افشاگر: سنگ داغ
بر اساس یکی از داستانهای نقل شده، صدها یا شاید هزاران سال پیش، قبل از ورود کشورگشایان اسپانیایی، روستاییان چینانتکی که از روستاهای دورافتاده شهر سن فلیپ یوسیلای ایالت اواآخاکا است، قایقهای خود را از اجناسی پر میکردند و چندین روز در رودخانه در راه بودند تا این اجناس را در بازار شهر توکستپک به فروش برسانند. آنها احتمالا در طول مسیر در ساحل رودخانه پاپالواپان اتراق میکردند و سوپ می پختند، سوپی که تبدیل به افسانه شد.

این سوپ که با مواد معدنی موجود در سنگها معطر، دودی، خوش طعم و رنگین میشود، بدون ایجاد مسمومیت خوشمزه است.

مسافران از هرآنچه که در دسترسشان بود، استفاده می کردند: آب رودخانه برای آب سوپ؛ میگو و ماهی تازه صید شده؛ گوجه، پیاز، فلفل و گیاهان معطری که در اطراف میروییدند؛ چوب درخت پرتقال برای آتش؛ و جیکارا یا کدو (که بعد از خالی کردن مواد داخلش و خشک کردنش تبدیل به بهترین کاسه سوپ خوری میشدند) که از درختان کدو قلیانی اطراف جمع آوری میشدند. و آخرین ماده اولیه: نوع خاصی از سنگ رودخانه¬ای سفید رنگ که رسانای گرمای بسیار خوبی است. این سنگها با آتش به شدت گداخته میشدند و با احتیاط داخل پوست کدوی خشک شده (کاسه سوپ) که تمام مواد اولیه در آن ریخته شده، انداخته می شدند، که در چند دقیقه باعث به جوش آمدن آب سوپ و مغزپخت شدن ماهی ها شده و فضای اطراف را با عطر مست کننده سیر، گشنیز و فلفل پر می کردند.

زنان نیز بیش از پیش در آماده سازی این سوپ شرکت می¬کنند و سبزیجاتی که قبلا با دست و بوسیله سنگ خرد میشدند، امروزه، معمولا با کمک ابزار مدرن نظیر مخلوط کن و رنده خرد میشوند. این سوپ هنوز جزء اساسی زندگی روستایی است و در آخر هفته ها و تعطیلات خانواده ها را دور هم جمع میکند. این سوپ که با مواد معدنی موجود در سنگها معطر، دودی، خوش طعم و رنگین میشود، بدون ایجاد مسمومیت خوشمزه است.

ساکنان این منطقه میگویند که زمانیکه دوستان و اعضای خانواده برای تعطیلات به خانه برمیگردند، کنار رودخانه مملو از خانواده هایی میشود که ساعتها در حال آماده سازی و خوردن این سوپ هستند.
مسافران شجاع و دلیر میتوانند خودشان به سن فلیپ یوسیلا مسافرت کنند تا این سوپ را امتحان کنند ولی سفر به این منطقه یعنی 12 ساعت رانندگی از شهر اکساکا در جاده¬ای کوهستانی که فقط قسمتهایی از آن سنگفرش شده است. ولی این سفر مزایای خودش را دارد: مثلا چشم انداز وسیع دره از پورتا دو سیلو ( درب بهشت). این شهر تشکیل شده از: چند خیابان، چند هتل ساده و بدون تجملات، یک یا دو بار محلی و تعدادی سالن غذاخوری خودمانی که کالدو دو پیدرا در آنها سرو میشود. ساکنان این منطقه میگویند در طول سمانا سانتا (هفته مقدس)، زمانیکه دوستان و اعضای خانواده برای تعطیلات به خانه برمیگردند، کنار رودخانه مملو از خانواده¬هایی میشود که ساعتها در حال آماده سازی و خوردن این سوپ هستند.

در دهه¬های اخیر، نام کالدو دو پیدرا در سراسر منطقه پیچیده است، بگونه¬ای که حتی سرآشپزان و رستورانهای آمریکای لاتین نیز نمونه¬ی تجملاتی¬تری از این سوپ را در رستورانهایی شیک در پایتخت اکسانکا و مکزیکو سیتی، سرو می¬کنند. شما میتوانید این سوپ معروف را بدون نیاز به سفر و به جاده زدن، در چند رستوران امتحان کنید.
رستوران کالدو دو پیدرا در حومه شهر اکساکا، رستورانی روستایی است که توسط سزار گاچوپین، سفیر غیررسمی کالدو دو پیدرا، اداره میشود. خانواده سزار در مستندی به کارگردانی سارا بورئالیس، معرفی شده¬اند. ساسا کرسپو در مرکز تاریخی اکساکا واقع شده و سوپ محلی سرو می¬کند. بازدیدکنندگان در مکزیکو سیتی میتوانند این سوپ معروف را در رستوران ال لاگو امتحان کنند. رستوران رینکو اکساکنو در هالیوود کالیفرنیا، احتمالا تنها رستوران در ایالات متحده است که میتوانید این سوپ سنتی را امتحان کنید.

در شهرهای ساحلی سراسر جهان چه چیزی بایستی بخورید؟ وقتی نوبت به غذاهای اصطلاحاً بخر و ببر می رسد، ساندویچ ها را فراموش نكنید.

منطقه باربادیان كه به داشتن غذای ماهی سوخاری در كنار ساحل، در بازارها و در مكان های مختلف دیگر در طول شب معروف می باشد،‌ مملو از رستوران هایی است كه غذایی تحت عنوان فیش كاترز به مشتریان ارائه می دهند،‌ غذایی كه با نان كماج نمكی تهیه شده و بیرون آن ترد و درون آن نرم است. این غذا می تواند محتویاتی شامل ژامبون، تخم مرغ، پنیر و یا موارد دیگری داشته باشد، اما جزء اصلی و متنوع تر موجود در این ساندویچ كه در هر نقطه از جزیره یافت می شود، ماهی است.

این غذای ادویه دار معطر و خوشبو كه طبق گزارشات نام خود، یعنی بانیا را از گروهی از تاجران هندی گرفته است كه این غذا را برای اولین بار درست كرده اند، در درون یك تكه نان توخالی وارد می شود. در طول دوران آپارتایدها، زمانی كه مردم سیاهپوست اجازه ورود به رستوران های خود را نداشتند، رستوران های بانیا غذاهای ادویه داری را در ظروفی تهیه شده از نان به صورت اصطلاحاً بخر و ببر سِرو می كردند. علی رغم ریشه های تأسف باری كه این غذا دارد، بانی چو امروزه به یكی از نمادهای دوربان تبدیل شده است.

از هر شخص انگلستانی كه در مورد این ساندویچ سنتی دریایی سوال كنید، پاسخی جالب در مورد تركیبات مناسب و طرز تهیه آن خواهید شنید. بنابراین با ریسك درگیری با رول های سفت و سخت خرچنگ، در اینجا در مورد این ابتكار امریكایی سرسخت اطلاعاتی به شما می دهیم.
با یك رول از هات داگ نرم شروع كنید. بر روی آن كره مالیده و به آرامی هر دو طرف را كباب كنید. آن را پر از سالاد خرچنگ كنید؛ سالادی كه فقط از تكه های تازه گوشت بخارپزشده و یا آب پز شده خرچنگ تشكیل شده و كمی هم سس مایونز به آن اضافه شده است. می توان تكه های كوچك كرفس را به تركیب قبلی اضافه كرد، ‌اما گروهی هم هستند كه مخالف اضافه كردن كرفس به این تركیب می باشند. زمانیكه در حال انتخاب غذای لابستر رولز در بزرگترین شهر ایالت مین هستید، تصمیم گیری با خودتان است. نوعی كه در رستوران ایونتاید اویستر در پورتلند سِرو می شود و یا نوعی كه در رستورانی در جنوب دهكده به نام لابستر شاك ات توو لایتز ارائه می گردد را امتحان كنید.

یک غذای بوگندو…توفوهای بدبو غذایی پرطرفدار در تایوان هستند

هروقت به ازبکستان بروید، به نظر می رسد که هیچ وقت فاصله ی زیادی تا کازان ندارید. کازان تابه ای آهنی است که بر روی آن پالو (غذای خیابانی منحصربفرد این کشور) را روی آتش می پزند. مواد اولیه اصلی این غذا شامل برنج، گوشت و سبزیجات است. من توی بالو را دوست دارم که نخود و کشمکش هم دارد. ما در بازار غذای اصلی تاشکند قدم می زدیم که گروهی کارگر مهربان که روی یک نیمکت بلند نشسته بودند، ما را دعوت کردند تا در خوردن بشقاب بزرگشان که شامل این غذای خوشمزه و تحت تاثیر آَشپزی ایرانی بود، شریک شویم: نمونه ای دوست داشتنی از مهمان نوازی ازبک ها را به نمایش می گذارد.

در ماه دسامبر، میادین اروپا با باز شدن بازارهای کریسمس در شهرهای سراسر قاره اروپا از فرانسه و ایتالیا گرفته تا آلمان، اتریش، انگلیس و دیگر کشورها، سرشار از شور و هیجان می شوند.
بازارها که پر از کالاهای بومی آن کشور هستند، امروزه به یک جاذبه توریستی تبدیل شده اند و به بازدیدکنندگان هدایای دست ساز، نمایش های تولد عیسی مسیح، پیست های هاکی، بوفه های سرپایی از غذاهای لذیذ و نوشیدنی های گرم در طول شب عرضه می کند. با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین همراه باشید.
برخی از غذاهایی که امروزه در بازارها یافت می شوند، به قرون وسطی بازمی گردند. این بازارها به مسافران فرصتی می دهد تا از طریق چشیدن غذاهای لذیذ محلی در فصل تعطیلات کریسمس، کشورها را کمی بهتر بشناسند.
چه ذائقه شیرینی داشته باشید و چه ترش، بازارها چیزی دارند تا رضایت خاطر همه را جلب کنند از شراب شیرین گرفته تا دونات های سرخ شده و پنیرهای دودی شده.
در اینجا ۲۹ مورد از خوراکی هایی را که نمی خواهید از دست بدهید را جمع آوری کردیم، هر چند که هر بازار دارای انتخاب گسترده ای از کالاهای زیادی برای امتحان کردن در طول سفر شما می باشد.

بازارهای کریسمس در دانمارک در فصل تعطیلات نیز به وفور یافت می شوند که یکی از محبوب ترین بازارهای کریسمس در کپنهاگ در پارک تفریحی تاریخی، تیوولی گاردنز می باشد.

علاوه بر خوراکی های شیرین، بازدید کنندگان طیف وسیعی از غذاهای مطبوع از گوشت خوک بزرگ دودی شده در بازارهای کریسمس پراگ در جمهوری چک را پیدا خواهند کرد.

پیروگی، یک اسنک اشتها آور دیگر است که یک خوراکی محبوب در لهستان به حساب می آید. این کوفته های پر شده ممکن است شامل انواع پرکننده باشد که از مواد شیرینی مثل توت فرنگی و گیلاس یا پنیر روستایی شیرین و کشمش گرفته تا مخلوط های اشتها آوری مانند قارچ خرد شده و کلم خرد شده.

گاز زدن یک خوراکی سرخ شده می تواند لذت گرمابخشی را در یک هوای سرد به شما ببخشد. اگر شما در هلند هستید حتما اولی بولن را امتحان کنید. این کوفته های شیرین و خوشمزه که نام آن ها را می توان به گلوله های روغنی ترجمه کرد، کاملا سرخ شده و روی آنها را برای ایجاد یک بافت ترد و شیرین با شکر تزئین می کنند.

قبل از تهیه پای گوشت چرخ شده ای پر طرفدار در بین مردم، غالبا مواد پرکننده شیرین این پای با گوشت ترکیب می شوند. امروزه، پای شیرین بریتانیایی سرشار از ترکیبی از میوه ها و ادویه جات است که به عنوان پای گوشت چرخ شده شناخته می شود.

راسلته، یک پنیر والزی است که از شیر گاو تهیه شده در مراتع کوه آلپ چرا می کنند. این پنیر به روش های گوناگونی مورد استفاده قرار می گیرد که اغلب شامل ذوب کردن آن بر روی یک آتش چوبی یا زغال و مالیدن آن بر روی سیب زمینی ها است. اگر به بازارهای کریسمس در سوییس و مکان های دیگر مانند آلمان سری بزنید می توانید انواع مختلفی از این نان را پیدا کنید که به صورت ساندویچ پنیر گریل شده تا باگت های توخالی به فروش می رسند.

چوب شور در بازارهای کریسمس در کشورهایی مانند آلمان و فرانسه گرفته تا انگلستان و ایتالیا به یک خوراکی محبوب تبدیل شده است.

علاوه بر غذا، بازارهای کریسمس اروپا نیز پر از نوشیدنی های گوناگون است تا در کنار اسنک های موجود بتوانید از نوشیدن آنها لذت ببرید. در سوییس، حتما از نوشیدن شکلات داغ که از شکلات تازه تهیه می شود لذت ببرید، در حالی که انواع شراب های شیرین مورد علاقه فراوان هستند. در اتریش و آلمان از نوشیدن که یک شراب شیرین تهیه شده با شراب قرمز و ادویه است، لذت ببرید.
نسخه اسکاندیناوی شراب شیرین، گلاگ است که با شراب قرمزی تهیه شده که به آن ادویه و شکر افزوده شده است و به طور معمول شامل کشمش و بادام سفید است تهیه می شود.

سوسیس ها، وقتی که راه خود را به بازار کریسمس اروپا باز کردنند به اندازه شراب شیرین به محبوبیت رسیدند. از خوردن سوسیس های تازه گریل شده در بازارهای سرتاسر اروپا لذت ببرید، چه به دنبال نمونه های آن در مجارستان باشید که به مواد اولیه مثل زیره سبز، فلفل، لیمو و زنجبیل و یا سوسیس ها معروف نورنبرگ در آلمان تهیه شده باشد.

شهر نورنبرگ همچنین به خاطر نان زنجبیلی اش معروف است، یک غذای خوش مزه و تند که بیش از ۶۰۰ سال در این شهر پخته می شود.

وقتی هوس خوردن یک سیب زمینی می کنید، سیب زمینی سرخ شده را فراموش کنید و به سراغ کارتوفل پوفر بروید. این پنکیک سیب زمینی که در آلمان پرطرفدار است تا رسیدن به یک تردی طلایی رنگ سرخ شده و با سس سیب تازه سرو می شود تا یک گاز شیرین و خوش مزه را به همگان ارزانی کند.

وقتی نام کشور ایسلند را می شنویم اول از همه به یاد برف، یخ و وایکینگ ها می افتیم. اما موضوع بسیار پیچیده تر از آن است که فکر می کنید. از آنجا که شعار ما همواره «هوشمندانه سفر کنید» بوده است، برای داشتن سفری هیجان انگیز به ایسلند باید از قبل با فرهنگ غذایی متفاوت آن که در تاریخ، فرهنگ و سنن مردمان آن تنیده شده است آشنا شوید. غذاهای ایسلندی پیش از این که برای لذت بردن بوده باشند برای سیر کردن شکم و فرار از گرسنگی بوده اند و به همین دلیل است که در این کشور با غذاهایی روبرو می شوید که علیرغم خوشمزه نبودن و حتی تهوع آور بودن، از غذاهای پرطرفداری هستند که ایسلندی ها صدها سال است زندگی شان را به آن ها گره زده اند. با ایران هتل آنلاین همراه باشید.

وقتی که اولین لقمه از ماهی گندیده را با چنگالم برداشتم، صدایی از ته رستوران خطاب به من چنین گفت: «اسکاتا! ها!». اسکاتا یا همان نوار باریک ماهی گندیده، یک غذای سنتی در ایسلند است که با گوشت ماهی خشک شده تهیه می شود. صدایی که می شنیدم صدای یک مرد ایسلندی نزدیک به 30 ساله بود، مردی کوتاه قامت، ریشدار و کمی تنومند که راهنمای گروهی از گردشگران چینی را بر عهده داشت. نام او «گیزلی» بود و شب قبل در شهر کوچک شمالی «آکوریری» راهنمای من بود. شب گذشته در خودرو ون او تعقیب و گریز هیجان انگیزی با شفق قطبی داشتیم و همزمان به موسیقی سنتی و اصیل ایسلندی گوش داده بودیم.

با آن سویشرت ضخیم و ژاکت بلندش سخت بود بگوییم اما احتمالاً با آخرین «آره» گفتنش احتمالاً یک فیگور سینه گرفته بود. من باقی ماهی را تمام کرده و برای گرفتن مقدار دیگری گوشت بره به سمت بوفه رفتم. دومین روز از یک سفر یک هفته ای بود و تازه سومین وعده غذایی که می خوردم. این اولین ناهارم بود که بعد از ناهار روز گذشته در مکانی به نام «Kaffi Kú» به معنای «کافه گاو» می خوردم، جایی که یک کاسه بزرگ از آبگوشت گوساله خورده و وقتی از آن جا بیرون زدم و با گاوها روبرو شدم. آنجا بود که به این نتیجه رسیدم که ایسلندی ها رابطه متفاوتی با غذای خود دارند.

ایسلندی ها از گذشته به خوردن تکه های مربعی گوشت گندیده کوسه به نام «هاکارل» (hákarl ) علاقه داشته اند که مشهورترین غذای این مردمان به شمار آمده و می توان آن را در هر فروشگاهی در پایتخت این کشور یافت. اما با توجه به اینکه گردشگری با 31 درصد درآمدهای صادراتی کشور توانسته کشاورزی و ماهیگیری را به عنوان اصلی ترین منابع درآمدی کشور به زیر بکشد، نسل های جوان تر کشور دوست دارند پوشش و سبک رفتاری وایکینگی مورد علاقه گردشگران را به خود گرفته و خود را بیشتر با فرهنگ وایکینگ ها نزدیک سازند.

آن ها آنقدر از خاک اصلی اروپا دور بودند که نمی توانستند از این منطقه غذا وارد کنند و بدین ترتیب بود که ایسلندی ها همواره با قحطی و گرسنگی دست و پنجه نرم کرده و این سختی ها به بخشی از فرهنگ مردم تبدیل شد. بدین ترتیب ایسلندی ها مجبور بودند با مقدار بسیار کمی غذا و علوفه کنار بیایند و در نبود هیزم از سرگین احشامشان برای گرم کردن خانه ها و پختن غذا استفاده نمایند. اگر چه پدران ایسلندی ها مردمان بسیار سرسختی بودند اما وایکینگ نبودند. آن ها کشاورزانی قحطی زده و گرسنه بودند که برای زنده ماندن دست به هر کاری می زدند. بدین ترتیب وقتی نهنگی مرده و به ساحل می آمد کسی در خوردن آن درنگ نمی کرد. اگر چه امروزه دیگر هیچ ایسلندی گوشت نهنگ به گل نشسته (hvalreki) نمی خورد اما همین تلاش برای تهیه غذا به هر قیمت بود که باعث شد غذای موسوم به «هاکارل» به وجد بیاید، غذایی که نمونه ای قابل تحمل تر از آنچه بود که من در رستوران خورده بودم.

در حالی که سالانه بیش از دو میلیون گردشگر به این کشور سفر می کنند، فرهنگ غذایی این کشور در طول 3 دهه اخیر تغییر کرده و بیشتر به سمت غذاهایی مانند انواع پیتزا، پاستا و برگر رفته است. اما ایسلندی ها جامعه ای بسیار کوچک و تنها 330.000 نفری هستند که سنت های آن ها نه تنها برای یک جاذبه گردشگری است بلکه این افراد را به گذشته خود و یکدیگر ارتباط می دهد. هر سال در ایام کریسمس و همزمان با ماه ایسلندی «Þorri» که مصادف با پایان ژانویه و آغاز فوریه است، غذاهای سنتی سرو می شود که علاوه بر ماهی گندیده، شامل دنبلان (súrsaðir hrútspungar)، کله پاچه گوسفند (svið)، گوشت دودی (hangikjöt)، باله سیل (seishreifar) و پیه نهنگ آغشته شده به شیر ترش (súr hvalur) است.
همچنین می توانید چشمه های آب گرمی مانند نمونه معروف «Blue Lagoon» و زمین های یخی که داخل جزیره را پوشانده اند را در جاهای مختلف این منطقه پیدا کنید اما کمتر کشوری در جهان وجود دارد که تاریخ، تکامل و بقایش به اندازه ایسلند با فرهنگ غذایی این کشور تنیده شده و مورد احترام مردمان آن قرار بگیرد.

اگر در طول این سال ها غذا های بریتانیایی مورد تمسخر واقع شده اند به دلیل این نیست که دستور پخت آن ها نادرست است بلکه این غذاها به درستی درک نشده اند. ما سوسیس را ”وزغ” می نامیم. ما مواد را در شیرینی می پوشانیم و آن را در شیرینی قرار می دهیم و آن را پودینگ می نامیم. ما مارماهی ها را می خوریم ! مارماهی های واقعی‚ نه مارماهی های غیر واقعی !

ما گیاهان را از چین و هند دزدیدیم‚ همه بادبانها را در راه برگشت به خانه برافراشتیم‚ آنها را خشک کردیم‚ خرد کردیم و در آب جوش خیساندیم سپس کل آن را با شیر و شکر مخلوط کردیم. اکنون ما خودمان را گول میزنیم که این مشکلی وجود ندارد که نتوانیم آن را به سادگی دم کردن یک چای در قوری حل کنیم.

اگر در دهه چهارم یا بیشتر عمر خود باشید و کودکی تان را در یک شهر کوچک یا منطقه روستایی گذرانده باشید بدون شک به یاد خواهید آورد که دستکم در کودکی تان غذاهایی تهیه شده از گیاهان وحشی خورده اید، برای مثال کنگر وحشی. اگر چنین تجربه ای را داشته باشید بدون شک حتی پس از خوردن بهترین غذاها در بهترین رستوران ها و هتل های ایران نیز حسرت آن روزگار را خواهید خورد و آرزو خواهید کرد کاش دستکم یک بار دیگر فرصت خوردن آن غذاهای سالم را پیدا کنید. در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با گیاهی اینچنینی آشنا کنیم که روزگاری مردم مناطق جنوبی ایالات متحده به خاطر فقر به خوردن آن روی آورده بودند که البته بسیار سمی نیز بود.
تعطیلات روز مادر بود و اواخر بهار خبر از یک جهنم سه ماهه ای می داد که اهالی کارولینای شمالی به ان تابستان می گویند. مدت ها بود منتظر این لحظه بودم: برای اولین بار در زندگی بزرگسالی ام، داشتم یک باغچه درست و حسابی می ساختم. در حالی که داشتم با دقت محدوده پشته کود طبیعی را تعیین می کردم، باغبانی در کنارم زیر لب آواز می خواند و همزمان بیلش را در زمین فرو برده و خاک قرمز را به یک طرف پرتاب می کرد. آخرین بیلش را زد و سپس خم شده و یک آه بلند و عمیق کشید، از همان هایی که پس از یک کار فیزیکی بسیار سخت کشیده می شود.

نپوک وید» گیاهی است وحشی که به مقدار فراوان در سراسر خاک ایالات متحده یافت می شود، در منطقه آپالاشیا (Appalachia)، منطقه ای سنتی در امتداد کوه های آپالاشیان از جنوب ایالت نیویورک تا شمال شرقی می سی سی پی و دیگر مناطب جنوبی ایالات متحده نیز به وفور وجود دارد. وقتی که این گیاه پخته و آماده خوردن شود به آن «پوک سالت» (poke sallet) یا همان پوک سالاد گفته می شود که تلفظ آن پس از انتشار کتاب پرفروش تونی جو وایت لوییزیانایی با عنوان «Polk Salad Annie» در سال 1969 رواج یافت. از زمانی که 25 سال پیش زادگاه کسل کننده ام سنفورد را ترک کرده بودم، شهری حاشیه ای در مرکز کارولینای شمالی، این نام را نشنیده بودم.

«پوک وید» یک غذای پرطرفدار در سراسر آپالاشیا برای نسل های متوالی بود. مایک کاستلو، سرآشپز و کشاورزی در ویرجینیای غربی در این باره می گوید: «این غذایی بود که اغلب به دلیل فقیر بودن می خوردید و این چیزی نیست که هر کسی بخواهد به آن اعتراف کند». نسل های بعدی از لحاظ مالی چنان موفق تر از والدین خود بودند که نیاز به استفاده از گیاهان و اقلام خوراکی وحشی به شدت کاهش یافت.
کاستلو می افزاید: «اغلب گفتمان ها در مورد غذاهایی مانند پوک سالت با شرمساری، فقر و درماندگی همراه هستند اما برای من، داستان بیشتر در مورد ابتکار، هوش و تدبیر است. این ها چیزهایی هستند که مردم می توانند به آن ها افتخار کنند». کسانی که در جنوب شرقی ایالات متحده زندگی کرده اند، شاهد رشد مقادیر زیادی پوک وید به صورت وحشی بوده اند بدون این که نام آن را بدانند. این گیاه دائماً سبز می تواند تا 10 فوت نیز بلند شود و تقریباً در هر جایی رشد می کند: کنار گودال ها، در طول حصارها، نزدیک چراگاه احشام و حتی در پارکینگ های متروکه شهری. وقتی که به بلوغ می رسد، برگ هایی براق و کلفت پیدا کرده، ریشه آن قرمز می شود و میوه ای سیاه یا ارغوانی تیره مانند تمشک می گیرد.

اگر چه میوه های گیاه پوک وید برای تولید چیزهای زیادی از جوهر گرفته تا رژ لب مورد استفاده قرار گرفته اما نباید آن ها را بخورید، همانطور که نباید به ساقه، دانه، ریشه و یا برگ های خام آن لب بزنید. مواد سمی بسیار قوی در این بخش های گیاه وجود داشته و اگر چه در تاریخ مدرن هیچ مورد ثبت شده ای از مرگ در اثر مصرف این گیاه وجود نداشته اما کودکان اغلب با خوردن میوه های این گیاه دچار ناخوشی می شوند، میوه ای که وقتی می رسد شبیه خوشه انگور است. از عوارض خوردن این میوه می توان به دل درد و دل پیچه شدید، سوزش معده، استفراغ، اسهال و مشکل در تنفس اشاره کرد.

اکنون نوبت به خش جذاب ماجرا می رسد: برگ های خام باید آب کشی شده و سپس برای از بین بردن توکسین ها به خوبی پخته شود و در نهایت برگ ها را با استفاده از ملاقه یا یک قاشق چوبی چلاند تا آب داخل آن به طور کامل خارج شود. این پروسه را باید سه بار تکرار کرد، سپس با استفاده از روغن حیوانی در یک ماهیتابه سرخ کرده و مقداری ادویه برای طعم دادن به آن اضافه کرد. فرآیند آماده کردن این گیاه بسیار زمان بر است و مانند بسیاری دیگر از گیاهان، پوک وید نیز با پخته شدن به شدت کاهش حجم پیدا می کند ، به همین دلیل به مقدار زیادی از این گیاه برای یک وعده غذایی نیاز دارید. بسیاری می گویند مزه پوک سالت شبیه برگ های شلغم یا اسفناج است با مزه آهن و مواد معدنی که بعداً در دهان می ماند.
اما چرا همه به سراغ این گیاه با فرآیند پخت بسیار دشوار می رفتند که ممکن بود آن ها را مسموم هم بکند؟ کاستلو در پاسخ به این سوال چنین می گوید: «این چیزی است که فراتر از طعم ها و ترکیبات است. این بخشی از هویت شماست و ارتباطت با آن محیط». سوال دیگر این است که آیا پوک وید هم می تواند به جمع گیاهان دیگری که روزگاری به خاطر فقر و احتیاج مصرف می شدند اما امروز محبوب شده اند بپیونددد؟ به احتمال فراوان خیر اما برخی سرآشپزهای شجاع هستند که این غذا را در مقادیر زیاد برای مشتریان خود آماده می کنند. کلارک بارلو، مالک رستورانی در شارلوت، کارولینای شمالی، در غرب این ایالت بزرگ شده که پوک وید به وفور در آنجا یافت می شود اما می گوید که هیچ وقت شاهد پخته شدن آن نبوده است. او می گوید: «وقتی که در سال 2014 این رستوران را باز کردم، علاقه ای دوباره به آن پیدا کرده و از مادربزرگم خواستم که آماده سازی آن را به من یاد دهد. از آنجا ببعد نکته مهم تنها آموزش تکنیک پخت به آشپزهایم، مقداری پوک تازه و جوان بود».
هر سال بهار، بارلو این گیاه را در منوی غذاهای خود در ماه شلوغی رستوران قرار می دهد. او ادامه می دهد: «یک دسته بزرگ پوک داریم که درست روبروی رستوران شد می کند از این رو صیدی بسیار آسان برای ماست و برخی از مشتریان همیشگی نیز برگ هایی با اندازه مناسب با خود می آورند که در حیاط خانه هایشان رشد کرده اند». بدون شک برخی سرآشپزها از این بیم دارند که ممکن است در پخت این گیاه دچار اشتباه شده و باعث مسمومیت مشتریانشان شوند. اما بارلو به کارکنان و تکنیک آشپزی خود اعتماد دارد و از همان روش سه بار پختن مادربزرگش استفاده می کند. در گذشته او نوعی بستنی تولید می کرد که از عصاره میوه های ارغوانی تیره و سمی گیاه تهیه شده بود و قصد دارد برای بهار آینده نیز ترکیبی جدید برای گرفتن آب این گیاه و میوه آن و ترکیب آن با آبمیوه های دیگر را امتحان کند. او می خواهد مقداری از موم کندوهایی که روی سقف رستورانش نگهداری می کند را نیز به ترکیبی دیگر از این گیاه اضافه کند.
علاوه بر این در فستیوال پوک سالت که هر ساله در اواخر ماه می و اوایل ژوئن در این منطقه برگزار می شود یک بشقاب پوک سالت به صورت مجانی دریافت کنید. جدای از آن به نظر می رسد که زنده ماندن این غذای گیاهی به مساعدت آشپزهای منطقه آپالاشیا و مناطق جنوبی ایالات متحده وابسته است تا سنت آماده سازی پوک سالت را زنده نگه دارند.

اگر شما هم در منطقه ای کوهستانی یا روستایی زندگی کرده باشید به خوبی با میوه ها و سبزیجاتی کوهی یا میوه هایی که در شهرها نخواهید یافت آشنا هستید. برای مثال انجیر کوهی که در مناطق کوهستانی یافت می شود از لحاظ مزه و تندی تفاوت قابل توجهی با آن چه که در شهرها یافت می شود دارد. به طور خلاصه می توان گفت که میوه های محلی و کوهی مزه ای بسیار متفاوت و البته بسیار خوشمزه از نمونه های پرورش یافته توسط خود انسان دارند. در این مطلب می خواهیم در مورد یکی از این میوه ها صحبت کنیم که برای تجربه آن نیازی به رفتن به کشوری دیگر، رزرو آنلاین هتل و پرداخت هزینه های هنگفت نیست. اگر چه این میوه اسنک مورد علاقه مغول هاست اما شاید بتوانید در همان حوالی خانه خود نیز به آن دسترسی داشته باشید.

سپس چیزی نزدیک پای من به زمین برخورد کرد و از سراشیبی پایین رفت. بالا را نگاه کردم و انخباتار را در ارتفاع حدود 10 متری دیدم که به نوک یک درخت کاج چسبیده بود. او چیزی را از شاخه ها کنده و به سمت ما پرتاب کرد و گفت: «بگیریدش». در سراشیبی به سمت پایین دودیم اما پسر 6 ساله انخباتار قبل از من به آنجا رسید. او یک شیء شبه میوه را از روی زمین برداشت و شروع به گاز گرفتن آن کرد. پوسته ارغوانی کلفت میوه را کنده و داخل آن که میوه زرد درخت کاج بود را به من نشان داد. دانه های درخت کاج که معادل محلی پاپ کرن و دیگر اسنک ها است که در این منطقه در مقادیر فراوان خورده می شود زیرا مزه بسیار خوبی دارند.
انخباتار یک کیسه پلاستیکی را پایین انداخت تا بارش را برای او حمل کنیم. من میوه مخروطی درخت کاج را یک پوسته خشک مورد علاقه سنجاب ها می دانستم اما این دانه ها بسیار چرب و رسیده بودند با پوستی فلس دار مانند آناناس و شیره چسبناک آن ها به دست و لباس هایمان می چسبید. برای من این یک کشف تازه بود اما همین میوه بخشی از زندگی روزمره انخباتار و دیگر مردم منطقه به شمار می آمد. او به قوم «تساتان» (Tsaatan) تعلق داشت، یک اقلیت قومی که در مناطق شمالی مغولستان به پرورش گوزن شمالی می پردازند. آن ها در خیمه هایی در کنار حیواناتشان زندگی کرده و به طور کامل خودکفا هستند. چیدن میوه مخروطی درخت کاج در تایگا توسط مردمان تساتان، نسخه معادل خرید اسنک در سوپرمارکت برای ماست.
در میان توندرا و بیابان، گزینه های کشاورزی برای مردم مناطق شمال مغولستان بسیار اندک است زیرا شرایط سخت آب و هوایی و سرمای شدید باعث شده که بخش زیادی از زمین های منطقه غیرقابل کشت و نابارور بوده و چراگاه برای گوزن ها نیز بسیار کم باشد. از این رو مردم تساتان به صورت فصلی و برای پیدا کردن چراگاه از نقطه ای به نقطه دیگر کوچ می کنند. آن ها از گوشت، شیر و پنیری که توسط گوزن ها تولید می شود تغذیه می کنند اما رژیم غذایی آن ها اگر چه حاوی مقادیر زیادی پروتئین و چربی است اما فاقد ویتامین ها و مواد معدنی ضروری است که معمولاً باید از طریق مصرف میوه و سبزیجات تامین شود. این سبک زندگی چادرنشینی و مبتنی بر کوچ و محدودیت های غذایی آن در سراسر مغولستان دیده شده و از زمان چنگیز خان تاکنون تغییر چندانی نداشته است.

بیامبا به عنوان کسی که کودکی اش را در جنگل های منطقه خنتی در شمال شرقی اولانباتار در مرز سیبری گذرانده بود، بیامبا به پدرش در تمیز کردن، پختن و فروش دانه های کاج برای کسب درآمد بیشتر کمک می کرد. امروزه فروش این میوه به مجوز نیاز دارد و بخش اعظم محصول نیز به چین صادر می شود. مغولی ها می توانند سالانه حداکثر 25 کیلوگرم از میوه این درخت را برای مصرف شخصی داشته باشند اما اکثراً این میوه را از تامین کننده های عمده ای مانند سامجمیاتاف آزجارگال خریداری می کنند.

آزجارگال سفارش ما را آماده و بابت قیمت بالا از ما معذرت خواهی کرد. می گفت که امسال محصول کمی داشته و به همین دلیل قیمت هر کیلوگرم دانه پخته شده 13.000 توگریک (حدود 5 دلار) است در حالی که قیمت همین مقدار سال گذشته 8.000 توگریک بوده است. بدون پوسته ها سه برابر گران تر بودند و به همین دلی اغلب افراد ترجیح می دانند که خودشان با دندان پوسته را کنده و پس از تف کردن آن، به مغز خوشمزه آن برسند. به گفته آزجارگال، محصول خوب در دوره های 3 ساله رخ می دهد و به همین دلیل پیش بینی کرد که قیمت این میوه در زمستان آینده نیز بالا باقی بماند. البته قیمت همین مقدار میوه مخروطی درخت کاج در ایالات متحده 60 دلار است.
کیسه خریدم را به من داد و به من توصیه کرد که آن را با نوشیدنی های الکلی بخورم اما من و بیامبا تصمیم گرفتیم که خود را با قهوه گرم کنیم. سپس کیسه را باز کرده و رفته رفته بر حجم پوسته های روی میز اضافه می شد. میوه های پخته نسبت به میوه های خامی که همراه با انخباتار خورده بودم نرم تر بود. این میوه در صورت پخته شدن بافتی نرم و مزه ای شبیه بادام داشت و همانطور که بیامبا می گفت اعتیاد آور بودند. از شیشه ماشین آزجارگال را می دیدم که کیسه هایی از میوه پخته را به تعدادی دانش آموز، یک زن با لباس خزدار گران قیمت و مکانیک هایی با لباس کثیف می فروخت و افراد زیادی از هر صنف برای خرید میوه مخروطی کاج در برابر مغازه آزجارگال توقف می کردند.

ممکن است به تجربه های رنگارنگ خود در امتحان غذاهای مختلف از استیک گوشت تمساح گرفته تا جیرجیرکهای بخوبی سرخ شده افتخار کنید . ولی باید با کمال احترام و تواضع بگویم این تجربه های شما چندان جالب نبودند. بیرون از مرز والمورت، دنیایی از غذاهای متنوع وجود دارد که حتی با تجربه ترین امتحان کنندگان غذا را هم به چالش می کشاند.
از کرم های هزارپای زنده در کشورهای جنوبی قاره آفریقا گرفته تا جنین اردک آب پز شده در آسیا و صدفی در ایالات متحده که اصلا خوراکی نیستند، همگی این غذاها در منوی جهانی غذاهای سوال برانگیز و بی شک عجیب و غریب دیده می شوند. واویشکا در شهر رشت هم غذای خیابانی جالبی است. پس می توانید با اطمینان از اقامت راحت در هتل های رشت از این تجربه خیابانی لذت ببرید.

10. پوتین(کانادا)
ترکیبی خوشمزه از دلمه پنیر(پنیر چدار)، شیره گوشت و سیب زمینی سرخ شده که عمده غذای شمالی های سفیدپوست است. این ترکیب خوشمزه از ایالت شرقی یعنی کبک منشا گرفته و پس از آن در سرتاسر کانادا محبوبیت پیدا کرده است.
مونترئال بزرگترین شهر کبک و مسلما بزرگترین خواستگاه پوتین نیز می باشد. بوی پوتین بلند شده از طاقچه پنجره ها گویی شما را به خوردن آن دعوت می کند؛ این بوی پخش شده در سرتاسر شهر، بویی آشناست.

9. کرکرهای زنبوری ( ژاپن)

8. جنین پخته شده اردک( بالوت، فیلیپین)

7. قلب مار کبری( ویتنام)
“در کاسه من یک مار است؟ ” قوم آسیایی ویتنام با غنای فرهنگی و تنوع بومی خود از گردونه غذاهای عجیب و غریب خیابانی عقب نمانده است. بسیار خوب، ممکن است غذایی که در مورد آن در ادامه می خوانید عجیب و غریب باشد ولی بهتر است تا زمانی که امتحان نکردید قضاوت نکنید.

6. هاگیس (اسکاتلند)
در ادامه لیست غذاهای عجیب و غریب دنیا در تور آشپزی خود به کشور شاد اسکاتلند می رسیم. فرقی نمی کند احساس ترس یا اشتیاق داشته باشید، سفر به اسکاتلند بدون امتحان غذای سنتی آنها یعنی هاگیس کامل نمی شود.
اعضای تکه شده بدن حیوانات شامل قلب، جگر و شش های گوسفند با پیاز، بلغور، نمک و ادویه و پی حیوانی با هم مخلوط شده و در شکمبه حیوانی پیچیده می شود؛ پس از پختن هاگیس آماده است.

5. صدفهای راکی مونتین( ایالات متحده)
ممکن است صدفها طعمی آشنا داشته باشند پس چندان غذای عجیب و غریب نیستند. درست است؟ خوب، در کولورادو اینطور نیست. در این منطقه صدفهایی وجود دارند که اصلا صدف نیستند. این صدفها در واقع بیضه گوسفند، خوک یا گاو نر هستند که در آرد غلتانده و بخوبی سرخ شده اند؛ این غذا با سس خاصی سرو می شود.

4. حلزون خوراکی ( انگلیس)
برای امتخان غذای بعدی از دریاها عبور کرده و به انگلستان همیشه بارانی می رسیم. خصوصا سواحل غربی انگلیس که خوراک حلزونهای دریایی کوچک و دوست داشتنی آنها شهرت زیادی دارد.
این نرم تنان خوراکی کوچک قبل از سرو شدن با نمک و سرکه بخوبی جوشانده می شوند. و نیز بعضی افراد پس از بیرون آوردن گوشت حلزون با خلال دندان، آن را در مایونز سیردار، کره داغ یا خردل طعم دار می کنند.

3. کرم های موپان ( زیمبابوه)
برای امتحان بعدی باید به کشور جنوبی قاره آفریقا یعنی زیمباوه سفر کنیم. این کرم های هزار پا در زیمباوه بسیار محبوب هستند. به گزارش سایت Tripsavvy، این کرم ها در سرتاسر بازارهای محلی زامبیا، بوتسوانا، آفریقای جنوبی و نامبیا نیز یافت می شوند.

2. بئونداگی (کره جنوبی)
بئونداگی، غذایی است که در بازارهای خیابانی و استند های تهیه غذا در سرتاسر کره یافت می شود. این غذا در واقع شفیره کرم ابریشم مزه دار شده و بخوبی سرخ شده است. بازارهای مختلف شیوه های سرو مختلفی برای این غذا دارند؛ در بعضی بازارها این شفیره های سرخ شده در کاسه هایی کوچک همراه با خلال دندان سرو می شوند تا دست های فرد کثیف نشود؛ برخی دیگر شفیره ها را به سیخ می کشند.
این غذای نسبتا محبوب در میان کره ای ها، تقریبا به صدر لیست غذاهای عجیب و غریب دنیا نزدیک است. پس از اولین گاز طعم این غذا تقریبا اسیدی و لذیذ و نزدیک به طعم ماهی و آجیلات حس می شود.

در انتهای لیست غذاهای خیابانی ترسناک و سوال برانگیز به محبوب ترین غذا در ایالتهای جنوب غربی آمریکا میرسیم.
طعم این اسنک شبیه به طعم پاپ کرن جوجه و یا گوشت و نیز پای قورباغه گزارش شده است. گوشت مار زنگی با انواع ادویه جات، طعم دار شده و سرخ می شود؛ این غذا تجربه جالبی است. اما اگر جرات کافی برای خوردن این غذا را ندارید رستورانی در آریزونا آن را بصورت کلاسیک سرو می کند؛ این غذا با دیزاین استخوانهای مهره مار تجربه طعمی بی نظیر را برای شما تضمین می کند.
ظاهرا گوشت مار زنگی سبک و بی مزه است پس اگر می خواهید آن را در خانه تهیه و کباب کنید بهتر است مقدار زیادی بیکن به آن اضافه کنید تا طعم دار شود.

فرض کنیم قدرت ریسک بالایی دارید. اما مطمئنا زمانیکه با این غذاهای عجیب و غریب آشنا شوید دیگر بفکر ریسک کردن نمی افتید.

این غذا از لاروهای گونه ای از مورچه های سمی تهیه می شود که تخم های خود را در اعماق در کنار ریشه ی گیاهان آگوا یا گوجه فرنگی می گذارند ( پس جمع کردن آنها کار آسان و شوخی برداری نیست). این لاروها سازگاری شبیه به پنیر خامه ای دارند و مزه ی عجیبی دارند و معمولا بصورت پرشده در تاکو یا بصورت املت سرو می شوند.

نام این غذا در اصطلاح ژاپنی به معنی ” بچه های سفید ” است ولی در اصل کیسه های اسپرم ماهی بادکنکی، قلابچه ماهی یا ماهی کاد است. ظاهر این غذا شبیه به حبابهای سفید لزج مانند یا مغز کوچک شده انسان است و طعم شیرینی همچون فرنی دارد.

در بازارهای ژاپن هیچ وقت هیچ یکی از قسمتهای ماهی تن دور ریخته نمی شود؛ حتی چشمهای این ماهی از سر جدا شده و به قیمت ارزانی در بازارها بفروش می رسد. برای پخت این چشم ها می توان آنها را جوشاند، بخار داد و با سس سویا یا سیر چاشنی دار کرد.

این تخم اردکهای بارور شده با جنین اندکی رشد یافته در درونش بصورت زنده آب پز شده و سپس با جدا کردن قسمتی از پوسته با چاشنی های نمک، چیلی و سرکه سرو می شود. باید سوراخی در پوسته ایجاد کنید و مایع خوشمزه درون آن را بخورید و سپس مابقی مواد باقیمانده در تخم را از پرها و استخوانها گرفته تا تمامی دیگر مخلفات درون تخم را بجوید و بخورید. نوش جان!

اندک افرادی رتیل را به چشم یک وعده غذایی می بینند، پس جای تعجبی نیست که این نوع عنکبوتها برای اولین بار مورد توجه کامبوجی هایی قرار گرفت که زیر سلطه رژیم خمرهای سرخ گرفتار قحطی و گرسنگی شدند. عجیب است که این غذا در حال حاضر بسیار محبوب شده و در سرتاسر این کشور بعنوان استیکی کاملا سرخ شده در روغن بفروش می رسد. ظاهرا مزه این رتیلها اندکی شبیه به مزه خرچنگ است.

یکی از غیرمعمول ترین سوپهای جهان Gaeng Kai Mot Daeng است؛ در تهیه این غذا از تخم های مورچه، جنین های کوچک مورچه های سفید و تعدادی بچه مورچه برای بیشتر کردن طعم ترش آن استفاده می شود. اگر بتوانید این غذا را بخورید طعم آن نسبتا تند و تیز و کمی شبیه به طعم میگوست.

بینی دقیقا یک انتخاب خوب و مناسب بعنوان یک غذا نیست ولی کانادایی های ماجراجو دست از این تجربه هم برنداشتند؛ تجربه خوردن خوراک بینی. بینی ها با پیاز و ادویجات مختلف جوشانده شده ، موهای آن خارج ومجددا جوشانده می شوند؛ سپس بریده شده و بصورت آبگوشت سرو می شوند.

این سوپ سلامت بخش کره ای از پیاز بهاره، گیاه قاصدک، انواع ادویجات و یک مواد اولیه بدنام دیگر تهیه می شود: گوشت سگ. ممکن است ذکر نام این غذا در این لیست چندان خوشایند شما نباشد ولی این غذا هنوز هم در میان نسلهای قدیمی محبوبیت خود را حفظ کرده و مزه اش بهتر از بوی آن است.

هزل ذرت قارچی است که هسته های معمولی ذرت را به زایده های تومورمانند پوشیده در هاگهای آبی-سیاه تبدیل می کند. از نظر بیشتر مردم این چوب ذرتهای بیمار باید دور انداخته شوند ولی از نظر مکزیکی ها این ذرتها مواد اولیه خاصی در آشپزی بشمار می روند. مکزیکی ها این ذرتها را huitlacoche (پس مانده خفته) می نامند و از حالت چوبی و طعم قارچ مانند آن لذت می برند.

یک لیوان شیر اسب تخمیر شده میل دارید؟ در مغولستان این یک تعارف معمولی نیست. آنها با استفاده از شیر مادیان نوشیدنی بنام airag تهیه می کنند. شیر دوشیده شده کناری گذاشته می شود تا ترش و حباب دار شود. این نوشیدنی از قدیم در فنجانهای کاسه مانند سرو می شد و طبق رسم و رسوم باقی مانده نوشیدنی باید مجددا درون ظرف اصلی ریخته شود.

Casu marzu ساردینیا یا همان ” پنیر کف زده شده” از پنیر Pecorino تهیه می شود که به معنای واقعی کف زده و خراب شده است. لاروهای مگس پنیر(piophila casei) به پنیر Pecorino اضافه می شوند؛ این مگس ها درون پنیر لانه سازی کرده و تخم می گذارند و چربیها را هضم می کنند. در نتیجه خوراک تند و تیزی بدست می آید که می توانید آن را همراه کرم درون آن و یا بدون آنها صرف کنید.

یکی از غذاهای سنتی اینویتی ها muktuk است؛ این غذا از پوست و چربی یخ زده وال تهیه شده و بصورت خام و یا ترشی افتاده شده صرف می شود. این غذا شبیه به کلوچه های شیرین چندلایه است؛ لایه های آن عبارتند از: پوست( با طعمی شبیه به طعم فندق)، چربی ( جویدنی) و لایه محافظ بین آن ( که جویدنی تر است). اگر دندان مصنوعی دارید فکر خوردن این غذا به سرتان نزند.

چطور افراد راضی به خوردن این غذا شده اند هنوز هم یک راز باقی مانده است. روش تهیه این غذا: نخست دل و روده ماهی را از درون شکم آن خالی کرده و سرش را جدا می کنیم، سپس آن را در گودالی کم عمق قرار داده و روی آن را با سنگ و شن می پوشانیم و 2 تا سه ماه بحال خود می گذاریم. پس از این مدت آن را بصورت نواری برش داده و چندماه دیگر نیز می گذاریم خشک شود. به کسانی که برای اولین بارمی خواهد این غذا را بخورند توصیه می کنیم نخست بینی خود را بگیرند و سعی نکنند از ماسک یا دهان بند استفاده کنند.

اگر تخم فاسدی پیدا کنید آن را می خورید؟ برخی افراد در چین باستان این کار را می کردند؛ داستان آنها نسل به نسل ادامه یافت و در حال حاضر به رسمی معمول تبدیل شده است. تخم ها ( معروف به تخم های صد ساله یا pidan) ماهها زیر خاکستر، نمک و خاک رس گذاشته می شدند و در این مدت زرده ها سبز پررنگ شده و بوی بد سولفور از آن بلند می شود.

بسیاری از افراد گوشت را همراه چربی آن صرف می کنند ولی اوکراینی ها یک گام فراتر رفته و تنها خود چربی را می خورند. این چربی ها معمولا ورقه ای و سپس دودی شده و در سلولهای خنک سالها نگه داشته می شوند و پس از سالها برشهای نازکی از آن همراه با نان چاودار خورده می شود. اوکراینی ها به این خوراک بسیار علاقه دارند تا جاییکه جشنی هم برای آن به راه انداخته اند.

پایی تهیه شده از ماهی که در جشن تام بوکک( 23 دسامبر) سرو می شود. این غذا بومی روستای کورنیشی موس هول در انگلیس است. بر طبق افسانه ها تام بوکک دریانوردی متعلق به قرن شانزدهم میلادی بود؛ این قهرمان افسانه ای در عصر اول دسامبر در هوایی طوفانی به دریا رفت و در 23 همین ماه با صید بسیاری بزرگی به خانه برگشت؛ این صید بقدری بزرگ بود که توانست تمامی ساکنین گرسنه روستا را سیر کند.