم چینچورو را نگه داری می کند و فقط حدود ۱۰ درصد از آن را برای بازدید عمومی قرار می دهد. این به ابن علت است که اکنون نه پول و نه فضای کافی برای به نمایش گذاشتن مومیایی ها در شرایطی که به آن ها آسیب وارد نشود٬ وجود ندارد.

مومیایی های سیاه و قرمز
مومیایی ها با نوزادان و جنین ها و قبل از تبدیل شدن به بزرگسال آغاز شده است. در گستره ی حدود ۴۰۰۰ سال ۵ گونه ی متفاوت وجود داشته است ولی سانتوس می گوید شایع ترین گونه٬ مومیایی های سیاه و قرمز هستند.
برای ساختن مومیایی های سیاه٬ بدن فرد فوت شده را به طور کامل جدا می کنند و عملیات لازم را روی آن انجام می دهند و سپس آن ها را به هم متصل می کنند. مومیایی های قرمز با زدن برش های کوچک برای از بین بردن عضوهای داخلی و خشک کردن حفره های بدن درست می شود.
هر دو معمولا با چوب و نی پر می شوند ( برای پر کردن اشکال )٬ با موی مصنوعی تزئین شده و روی صورت ها خاک رس می ریختند و قبلی در منگنز و بعدی در خاک رس نقاشی می شدند.
سانتوس می گوید: من متعجب هستم که آيا مومیایی های چینچورو به همان اندازه ی مومیایی های مصری نیستند؟ او معتقد است ممکن است به این علت باشد که شیلیایی ها خودشان ارزش لازم را برای این گنجینه های خود قائل نشده اند.

امید به حفاظت از میراث جهانی
پیش بینی می شود که پیشنویس شیلی برای اینکه چینچورو جزو میراث جهانی به حساب بیاید در سال ۲۰۲۰ در دست یونسکو باشد. تا رسیدن به آن تاریخ٬ دولت محلی تلاش های خود را برای ترویج گردشگری باستان شناسی و تقویت جامعه ی ماهیگیری بیشتر کرده تا مکانی جذاب تر برای توریست ها شود.
یک مدار تازه طراحی شده٬ گردشگران را به یک روش ملموس برای ردیابی کردن قدم های چینچورو از موزه در San Miguel de Azapa تا مکان های باستان شناسی در نزدیکی Arica و Caleta Camerones که حدود ۱۱۳ کیلومتر تا جنوب ادامه دارد.
در همین حال٬ موزه ی باستان شناسی در San Miguel de Azapa بال بزرگی از چینچورو را در سال ۲۰۲۰ باز می کند و قادر است بقیه ی ۳۵ درصد مجموعه را نگه دارد. امید است که اگر خود شیلیایی ها به اهمیت جهانی فرهنگ مومیایی درست کردن پی ببرند٬ شاید بقیه ی دنیا نیز بتوانند این موضوع را درک کنند.
برناردو آریازا انسان شناس فیزیکی ( دانشمندانی با نگرانی تکامل و تنوع زیستی بشرها ) که درباره ی مومیایی های چینچورو بیش از سه دهه مطالعه کرده اند٬ یکی از نقش های کلیدی ثبت اهمیت پیشنویس این مکان تاریخی است.
او می گوید: آنچه ما سعی داریم تا نشان دهیم این است که ما نه تنها قدیمی ترین شواهد ساخت مومیایی را داریم بلکه این کار توسط مردم شکارچی در محیطی طبیعی و دست نخورده انجام شده است که تا کنون باقی مانده است.
وی در ادامه می گوید: این ها اولین ساکنان منطقه یAtacama بوده اند و من دوست دارم تا فکر کنم آ« ها به عنوان پیشگامان بیابان بوده اند. ممکن است آن ها از نظر تکنولوژی پیشرفته نبوده باشند ولی تمام پیچیدگی های آن ها در آماده سازی برای مرگ بوده است.

در نزدیکی ساحل کشف شده است
مکس اوله٬ یک باستان شناس آلمانی می باشد که صد سال پیش در نزدیکی ساحل Arica کشف شد و آن را چینچورو نامیدند.
وی می گوید بعد از صحبت کردن با آریازا من ۲ مایل به سمت Playa Chinchorro رفتم که سواحل گسترده ای از شن های شکر قهوه ای از مرکز شهر Arica تا دهانه ی رودخانه ی Lluta گسترده است.

المورو٬ به ارتفاع ۱۳۹ متر بر روی تپه ای واقع شده است. پیچیده ترین مومیایی چینچورو٬ در دامنه های آن پیدا شدند. ۳۲ تا از آن ها در Museo de Sitio Colon 10 نگهداری می شوند.
شهر مدرن Arica بر بالای گورستان وسیعی از مردم چینچورو قرار دارد. با این حال٬ قدیمی ترین اشکال مومیایی های چینچورو ۷۰ مایل به سمت جنوب در Caleta Camarones٬ در ساحلی قرار دارد که در مدت ۷۰۰۰ سال و زمانی که ماهیگیرهای باستانی خود را برای مرگ آماده می کردند٬ به ندرت تغییر کرده است.
وی ادامه می دهد که من یک شب در هتل Apacheta در Arica اقامت داشته ام و صبح فردای آن روز به سمت Caleta Camarones رانندگی کردم.
بزرگراه Pan-American٬ Arica را به Caleta Camarones از طریق چشم اندازی بدون آب متصل می کند. تنها نشانه های وجود انسان در طول راه شش مجسمه ی جدید چینچورو می باشد که به تازگی و توسط هنرمندان محلی به نام های Paola Pimentel و Johnny Vasquez ساخته شده است.
از آنجایی که بیشتر پیوند این منطقه با فرهنگ چینچورو به مردگان دفن شده زیر صحرا می باشد٬ این مجسمه های کنار جاده ای هم یادآور ملموسی از گذشته است و هم نگاه اجمالی ای به آينده ی توریسم چینچورو می اندازد که به واقعیت تبدیل شود.

آب و هوای خشک
Caleta Camarones دومین مکان پیشنهادی برای یونسکو می باشد. Arriaza آن را به عنوان مکانی برای ردیابی میراث زندگی چینچورو در دوران مدرن برای ماهیگیران کنونی آن نگاه می کند.
مارک یوهانسون می گوید من با جورج آردیلز رئیس اتحادیه ی ماهیگیران محلی به سفری کوتاه برای یافتن صدف و توتیا رفتیم. وقتی به خشکی برگشتیم بر روی آن ها آب لیمو ریختیم و به طور خام خوردیم٬ این کاری است که مردم چینچورو انجام می دهند.
وی ادامه می دهد: سپس به سمت Camarones 14 رفتیم٬ مکانی که قدیمی ترین مومیایی ها در آن جا حضور دارند و مربوط به ۵ هزار سال قبل می شود و در سال ۱۹۷۸ کشف شد.
او می گوید دلیلی که باعث شده است مومیایی ها در طول سال ها در اینجا باقی بمانند٬ آب و هوای بسیار خشک اینجاست. به اضافه ی اینکه شوری بسیار بالای نزدیک به ساحل باعث می شود تا شما چیزهایی مربوط به صده های قبل را در اینجا ببینید. بنابراین تا زمانی که آب و هوای دچار تغییرات شدیدی نشود٬ این داستان پابرجاست.
یک باران شدید در فوریه باعث شد تا یک لایه ی تازه از مصنوعات از زیر لایه های خاکی چینچورو خارج شود که من آن را زمانی که با آردیلز در بالای تپه ای قدم میزدیم پیدا کردم. به معنای واقعی کلمه٬ استخوان ها و فیبرهای گیاهی از زمین قهوه ای در ناحیه ای به اندازه ی زمین فوتبال وجود دارند.
ماهیگیرهای محلی مصنوعات خارج شده را با کثیفی های خاک می پوشانند تا از دست دزدان در امان باشد. آن ها می گویند این بهترین کاری است که آن ها می توانند انجام دهند.
در انتها٬ در هیچکدام از موزه های شیلی٬ جایی برای این مومیایی ها وجود ندارد. آن ها هنوز جزئی از میراث جهانی نیستند و بیشتر مردم حتی نمی دانند که قدیمی ترین مومیایی ها پیدا شده اند.

استان زنجان از نظر تاریخی یکی از کهن ترین نواحی سرزمین ایران است و آثار تاریخی و کاوش های باستانی دیرینگی و قدمت آن را نشان می دهند. کشف آثاری متعلق به هزاره ی پیش از میلاد در یکی از روستاهای زنجان بیانگر این موضوع است که این منطقه دارای چشمه سارهای فراوان و رودهای زیادی بوده است و مردم آن در امنیت و آرامش به دامداری و کشاورزی مشغول بوده اند. زنجان به علت وجود معادن باارزش از قدیم بسیار مورد توجه بوده است، یکی از با ارزش ترین کشفیات تاریخی کشور به نام مردان نمکی موید این امراست، که این شهر دارای گذشته ای پر فراز و نشیب و رازگونه بوده است. با ما همراه شوید تا به زنجان برویم و برای آشنا شدن با سبک زندگی و ابزارهای این مردان، فقط به دیدن عکس موزه مردان نمکی اکتفا نکنیم. ایران هتل آنلاین با رزرو هتل های زنجان در این سفر همراه شماست. شما می توانید با رزرو آنلاین هتل در زنجان آسوده خاطر و هوشمندانه سفر کنید.

موزه مردان نمکی کجاست؟
مردان نمکی نامی است که به شش مومیایی یافت شده در معدن چهرآباد زنجان داده شده است. از میان مردان نمکی یافت شده، سه مرد نمکی مربوط به دوره ی هخامنشیان (حدود 400 پیش از میلاد) و دو مرد نمکی دیگر نیز مربوط به دوره ی ساسانی (حدود 400 تا 600 بعد از میلاد) هستند. این یافته های ارزشمند در عمارتی به نام ذوالفقاری حفظ و نگهداری می شوند. عمارت ذوالفقاری، بنایی تاریخی است که در بافت قدیمی زنجان و در ضلع شمالی سبزه میدان و مسجد جامع قرار دارد. این بنا زمانی ساختمان مسکونی و اداری حکمران زنجان بوده است و از بخش های مختلفی همچون مجموعه های اندرونی و بیرونی تشکیل شده بوده است، اما در حال حاضر فقط بخش بیرونی آن باقی مانده است که به نام عمارت محمود خان ذوالفقاری معروف است.

با توجه به روایت ها این بنا توسط سردار اسعد الدوله (پدر محمود خان ) بنا شده است و قدمت آن به اواخر دوران قاجار برمی گردد، این بنا که با آجر کاری های زیبا و نقش دار مزین شده است، بر اساس الگوهای خانه های عیان نشین طراحی و ساخته شده و در سال 1375 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. این عمارت که سال ها مورد بی توجهی و بی مهری قرار گرفته بود، از سال 1379 مورد بازسازی و مرمت قرار گرفت و با انتقال مجموعه آثار بدست آمده از معدن نمک، موزه ی موقتی در آن به وجود آمد و در سال 1388 با نام موزه ی باستان شناسی استان زنجان افتتاح شد و با نمایش مجموعه ی ارزشمندی چون مردان نمکی به عنوان یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری شهر زنجان مورد توجه گردشگران و مردم قرار گرفت. این موزه که به نام موزه ی مردان نمکی شهرت پیدا کرده است، مکانی شد که مردان نمکی پس از سال ها در معرض نمایش عموم قرار گرفتند و ما را با دنیایی آشنا کردند که پیش از آن درک و تصور آن برای ما مقدور نبود.
آدرس موزه مردان نمکی: زنجان، سبزه میدان، عمارت ذوالفقاری
زمان بازدید از موزه: در شش ماه اول سال: 8:30 تا 13 و از 15 تا 19 عصر- شش ماه دوم سال :8:30 تا 13 و از 15 تا 18:30
روز تعطیل درهفته : سه شنبه
بهای بلیط: 2500

داستان کشف مردان نمکی

در زمستان سال 1372 در معدن نمکی در چهر آباد، معدنچیان هنگام کار با بولدرزبا بقایای اسکلت یک مرد مواجه شدند، مردی که مو وریش بلندی داشت و گوشواره ی حلقه مانندی در گوش چپ او دیده می شد. این نیم تنه ی بدست آمده از آن جا که در یک محیط نمکی سالم مانده بود، به مرد نمکی معروف شد. پس از این کشف عجیب، عده ای از پژوهشگران و باستانشناسان به منطقه رفتند و آن ها پس از کاوش توانستند اشیا جالب توجهی مانند سه قبضه چاقو، یک شی نقره ای، چند تکه پارچه ی نقش دار، قطعه های یک طناب چرمی و تکه هایی سفال را در آن جا پیدا کنند. مهم ترین یافته ی سال 1372 کشف پای چپ مرد نمکی شماره یک بود که در چکمه ی بلندی قرار داشت. جنس چکمه از چرم و بلندی آن 48 سانتی متر بود. با توجه به نتیجه ی مطالعات و آزمایش کربن شماره ی 14 بر روی استخوان و لباس او، قدمت مرد نمکی شماره ی یک را 1700 سال قبل، یعنی اوایل دوره ی ساسانی تعیین کردند و با توجه به لباس ها و زیور آلات او، به این نتیجه رسیدند که مرد نمکی متعلق به طبقه ی اشراف و شاهزاده ها بوده است.

با وجود این اکتشاف معدن همچنان به کار خود ادامه داد، تا این که در سال 1383 معدنچیان در هنگام کار با بولدوزر مجددا با بقایای یک اسکلت انسانی مواجه شدند. اسکلتی که به علت برخورد بولدوزر کاملا متلاشی شده بود. علاوه بر آن شماری از اشیا تاریخی نیز کشف شد که به میراث فرهنگی زنجان منتقل شد. بررسی ها اولیه نشان داد که این مرد هم مانند مرد نمکی شماره یک مردی میانسال بوده و بر اثر ریزش دیواره ها و سقف تونل کشته شده است.

کشف اتفاقی مرد نمکی شماره ی دو باعث شد کاوشگران، کاوش های خود را از سر بگیرند. بقایای مرد نمکی شماره 3 نیز مانند مرد نمکی شماره ی دو به طور اتفاقی و در هنگام کار با بولدوزر یافت شد، به همین دلیل اسکلت این مرد نیز متلاشی شده و به بقایای بدن او به صورت تکه تکه پیدا شد. بقایای این مرد نشان می داد که او نیز بر اثر حادثه ی ریزش تونل و سقوط یک سنگ بسیار سنگین کشته شده است.

مرد نمکی شماره 4 سالم ترین مومیایی این مجموعه است، که علی رغم آسیب دیدگی به هنگام مرگ بیشتر قسمت های بدن او سالم مانده است. در واقع بدن وی بر اثر از دست دادن آب کاملا خشک شده و با وجود شکستگی های که در جمجمه ی او دیده می شود، او بر اثر فشار بر روی قفسه ی سینه و پارگی قلب بر اثر ریزش تونل و ریختن آوار از دنیا رفته است. بر اساس تحقیقات انجام شده، مشخص شد که این پسر جوان در حدود 16 سال داشته است. در گوش های او حلقه هایی از نقره به چشم می خورد و لباس کاملی بر تن او دیده می شود، که شامل یک بالاپوش بلند، شلوار و کفش چرمی می باشد. در کنار او یک چاقوی فلزی درون غلافی از چرم و دو کوزه ی سفالی وجود داشت.

بقایای مرد نمکی شماره ی پنج در اثر کاوش ها پیدا شد.از بقایای این مرد که بیشتر قسمت های بدن او در اثر ریزش تونل و آوار از بین رفته بود، چیزی به جز سر بدست نیامد.
با ادامه ی کاوش ها و در سال 1386 باستانشناسان موفق شدند که ششمین مرد نمکی را در نزدیکی مرد نمکی شماره ی دو پیدا کنند. اما به علت عدم شرایط نگهداری مطلوب این جسد همچنان در میان نمک ها باقی مانده است.
کاوشگران در بررسی های انجام شده متوجه شدند که این معدن از زمان هخامنشیان تا دوره ی ساسانی فعال بوده است. اما روش های استخراج در این دوره ها با هم متفاوت بوده است. بسیاری از آثار بدست آمده به موزه ی باستان شناسی زنجان انتقال یافت، اما سر و پای مرد نمکی شماره یک در موزه ی ایران باستان تهران نگهداری می شود.

با بررسی ها و تحقیقات باستان شناسان مشخص شد که مردان نمکی مکشوفه، معدنچیان و کارگرانی بوده اند که در اثر ریزش دیواره ها و تونل های معدن کشته و مدفون شده اند. بر اساس آزمایش کربن 14 مشخص شد مردان نمکی شماره ی یک و دو متعلق به دوره ی ساسانی بوده و قدمتی بین 1500 – 1700 دارند، و مردان نمکی 3 و 4 و 5 مربوط به دوره ی هخامنشی، با قدمتی در حدود 2300 سال هستند. در واقع کشف این مردان عجیب توانست بسیاری از ابهامات باستان شناسان را در مورد نحوه ی لباس پوشیدن، ابزارهای دفاعی و ظروف و اشیاء دوره ی ساسانی و هخامنشی برطرف کند. گویی کشف این مردان دریچه ای را مقابل چشمانمان گشود که هرگز تصورش را نمی کردیم، دریچه ای که از طریق آن توانستیم نگاهی به دنیای گذشتگان خود بیفکنیم و گوشه ای ازسبک زندگی و درد ها و آلام آن ها را از نزدیک لمس کنیم.

موزه ی باستان شناسی زنجان سه بخش دارد و علاوه بر مردان نمکی می توانید از دیدن آن ها نیز لذت ببرید. در این بخش ها می توانید آثار تاریخی و اشیائ بدست آمده در دوره های پیش از تاریخ، تاریخ و دوره ی اسلامی را مشاهده کنید. همچنین در مدت اقامت خود می توانید از آثار تاریخی دیگر شهرزنجان مانند: موزه ی رختشویخانه، مسجد جامع، بازار زنجان، حمام سنتی حاج داداش و گنبد سلطانیه دیدن کنید و در صورت امکان بازدید از جاذبه های گردشگری منحصر به فرد آن مانند تپه های آلاداغلار و دریاچه ی پری را فراموش نکنید.

مدیوسن اسکوئر گاردن، قبلاً ایستگاه پنسیلوانیا بود.

ایستگاه اصلی پنسیلوانیا در نیویورک در سال ۱۹۶۳ تخریب شد و مدیسون اسکوئر گاردن جایگزین آن شد.

بنا باستانی پُمپِی باعث شکوفایی شهر روم بود.

بر اثر فوران کوه وزویوس این شهر باستانی ویران شد و در زیر خاکسترهای آتشفشانی دفن کرد.

بنا استون هنج در دوره های مختلف ساخته شد، و مورخان معتقدند که بیشتر به یک بنای تاریخی ماقبل تاریخ می رسید.

در طول سالها، اعتقاد بر این بود که این سنگ ها از قبل تنظیم شده اند.

اما امروز، این مجسمه با رنگ سبز آن شناخته میشود.

مجسمه بزرگ کولوس رودس که روزگاری بر فراز شهر یونان ایستاده بود.

دیوار برلین در حدود ۹۶ مایل طول داشت.

امروزه فقط بخش های کوچکی از دیوار باقی مانده است.

آرامگاه هالیکارناسوس با ارتفاع ۱۴۰ فوت و یکی از هفت عجایب جهان باستان بود.

در نهایت این سازه توسط چندین زلزله ویران شد.

میدان تایمز همیشه محل استقبال جمعیت زیادی از گردشگران نبود.
میدان تایمز تا اوایل سال ۱۹۰۴ تحت عنوان میدان لانگ آکری خوانده می شد، میدان تایمز نیوریک ستی طی یک قرن گذشته تحولات زیادی را متحمل شده است. آدولف اس. اوچ، مالک و ناشر نیویورک تایمز در سال ۱۹۳۵، میدان تایمز را برای ساختن دومین ساختمان بزرگ شهر در آن زمان (برج تایمز) انتخاب کرد، که در ژانویه سال ۱۹۰۵ افتتاح شد. با گذشت سالها، تئاترها و رستورانهای بزرگی از مرکز شهر منهتن به ساختمان اوچ در تایمز اسکوئر متصل شدند.

امروزه آسمان خراش هایی در حال چشمک زدن برای گردشگری وجود دارد.

اثرات نقاشی پیدا شده در مجسمه بزرگ ابوالهول در شهر جیزه نشان می دهد که در گذشته رنگی تر از امروزه بوده است .

طی قرنها، این مجسمه تحت تأثیر هوازدگی و خرابکاری قرار گرفته است.

تماشاخانه کولوسئوم روم بیش از ۵۰۰۰۰۰ صندلی دارد.
تماشاخانه کولوسئوم روم که به نام آمفی تئاتر فلاویوس نیز معروف است، توسط امپراتور وسپاسیان در حدود سال ۷۰ میلادی برای هدیه ای به مردم ساخته شد. از این سازه که برای اقامت بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر استفاده شده بود، قرن ها به عنوان مکانی برای سرگرمی از جمله مسابقات گلادیاتور و مبارزه با حیوانات وحشی استفاده می شد. این وقایع سرانجام فسخ شدند و تماشاخانه کولوسئوم منبع مصالح ساختمانی شد.

نزدیک به دو سوم تماشاخانه کولوسئوم توسط آب و هوا، بی توجهی و زمان از بین رفت.

پارتنون در یونان زمانی پر از سازه های زینتی بود.

با گذشت زمان، سازه یونان بوسیله زلزله و آتش سوزی تخریب شده است.

آنگوروات بزرگترین بنای مذهبی جهان است.

اگرچه هنوز معبد آنگورور وات یک مکان برجسته است اما آسیب قابل توجهی متحمل شده است.

هرم نوهچ میول در کوبا با ارتفاع ۱۳۰ فوت، بلندترین هرم در شبه جزیره یوکاتان و شبه جزیره مایان است.
این هرم از سکوهای انباشته با یک پله مرکزی و یک معبد کوچک در بالا، نام هرم، که به “مویند بزرگ” ترجمه می شود، نسبت به آن بی توجهی شده است. از این گذشته، بازدید کنندگان برای رسیدن به قله باید از ۱۲۰پله بالا روند.

هرم نوهچ میول طی قرون تغییرات زیادی کرده است.
با کشف مجدد این هرم در سال ۱۸۰۰، این مکان تا اوایل دهه ۱۹۷۰ در دسترس عموم نبود. اگرچه هرم نوهیچ میول هنوز هم یک سازه برجسته است، اما در طی قرن ها تغییرات زیادی کرده است.