سَن پِدرو د آتاکاما، شیلی- بیابان آتاکاما در شمال شیلی خشک‌ترین و قدیمی‌ترین بیابان دنیاست- ویژگی‌هایی که باعث می‌شود گردشگران تصور کنند در آنجا چیزی برای دیدن وجود ندارد. هرچند چند روز سیاحت در این فضای پهناور خلاف آن را ثابت کرد.
آتاکاما بیابانی با تنگه‌های صخره‌ای رنگارنگ، کوه‌های آتشفشانی با قله‌های پوشیده از برف، چشمه‌های آبِ گرم جوشان، دریاچه‌های سِنوت(اصطلاحی در مکزیک برای یک چاه در سنگ آهک که به سطح زمین باز می شود و دارای آب ساکن است)، گونه‌های مختلفی از گیاهان و جانوران و مجموعه حیرت‌انگیزی از مشخصه‌های زمین‌ شناختی از آب در آمد. لازمه تماشای زیبایی‌های این منظره فرازمینی، به جان خریدن سختی‌هایی‌ست که مطمئناً ارزشش را خواهد داشت. با کسب اطلاعات در مورد این جاذبه گردشگری با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید.

ویژگی‌های جغرافیایی
برای داشتن درک درستی از آتاکاما باید ابعاد حیرت‌انگیز آن را بدانیم. این بیابان در شمال شیلی واقع شده و مساحت آن بیش از 103599.52 کیلومتر مربع است که با اندکی اختلاف بعد از بیابان موهاوی در جنوب غربی ایالات متحده، قرار می‌گیرد. بیابان آتاکاما به طول 965.6 کیلومتر از شمال به جنوب مشترکاً در چهار کشور شیلی، پرو، بولیوی و آرژانتین واقع شده است.
چیزی که باعث می‌شود این بیابان غالباً به‌عنوان خشک‌ترین بیابان دنیا شناخته شود، موقعیت آن بین رشته‌کوه کوردیلرا دلا کوستا از غرب و رشته‌ کوه آند از شرق با ارتفاع 1.5 تا 4.8 کیلومتر است.
این کوه‌ها و دیگر عوامل محیطی مانع بارندگی در آتاکاما می‌شوند و به اصلاح سایه‌ باران پدید می‌آورند. به طور میانگین در آتاکاما سالانه کمتر از یک میلی‌متر باران می‌بارد. تحقیقات نشان می‌دهند تعدادی از رودخانه‌های آتاکاما 120000 سال پیش خشک شده‌اند و گفته می‌شود که حتی در برخی از نقاط این بیابانِ واقع در امریکای جنوبی تاکنون باران نباریده است.

مستقر شوید
بهترین راه برای سیاحت در آتاکاما اقامت در هتل و یا خانه‌ای در همان محدوده است.
هتل اِکسپلورا آتاکاما یکی از این هتل‌هاست که به شکلی هوشمندانه در زمینی به مساحت 17 هکتار در کنار جاده‌ای باریک و خاکی در روستای سن پدرو د آتاکاما که 2500 متر بالاتر از سطح دریاست، ساخته شده است.

هتل اکسپلورا که در سال 1993 مشترکاً در کشورهای شیلی، پرو، آرژانتین و بولیوی پی‌ریزی شد، با راهنمایی مهمانان در «سیاحت» در نقاط سرسبز آتاکاما از پیشگامان اکوتوریسم(طبیعت‌گردی) در این ناحیه بود.

با اقامت در این هتل می‌توانید در مواقع بیکاری در بار شیک هتل یک گیلاس شراب سفید سوینیون شیلی سفارش دهید، یا در ایوان رستوران یک بشقاب پاستای خوشمزه یا ماهی فلس‌دار را نوش جان کنید و یا در اتاق‌ها و سوئیت‌های ساده و بدون تکنولوژی از سکوت لذت ببرید. یک نکته برای کسانی که در چمدان بستن وسواس دارند: کفش و تجهیزات مخصوص پیاده‌روی در هر زمان و همه جا به کارتان می‌آید.

هیجان‌زده شوید

دیدنی‌های زیادی برای تازه‌کارها وجود دارد.
در اردوی نصفه‌روزه کاری، که به هم‌هوایی نیز احتیاجی ندارد، گردشگران به رشته‌کوه لاسال برای پیاده‌روی در امتداد دره تنگ و عمیق و مارپیچ کاری می‌روند. این دره عمیق و باریک در اثر فرسایش آبی به‌وجود آمده است و دیواره‌های بلند و آفتاب‌سوخته آن ترکیبی از سنگ گچ، خاک رس و نمک است.در این تور از چندین بخش می‌توان دیدن کرد، از تپه‌های شنی عظیم‌الجثه گرفته تا بستر خشک رودخانه‌ها و آبشارهای نمکی.

این پیاده‌روی دو ساعت و نیمه مستلزم کوه‌نوردی محتاطانه و پیاده‌ روی با دقت در دره صخره‌ای کاکتوس درمسیر رودخانه‌ای با آب سرد، زلال و کم‌عمق در تنگه‌ای عمیق است. کاکتوس‌های گل‌دار و بسیار بلند در هر طرف مانند نگهبانانی قد علم کرده‌اند.
مسافران خوش‌شانس در تور ماتانسیلا- در مواقعی که از مسیر شن‌زار و سنگلاخی در نزدیکی رشته‌کوه دومیکو خسته می‌شوند- می‌توانند گوآناکوهای(شترهای بی‌کوهان امریکای جنوبی که لاماهای اهلی‌شده از خانواده آنها هستند) را در حال چریدن تماشا کنند.

بر اساس سیستم اطلاعاتی یکپارچه در طبقه‌بندی گیاهی و جانوری(ITIS)، 6 گونه فلامینگو در جهان وجود دارند و جالب است بدانید که زیستگاه 3 گونه از این فلامینگوها در آتاکاماست.
گردشگران می‌توانند اقامت خود در هتل اکسپلورا را با پیاده‌روی‌ای در امتداد روتا دِل آگوآ به‌یادماندنی کنند. در بخش‌های دشوار این گردش، لازم است گردشگران دره‌های تنگ و عمیق را بپیمایند و زیر تابش مستقیم آفتاب زمین ناصاف و پوشیده از کاکتوس‌های پر از خار و گیاهان بیابانی را درنوردند.
چشمان تیزبین ممکن است روباه‌های خاکستری امریکای جنوبی، ویسکاچه‌ها(نوعی جانور جونده کوچک شبیه به سنجاب از خانواده چین‌چیلاها) یا گربه‌های کوهیِ در خطر انقراض آند را مشاهده کنند. این ماجراجویی کامل نمی‌شود مگر با صرف ناهار پیک‌نیکی و ریلکس کردن در چشمه آب گرم پوریتاما.

تماشای ستارگان

هتل اکسپلورا در سال 2008 رصدخانه خود را افتتاح کرد تا مهمانان هتل بتوانند با تلسکوپ قوی 16 اینچ مید آسمان شب را تماشا کنند. بسته به شرایط آب و هوایی، مهمانان هر شب می‌توانند به‌همراه راهنما به تماشای ستارگان بروند.
ستاره‌شناسانی که در کار خود مصمم هستند، مسافت 64 کیلومتری را با ماشین از اکسپلورا به‌سمت شرق می‌روند تا به آرایۀ میلیمتری/ریزمیلیمتری بزرگ آتاکاما(ALMA) که بزرگ‌ترین تلسکوپ رادیویی در دنیاست برسند.
در آنجا با استفاده از تکنیکی به‌ نام تداخل‌ سنجی، مجموعاً 66 آنتن برای جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل سیگنال‌هایی از سراسر دنیا و تشخیص منبع آنها کار می‌کنند. صبح‌های شنبه و یکشنبه، مهمانان هتل می‌توانند به صورت رایگان از ساختمان پشتیبانی عملیات که شامل اتاق کنترل، آزمایشگاه‌ها و قسمت‌های دیگر می‌شود دیدن کنند.
این نقطه دور افتاده شگفتی‌های بی‌شماری دارد، چه در آسمان و چه در زمین.

این سرزمین به دلیل اینكه سراسر صخره ای، با چشم اندازی نیمه استوایی و جدا افتاده (ایزوله) است، باعث شده كه كاملاً برای انسان ها و یا پستانداران، غیرقابل سكونت گردد. این مسئله تأثیری عمیق بر روی جمعیت مارها داشته كه بدون حضور شكارچی ها و یا ایجاد مزاحمت از طرف انسان ها رشد كرده و از طریق تغذیه كردن از پرندگان مهاجر جمعیت خود را حفظ كرده اند، پرندگانی كه از این جزیره به عنوان مكانی برای استراحت استفاده می كنند. این مارها كه به افعی سرنیزه ای طلایی مشهور هستند، در هیچ نقطه دیگری از جهان زندگی نمی كنند و كاملاً منحصر به این جزیره می باشند؛ این افعی ها یكی از سمی ترین خزندگان روی زمین لقب گرفته اند.

دولت برزیل تمامی سفرها به این جزیره را به خاطر خطراتی كه این مار برای زندگی انسان پیش می آورد، ممنوع اعلام كرده است، اما این ممنوعیت به خاطر خطراتی كه انسان ها برای این خزندگان به وجود می آورند نیز می باشد – افعی سرنیزه ای طلایی در دسته “شدیداً در معرض خطر” قرار گرفته است و منطقه مزبور به منظور حفظ این جمعیت منحصربفرد كه تنها نوع باقی مانده از گونه خود روی زمین می باشد، توسط دولت این كشور به منطقه ای محافظت شده تبدیل شده است. علی رغم تلاش های زیاد دولت، شكارچیان غیرقانونی همچنان به این جزیره هجوم می آورند تا این مارهای با ارزش را جهت فروش در بازارهای سیاه، به دام بیاندارند.

حقیقت این است كه در حالی كه مار افعی سرنیزه ای طلایی به شدت سمی و زهرآگین است، هیچ گونه گزارش رسمی مبنی بر مرگ بر اثر این مخلوق ثبت نشده است، كه به احتمال زیاد دلیل آن عدم وجود گونه آنها در بخش های دیگر كره زمین و یا شاید عدم تمایل مردم به حضور در این جزیره می باشد.
بازدید از این جزیره، غیر قانونی، فوق العاده خطرناك و نیازمند مجوزهای رسمی از نیروی دریائی ارتش برزیل است. پادزهر این مار در موسسه بوتانتای برزیل كه 150 كیلومتر با این جزیره فاصله دارد،‌ موجود است، بنابراین نیش این مار (به خاطر فاصله زیاد مركز درمانی) می تواند مرگبار باشد. این موسسه دارای مارهایی از این دست برای زهرگیری و اهداف پژوهشی می باشد،‌ بنابراین می توان در آنجا، از نزدیك و به صورت انفرادی مارهای افعی سرنیزه ای طلایی را، البته از پشت یك دیوار شیشه ای ایمن، تماشا نمود. بنابراین در صورتی كه به حیات وحش و زندگی جانوران علاقه مند باشید، می توانید با آشنایی با این جزیره و موسسه، هوشمندانه سفر كنید.

اگر در دهه چهارم یا بیشتر عمر خود باشید و کودکی تان را در یک شهر کوچک یا منطقه روستایی گذرانده باشید بدون شک به یاد خواهید آورد که دستکم در کودکی تان غذاهایی تهیه شده از گیاهان وحشی خورده اید، برای مثال کنگر وحشی. اگر چنین تجربه ای را داشته باشید بدون شک حتی پس از خوردن بهترین غذاها در بهترین رستوران ها و هتل های ایران نیز حسرت آن روزگار را خواهید خورد و آرزو خواهید کرد کاش دستکم یک بار دیگر فرصت خوردن آن غذاهای سالم را پیدا کنید. در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با گیاهی اینچنینی آشنا کنیم که روزگاری مردم مناطق جنوبی ایالات متحده به خاطر فقر به خوردن آن روی آورده بودند که البته بسیار سمی نیز بود.
تعطیلات روز مادر بود و اواخر بهار خبر از یک جهنم سه ماهه ای می داد که اهالی کارولینای شمالی به ان تابستان می گویند. مدت ها بود منتظر این لحظه بودم: برای اولین بار در زندگی بزرگسالی ام، داشتم یک باغچه درست و حسابی می ساختم. در حالی که داشتم با دقت محدوده پشته کود طبیعی را تعیین می کردم، باغبانی در کنارم زیر لب آواز می خواند و همزمان بیلش را در زمین فرو برده و خاک قرمز را به یک طرف پرتاب می کرد. آخرین بیلش را زد و سپس خم شده و یک آه بلند و عمیق کشید، از همان هایی که پس از یک کار فیزیکی بسیار سخت کشیده می شود.

نپوک وید» گیاهی است وحشی که به مقدار فراوان در سراسر خاک ایالات متحده یافت می شود، در منطقه آپالاشیا (Appalachia)، منطقه ای سنتی در امتداد کوه های آپالاشیان از جنوب ایالت نیویورک تا شمال شرقی می سی سی پی و دیگر مناطب جنوبی ایالات متحده نیز به وفور وجود دارد. وقتی که این گیاه پخته و آماده خوردن شود به آن «پوک سالت» (poke sallet) یا همان پوک سالاد گفته می شود که تلفظ آن پس از انتشار کتاب پرفروش تونی جو وایت لوییزیانایی با عنوان «Polk Salad Annie» در سال 1969 رواج یافت. از زمانی که 25 سال پیش زادگاه کسل کننده ام سنفورد را ترک کرده بودم، شهری حاشیه ای در مرکز کارولینای شمالی، این نام را نشنیده بودم.

«پوک وید» یک غذای پرطرفدار در سراسر آپالاشیا برای نسل های متوالی بود. مایک کاستلو، سرآشپز و کشاورزی در ویرجینیای غربی در این باره می گوید: «این غذایی بود که اغلب به دلیل فقیر بودن می خوردید و این چیزی نیست که هر کسی بخواهد به آن اعتراف کند». نسل های بعدی از لحاظ مالی چنان موفق تر از والدین خود بودند که نیاز به استفاده از گیاهان و اقلام خوراکی وحشی به شدت کاهش یافت.
کاستلو می افزاید: «اغلب گفتمان ها در مورد غذاهایی مانند پوک سالت با شرمساری، فقر و درماندگی همراه هستند اما برای من، داستان بیشتر در مورد ابتکار، هوش و تدبیر است. این ها چیزهایی هستند که مردم می توانند به آن ها افتخار کنند». کسانی که در جنوب شرقی ایالات متحده زندگی کرده اند، شاهد رشد مقادیر زیادی پوک وید به صورت وحشی بوده اند بدون این که نام آن را بدانند. این گیاه دائماً سبز می تواند تا 10 فوت نیز بلند شود و تقریباً در هر جایی رشد می کند: کنار گودال ها، در طول حصارها، نزدیک چراگاه احشام و حتی در پارکینگ های متروکه شهری. وقتی که به بلوغ می رسد، برگ هایی براق و کلفت پیدا کرده، ریشه آن قرمز می شود و میوه ای سیاه یا ارغوانی تیره مانند تمشک می گیرد.

اگر چه میوه های گیاه پوک وید برای تولید چیزهای زیادی از جوهر گرفته تا رژ لب مورد استفاده قرار گرفته اما نباید آن ها را بخورید، همانطور که نباید به ساقه، دانه، ریشه و یا برگ های خام آن لب بزنید. مواد سمی بسیار قوی در این بخش های گیاه وجود داشته و اگر چه در تاریخ مدرن هیچ مورد ثبت شده ای از مرگ در اثر مصرف این گیاه وجود نداشته اما کودکان اغلب با خوردن میوه های این گیاه دچار ناخوشی می شوند، میوه ای که وقتی می رسد شبیه خوشه انگور است. از عوارض خوردن این میوه می توان به دل درد و دل پیچه شدید، سوزش معده، استفراغ، اسهال و مشکل در تنفس اشاره کرد.

اکنون نوبت به خش جذاب ماجرا می رسد: برگ های خام باید آب کشی شده و سپس برای از بین بردن توکسین ها به خوبی پخته شود و در نهایت برگ ها را با استفاده از ملاقه یا یک قاشق چوبی چلاند تا آب داخل آن به طور کامل خارج شود. این پروسه را باید سه بار تکرار کرد، سپس با استفاده از روغن حیوانی در یک ماهیتابه سرخ کرده و مقداری ادویه برای طعم دادن به آن اضافه کرد. فرآیند آماده کردن این گیاه بسیار زمان بر است و مانند بسیاری دیگر از گیاهان، پوک وید نیز با پخته شدن به شدت کاهش حجم پیدا می کند ، به همین دلیل به مقدار زیادی از این گیاه برای یک وعده غذایی نیاز دارید. بسیاری می گویند مزه پوک سالت شبیه برگ های شلغم یا اسفناج است با مزه آهن و مواد معدنی که بعداً در دهان می ماند.
اما چرا همه به سراغ این گیاه با فرآیند پخت بسیار دشوار می رفتند که ممکن بود آن ها را مسموم هم بکند؟ کاستلو در پاسخ به این سوال چنین می گوید: «این چیزی است که فراتر از طعم ها و ترکیبات است. این بخشی از هویت شماست و ارتباطت با آن محیط». سوال دیگر این است که آیا پوک وید هم می تواند به جمع گیاهان دیگری که روزگاری به خاطر فقر و احتیاج مصرف می شدند اما امروز محبوب شده اند بپیونددد؟ به احتمال فراوان خیر اما برخی سرآشپزهای شجاع هستند که این غذا را در مقادیر زیاد برای مشتریان خود آماده می کنند. کلارک بارلو، مالک رستورانی در شارلوت، کارولینای شمالی، در غرب این ایالت بزرگ شده که پوک وید به وفور در آنجا یافت می شود اما می گوید که هیچ وقت شاهد پخته شدن آن نبوده است. او می گوید: «وقتی که در سال 2014 این رستوران را باز کردم، علاقه ای دوباره به آن پیدا کرده و از مادربزرگم خواستم که آماده سازی آن را به من یاد دهد. از آنجا ببعد نکته مهم تنها آموزش تکنیک پخت به آشپزهایم، مقداری پوک تازه و جوان بود».
هر سال بهار، بارلو این گیاه را در منوی غذاهای خود در ماه شلوغی رستوران قرار می دهد. او ادامه می دهد: «یک دسته بزرگ پوک داریم که درست روبروی رستوران شد می کند از این رو صیدی بسیار آسان برای ماست و برخی از مشتریان همیشگی نیز برگ هایی با اندازه مناسب با خود می آورند که در حیاط خانه هایشان رشد کرده اند». بدون شک برخی سرآشپزها از این بیم دارند که ممکن است در پخت این گیاه دچار اشتباه شده و باعث مسمومیت مشتریانشان شوند. اما بارلو به کارکنان و تکنیک آشپزی خود اعتماد دارد و از همان روش سه بار پختن مادربزرگش استفاده می کند. در گذشته او نوعی بستنی تولید می کرد که از عصاره میوه های ارغوانی تیره و سمی گیاه تهیه شده بود و قصد دارد برای بهار آینده نیز ترکیبی جدید برای گرفتن آب این گیاه و میوه آن و ترکیب آن با آبمیوه های دیگر را امتحان کند. او می خواهد مقداری از موم کندوهایی که روی سقف رستورانش نگهداری می کند را نیز به ترکیبی دیگر از این گیاه اضافه کند.
علاوه بر این در فستیوال پوک سالت که هر ساله در اواخر ماه می و اوایل ژوئن در این منطقه برگزار می شود یک بشقاب پوک سالت به صورت مجانی دریافت کنید. جدای از آن به نظر می رسد که زنده ماندن این غذای گیاهی به مساعدت آشپزهای منطقه آپالاشیا و مناطق جنوبی ایالات متحده وابسته است تا سنت آماده سازی پوک سالت را زنده نگه دارند.

این اقامتگاه سطحِ بالا یکی از لوکس‌ترین اقامتگاه‌هاست و هر چیزی که بخواهید، از اسپایی در کلاس جهانی گرفته تا زمین گلفی باورنکردنی را در اختیارتان قرار می‌دهد. هتل و اقامتگاه لیائو لیائو در باریلوچ بهترین مکان برای لذت بردن از سرگرمی‌های فضای باز است. رشته کوه آندس در فصل زمستان مکان فوق‌العاده‌ای برای اسکی و اِسنوبردسواری‌ست و در فصل تابستان آب‌های آبی دریاچه پارک ملی ناهوئل هوآپی شما را به سوی خود می‌کشاند. درهای این هتل در سال 1939 به روی عموم گشوده شد و کم‌کم تبدیل به انتخاب ستارگان، دیپلمات‌ها و افراد ثروتمند برای استراحت و گردش در پاتاگونیا شد.

” اکسپلورا پاتاگونیا ” در ” سالتو چیکو ” قرار دارد و ماجراجوی درون شما را به خود جذب می کند ! این هتل در پارک ملی ” تورس دل پین ” قرار دارد و بیش از 50 برنامه ی تور کوهنوردی و اسب سواری تدارک دیده است تا شما را در تمام طول روز سرگرم و مشغول کند. بنای سفید رنگ و درخشان این هتل مجلل نیز در کناره ی دریاچه ی ” پهو، Pehoe ” قرار دارد، که خود به عنوان یکی از زیبا ترین دریاچه های جهان شناخته می شود. چشم انداز های دریاچه، یخچال های طبیعی و مناطق کوهستانی اطراف این هتل شما را به وجد خواهند آورد!

پرو؛ قلب تپنده بومیان آمریکای جنوبی
سال ها قبل کریستف کلمب هوای کشف سرزمین های جدید به سرش زد و سفر را آغاز کرد. سفری پر پیچ و خم اما سرشار از شگفتی. این ماجراجویی کریستف کلمب پرآوازه منجر به کشف بر جدید شد. سرزمین هایی که متعلق به بومیان سرخ پوست بود، مردمانی که به دور از تغییرات سریع دنیای اطراف هنوز به رسم نیاکان خود زندگی می کردند. اما زمانی که کریستف کلمب به پرو امروزی رسید، شاهد یکی از بزرگترین و زیباترین امپراطوری های بومیان قاره آمریکای جنوبی بود، اینکاها مردمانی تنومند که در کوهستان آند ساکن بودند و توانایی خارق العاده ای در خلق شاهکارهای معماری داشتند. مردمانی که در ارتفاعات بسیار بلند کلبه ساخته و حتی با گذشت چندین سال هنوز هم بسیاری به سبک نیاکان خود در کلبه های خود ساکن هستند. شاید باید آن ها را بالا نشین ترین بومیان جهان دانست. پرو مرکز یکی از بزرگترین تمدن های باستانی است، بنابراین هنوز هم پر از راز و رمزهای ناگشوده است.

پرو
پرو در غرب قاره آمریکای جنوبی و در همسایگی کلمبیا، برزیل، اکوادور، بولیوی و شیلی و همجواری مرز غربی اش با اقیانوس آرام قرار دارد. پرو وطن بومیان قاره آمریکاست و شهر زیبای لیما پایتخت آن است. کشور پرو ترکیبی از کوهستان های مرتفع ، جنگل های بارانی آمازون، و مناطق بیایانی است و قریب به پنجاه رودخانه در آن جریان دارد که یکی از آن رودخانه ها درست از وسط پایتخت آن لیما عبور می کند. آب و هوای پرو گرم و مرطوب است. پرو با حمله اسپانیایی ها به استعمار این کشور درآمد و حالا بیشتر رنگ و بوی اسپانیولی دارد. زبان اول و رسمی کشور اسپانیایی است اما دو زبان بومی کچوآ و آیمارا در رتبه های بعدی قرار می گیرند. پرو هم اکنون بالاترین جمعیت سرخ پوست های قاره آمریکا را در خود جای داده است و کوهستان آند مقر زندگی اغلب آن هاست. اغلب بومیان ساکن آند هنوز هم به آداب و رسوم نیاکان خود پایبندند و سنت هایشان را گرامی می دارند. پرو سرزمین شگفتی هاست، درست به همان اندازه ای که کریستف کلمب و همراهانش شگفت زده شدند سفر به پرو شما را نیز حیرت زده خواهد کرد. با ما همراه شوید تا در سفری چند روزه به پرو شما را شگفت زده کنیم.

ایستگاه اول: لیما
ایستگاه اول سفر، لیما پیتخت پرو است که آن را باید زیبا، جذاب، چشم گیر و هیجان انگیز معرفی کرد بنابراین حتما دوربین تان را به همراه داشته باشید و لیما را بی حوصله رد نکنید. گرچه اثری از اینکاها در این شهر نیست اما به عنوان یک شهر بنا شده بر روی صخره رو به دریا بسیار زیباست و دیدنی های خاص خود را دارد. لیما در کنار اقیانوس آرام قرار دارد و این همجواری باعث شده آب و هوای مطلوبی داشته باشد. حضور اسپانیایی ها و استعمارشان سبب شده تا لیما پر از کلیساهای زیبا با معماری های خاص باشد. برای بازدید از لیما حتما همراه راهنمای تور حرکت کنید تا بازدید جامع تر و مفیدتری داشته باشید. به میدان پلازا مایور لیما خوش آمدید. این میدان به تنهایی بار تاریخی شهر را به دوش می کشد. اولین اثر مشهور این شهر مقبره فرانچسکو پیزاروست. فاتح اسپانیایی که اینکاها و امپراطوریشان را از صحنه خارج کرد. مقبره این فاتح اسپانیایی در کلیسای جامع لیما قرار دارد. خود کلیسا و ساختمان آن جذاب و گیراست و یادتان باشد حق عکسبرداری ندارید. دومین ایستگاه در همین میدان ساختمان ریاست جمهوری است که می توانید همراه تورها وارد شده و از آن بازدید کنید. کتابخانه این کاخ شهره عام و خاص است. بازدید از صومعه سن فرانچسکو را فراموش نکنید. لیما پر از موزه های متعدد در زمینه های مختلف است که بازدید از آن ها بسار جالب است. در هر حال لیما را به عنوان مکانی صرفا جهت استراحت برای آغاز سفر در نظر نگیرید در شهر قدم بزنید و از این همه تاریخ و زیبایی لذت ببرید. غروب های لیما بی نظیر است.

کوسکو
شهری با قدمت 1200 ساله که فرمانروای افسانه ای اینکاها، مانکو کاپاک، آن را به عنوان پایتخت سیاسی، اداری، و نظامی خود بنا نهاد. کوسکو یا همان کوزکو در جنوب شرقی پرو قرار دارد. اینکاهای خورشید پرست میدان خدای خورشید را برای برگزاری مراسم آئینی خود در این شهر برپا کردند. میدان پلازا دی آرماز با معماری تلفیقی از اینکاها و یادگار استعمار و همچنین کلیسای جامع و کلیسای لامرسد به همراه کافه ها و رستوران های فراوان مکان مناسبی برای گذران یک بعدازظهر دلپذیر است. علاوه بر این مجسمه بزرگ حضرت مسیح نیز در کوسکو خودنمایی می کند. کوسکو، آغاز سفر به گوشه و کنار امپراطوری اینکاها و دروازه ورود به سرزمین شگفتی هاست. کوسکو با حضور زنان دوره گرد و دست فروش با صنایع دستی زیبا و همچنین کوچه های سنگ فرشش بسیار دیدنی است.

ماچو پیچو
ماچوپیچو به تنهایی دلیل محکمی برای سفر به پرو است. در هشتاد کیلومتری کوسکو شهر افسانه ای ماچوپیچو قرار دارد. ماچوپیچو با دیوارهای سنگی عظیم و صیقل خورده و مطابق با معماری منحصر بفرد اینکاهاست که در ارتفاع 2430 متری کوه های آند قرار دارد. این شهر افسانه ای که از نظر باستان شناسان بسیار برای اینکاها مقدس بوده است، ابتدا یک قصر بزرگ بوده که بعدها در حیاط اطراف آن چندین معبد، و نهایتا خانه هایی برای اقامت کارگزاران ساخته شده است. مجموعه این ساخت و سازها ماچو پیچوی عظیم را خلق کرده است. آنچه ماچوپیچو را حیرت انگیزتر می کند این است که در ساخت آن از هیچ ملاطی استفاده نشده است و سنگ های صیقل خورده و عظیم آن طوری باهم چفت شده اند که سالیان سال پابرجا مانده اند. بسیاری معتقدند که ماچوپیچو استراحت گاه و تفرجگاه امپراطوری اینکاها بوده که با شروع بارندگی ها تقریبا خالی از سکنه می شده است. اما گروهی دیگر این بنای عظیم و مقدس را دژ نظامی می پندارند. به هرحال در دل کوه های بلندو پرغرور و وهم انگیز و چشم نواز آند ماچوپیچو همچون نگینی می درخشد. ماچوپیچو آنقدر شگفتی در خود جای داده است که بی شک شما را در اعماق رازهای خود غرق خواهد کرد. معبد سه خورشید، معبد سه پنجره و معبد مرکزی به همراه مقبره سلطنتی و همچنین سنگ اینتیهواتانا تنهابخشی از شگفتی های ماچوپیچوست.

اینکا تریل
بی شک یکی از زیبا ترین مسیرهای پیاده روی دنیا اینکا تریل است. اینکا تریل مشهورترین مسیر دسترسی به ماچوپیچو و یکی از هزاران مسیر ساخته شده توسط اینکاهاست. پیمودن این مسیر تا ماچوپیچو مستلزم یک پیاده روی پنج روزه و اردو زدن های متعدد در آند زیباست. اگر آمادگی بدنی یا فرصت کافی برای پیاده روی نداشتید مسیرهای دیگری هم برای رفتن به ماچوپیچو وجو دارند اما مسلما شما یک تجربه منحصر بفرد را از دست خواهید داد. و در آخر فراموش نکنید این مسیر در ماه فوریه بسته می شود.

اولان تایتامبو
اکثریت قریب به اتفاق گردشگران معتقدند که اولان تایتامبو در هفتاد کیلومتری کوسکو شما را غافلگیر می کند. مسیر روستا به قدری زیبا و دلنشین است که فقط باید آنجا را دید چرا که کلمات از وصف زیبایی طبیعت و معماری اینکاییش قاصرند. روستایی زیبا با میدانی مربعی شکل پر از مغازه های صنایع دستی پرویی با معماری خاص اینکایی در تمام روستا که از بدو ورود دلبری می کند و مردمانی با لباس های محلی که رنگ و روی زندگی را در اولان تایتامبو جلا داده اند. پایه دیواره ی سنگی خانه ها و چهار چوب کلی به یادگار مانده از اینکاهاست و این دهکده زیبا آخرین مقصد مسکونی قبل از ماچوپیچوست. روستایی با کوچه های سنگ فرش و بی نهایت منظم.

چان چان
بزرگترین شهر خشتی جهان در نوار ساحلی اقیانوس آرام، شاید همین جمله کوتاه برای ترغیب به بازدید از چان چان کافی باشد، اما این شهر خشتی زیبا پایتخت یک تمدن بوده است، چیماو. ارگی خشتی که به نه منطقه تقسیم شده است. هزاران بنا شامل خانه ها، چاه ها، انبار، مخازن، کانال های آب، محل عزاداری و تدفین و قسمت های مختلف دیگر که چان چان را تبدیل به یک شهر قدرتمند کرده بود. این شهر باستانی پر از افسانه و رمز و راز است.

پارک ملی مانو و جنگل های ابری
جنگلی پیچیده در مه شدید و غلیظ، هم نشینی ابر و درخت در دامان زمین، این توصیف یک جنگل ابری است. وجود این شرایط باعث شده تا این جنگل مأمن گونه های ناشناخته گیاهی و جانوری فراوانی باشد و صد البته یکی از رگ های حیاتی زمین. این جنگل زیبا از دامنه شرقی اش به آمازون می پیوندد و در هم نشینی اش با قله های بلند آند مناظر بدیعی را فراهم آورده است. قدم زدن در این جنگل زیبا درست مثل ورود به سیاره دیگری است پر از شگفتی و سرشار از نادیده ها.

پارک ملی مانو با هزار و دویست نوع پروانه و هزار نوع پرنده و انواع و اقسام خزندگان و پوشش گیاهی خیره کننده آنقدر زیبا و اعجاب برانگیز است که نمی توان تا پرو سفر کرد اما دل به طبیعت مانو نداد.

دره مقدس
اگر به پرو سفر کردید هیجان یک شب اقامت در اسکای لج را حتما تجربه کنید. این هتل عجیب و غریب که بر روی دیواره کوه قرار دارد تنها به وسیله کوهنوردی و یا زیپ لاین قابل دسترسی است.

اتاقکی شیشه ای و محکم که هیجان، اضطراب و لذت یک شب اقامت در دل کوهستان بر فراز دره مقدس را پیشکش مسافرانش می کند.

خطوط نازاکا
اینکاها مردمان عجیبی بود ه اند. آنچه از آن ها به یادگار مانده گاه حیرت هر بیننده ای را بر می انگیزد، یکی از این عجایب خطوط نازاکا در صحرای نازاکاست. خطوطی که در پهنه هشتاد کیلومتری دشت نقش بسته اند و آنقدر منظم هشتند که گاه تصور می شود که ناظری از بالای دشت بر طرح و نقش این خطوط نظارت داشته است.

اشکالی منحصر بفرد همانند میمون، عنکبوت، مارمولک و خطوطی دیگر که فقط از روی کوه ها و ارتفاعات بلند قابل تشخیص است. آنچه به نظر می رسد این است که خود اینکاها هرگز نقش آفرینی زیبا و خاص خود بر پهنه صحرا را این چنین تمام و کمال ندیده اند.

دریاچه تی تی کاکا
در ارتفاع 3800 متری کوه های آند در مرز بولیوی، دریاچه تی تی کا کا آرام گرفته است. در کشور مرتفع ترین ها، تی تی کاکا به عنوان مرتفع ترین دریاچه قابل کشتیرانی جهان شناخته می شود. مردمان محلی این دریاچه را زادگاه خورشید می دانند.

این دریاچه زیبا با طبیعت مسحور کننده اطرافش جاذبه دیگری را نیز در خود جای داده است، جزایر مصنوعی. مردمان محلی از نیزارهای اطراف رودخانه خانه هایی از نی بر روی رودخانه ساخته اند، مجموعه خانه هایی با قابلیت شناور شدن بر روی آب.
سفر هنوز به پایان نرسیده است. پرو این کشور زیبا با طبیعت وحشی و ناب با خرابه های باستانی مرموز و تاریخ پر پیچ و خمش پر از جاذبه های دیدنی است. اگر روزی قصد سفر به پرو را داشتید آنقدر دینی و تفریحات جذاب پیش روی شماست که انتخاب را مشکل می کند. ژئوگلیف های باستانی، هواکاچینا و لذت شن سواری، جشنواره های رنگارنگ پرو، دره زیبای کولکا، شهر چاچاپویاس، آرکیپا و …. همگی بخشی از پرو است که آماده میزبانی از گردشگرانی است که به دنبال کشف تاریخ و لذت جویی در طبیعت هستند. تورهای بسیاری با قیمت های مختلف در فصول متفاوت به مقصد پرو برگزار می شود که رنج سفر را آسان کرده و به کار رزرو انلاین هتل برای شما سهولت می بخشند، شما را در کسب تجربه های جدید یاری می کنند. ایران هتل آنلاین اقامت خوبی را برای شما آرزو می کند.

شهر کیتو که پایتخت اکوادور به شمار می رود، دومین شهر برتر جهان است و تضاد های ثابتی را بین کهنه و نو در خود دارد. شهر کیتو که در قرن ۱۶ میلادی پایه گذاری شد، یکی از بهترین مراکز تاریخی محافظت شده و یکی از مکان های ثبت شده در میراث جهانی یونسکو به شمار می رود. کیتو اولین شهری در جهان است که جایزه تضادها را از آن خود کرده است. در این شهر می توانید کوچه های تنگ و باریک و زیبای شهر قدیمی را جستجو کنید، و به تماشای میدان ها و کلیساهای مجلل بنشینید.
زمانی که آماده بازگشت به زمان حال هستید، این شهر قدیمی را به سمت مرکز بین المللی شهر نو ترک کنید. روز خود را صرف جستجو در فروشگاه های هنر های دستی و گالری های هنری کنید. از معبد لا کاپیلا دل هومبره که یکی از مهم ترین بخش های هنری آمریکای جنوبی است، دیدن کنید، برج گایاسامین در ستایش از مردم بومی می باشد.
در بیرون از شهر، از خط استوا در بنای یادبود جهانی عبور کنید. در آن نزدیکی ها به غرفه های جذاب موجود در بازار که کالاهای دستی رنگارنگ مانند ژاکت هایی تهیه با پشم شتر لامای آمریکایی و ننو می فروشند، سری بزنید. در غرفه های غذا، مزه میوه غیر معمول گئونابانا را بچشید و یا جرات امتحان کردن فلفل تند آجی را داشته باشید.

کوتوپاکسی، تنها یکی از زیبا ترین آتشفشان ها در آمریکای جنوبی نیست، بلکه پارک ملی اطراف آن منزلگاه اسب های وحشی، لاما ( شتر آمریکایی)، روباه ها و کرکس می باشد. تنها به فاصله دو ساعت از پایتخت، پارک 33400 هکتاری، تجربیات حیات وحش بی نظیری را به شما ارائه می دهد که ببر و خرس های به ندرت دیده شده ای در اینجا زندگی می کنند.
برای تماشای مناظر زیبا و همچنین مشاهده گونه های حیات وحش، یک پیاده روی و یا اسب سواری در ارتفاعات پایین پارک داشته باشید. فراموش نکنید که برای مشاهده برخی از ۹۰ گونه پرنده که در اطراف کوتوپاکسی پرواز می کنند، از جمله کرکس های پرشکوه نگاهی نیز به سمت آسمان داشته باشید.
در لاگونا لیمپیوپونگو توقف کنید تا پرنده هایی را ببینید که در کنار آب در حال آماده سازی لانه های خود هستند. از موزه ای در همان نزدیکی به نام کمپین مارسیکال سوکر بازدید کنید تا در مورد تاریخچه و زمین شناسی پارک اطلاعاتی کسب کنید.
از زیبایی کوتوپاکسی که مناسب عکاسی نیز هست، فریب نخورید. “بهترین صعود در اکوادور” به هیچ وجه آسان نیست و بین ۶ تا ۱۰ ساعت از پناه گاه تا قله فاصله دارد. پناه گاه را پس از نیمه شب ترک کنید و سفر خود به برای صعود به بیش از ۵۰۰۰ متر شروع کنید. دود را ببینید، بوی گوگرد را استشمام کنید و در طول مسیر سر و صدا را احساس کنید. به محض رسیدن به بالا، نمای نفس گیر پارک را تماشا کنید و به دنبال چراغ های چشمک زن شهر کیتو در دوردست ها باشید.

بنای بینی شیطان در دهه ۱۹۰۰ میلادی ساخته شد و یکی از جالب ترین شاهکارهای مهندسی در تاریخ است که امتداد ریل قطار از کوه های آند عبور می کند. این ریل دو نقطه آلئوسی و سیباومبه را به صورت عمودی از یکدیگر قطع می کند. نشستن در سمت راست بهترین نما را به شما می دهد. از پنجره باز به بیرون نگاه کنید و با حیرت به منظره کوه های اطراف نگاه کنید، همان طور که شما از کنار آبشار ها، رودخانه های درخشان و دره های لرزان عبور می کنید به عقب برگردید تا امتداد قطار را که در پشت سرتان قرار دارد، نگاه کنید.
به دلیل سفر زود هنگام، اقامت شب قبل در آلئوسی را به شما توصیه می کنیم. این شهر یک شهر باستانی کوهستانی با خیابان های باریک و خانه های عجیب و غریب است که بسیاری از آن ها بیش از یک قرن قدمت دارند. این شهر تحت تسلط تندیس قدیس بزرگ که حامی سن پیتر می باشد. برای تماشای مناظر پانورامیک به بالای تپه لوجلی صعود کنید.
برای برخوردار شدن از یک تجربه خاطره انگیز از این شهر، در پایان ماه ژوئن و در طی جشنواره سالانه دیدن کنید. اقامت داشتن در آلئوسی در یک روز یکشنبه این امکان را برای شما فراهم می کند تا از بازار شلوغ آن بازدید کنید. در این بازار افراد محلی از روستاهای نزدیک را مشاهده می کنید که در شهر برای تجارت حیوانات، میوه و ماهی و لذت بردن از غرفه های غذا در کنار هم جمع شده اند جایی که می توانید برخی از نمونه غذاهای محلی خانگی را بچشید.

بانوس، پایتخت ماجراجویانه اکوادور است، این شهر با داشتن منظره ای از کوه آتشفشانی گلوی آتش تصمیم گرفته تا قلب شما را به تپش بیاندازد. یک دوچرخه کرایه کنید و مسیر دو لاس کاسکاداس را دوچرخه سواری کنید. ده مایل آن طرف تر، به ریو ورده خواهید رسید؛ سپس از آنجا به سمت دیگ شیطان حرکت کنید. این آبشار عظیم که با جنگل های غنی احاطه شده، نفس را از شما خواهد ربود و نه فقط برای تلاشی که در رسیدن به آنجا را داشته اید. با گام های لغزنده از صخره ها بالا روید همانند بالا رفتن از برج یک قلعه که شما را به پشت پرتگاه هدایت می کند. با دیدن آبشار زیبا، مرتفع ترین آبشار در کوه های آند، از روی پل معلق عظیم بر فراز دیگ شیطان معلق شوید.
برای داشتن بهترین دید از آتشفشان گلوی آتش، با تاب در انتهای جهان دست و پنجه نرم کنید. از یک رصد خانه درختی که در ۱۰۰ متر بالاتر از این دره قرار دارد آویزان شوید. این تاب، ترسناک تر از هر تابی است که در کودکی امتحان کرده اید. همانطور که از لبه کوه گذر می کنید در دور دست ها به دنبال یک فوران در این کوه آتشفشانی باشید. برای یک نگاه دقیق تر، به سمت قله حرکت کنید. اگر چه صعود به بالای قله نسبتا آسان است، اما پنج ساعت طول می کشد تا به بالا برسید، بنابراین زود اقدام کنید. با نگاه کردن به مناظر روستایی در پایین متوجه می شوید که چرا این مکان را “یک قطعه کوچک از بهشت” می نامند. بعد از ستایش قدرت آتشفشان گلوی آتش، به سمت باسیلیکای باکره حرکت کنید، که به مریم باکره تقدیم شده است و باور این است که از دهکده در برابر فوران های آتشفشان محافظت می کند.
برای داشتن فعالیت های ماجراجویانه تر، به سمت دره پاستازا برای دوچرخه سواری، قایق سواری و بانجی جامپینگ حرکت کنید. از پارک کاسا دل آربول بازدید کنید و از بالای مناظر سرسبز حیرت انگیز حرکت کنید. زمانی که دردی در بدن تان احساس کردید، ماهیچه های بدن تان را در چشمه های آب گرم غوطه ور کنید که نام خود را به شهر می دهند. محدوده وسیعی از دمای این چشمه ها امتحان کنید تا مطمئن شوید کدام یک از آنها که مناسب شما است.

با خوابیدن در قلب آمازون، می توانید خود را در آن غرق کنید. این به آن اندازه که تصور می کنید چالش برانگیز نیست، وقتی که انتخاب یکی از کلبه های دوستدار محیط زیست و امتحان کمی تجمل را در جنگل در دست دارید.
بعد از ماجراجویی، کلبه ساشا را رزرو کنید جایی که در آن می توانید در شب اول یک شب هیجان انگیز و سرشار از آدرنالین را تجربه کنید، پس به دنبال حشرات غول پیکر و سوسمار ها باشید. ماجراجویی روزانه با طلوع آفتاب آغاز می شود، زمانی که بیشتر آمازون بیدار است. با استفاده از قایق های پارویی در جوی و دریاچه های دوست داشتنی پارو بزنید و به ستایش زندگی گیاهان پر رونق در این دریاچه ها بنشینید. یاد بگیرید که با اهالی بومی آن منطقه آشپزی کنید و به دنبال ردپای به جا مانده از میمون ها در جنگل ها باشید و بعد از یک پیاده روی پر جنب و جوش برای تماشای پرندگان توقفی داشته باشید. کمی بعد، در حالی که رودخانه بزرگ آبی را تماشا می کنید در چادر تان استراحت کنید، در حالی که سوسمار ها در زیر درختان در حال خزیدن هستند و میمون ها را تماشا می کنید که در حال پرسه زدن در بالای درختان هستند، و تنبل های بزرگ را مشاهده کنید که بر روی کلبه خوابیده اند و همه این ها را می توانید از روی بالکن کلبه تان مشاهده کنید.
برای داشتن فرصتی برای ماندن در جنگل حفاظت شده پاناسوچا که منزلگاه بیش از ۵۵۰۰ گونه پرنده، ۹ گونه میمون و دلفین رودخانه ای صورتی و کمیاب آمازون است از کلبه دلفین ها دیدن کنید. به آواز شبانه لا سرا گوش فرا دهید و از روی مرداب با قایق عبور کنید تا پیراناها و دلفین های صورتی را پیدا کنید و مزارع جنگلی را دنبال کنید تا توکان ها، طوطی ها و خزندگان بی شماری را ببینید.
مرکز حیات وحش ناپو، یک مکان لوکس را در پارک ملی یوسانی به شما ارائه می دهد. امتداد رودخانه ناپو را در کنار سگ های آبی بزرگ پارو بزنید، می توانید فرهنگ افراد محلی را با شرکت در مراسم سنتی کیچاوا بهتر درک کنید. برای تماشای بهتر پرندگان و برای یافتن دو نوع از طوطی های اکوادور از برج سایبان بالا روید. پس از یک روز طولانی، به کلبه تان بازگردید و در جکوزی تان غرق شوید.

اگرچه در ابتدا از “ماچو پیچو” کم اهمیت تر بود، اما مهم ترین خرابه های باقیمانده در اکوادور به شمار می رود و بینش مهمی را نسبت به گذشته این کشور به شما ارائه می دهد. این بنا در اصل یک رصدخانه برای مردم قناری بوده است و سپس به یک پایگاه نظامی توسط اینکا ها در قرن سیزدهم تبدیل شده است. خرابه های اینگاپیرسا امروزه نیز مورد استفاده قرار می گیرند. لاماها اجازه دارند که در این مکان چرا کنند و بومیان قناری در این مکان یک موزه را اداره می کنند و آثار هنری باستانی را به نمایش می گذارند. بازدید از روستای قناری در همان نزدیکی ها ثابت می کند که این سنت و فرهنگ همچنان زنده باقی مانده است.
جاذبه اصلی این خرابه ها در اینگاپیرسا، معبد خورشید است. این کانون تشریفاتی، کامل ترین ساختار این مکان است. سنگ های مارپیجی این بنا به طور کاملا منظمی در کنار هم قرار گرفته اند و به طور منظم به سمت بالا می رود تا یک برج استوانه ای را ایجاد کنند و اهمیت آن، با نگهبانی که از آن بالا نگهبانی می داده است، مشخص می شود.

بسیاری از مردم از شهر گوایاکیول که بزرگ ترین شهر در اکوادور و در مسیر جزایر گالاپاگوس است دیدن می کنند. اما شما می توانید حیات وحش را در اینجا ببینید، چون شهر با ایگوانا پر شده است. این موجودات اژدها مانند در تمام شهر پیدا می شوند، اما اکثر آنها در پارک ایگوانا پراکنده شده اند. این خزندگان 3 فوتی را تماشا کنید که از روی درختان بیرون می آیند و بر روی نیمکت ها استراحت می کنند و بر روی تکه های علف حمام آفتاب می گیرند.

اگر نزدیک شدن به حیات وحش آرزوی تان بوده است، پس چاره ای جز روبرو شدن با ساکنین جزایر گالاپاگوس را ندارید. حیات وحش اینجا هرگز یاد نگرفته است که از انسان ها بترسد، بنابراین می توانید با شیر های دریایی غواصی کنید، در کنار ایگوانا ها حمام آفتاب بگیرید، می توانید پرندگان پا آبی که بر روی صخره ها نشسته اند را تماشا کنید، و با پنگوئن ها غواصی کنید. بله، پنگوئن ها .. بله، در خط استوا!
نام گالاپاگوس از لاک پشت بزرگی گرفته شده است که در این جزایر زندگی می کند. چندین زیر گونه از این لاک پشت وجود دارد؛ اطلاعات بیشتری کسب کنید و می توانید به این حیوانات آرام غول پیکر در ایستگاه تحقیقاتی چارلز داروین در پئورتو آیورا نگاهی بیاندازید. شما حتی می توانید نوزاد این لاک پشت ها را در انکوباتور که در انتظار بازگشت به زیستگاه طبیعی شان هستند، ببینید. برای مشاهده دیگر حیوانات وحش مانند فلامینگوها و خرچنگ های سالی، به ساحل باچاس که در همان نزدیکی است بروید.
هر جزیره و هر فصل تجارب حیات وحش متفاوتی را به همراه می آورد؛ شما به زودی کشف خواهید کرد که این مجمع الجزایر چه تاثیری بر درک ما از تکامل دارند. از تفاوت بین لاک پشت های مختلف، ایگوانا ها، پرندگان پا آبی و فینچ ها شگفت زده خواهید شد. سپس ممکن است پرتو های طلایی، لاک پشت ها، دلفین ها، نهنگ و کوسه ها را ببینید.
رایج ترین روش برای کاوش در گالاپاگوس سوار شدن بر یک قایق تفریحی بزرگ یا یک قایق کوچک است که هر روز در دو یا چند جزیره مختلف توقف می کند. متناوبا، فرصت های بیشتری برای اقامت در خشکی وجود دارد، اما حتما سفر های روزانه را رزرو کنید. اگر وقت کافی برای گشتن در جزایر گالاپاگوس را بدست نیاوردید، به جای آن به پارک ملی ماچالیلا سری بزنید. این پارک ملقب به “مرد فقیر” گالاپاگوس است، پارک نزدیک ساحل به داشتن پرندگان پا آبی، شیر های دریایی و حتی نهنگ ها به خود می بالد.

در دو طرف یک تنگه بسیار بلند در کوه های آند کشور پرو، یک پل معلق بسیار قدیمی طنابی روی رودخانه آپوریماک تاب می خورد. این پل معلق با 36.5 متر طول اولین بار در دوره تمدن اینکاها ساخته شده در طول 5 قرن اخیر بارها بازسازی شده است. هر ساله بهار اجتماعی از مردم منطقه دور هم جمع شده و طی مراسمی سنتی، بازسازی و مرمت پل را انجام می دهند. روستاییان در هر طرف رودخانه با مشارکت هم شروع به کار کرده و رشته ای طناب چند صد متری را به قطر ران یک مرد بزرگسال بافته و در طول این پل وصل می کنند. ابتدا طناب کهنه و فرسوده باز شده و در دره زیر پای آن رها می شود. در طول سه روز کار مداوم همراه با دعا و جشن گرفتن، پلی جدید در همان جای اول ساخته می شود.

اکوادور

شرق اکوادور در پوششی از جنگل های آمازون است که نیمی از مساحت کشور را در برگرفته اند. کشور پرنده کودن آبی که همسایگی اقیانوس آرام و هم نشینی کوه های آند و جنگل های آمازون اقلیم های متعددی را در این سرزمین گرد هم آورده و در کنار یادگار اینکاها، بازارهای سنتی و هزار رنگ، آتشفشان های فعال و خشمگین، حیات وحش منحصر بفرد، سواحل جذاب و طولانی، آبشارها و چشمه های آب گرم و بسیاری جذابیت های دیگر سرزمینی یگانه پدید آورده است. سفرمان را از چند شهر مشهور اکوادور آغاز کرده و سپس سری به جذابیت های گردشگری طبیعی و غیر طبیعی آن می زنیم.

کیتو پایتخت بلند نشین
شهر کیتو پایتختی پرهیجان که با ارتفاعی 2800 متری از سطح دریا بلندترین پایتخت جهان است و در نزدیکی یکی از فعال ترین کوه های آتشفشانی آند جا خوش کرده است. شاید این هم نشینی عجیب باشد اما به دلیل اقلیم خاص اکوادور شهرهای دیگری هم در نزدیکی کوه های آتشفشانی استقرار دارند. اگر گشتی در کیتو بزنید رنگ و بوی استعمار را بر در و دیوار کلیساهای کاتولیک خواهید دید که در گوشه گوشه شهر به چشم می خورند.

اولین بازدید ما از کاخ کاروندولت است. کاخ که محل استقرار دولت اکوادور نیز هست در میدانی تاریخی و قدیمی شهر که پلازا د ایندی پندنسیا نامیده می شود قرار گرفته است. این جا قلب شهر کیتوست، اطراف میدان پر از مراکز خرید و رستوران ها و کافه هاست که شور و شوق عجیبی به رگ های شهر تزریق می کند. بسیاری از اجتماعات اهالی کیتو در همین میدان انجام می شود. اگر از معماری و زیبایی کاخ لذت برده اید به سمت باسیلیکا حرکت می کنیم. قبل از رسیدن به مقصد باید بگویم اکوادور پر از داستان ها و افسانه های جذاب است که شنیدنشان جذابیت سفر را دو برابر می کند.

باسیلیکا ساختمانی است با معماری اسپانیولی چشم نواز که جزو قدیمی ترین ساختمان های شهر است. نکته جالب این جاست که این ساختمان همیشه نیمه کاره است چرا که اهالی کیتو معتقدند با پایان ساخت آن کار دنیا نیز به اتمام خواهد رسید.

داستان جذاب دیگر مربوط به نماد شهر کیتوست، مجسمه ای غول پیکر که ویرجین نامیده می شودو صورت آن رو به شمال است. مردمان کیتو اعتقاد دارند که رو به شمال بودن صورت این مجشمه نوید رونق و آبادانی بخش شمالی است و قرار گرفتن پشت مجشمه به سوی جنوب نوید تقسیم ثروت مابین شمال و جنوب است. حرکتمان را ادامه داده و به سمت کلیسای جامع و مشهور کیتو حرکت می کنیم. آنچه از دور پیداست ساختمانی با سنگ های سفید رنگ است که دو برج ناقوس هیبتی خاص به آن بخشیده اند.

کلیسا در نهایت زیبایی است، ایوان های حکاکی شده که شما را تا رسیدن به کلیسای اصلی همراهی می کنند. کلیسای اصلی حیرت آور است و نگاهتان را میخکوب خواهد کرد. کلیسا یکپارچه طلاکوب است با نقاشی های زیبا و نقوش حیرت انگیزی که برای لحظاتی شما را در خود غرق می کند و خورشیدی که از اینکاهای خورشیدپرست به یادگار مانده است. این کلیسا در تمام جهان بی نظیر است. گشت و گذار در کلیسا آنقدر هیجان انگیز است که مطمئنا سر ذوق آمده اید. بیایید گشتی در شهر بزنیم کیتو یک شهر اکوادوری تمام عیار است که رنگ و بوی زندگی بومیان در کوچه پس کوچه هایش به مشام می رسد.

گوایاکیل، ورود به اقیانوس آرام
اینجا پرجمعیت ترین شهر اکوادور است. شهری که در همسایگی اقیانوس آرام است و تنها راه رسیدن به مجموعه نوزده جزیره اسرار آمیز اقیانوس آرام است. یک مسیر پیاده روی نسبتا طولانی در امتداد رودخانه گویاس که امتداد خط ساحلی سیمون بولیوار است محله هایی پر از خانه های رنگی، کافه ها و گالری های هنری و کلیسای بزرگ شهر است که یک زندگی سر تا پا اکوادوری را برای شما ترسیم می کنند.

این مسیر مشهورترین قسمت شهر گوایاکیل است که در نهایت به یک فانوس دریایی ختم می شود. حالا شهر زیر پای شماست با نمایی زیبا که شما را عاشق این شهر بندری می کند. قایق سواری در گوایاکیل و یا بازدید از موزه هنر و یا موزه انسان شناسی در کنار سر زدن به پارک تاریخی شهر که پر از ساختمان های زیبا و قدیمی است از دیگر تفریحات این شهر است.

کوئنکا، ردپای اینکاها
سومین شهر بزرگ اکوادور شهری آرام و محبوب است، باکوچه هایی سنگ فرش و باریک که در دو طرف آن خانه هایی با بالکن های کوچک و گل کاری شده دل شما را خواهد برد. اینجا شهر خانه ها و کلیساهای سفید است که انواع جشن های محلی در آن برگزار می شود.

کوئنکا شهری است که می توانید رد پای اینکاها را در ویرانه های باستانی اش پیدا کنید و فرهنگ سراسر رنگ اکوادور را در آن درک کنید. گشت و گذار در این شهر با بازدید از کلیسای مرمر کامل می شود.

اوتاوالو؛ خرید در کوهستان
اوتاوالو شهری است که هر گردشگری به شما پیشنهاد می کند حتما سری به آن بزنید. شهرت این شهر به بازارهای رنگارنگ مردم بومی است که هر هفته در کوهستان آند برپا می شود.

اینجا همه چیز اکوادوری است، پارچه های دستبافت، جواهرات دست ساز، محصولات چرمی و رمدمان بومی که هنوز به سبک و سیاق اجدادشان لباس سنتی اکوادوری را بر تن می کنند، لباسی که آمیزه ای جذاب از رنگ هاست و زیبایی خاصی به این بازار محلی می دهد. حتما اینکاها را به خاطر دارید باید بگویم این بازار قدمتی بسیار بیشتر از اینکاها دارد پس شما قدم در یک بازار تاریخی گذاشته اید که همه چیز در آن شادی آور است.

بانوس د آگوا
لا به لای کوه های آند در میان جنگل های گرمسیری آمازون شهر کوچک بانوس د آگوا قرار دارد. این شهر کوچک به چشمه های آب گرم مفید و پر از مواد معدنی و آبشارهای سحر انگیز مثل آبشار مهیج پایلون دیابلو شهره است. این شهر کوچک هر گردشگری را حیرت زده می کند. بسیاری از مردم برای دوچرخه سواری در مسیرهای زیبای آن و یا تجربه یک کوهنوردی جذاب به این نقطه سفر می کنند.

رفتینگ در رودخانه های خروشان، قایق سواری، زیپ لاین هیجان انگیز و مشهور شهر، بانچی چامپینگ آن هم از روی یک پل چوبی، زیپ لاین از روی آبشارها، تله کابین سواری بر روی یک دره عمیق و تماشای آبشارهای مشهور و زیبای این شهر کوچک از دیگر تفریحات مورد علاقه مردم در این ناحیه است. کوچک بودن این شهر چیزی از اهمیت آن و وسعت زیبایی هایش نمی کاهد، این شهر کوچک اوج تجربه هیجان در اکوادور است. اگر به این شهر سفر کردید حتما سری به کلیسای ساخته شده از سنگ های آتشفشانی بزنید و مجسمه بزرگ مریم مقدس را از نزدیک ببینیدو جالب است بدانید این مجسمه نزد مردم منطقه از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، و البته حتما طوطی معروف این منطقه را هم از نزدیک ببینید. اگر به دنبال سوغاتی و یا یادگاری هستید آبنبات خوشمزه این شهر در کنار مجسمه های چوبی آن بهترین گزینه است.

تجربه یک رویای پرهیجان در بانوس
مردی که نگهبان یک آتشفشان می شود و تک و تنها بر روی قله یک کوه زندگی می کرده است، خانه ای درختی برای خود ساخته و برای فرزندانی که هفته ای یکبار برای دیدنش به کوهستان می آمدند تابی در قله علم می کند. تابی که از روی قله پرواز کرده و زیر پایش دره ای بسیار عمیق قرار دارد. این داستان تولد یک تاب هیجان انگیز است که شما را تا مرز بی هوشی پیش می برد. خانواده سانچز حالا سال هاست بر روی قله میزبان گردشگران بسیاری هستند، اگر سری به قله زدید حتما در دفتر یادبود آن یادگاری باقی بگذارید.

تنا با طعم دارچین
تنا به پایتخت دارچین اکوادور شهره است. این شهر هم در بطن جنگل های آمازون قرار دارد، بنابراین مکان مناسبی برای شروع یک آمازون گردی به یاد ماندنی است. رفتینگ روی رودخانه خروشان، قایق سواری و کایاک سواری آن هم بر روی رودخانه ای که مستقیما به آمازون می ریزد. رودخانه ناپو نبض شهر تناست، می توانید بر روی پلی که روی رودخانه ساخته شده بروید و از دیدن منظره شهر و طبیعت زیبایش نهایت لذت را ببرید.

ویرانه های مادول
حالا که گشتی در بین شهرهای اکوادور زده اید سری هم به آثار باستانی آن می زنیم. مسیر حرکتمان شمال کشور اکوادور و در جزیره پوناپی است. در اینجا ویرانه های یک باستانی بر روی یک تالاب قرار گرفته است.

مادول حیرت انگیز و مرموز ، متشکل از 92 جزیره دست ساز که بر روی صخره های مرجانی ساخته شده است. این جزایر با راه هایی به یکدیگر متصل شده اند. ساختمان های این شهر باستانی از جنس سنگ آتشفشانی بازالت است که دیوارهای 16 متری آن را تبدیل به شاهکار مهندسی کرده است. باستان شناسان عقیده دارند این ساختمان ها قدمتی نهصد ساله دارند اما جزایر قدمتی طولانی تر دارند.

اینکه با توجه به امکانات آن زمان چطور سنگ های عظیم آتشفشانی از ناحیه دور به این مکان آورده شده و تا آن ارتفاع بالا برده شده است و عجیب تر آنکه این شهر چرا اینجا در مکانی دورافتاده و در وسط اقیانوس ساخته شده است. این ها سوالاتی است که هنوز جوابی برایشان پیدا نشده اما اکوادوری ها عقیده دارند بر طبق یک افسانه این شهر باستانی متعلق به دو برادر جادوگر است که با قدرت جادویی خود این شهر را ساخته اند و عجیب تر آنکه برخی گردشگران از ارواح این ناحیه واهمه دارند.

ویرانه های اینکاها
مرزهای امپراطوری اینکا تا اکوادور نیز کشیده شده است. در گوشه و کنار این کشور نیز می توانید یادگاری های اینکاها را ببینید. مرکز فرهنگی اینکاها در کوئنکا که پوماپونگو نام دارد در یک پارک باستان شناسی قرار دارد. ویرانه های تودوس لوس سانتوس هم در کوئنکا که در طی یک جریان حفاری کشف شده است مکان مقدسی برای اینکاها بوده و به معنای تمام مقدسین است. رومیکوچو در نزدیکی پایتخت که قبلا مکانی نظامی برای اینکاها بوده اما بعدها به عنوان عبادت گاه مورد استفاده قرار گرفته است. دیواره اینکاها هم به سبک ساختمان سازی حیرت انگیز اینکاها در ماچوپیچو ساخته شده است و البته به لطف استعمار اسپانیایی ها آسیب فراوانی دیده است.

جزایر گالاپاگوس
نوزده جزیره آن هم در میانه اقیانوس آرام که نزدیک ترین همسایه اش ساحل اکوادور است که هزار کیلومتر فاصله دارد. گالاپاگوس با طبیعت منحصربفردش شهره عالمیان است.

لاک پشت ها، مرغان دریایی در کنار فنچ ها و سایر پرندگان جزیره از دیدنی های این جزایر زیباست. اگر قصد سفر به این جزایر را داشته باشید تنها راه سفر کشتی های کروز است.

پارک های ملی
در نزدیکی پایتخت پارک ملی کوتوپاکسی قرار دارد. این پارک ملی خانه آتشفشان فعال کوتوپاکسی و چند اتشفشان کوچک دیگر است.

پارک ملی کاجاسی هم در نزدیکی شهر کوئنکا پر از تپه ها، دره ها، دریاچه ها و تالاب هاست که لذت پیاده روی در آن به همراه کایاک سواری روی رودخانه پر خروش بی نهایت لذت بخش است.

سواحل دیدنی اکوادور
سالیناس ساحل پرآوازه اکوادور است. سواحلی زیبا و طولانی که با آب و هوای بسیار مطبوعش در غرب گوایاکیل قرار گرفته است.البته جنوب اکوادور هم سواحل جذاب و منحصربفرد مونتانا را دارد. اما نگین سواحل اکوادور سواحل باهیاست، شهر ساحلی اقیانوس که هتل های متعددی نیز دارد.
بیایید هوشمندانه سفر کنیم، اگر به فکر آغاز سفر هستید حتما کمی جستجو کرده و اطلاعاتی همچون آب و هوا، مکان های توریستی، آدرس مکان های اقامتی و یا شیوه رزرو هتل را بررسی کرده و با آغازی سفری مطمئن فقط از سفر لذت ببرید.

یکی از خیره کننده ترین عجایب طبیعی جهان آبشارهای ایگواسو است؛ این آبشارها دسته ای از آبشارهای باشکوه هستند که در رودخانه ایگواسو واقع شده اند و در طرفین مرز بین برزیل و آرژانتین واقع شده اند. آبشارهای پله وار چشم اندازی مهیج ایجاد می کند؛ اما زیبایی آن وقتی دو چندان می شود که توسط جنگلی سبز احاطه شده باشد که آکنده از حیات وحش عجیب و غریب است. منطقه آبشارهای ایگواسو و حیات وحش آن بعنوان پارک ملی ایگواسو تحت حفاظت قرار گرفته است. این پارک گردشگاه های ممتاز فراوانی ارائه می کند که دارای قایق هایی است که گردشگران را تا حدی نزدیک به آبشارها می برد که از ریزش افشانه های آبشار خیس می شوند. شهری که در سمت آرژانتین قرار دارد موسوم به «پورتو ایگواسو» است که شهری کوچک و زیباست. این شهر همچنین برخی از بهترین اقامتگاه های بین راهی، باکیفیت ترین هتل ها و اسپاها را فراهم می کند.

با گردش در اطراف نیمی از آمریکای جنوبی به این نتیجه خواهید رسید که برزیل یکی از پنج کشور پهناور دنیا می باشد. سواحل شنی سفید، جزیره های استوایی، شهرهای های سرشار از موسیقی و زیبا 7500 کیلومتر از خط ساحلی برزیل را اشغال کرده اند. جاذبه های گردشگری برزیل شامل آبشارها، تالاب هایی با حیات وحش و جنگل های بارانی دست نخورده آمازون است جایی که در آن هنوز هم قبایل دور افتاده متعددی بدون هیچ گونه ارتباطی با دنیای بیرون به زندگی خود ادامه می دهند.

مسیح نجات دهنده، مجسمه مشهور عیسی مسیح در ریو دو ژانیرو می باشد. این مجسمه که در بالای کوه کورکووادا با ارتفاع ۷۰۰ متر واقع شده است، یک چشم انداز کلی از فضای داخلی خلیج گئونابارا تا شمال و از لاگئو رودریگو د فریتاس تا جنوب را فراهم می کند. مجسمه مسیح نجات دهنده دارای ارتفاعی به اندازه 39.6 متر است که شامل ۹.۵ متر پایه می باشد و به نماد ریو و برزیل تبدیل شده است.

برای سفر به فرناندو دی نورونها، مجمع‌الجزایری متشکل از 21 جزیره بزرگ و کوچک در اقیانوس اطلس از قبل برنامه‌ریزی کنید. به‌منظور حفاظت از این جزایر آسیب‌پذیر، تنها 460 گردشگر در روز اجازه بازدید از این زیبایی‌های دست‌ نخورده را دارند. شما مطمئناً تمایل خواهید داشت تا بازدید از فرناندو دی نورونها را در برنامه سفر خود بگنجانید. این مجمع‌الجزایر که کُند نَست نام دارد، «شاید آرامش‌ بخش‌ترین و زیباترین جای دنیا باشد». فرناندو دی نورونها یکی از بایدهای سفر در سال 2014 در روزنامه نیویورک‌تایمز بوده است و این جزیره کاملاً سزاوار این تعریف و تمجیدهاست. آب‌های اطراف جزیره که بسیار زلال و پر از ماهی، دلفین و لاک‌پشت است، آن را به جای ایده‌آلی برای غواصی حرفه‌ای و تفریحی بدل کرده است. در این جزایر بسیار خاص و منحصر به‌ فرد، سواحل زیبا و خالی از سکنه، خلیج‌های تماشایی و آبشارهای زیبایی نیز وجود دارد.

آدرس آبشارایگواسو: برای رسیدن به این طبیعت منحصر به فرد ابتدا باید به برزیل سفر کنید و سپس از شهر ریو با هواپیما خود را به شهر فوز دو لوآچو برسانید و از آنجا هم با اتوبوس هایی که برای رفتن به آن منطقه وجود دارد، خود را به پارک ایگواسو برسانید و از نزدیک این جاذبه تکرار نشدنی و بی نظیر را مشاهده کنید ونهایت لذت را ببرید، همچنین شما میتوانید از گیت های گردشگری که در آن منطقه قرار دارند اطلاعات کامل تری پیرامون این منطقه دریافت کنید. سایت ایران هتل، سفر لذت بخش و دلچسبی را برای تمام افرادی که قصد سفر به این بهشت بی نظیر دارند را آرزو می کند.

10- پارک ملی موروکوی

9- ریگ های روان پارک ملی مدانوس دی کورو

8- پارک ملی موچیما

7- جزیره مارگاریتا

6- کوه رورایما

5- تله کابین کابلی مریدا

4- ساحل چورونی

3- پارک ملی لوس روکس

2- مرغزار لوس لانوس

1- آبشار انجل
آبشار آنجل (Angel Falls) یکی از پرطرفدارترین و مشهورترین جاذبه های گردشگری ونزوئلا به شمار می آید که به عنوان بلندترین آبشار بدون مانع و توقف جهان نیز شناخته می شود. این آبشار بیش از 978 متر طول داشته و از قله کوه آویانتپوی در پارک ملی کانایما در ایالت بولیوار جاری می شود. این آبشار زیبا که در کنار رودخانه کواخا واقع شده در گذشته توسط مردم محلی با نام «Kerepakupai Vená» شناخته می شد که به معنای «پرش از بلندترین نقطه» بود. بعدها نام این آبشار به احترام یک خلبان آمریکایی به نام جیمی انجل که برای اولین بار بر فراز این آبشار پرواز کرد به انجل تغییر داده شد.

مسلماً مهمترین ناحیه در شهر بوگوتا، لاکاندلاریا می باشد که قلب این شهر بوده و همان جایی است که سیمون بولیوار به آنجا فرار کرد، قهرمان انقلابی این منطقه یعنی پولیکارپا سالاواریتا در آن اعدام شد و انقلاب توسط گریتو دلیبرتاد آغاز گردید. مضاف بر تمام این اهمیت های تاریخی که این منطقه دارد، لاکاندلاریا میزبان جاذبه های برجسته فراوانی است. قطعاً دلتان خواهد خواست که از پلازا دبولیوار و پالاسیو دنارینو دیدن کنید. پیاده روی در امتداد خیابان های این منطقه بدان معناست که می توانید از تماشای آثار معماری دوران استعمار لذت ببرید و همچنین بازار امرالد در این منطقه، جاذبه ای خیره کننده است که گردشگران از دیدن آن لذت می برند.

کشور پرو یکی از محبوب ‌ترین مقصد های گردشگری در آمریکای جنوبی می باشد. گفتنی است که این کشور یکی از مراکز بزرگ تمدن باستان به شمار می رود. پیش از پرو تمدن نورته چیکو 3000 سال قبل از میلاد در امتداد سواحل اقیانوس آرام رشد کرده بود. تمدن های بزرگ دیگری همچون موچه، چاوین، چیمو و نازکا در ادامه شکل گرفتند و آثار و هنر های شگفت انگیزی از خود به جا گذاشتند. از آثار باقیمانده ی مشهور در میان تمدن های گذشته، می توان به خورشید پرستان اینکا که در قرن 15 میلادی زندگی می کردند اشاره کرد، اینکا ها بزرگ ترین امپراتوری را در تاریخ پیش کلمبیایی آمریکا، تشکیل داده بودند.

شهر قدیمی و تاریخی ماچو پیچو یکی از زیبا ترین و مهم ترین مکان ها در سراسر جهان می باشد. این شهر در میان دیگر جاذبه های گردشگری پرو، جایگاه و رتبه ی اول را دارد. شهر گمشده اینکا ها در دره ی یوروبامبا قابل مشاهده نیست و توسط طبیعت اطراف، زمین های کشاورزی پله ای شکل و چشمه های طبیعی احاطه شده است و مدت ها از دید پنهان مانده بود. بومیان این سرزمین ماچو پیچو را می شناختند و تنها برای دیگر مردم و سرزمین ها، این ناحیه ناشناخته بود که در سال 1911 میلادی توسط یک تاریخ شناس به نام هیرام به دنیای غرب معرفی گردید. این شهر معروف باستانی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است و همچنین یکی از عجایب هفتگانه‌ ی جهان به شمار می ‌رود.

صدایی مهیب به گوش می رسد که چشم ها را هشیارتر می کند تا سر از کارش دربیاورند. جنگل ها فشرده اند و درخت ها طوری در هم فرو رفته اند که گویی قصد دل کندن از یکدیگر را ندارند و در دوطرف رودخانه با کنجکاوی شما را بدرقه می کنند. کوه ها شما را به یاد افسانه ها می اندازند و سرشان را بالای ابرها پنهان کرده اند اما هر چه بیشتر زل می زنید شکل و شمایلشان عجیب تر به نظر می رسد. اینجا هیچ چیز شبیه آن چه که قبلا دیده اید نیست، گویی به دوران دایناسورها بازگشته اید و هر آن ممکن است یکی از آن ها را به چشم ببینید. مثل سفرهای تن تن و میلو هر آن منتظر حادثه ای پیش بینی نشده! اما به غایت هیجان انگیز.

بین هیجان و کنجکاوی و ترس دست و پا می زنید که کم کم آن همه هیاهو رخ می نماید و طغیان رودخانه از بلندای یک کوه عجیب و غریب، بلندترین آبشار زمین را پدید می آورد. آنچنان که تا مدت ها دیگر هیچ آبشاری به چشمتان نمی آید. گویی از قلب آسمان خود را به زمین می کوبد و جنگل ها از هیبت و عظمتش اینچنین در هم فرو رفته اند. آنجل در یک کلام حیرت انگیز است. این بار دستتان را به ما بدهید تا به قصد یک طبیعت گردی بی نقص، غوغای طبیعت و قدرت خالق را با روح و جانتان ببینید و تا ابد خاطره این روز را به خاطر داشته باشید. اگر قصد رزرو هتل در تهران شلوغ و پرغوغا و یا رزرو هتل در کیش خوش آب و هوای این روزها و یا هر نقطه دیگری از ایران عزیز را داشتید، حتما سری به ما بزنید.

ایستگاه اول: ونزوئلا
به کشور زیبایی های بی حدو حصر خوش آمده اید. سرزمینی خارق العاده در محاصره کوه های پررمز و راز آند افسانه ای، جنگل های اساطیری و ناشناخته آمازون، دریای پرماجرای کاراییب، رودخانه های بی شمار و صخره های و دشت های بی نظیر که در آمریکای جنوبی جا خوش کرده و درست مثل سرزمین های افسانه ای که از پس ابرها و با گذر از کوه های بلند و گاه عجیب ظاهر می شوند، عجیب و غریب به نظر می آید! آنقدر عجیب که جستجوگران بسیاری را از سراسر زمین به سوی خود جذب می کند. کشوری وسیع که استعمار اسپانیا تاثیرش را کاملا بر آن گذاشته و زبان رسمی این کشور را اسپانیایی کرده است، گرچه اکنون سال ها از آن روزها گذشته و ونزوئلا تبدیل به یک کشور مستقل شده است.

ونزوئلا را چند سالی است که با نام جمهوری بولیواری ونزوئلا می شناسیم که یادآور نام قهرمان نام آور آمریکای جنوبی، سیمون بولیوار نیز هست. طبیعت ونزوئلا یکی از بکرترین و تحسین برانگیزترین جاذبه های روی کره زمین است. از میان تمام زیبایی های ونزوئلا یک آبشار چشم مان را گرفته و از آن سوی کره زمین ما را برای دیدن خودش بی قرار کرده است. قول می دهم شما هم همانند کریستف کلمب وقتی چشمتان به زیبایی های ونزوئلا بیافتد این سرزمین را جادوی زیبایی خواهید نامید.

ایستگاه دوم: پارک ملی کانایما
3 میلیون هکتار! چیزی برابر وسعت کشور بلژیک. پارک ملی کانایما در جنوب شرقی ونزوئلا در ایالت بولیوار قرار دارد و در وسعت انبوه خود طبیعتی سحرانگیز، بکر و گاه دست نیافتنی را در بر گرفته است. سفر به کانایما معادل سفر به آن سوی تاریخ است به چیزی در حدود 1500 تا 2000 میلیارد سال پیش! سفری به فلات مشهور گویان که جزو قدیمی ترین سازه های روی زمین است. این قدمت هیجان انگیز کانایما را به خودی خود جذاب می کند اما شاید داستان جالب تر شود اگر بدانید این سرزمین سال ها محل زندگی قبایل سرخپوستی بوده که در اعماق جنگل زندگی می کردند. کوه های خاص با شکل و شمایلی عجیب و غیر معمول، جنگل های بارانی وسیع و فشرده، رودخانه ها و آبشارهای غران و مردم بومی که هنوز هم در کانایما افسانه ای زندگی می کنند، در کنار گیاهان گوشت خوار، حیوانات غول پیکر و گونه های نادر و ابرهای پرشور این سرزمین را دلربا و هیجان انگیز کرده اند. چیزی قریب به 70 درصد انرژی برق مصرفی ونزوئلا از آب های کانایما و رودخانه های درنده و پرآبش تامین می شوند. گورکن های زره پوش غول پیکر، عقاب هارپی، یوزپلنگ نادر آمریکایی، مورچه خوارهای غول پیکر در کنار سمورهای دریایی خاص از ساکنین جذاب کانایما هستند که در کنار آن ها 300 گونه نادر گیاهی هم دیده می شود و جنگل های ونزوئلا را تبدیل به زمردهایی با ارزش بر پهنای زمین کرده است.

کانایما در مرز برزیل، گویان و ونزوئلا قرار گرفته و چیزی در حدود 1400 کیلومتر از کاراکاس پایتخت فاصله دارد. می توانید از مسیرهای متفاوتی خود را به کانایما برسانید اما اگر از ونزوئلا قصد حرکت دارید باید با هواپیماهای کوچک چند نفره از شهر سیداد بولیوار یا سانتا النا خود را به این پارک ملی برسانید. اقامت گاه های بوم گردی خاص و زیبایی در این پارک ملی تعبیه شده است و گشت و گذار در آن تنها با حضور محلی ها و یا یک تورلیدر متبحر امکان پذیر است. نخستین ایستگاه در این پارک ملی سرسبز دریاچه کانایماست که با شکل و شمایل خاصش در مسیر خود چندین آبشار را نیز پدید آورده است. چند رودخانه هم خود را به این دریاچه می رسانند و در مسیر اتصالشان چند آبشار استثنایی ایجاد شده است. اگر به دنبال یک تجربه رویایی و فوق العاده هیجان انگیز هستید خود را به پشت آبشارها برسانید.

ایستگاه سوم: گران سابانا
منطقه ای وسیع در دل پارک ملی کانایما که به دلیل کوه ها و صخره های خاصش شهره است. تپوی نام کوه ها و صخره های این منطقه است که همانند دیواره های عمودی هستند که سر به فلک کشیده اند. این کوه ها در انتها به جای نوک تیز خود به سطحی صاف و وسیع می رسند که بیشتر به یک میز می ماند و به اصطلاح Table-Mountain نامیده می شوند. تپوی ها توسط جنگل های بارانی در دامنه پوشانده شده اند و سر اغلب آن ها بالای ابرهاست. در انتها بر روی سطح صاف و صیقلی برخی از آن ها هم جنگل های خاص و فشرده ای شکل گرفته که اغلب بارانی است و گونه هایی خاص و استثنایی همانند گیاهان گوشت خوار در آن ها دیده می شوند. تپوی ها در زبان محلی گاه به خاطر شکل و شمایل خاصشان خانه ارواح و گاه لانه شیطان نامیده می شوند و اطراف آن ها پر از قصه ها و افسانه هایی است که هر کدام به شکلی حضور این تپوی ها را توجیه می کنند. برای آغاز سفر در گران سابانا خودمان را به رودخانه کارائو می رسانیم.

کانوها قایق های نام آشنا این منطقه هستند که همیشه خدا پر از توریست های ماجراجو و عکاس های تیزبین و کنجکاو هستند. کانو در جریان رودخانه شروع به حرکت کرده و هر آن با آبشارهای کوچک و جنگل هایی که تا آخرین حد ممکن به هم فشره شده اند و از دامان تپوی ها تا لب آب سر خورده اند غافلگیرتان می کند.

ابرها یکی پس از دیگری از بالای سرتان حرکت می کنند و تپوی ها را افسانه ای تر می کنند. آب رودخانه در فصول مختلف متفاوت است. در فصول بارش غرنده و پرآب و در فصل های کم بارش گاهی کم آب. آنقدر کم آب که گاهی به جای سوار شدن بر قایق باید قایقتان را به دوش کشیده و در آب جاری حرکت کنید تا دوباره به قسمت های پرآب برسید و سواری تان را ادامه دهید.

خانه های بومیان و اقامت گاه های بوم گردی گاهی در میان درخت ها به چشمتان می خورد که حسابی وسوسه برانگیز است. کم کم بعد از چند ساعت قایق سواری علاوه بر صدای رودخانه و منظره تپوی ها یک صدای دیگر هم در قلب طبیعت غوغا می کند. صدای کوبشی که با دیدن هیبت عامل آن دهانتان به حیرت باز خواهد ماند. آنچه می بینید کم از معجزه ندارد. آبشاری که بالاتر از ابرها از فراز یک تپوی فرو می ریزد و در میان جنگل های بارانی گم می شود.

باید از قایق ها پیاده شوید و تا رسیدن به این جادوی طبیعت از میان جنگل های بارانی دقایقی را پیاده طی کنید.

دیدن جنگل های بارانی و انبوه با درختان خاص و استثنایی و سربفلک کشیده که گاه اجازه عبور نور خورشید را نمی دهند و ریشه هایی که بیرون زده اند. اینجا اصلا شبیه جنگل هایی که قبلا دیده اید نیست. کم کم صدای آبشار نزدیک و نزدیک تر می شود و تا دقایقی دیگر این آنجل است که با شکوه تمام و هیبتی گاه ترس آور مثل یک اعجاز در جریان است.

ملاقات آنجل، ایستگاه آخر
آنجل، آنخل یا سالتو آنجل نام آبشاری است که با ارتفاع 979 متری و سقوط آزاد هشتصد و اندی خود لقب بلندترین آبشار جهان را داراست. این ارتفاع بلند بالا در دل یک تپوی خاص آنقدر هیجان انگیز است که صدای هیاهوی هر بیننده ای را از دیدن چنین معجزه ای بلند می کند. اگر هوا ابری نباشد شما شانس این را خواهید داشت که آنجل را تمام قد ببینید و از دیدن این همه زیبایی کیف کنید. گرچه انتهای آبشار قطعا دیده نمی شود.

اگر موسم کم بارش را برای سفر برگزیده باشید آنجل یک باریکه آب است اما اگر در فصول پربارش آنجا را ببینید آنجل آنقدر پرآب و شورانگیز است که شاید نتوانید به آن نزدیک شوید. در فصول پرآب آنجل از آن بالا بالاها خود را به زمین می کوبد و هر قطره آب به هزاران ذره تقسیم می شود و تا چند متر آن طرف تر پرواز می کند. این هزار تکه شدن قطرات آب در همراهی با انوار خورشید رنگین کمان هایی را خلق می کند که در سایر نقاط زمین به ندرت خواهید دید. رنگین کمان هایی که همانند روبنده ای حریر بر ناز و کرشمه آنجل می افزایند. پایین آنجل حوضچه ای شکل گرفته که اگر شانس بیاورید می توانید تنی به آب زده و از نزدیک آنجل را لمس کنید.

ابرها که پایین می آیند و دورتادور آنجل را فرا می گیرند مرموز بودن جلوه بارز آنجل می شود. و دیدن آنجل در میان پوششی از ابرها با آن صدای مهیب کمی هم ترسناک به نظر می آید. شاید باورش سخت باشد اما آنجل 19 برابر بلندتر از نیاگاراست. اگر هوس کرده اید سر از کار آنجل در بیاورید و به بالای بلندی بروید گزینه های مختلفی پیش روی شماست.

بهترین روش استفاده از تورهای هوایی است. پرواز بر فراز آویان تپوی، همان تپوی بلندی که آنجل از آن فرود می آید لذتی وصف ناپذیر دارد. اما اگر طالب هیجانید می توانید به ماجراجویان فوق العاده ای بپیوندید که با انواع و اقسام ابزارهای صخره نوردی خود را از دیواره عمودی آویان بالا می کشند تا به بالای آن برسند.
گاهی برخی افراد پا را فراتر گذاشته و دیوانه وار به کسب لذت می پردازند. بند بازی بر فراز آنجل تنها مخصوص عشاق ماجراجویی است و هیچ کس منکر احساس منحصربفرد آن بالا نیست.
آب آبشار در پایین دست در قالب یک رودخانه از میان جنگل های انبوه و خاص جاری می شود و در نهایت به رودخانه اورینوکو می پیوندد.
دل کندن از آنجل استثنایی و طبیعت خارق العاده گران سابانا سخت است. اگر تمایل دارید شبی را در نزدیکی آبشار یا در میان جنگل های انبوه سپری کنید اقامتگاه هایی که در قالب کمپ، اغلب توسط محلی ها اداره می شود محل مناسبی است که لذت یک شب به یادماندنی در یک طبیعت منحصربفرد را نصیبتان می کند. اما چه کسی این جادوی خارق العاده را کشف کرد و اصلا چطور خود را به این مکان عجیب و غریب رساند؟

کشف آنجل
در یک غروب دلنواز چیزی در حدود هشتاد و پنج سال پیش، در یک کافه در پاناما جیمی آنجل خلبان نیروی هوایی در جنگ جهانی اول، با یک زمین شناس و مکتشف آشنا شد. مک کراکن که ردپایی از طلا را در اعماق جنگل های ونزوئلا یافته بود از این خلبان کارکشته خواست تا او را به سرزمینی ناشناخته ببرد که دسترسی به آن آنقدرها هم آسان نبود. سفر آغاز شد و مک کراکن توانست تکه سنگی بزرگ از رگه های طلا را بیابد. این محموله آنقدر سنگین بود که آنجل را نگران وضعیت پرواز کرده بود. هواپیما برخواست در حالی که به سختی می توانست تعادل خود را حفظ کند و رسما در میان زمین و آسمان تلو تلو می خورد.

با هر سختی که بود خلبان جیمی آنجل، مک کراکن را به کاراکاس رساند و توانست قسط دوم خود را هم دریافت کند. مک کراکن هیچ گاه آدرس نقشه های گنج را به آنجل نداد اما او تمام مسیر پرواز را کم و بیش به خاطر داشت و همچنین چیزی در میان انبوه جنگل های خفته در مه نظرش را جلب کرده بود. بنابراین او دوباره به آن سرزمین بکر و ناشناخته بازگشت اما هرگز طلایی نیافت در عوض به هنگام پرواز بر فراز کوه های مسطح و عمودی ناگهان چشمش به جواهری افتاد که هرگز ندیده بود. آبشاری خروشان که انگار از آسمان به زمین می ریخت. این کشف آنقدر حیرت انگیز بود که جیمی آنجل چند سال بعد به همراه همسرش برای بازدید دوباره از آن آبشار جادویی عازم جنگل های ونزوئلا شد.

هواپیمای آنجل و همسرش اما دچار سانحه شد و مرد ماجراجو به همراه همسرش دو هفته تمام پیاده روی کردند تا زنده بمانند. این اتفاقات سبب شد تا نظرهای بسیاری جذب این ناحیه کمتر شناخته شده شود. آبشار کشف شد و به احترام کاشف شجاع و کنجکاو آن آنجل نام گرفت. هواپیما هم سال ها بعد به موزه ونزوئلا منتقل شد تا این داستان همواره بر سر زبان ها باقی بماند.
حالا که آنجل را دیده اید و خودتان را به تپوی ها رسانده اید باید بگویم اگر به دنبال هیجانی متفاوت هستید حتما به دیدن بلندترین تپوی این منطقه و جهان بروید. رورایما هیجان انگیزترین تپوی تمام دنیاست و کشفش لذتی وصف ناپذیر!

در پایتخت کلمبیا: منظره ای از یک گالری که آثار هنرمندان محلی را جشن می گیرد، به سرعت در حال تحول است که فرهنگ های غذایی و بار ها و چیزهای دیگری را برای اکتشاف در خود جای داده است.

جمعه
۱) ۳ بعد از ظهر، محل گالری

2) 7 بعد از ظهر، شهر کاکتیل ها

3) 9 بعد از ظهر، علاقه های محلی

6) 1 بعد از ظهر، ناهار تفریحی

8) 5:30 بعد از ظهر، مفاهیم نوآورانه

یکشنبه
10) 10 صبح، ورزش کنید!

11) ظهر، طلا برای هیچ

اگر بالا رفتن از کوه مونسراته کار شما نیست، یک ورزش ملایم تر را با قدم زدن در جاده های کوهستانی و باغ هایی که زمانی خانه سیمون بولیوار آزادی خواه بوده است را انتخاب کنید. اتاق های کوینتا دو بولیوار با اسباب و اثاثیه ساده ( در روزهای یکشنبه برای عموم آزاد و در زمان های دیگر 3000 پزوس کلمبیایی ) توسط مسیرهایی که از میان انواع گوناگون گیاهان و مجسمه ها می گذرد احاطه شده اند. بولیوار به مدت ۱۰ سالی که صاحب این خانه بود در آن زندگی نکرد، اما شما می توانید ببینید که چرا او زمان هایی که در کمپین های استقلال نبوده به اینجا آمده است: باغ های شاداب بطور شگفت آوری از سر و صدا شهری رها هستند و دارای هوای تازه و حداقل آلودگی شهر می باشد.

کشف فیلم های بوینس آیرسی
شهر بوینس آیرس در صفحه نقره ای بارها ظاهر شده است. صحنه معروف بالکن در فیلم Evita (1996) در کازاروسادا و صحنه های فیلم El Secreto De Sus Ojos (2009) در کاخ دادگستری Tribunales فیلمبرداری شدند. این شهر قلب صنعت فیلم آرژانتین نیز هست؛ اگر در ماه آوریل به بوینس آیرس سفر کنید شاهد فستیوال بین المللی فیلم های مستقل و تلاش آنها برای جای گرفتن در میان فیلم های تاپ سینماهای سطح شهر خواهید بود.

لذت بردن از شکوه تئاتر colon

پی بردن به تاریخچه زیرزمینی تانگو

گردش هنری در میان گالری ها

جستجو در Fileteadi نمادین

گورستان رکولتا، نمایش بی نظیری از هنر مجسمه سازی

لابوکا بدلیل پیشینه مهاجران آن شهرت دارد زیرا بعنوان بندر اصلی بوینس آیرس اولین جایی است که تعداد زیادی از مهاجران برای اولین بار در اوایل قرن بیستم وارد آن شدند. اگر به سمت کامینیتو بروید شاهد خانه های رنگی به نام conventillos خواهید بود؛ این خیابان زمانی سکونتگاه یکی از مشهورترین هنرمندان آرژانتین یعنی بنیتو کوانیکلا مارتین بوده است. هنر کوانیکلا نمایشی از زندگی روزمره در اطراف لابوکا در اولین دهه از 1900 بوده است. اگر می خواهید از نزدیک شاهد هنر این هنرمند باشید سری به موزه بنیتو کوانیکلا مارتین بزنید.
پس بهتر است با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید و اطلاعات لازم را جمع آوری نمایید تا بتوانید از گردشگری هنری نهایت لذت را ببرید.

این روزها نام ونزوئلا با تظاهرات، گرسنگی، کاهش ارزش پول ملی، درگیری بر سر قدرت و فرار از کشور عجین شده است و کمتر کسی باور می کند که این کشور یکی از غنی ترین و ثروتمندترین کشورهای جهان از لحاظ منابع نفتی و گازی است. همچنین شاید باورکردنی نباشد که تا همین چند سال پیش شرایط مردم این کشور با شرایط کنونی شان کاملاً برعکس بود. مردم این کشور اکنون در شرایطی بسیار بغرنج به سر می برند و بیش از 3 میلیون از جمعیت کشور تنها در یکی دو سال اخیر برای فرار از قحطی و گرسنگی خاک کشورشان را ترک کرده اند. با این وجود ونزوئلا کشور زیبایی است و روزگاری نه چندان دور، سردمداران این کشور رویای تبدیل شدن به یک کشور پیشرفته و متمایز در آمریکای جنوبی را در سر می پروراندند. اگر چه این کشور بیشتر به خاطر داشتن سواحل زیبا و بکر شناخته می شود اما اگر عاشق معماری هستید و می خواهید هوشمندانه سفر کنید، با ادامه متن همراه وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین باشید تا شما را با سرنوشت باورنکردنی یکی از شاهکارهای معماری آمریکای جنوبی که در این کشور قرار دارد آشنا کنیم.

چنین شرایط ترسناکی باعث شده که شرایط ساختاری این سازه نادیده گرفته شود، ساختاری که بنیان اصلی جریان انقلاب سوسیالیستی توسط هوگو چاوز و بن بست سیاسی و اقتصادی امروز ونزوئلا را سبب شده است. «ال هلیکوید» یک دنیای کوچک از تناقضات است که در تاریخ مدرن ونزوئلا ثبت شده است: قول توسعه «جهان اولی» در میان مناطق کثیف و فقیرنشین در حال توسعه کشور. این ساختمان مارپیچ در ابتدا به عنوان یک نماد ساختمانی و یک بنای یادبود برای صنعت در حال شکوفایی نفت و مواد معدنی کشور شکل گرفت.
«ال هلیکوید» بین سال های 1956 تا 1961 ساخته شد و می توانست بزرگ ترین و هنری ترین مرکز خرید در آمریکای جنوبی باشد. این سازه در جنوب بخش مرکزی شهر کاراکاس روی یک تپه صخره ای ساخته شد. این تپه سنگی به شکل یک مارپیچ و در هفت طبقه مسطح شده بود و نام «هلیکوید» که در نام این سازه وجود دارد در زبان اسپانیولی به معنای مارپیچ یا حلزونی است. این تپه حکاکی شده در ادامه با استفاده از تزریق بتن به دو مارپیچ مرتبط با هم و 2.5 مایل سطح شیبدار تبدیل شده که مالکان آینده مغازه های درون این مرکز خرید می توانستند خودروهای خود را در برابر مغازه خود پارک نمایند.

این ساختمان که قرار بود نماد یک کاراکاس فوق مدرن و ونزوئلای به سرعت در حال توسعه باشد، به خاطر اندازه قابل توجه و شکل خاص آن مورد ستایش همگان قرار گرفته بود به نحوی که در نمایشگاه ها و سمینارهای معماری زیادی به عنوان مدل مورد بررسی قرار گرفت. اما همانطور که تصاویر نشان می دهند، مراحل ساخت «ال هلیکوید» متوقف شد زیرا پس از سقوط حکومت دیکتاتوری مارکوس پرز خیمنز در سال 1958، معماران سازه به اتهام این که از این دولت نظامی کمک های مالی قابل توجه دریافت کرده اند دستگیر شده و بدین ترتیب ادامه ساخت پروژه متوقف گردید. این اتهامات که هیچگاه در دادگاهی مطرح نشده و به اثبات نرسیدند توسط دولت دموکراتیک در حال شکل گیری به عنوان بهانه ای برای تضمین نکردن بازپرداخت بدهی های بین المللی که بدون آن ها اتمام پروژه امکان پذیر نبود مورد استفاده قرار گرفتند.
دعوای حقوقی پیچیده و طولانی بین کمپانی سازنده، صاحبان مغازه های پیش فروش شده و دولت بالا گرفت. حتی گفته می شود که نلسون راکفلر که در آن دوران چندین کسب و کار در ونزوئلا داشت (از جمله یک شرکت نفتی به نام Creole Petroleum Corporation که برای سال ها مهم ترین شرکت عرصه استخراج نفت در جهان به شمار می آمد) برای خرید این سازه اظهار تمایل کرده اما خط قرمزهای دولت جدید مانع از این واگذاری شد. در نتیجه کمپانی سازنده اعلام ورشکستگی کرده و ساخت و سازها در پروژه در سال 1961 به طور کامل متوقف گردید، در حالی که تنها یک سال تا تاریخ افتتاح باقی مانده بود. بدین ترتیب «ال هلیکوید» سال ها در حالت بتن خام رها شد.
در سال 1975، این سازه به مالکیت دولت درآمد. این ساختمان در محاصره «حلبی آبادها»ی شهر کاراکاس موسوم به «Barrio» به معنای محله یا حومه قرار دارد که امروزه بیش از نیمی از ساخت و سازهای مسکونی شهر را به خود اختصاص می دهند. این محله بزرگ با ساخت خانه های کوچک و حاشیه ای توسط مهاجران در میانه قرن نوزدهم میلادی آغاز شده و پس از کشف نفت در سال 1918 در این کشور و مدرن سازی صنعتی شهر کاراکاس که از اواخر سال 1930 آغاز شده بود شکل گرفته و هر ساله بر حجم آن افزوده شد. ساخت «ال هلیکوید» با پروژه های دولتی و گسترده دولت برای از بین بردن چنین ساختمان سازی های بی برنامه و غیررسمی در دوران خود همزمان شد و نقش مهمی در برنامه ریزی شهری کاراکاس در اواسط قرن بیستم میلادی داشت.

بدین ترتیب، شکل آینده نگرانه «ال هلیکوید» در دهه 1950، تفاوت و کنتراست بسیار زیاد بین مدرنیزاسیونِ در حال شکل گیری – با پول نفت و برای تبدیل کردن کشور با اقتصادی نیمه فئودالی به یک قدرت صنعتی قرن بیستمی- با نابرابری اجتماعی شدیدی که این فرآیند درصدد کنترل آن بود را در خود داشت. این تفاوت ها که باعث شده بود بیش از 80 درصد مردم ونزوئلا در فقر باشند راه را برای انقلاب بولیواری هوگو چاوز در دهه های بعد هموار ساخت. اگر این سوسیالیسم خودمحور به وعده هایش وفادار می ماند، ساکنان این حلبی آبادها می توانستند ساکن خانه های مناسب شده و شرایط زندگی بهتری داشته باشند. به جای آن اما، محله «سن آگوستین دل سور» اکنون یکی از خطرناک ترین حلبی آبادهای کارکاس است.