حمله دزدان دریایی

البته کافه ها و رستوران های کمی در این منطقه وجود دارند. کلبه های سنگی قدیمی اکنون نوسازی شده و برخی از آن ها نیز با قیمت 20.000 یورو (22.00 دلار) برای فروش ارائه شده اند. دسترسی به قلعه زیبای روکاسکالگنا تنها با پای پیاده امکان پذیر است که باعث شده این سازه آرامش و جذابیت بیشتری داشته باشد. هیچ جاده ای به این قلعه ختم نمی شود. خودروها در مرکز روستا پارک شده و مهمانان باید از مسیری قدیمی که قبلاً با الاغ در آن رفت و آمد می شده بالا بروند، جاده ای که از سنگ های سخت گرد که از صخره های دندانه دار تپه درست شده اند ساخته شده است.

کفش پاشنه بلند ممنوع

اگر محدودیتی در این منطقه وجود داشته باشد، به سبک لباس پوشیدن مربوط می شود. بالا رفتن از مسیر و رساندن خود به قلعه بسیار سخت است و برای عروس هایی که با لباس بلند و پرطمطراق عروسی به این قلعه می روند کار بسیار سخت تر از دیگران است. بدین ترتیب استفاده از کفش های پیاده روی و کوهنوردی را به شما توصیه می کنیم، پای پیاده، چه بهتر! حتی دیده شده که سم الاغ نیز در بین پله های سنگی مسیر منتهی به قلعه گیر کرده است.
مارسلو جیانجیوردانو، مسئول نگهداری از قلعه و راهنمایی که البته هیچ خویشاوندی با شهردار شهر نیز ندارد در این باره می گوید: «یکی از زوجینی که به این قلعه آمده بودند نمی توانستند جلوی خنده خود را بگیرند. عروس یک لباس صورتی ابریشمی بسیار بلند و کفش پاشنه بلند تیز با نوک باز پوشیده بود. داماد نیز با پای بدون کفش در تمام مسیر او را بغل کرده و به محل ادای سوگند وفاداری در قصبه برد».

روح بی سر
تاج های سنگی به یک سالن بزرگ محل برگزاری ضیافت ختم می شوند که در گذشته مکانی بوده که مدافعان شهر در طول محاصره شدن ها، به عنوان انبار غله و غذا مورد استفاده قرار گرفته است. در درون برج زندان قلعه می تواند شمع هایی روشن را روی سنگ توالت های دوران قرون وسطی دید. سرداب ها و سیاهچال های زیر زمین بیشتر به تصویرسازی دانته از جهنم شبیه هستند: هر چه جرم اشخاص شدیدتر بوده در سلول پایین تری قرار می گرفته اند.
اما این قسمت از قلعه مهمان ویژه خود را دارد. گفته می شود که این سالن محل جولان روح بی سر بارون «کوروو دِ کورویس» (Corvo de Corvis) است، اشراف زاده ای که در دوران قرون وسطی قانونی شیطانی را تصویب کرده بود که به او اجازه می داد با تمام دختران تازه ازدواج کرده روستا همبستر شود، تا این که یکی از تازه دامادها از این قانون به ستوه آمده و با ضربات چاقو او را به قتل می رساند. تا قرن ها جای دست های خون آلود آن اشراف زاده روی دیوارهای قلعه باقی مانده بود. زره او نیز به نمایش گذاشته شده اما از کلاهخودش خبری نیست. مارسلو می گوید: «شکارچیان روح بسیاری در این جا خوابیده اند. آن ها صدای جیغ زدن های بارون را شنیده اند که مانند یک دیوانه از گوشه ای به گوشه دیگر می دوید».

600 میلیون یورو. این مقدار پولی است که در بیش از هزار شهر ایتالیا و به عنوان مالیات گردشگری، از افراد خارجی که به این کشور سفر کرده اند و در آن رزرو هتل انجام داده اند، دریافت شده است. بیش از 27 درصد از این سرمایه به دست دولت های منطقه ای می رسد. رم با جمع دریافتی 130 میلیون یورو، در رتبه ی اول شهر ها قرار دارد و میلان، ونیز و فلورانس به ترتیب رتبه های دوم، سوم و چهارم را تصاحب کرده اند.
این رتبه بندی شهر ها در میان مناطق مختلف کشور هم به چشم می خورد. لاتزیو با 135 میلیون دلار در رتبه ی اول قرار دارد و به دنبال آن ونتو و لمباردی رتبه های دو و سه می باشند.
نکته ی مهمی که در رابطه با این قانون مالیات وجود دارد این است که در سراسر نقاط کشور انجام نمی پذیرد، چرا که دولت ایتالیا هیچوقت سیستم قانون گذاری که در تمامی کشور به طور یک پارچه اجرا شود را تعبیه نکرده است. نتیجه ی این کار، مشکلات و نامنظمی هایی است که در رابطه با این مالیات گردشگری پیش آمده است. یک خانواده ی سه نفره اگر بخواهند به مدت دو روز در شهر رم اقامت کنند باید مبلغ 24 یورو بپردازند. اگر این خانواده به جای این شهر، ونیز را انتخاب کرده بودند فقط لازم بود که 17 یورو هزینه کنند.
با این حال، نواقص دیگری نیز در رابطه با این قانون جدید وجود دارند. از نظر تئوری، شرکت هایی مانند Airbnb مسئول هستند که این مالیات توریستی را از مشتری های خود در این کشور دریافت کنند، اما در عمل یا این کار انجام نمی شود و یا خیلی به ندرت. به همین خاطر، انجمن مدیران صنعت هتل داری ایتالیا یا “فدارلبرگی، Fedarlberghi” در حال فشار آوردن به این شرکت آمریکایی می باشند.
“برنابو بوکا، Bernabò Bocca”، مدیر عامل این سازمان، Airbnb را در صنعت گردشگری، مهره ای چپ گرای افراطی می خواند. با توجه به اطلاعات بدست آمده، این شرکت در میان 997 شهری که در سراسر ایتالیا فعالیت می کند، تنها از 18 تا از آن ها این مالیات را دریافت می کرده است. به طور مثال، لیگوریا بی نظمی های زیادی را در این رابطه به ثبت رسانده است. از 18 هزار آپارتمان ثبت شده در این شهر، 5 هزار تا از آنان غیر قانونی می باشند.
بعد از انجام این پژوهش ها، Airbnb سریعاً پاسخ رسمی خود را رسانه ای کرد. در این بیانیه ی منتشر شده، این شرکت ادعا می کند که تنها پلتفرم دیجیتالی هستند که در رابطه با جمع آوری این مالیات، با مسئولین تمامی شهر ها به نتیجه ای مثبت رسیده اند. آن ها این دستاورد خود را روشی هوشمندانه می دانند که با همکاری سیاست مداران و دولت مردان منطقه به دست آمده است.
در ادامه رهبران Airbnb با متهم کردن سازمان مدیران صنعت هتل داری ایتالیا به اختلاس و تشویش کردن افکار عمومی، در رسانه ها توجه بسیاری را به خود جلب کردند. آن ها هم چنین برخلاف باور این مسئولان معتقدند که در این زمینه بسیار دوراندیشانه و مناسب عمل کرده اند، تا حدی که پروتکل های ثبت شده با این شرکت به استانداردی در سراسر صنعت گردشگری تبدیل شده است.

تماشاخانه بزرگ شهر روم با نام ” کولوسئوم”

تئاتر مارسلو

کلیسای سنت پیتر

پانتئون (معبد رومی )

قلعه سنت آنجلو

موزه ماکسی

پالازو دلا سیویلتا ایتالیانیا

هرم سستیوس
افراد کمی می دانند که علاوه بر آثار باستانی رومی، خود روم هرم باستانی ویژه خود را هم دارد. این هرم بین Testaccio و Ostiense قرار دارد و بین سال های 12 تا 18 قبل از میلاد مسیح به عنوان مقبره ای برای گایوس سستیوس یعنی حاکم روم باستان ساخته شد. این هرم با نوک تیز در بالای آن شبیه اهرام کشور نوبی واقع در امتداد رودخانه نیل در مصر است و شامل یک محوطه تدفین داخلی است که نقاشی های دیواری آن به شکل اصل باقی مانده است. این هرم در دیواره های اورلیان که مرزهای سنتی روم به حساب می آیند، به ثبت رسیده که این عمل به حفاظت این بنا تا به امروز کمک کرده است.

شهر «ماترا» (Matera) که تا همین چند سال پیش ایتالیایی ها ان را برای خود ننگی بزرگ می دانستند اکنون به یکی از زیباترین و دیدنی ترین نقاط آن کشور تبدیل شده است، شهری که در دل سنگ های یک تکه روی یک تپه کنده کاری شده است. بسیاری از ساکنان این شهر هنوز دورانی که ماترا به عنوان یک شهر آلوده و کثیف شناخته می شد را به یاد دارند. ساکنان ماترا در مواردی خانه های خود را در درون غارهای تاریکی ساخته بودند که بیش از 9.000 سال پیش اجداد این مردم در آن ها سکونت داشتند. برای دیدن شهرهای کا در چند سال اخیر دچار تغییر و تحول شده اند با رزرو آنلاین هتل به راحتی به مقصد مورد نظرتان سفر کنید.

یک عکاس اهل رم به نام فدریکو اسکارچیلی اخیراً دیوارهای سنگی بی رنگ این شهر باستانی را برای پروژه عکاسی خود استفاده کرده است و این شهر را مکانی خاص و فوق العاده برای این پروژه می داند. که در ادامه تعدای از عکس های او را خواهید دید.

این کلیساهای ساخته شده در درون غارهای عمیق و تاریک که قدمتی صدها هزار ساله دارند با نقاشی های آبرنگی که از صحنه های مربوط به کتاب مقدس الهام گرفته شده اند تزیین شده و انسان را به حیرت وا می دارند. اسکارچیلی که در موسسه طراحی اروپا در رم در رشته عکاسی تحصیل کرده از این شهر به عنوان راهی برای جستجوی دنیا استفاده می کند. او به گردشگران و کسانی که در این شهر باستانی سنگی حاضر شده اند توصیه می کند که به تپه روبروی این شهر که «مورجیا» (Murgia) نام دارد رفته و از آنجا نمایی پانورامیک و خیره کننده را از این شهر افسانه ای تماشاگر باشند.

کمتر از 70 سال پیش حدود 15.000 نفر که اکثراً کشاورز و دامدار بودند در این شهر زندگی کرده و از کوچکترین امکانات مدرن بی بهره بودند. بیماری هایی مانند مالاریا، طاعون و تیفوس بسیار شایع بود. جایی برای خواب وجود نداشت و والدین و فرزندانشان به صورت دسته جمعی روی تختخواب هایی کوچک می خوابیدند که زیر آن ها فضایی برای نگهداری مرغ طراحی شده بود. حیوانات مزرعه برای این که دزدیده نشوند در درون خانه نگهداری می شدند. خانواده های پرجمعیت روزی یک بار دور یک میز بسیار کوچک جمع شده تا یک غذای ساده متشکل از نان و پاستا یا آش می خوردند.

در سال 1950 بود که نخست وزیر ایتالیا از این شهر دیدن کرده و آن را «مایه شرم ملی» دانست و بدین ترتیب اقداماتی در چندین مرحله انجام شد که باعث تغییر سرنوشت ساکنان و ظاهر این شهر سنگی شد. ابتدا شهر ماترا برای سال ها متروکه بود و کسی نمی خواست حتی از آن دیدن کند اما رفته رفته با سرمایه گذاری که در آن صورت گرفت به یک جاذبه گردشگری منحصر به فرد و یک سایت فرهنگی باستانی ارزشمند تبدیل شد که امروزه هزاران نفر از سراسر دنیا تنها برای تماشای آن به ایتالیا سفر می کنند.

گاهی اوقات سفر کردن با هدفی غیر از تفریح کردن انجام می شود، هدف از سفر امتحان یک غذای تازه است. غذایی که تعریفش را شنیده اید و می خواهید مزه آن را بچشید یا فرآیند تولید آن را یاد بگیرید. اگر می خواهید با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید و تجربه غذایی خیره کننده ای داشته باشید با ادامه مطلب همراه باشید تا شما را با عجیب ترین غذای جهان در ایتالیا آشنا کنیم.

بعد از آن نوبت به ارزش غذایی می رسد که نه تنها نتیجه ترکیبات آن بلکه فرآیند طولانی آماده شدن آن است. گرم به گرم پنیر پارمیجیانو می تواند با هر نوع غذایی مملو از کلسیم، انواع آمینو اسید، پروتئین و ویتامین A رقابت کند. ماریا باربیری، از سرآشپزهای مشهور ایتالیا می گوید: «پارمیجیانو هزار فایده دارد، حتی برای سلامتی. چیزی که با هر چه تماس پیدا کند به آن سلامتی خواهد بخشید». از این پنیر حتی نان هم درست می کنند و حتی نوعی خامه. از پارمیجیانو به عنوان غذای اصلی نیز استفاده می کنند، بعد از آن نوبت به سس پارمیجیانو و سپس نوعی پارمیجیانو سرخ شده می رسد.

اما آن چیزی که این طرفداران پنیر خوشمزه ایتالیایی می خوردند با چیزی که ما امروز به عنوان پنیر می خوریم متفاوت بود. در داخل اتحادیه اروپا، هم پارمیجیانو-رجیانو و هم نسخه های انگلیسی شده اش (پارمسان) واژه هایی به ثبت رسیده و حفاظت شده هستند و برچسب آن ها از سال 1996به ثبت اروپایی رسیده است. نمونه هایی از این پنیر که در ایالات متحده نیز با نام پنیر پارمیجیانو فروخته می شود نیز تفاوت بسیاری با نمونه ایتالیایی دارند و مقادیر زیادی مواد افزودنی در آن ها دیده می شود. بدین ترتیب استفاده از نام این پنیر خاص با ترکیباتی متفاوت و غیرواقعی می تواند کلاهبرداری انگاشته شود.
در دفتر مرکزی کنسرسیوم پارمیجیانو-رجیانو در شهر رجیو امیلیا، نیکولا برتینلی، رییس این کنسرسیوم که خانواده اش از سال 1895 پنیر پارمیجیانو تولید می کرده اند می گوید که از هر 10 رول پنیر پارمیجیانو که در جهان فروخته می شود تنها یک دانه واقعی است. این موضوع نشان می دهد که پول زیادی در تولید و فروش این نوع پنیر خاص ایتالیایی است. دلیل اصلی قیمت بالای پنیر پارمیجیانو که در ایالات متحده تا 900 دلار به ازای هر رول نیز می رسد به خاطر دقتی است که در تولید آن به کار می رود.

برتینلی قوانین مربوط به تولید پارمیجیانو را تعیین می کند. منطقه تولید این پنیر تنها به شهرهای پارما، مودنا، رجیو امیلیا، مانتووا (تا شرق رودخانه پو) و بولونیا (تا غرب رودخانه رنو) منحصر می شود. دستکم 50 درصد از غذای خشک گاوها باید از یونجه باشد و 75 درصد این یونجه نیز باید در منطقه تولید پارمیجیانو تولید شده باشد و از آن هم جالب تر این که دستکم 50 درصد از یونجه این منطقه باید در مزرعه ای تولید شود که خود گاو در آن بدنیا آمده و پرورش یافته است. چرا در مورد یونجه مصرفی گاوها تا به این حد دقت می شود؟ زیرا تنها در این منطقه است که به صورت طبیعی، تاریخی و جغرافیایی، یونجه گاوها دارای ترکیب خاصی از سه باکتری مهم است. برتینلی این سه باکتری را «سه برادر» نامیده و چنین می گوید: «اگر این سه باکتری در محصول تولید شده باشند باعث فرآیندهایی در شیر می شوند که به تولید بوها و مزه هایی خاص منتهی می شوند و البته سطح خاصی از اسیدیته که دلیل اصلی ماندگاری پنیر برای مدت طولانی است». بدون این سه دوست، حتی بهترین پنیرسازان نیز توان تولید پنیر پارمیجیانو را نخواهد داشت.

مرحله بعدی شبیه تجربه ای است که انسان در مراکز آب درمانی دارد. در اتاقی موسوم به اتاق استراحت، این پنیر وزن اولیه اش را از دست می دهد. رول بزرگ پنیر را در داخل یک قالب قرار می دهند و روی آن وزنه ای محکم قرار می دهدند تا آب اضافی را از آن خارج نماید. سپس با استفاده از شابلون نقشی روی آن هک می شود که محل تولید، تاریخ، نام کارخانه و شرایط نگهداری و مصرف را مشخص می نماید. سپس آن را به استخر می برند. هر رول از پنیر را در درون حمامی از آب که 33 درصد آن را نمک تشکیل می دهد قرار می دهند. از طریق فرآیند اسمزی، چربی و آب پنیر گرفته می شود. بعد از 20 روز قرار داشتن در آب نمک وقتی که نمک 3 تا 4 سانتیمتر در آن نفوذ کند، پنیر را در زیر آفتاب قرار می دهند تا خشک شود.
سپس پنیر را به اتاق کهنگی یا پیری می برند. در این اتاق در مدت 2 یا 3 یا حتی 20 سال، یک جادوی مسحور کننده رخ می دهد و نمک به مغز پنیر نفوذ می کند و باکتری ها به کار خود ادامه می دهند. پنیر که در ابتدا ترکیبی از شیر، چربی و نمک بود به چیزی کاملاً متفاوت به نام پارمیجیانو تبدیل می شود.

ایتالیا گزینه های اقامتی مختلف و بسیار زیادی برای ارائه به گردشگران دارد ، کاخ های قرون وسطایی که به سوئیت های لوکس تبدیل شده اند تا بوتیک هتل های کوچک که به امکانات مدرن امروزی مجهز بوده و محیطی خودمانی ، اختصاصی و شهری دارند ، پانسیون ‌های قدیمی که در مراکز تاریخی شهر قرار گرفته اند تا استراحتگاه ‌های با کلاس و زیبای کنار رودخانه‌ ها ، همگی را می توان در ایتالیا به وفور یافت.
بهترین هتل ها ، اتاق هایی با مناظر و چشم انداز بسیار جذاب دارند ، برخی از این مناظر به قدری زیبا می باشند که مهمان ها برای تماشای شهر کافی است که در بالکن یا تراس بنشینند و جاذبه ها را تماشا کنند و نیازی به گشت و گذار نیست. زیبایی فضای داخلی این هتل ها قابل توصیف نیست ، با هر سبکی که طراحی شده باشند در نوع خود بی نظیر و باشکوه می باشند. برخی با سبک مینیمالیستی و بعضی دیگر با مبلمان کلاسیک ، پرده های پر نقش و نگار و لوستر ها و شمعدان های زیبایی تزئین شده اند. گفتنی است که خدمات عالی و لوکس این هتل ها در کنار امکانات مدرن موجب شده که خود هتل های لاکچری در سراسر جهان به بهترین مقصد های گردشگری نیز تبدیل شوند.

11 – هتل بلموند کوروسو ، راولو ( Belmond Hotel Caruso, Ravello )

10 – هتل گراند مینروا ، فلورانس ( Grand Hotel Minerva, Florence )

9 – هتل گروتا پالازس ، پولیا ( Grotta Palazzese Hotel, Puglia )

8 – هتل بزرگ تیمئو ، تائورمینا ( Grand Hotel Timeo, Taormina )

7 – هتل کاستلو دی کاسل ، توسکانی ( Castello di Casole, Tuscany )

6 – هتل هاسلر ، رم ( Hotel Hassler, Rome )

5 – هتل سزار آگوستوس ، کاپری ( Caesar Augustus Hotel, Capri )

4 – هتل بزرگ ترمزو ، دریاچه کومو ( Grand Hotel Tremezzo, Lake Como )

3 – بلموند هتل اسپلندیدو ، پورتوفینو ( Belmond Hotel Splendido, Portofino )

2 – گریتی پالاس ، ونیز ( Gritti Palace, Venice )

1 – هتل لوسیرنوس ، پوسیتانو ( Le Sirenuse, Positano )
ویلایی متعلق به قرن 18 میلادی در سال 1951 توسط خانواده اشرافی سرساله به هتل تبدیل شد. هتل لوسیرنوس چشم اندازی فوق العاده زیبا از سواحل آمالفی ( Amalfi Coast ) و همچنین منظره زیبایی از شهر قدیمی پوسیتانو دارد. هتل دارای جواهرات ، مبلمان و یادگاری هایی می باشد که نسل ها دست به دست خانواده گشته است. این هتل ساحلی دارای رستوران ، استخر شنا و یک چشمه آب گرم طراحی شده در پشت بام می باشد. جان اشتاین‌ بک ( John Steinbeck ) نویسنده مشهور در مقاله ای در سال 1953 خطاب به هارپر بازار ، در توصیف این هتل چنین می نویسد : ” هر اتاق دارای بالکن اختصاصی می باشد و نمایی رو به دریای آبی بیکران و جزایر سیرن ( sirens ) دارد که در آن آواز زنان به گوش می رسد. ” لوسیرنوس با چشم انداز فوق العاده زیبا و امکانات بسیار زیاد خود ستاره های زیادی را به سوی خود جذب کرده است.

آگوست گذشته، وقتی که دانیلو فستا در یک اعتراض بست نشینی علیه سیاست های ضد مهاجرتی دولت ایتالیا و خوشامد گویی به پناهجویان در شرق سیسیل شرکت کرده بود، متوجه شد که بسیاری از همشهری های او با غذای مخصوص شهرشان در لنگرگاه های بندر کاتانیا حاضر شده است. این غذای خاص، «آرانچینی» (arancini) نام دارد و در واقع گلوله هایی از برنج سرخ شده هستند که با نخود سبز یا گوشت شکم پر می شوند. فستا در مورد آن روز چنین می گوید: «گروهی از هنرمندان آوردن آرانچینی را به عنوان نماد اعتراضات خود پیشنهاد داده بودند. لحظه شادی بود که فضای به شدت سیاسی را شکست».
این گردهمایی مسالمت آمیز در واقع یک نمایش عمومی از انسجام برای حمایت از بیش از 100 مهاجری بود که در 15 آگوست سال 2018 توسط کشتی دیچیوتی نجات داده شده و اکنون 10 روز بود که از ورود آن ها به خاک ایتالیا جلوگیری می شد و متئو سالوینی، وزیر کشور ایتالیا اعلام کرده بود که این وظیفه دیگر کشورهای اتحادیه اروپاست که این مهاجران را بپذیرد.

از آن لحظه به بعد، دو ساحل شهر شروع به توسعه دو نوع با اسامی و ظاهر متفاوت از آرانچینی کردند. باسیله می گوید: «نمونه های پالرمویی به همان شکل گرد اولیه باقی مانده و ریشه های عربی آن را با اضافه کردن زعفران به برنج حفظ کردند، نمونه های کاتانیایی به یک شکل مخروطی که نماد کوه اتنا بود و در ساحل شرقی جزیره قرار داشت درآمد».

در آن دوران این موضوع برای کسی دردسرساز و ناخوشایند نبود. اما با ظهور رسانه های اجتماعی و افزایش نگرانی ایتالیا در مورد تئوری جنسیتی و شفافیت زبانی و تفاوت های بین مردانگی و زنانگی، به گفته فستا، این موضوع به «مادر تمام نبردهای سیسیلی» تبدیل شد. این درگیری چنان بالا گرفته و دردسرساز شد که معتبرترین موسسه ایتالیا در زمینه قانونگذاری زبانی در این ماجرا داخل شد.

استفانیا یانیزوتو، مشاور زبانشناسی مسنول تحقیق و انتشار این گزارش اعلام کرد که این موسسه نامه ها و ایمیل های زیادی برای حل نزاع آرانچینو در برابر آرانچینا دریافت کرده و می کند. وی در این باره چنین گفته است: «به عنوان تنها سیسیلی که اینجا کار می کند برای حل این مسئله منصوب شدم اگر چه می ترسیدم که نتوانم به اندازه کافی بی طرف باشم. این یک مسئولیت بسیار سخت بود». یانیزوتو اهل منطقه راگوسا، تنها منطقه در جنوب شرقی جزیره است که از عنوان مونث غذا استفاده کرده و به همین دلیل، جانبداری از هر یک از دو طرف دعوا می توانست باعث دلخوری یا تمسخر خانواده یا دوستانش در کاتانیا شود، جایی که وی بعد از دوره دبیرستان به آنجا نقل مکان کرده است. یانیزوتو می گوید: «این موضوع به عنوان یک جوک داخلی شروع شد اما شبکه های اجتماعی آن را به یک جنگ تبدیل کردند. این نبرد جنسیتی هیچگاه پایان نخواهد یافت».

درگیری های اخیر بر سر نام این غذای سیسیلی بر کسب و کارهای غذایی سیسیلی برای مردم محلی و گردشگران خارجی نیز تاثیرگذار بوده است. در مرکز شهر تاریخی کاتانیا، مشتریان در غذاخوری ساویا و هنگام سفارش غذا اعلام می کنند که آرانچینا سفارش می دهند. این نام جنسیتی در این منطقه که «سرزمین آرانچینو» نامیده می شود نتیجه اشتباه گردشگران بی اطلاع خارجی نیست بلکه تاکیدی بر اعتماد به نفس مردم محلی است. کافه مشهور ساویا در سال 1897 تاسیس شده و در دهه 1970 شروع به تهیه و توزیع آرانچینا در میان مشتریان خود کرد. به گفته کلودیو لومباردو، چهارمین نسل مالک این کافه، پدربزرگش اید ایده پالرمویی را دنبال کرد که آرانچینا شکل پرتقال های شیرین را تقلید می کند و بدین ترتیب باید با معنای ضمنی مونث شناخته و ادا شود. لومباردو می گوید: «تا جایی که من می دانم، ما تنها مکان در کاتانیا هستیم که آن ها را آرانچینه (جمع آرانچینا) می نامیم. هیچ کس به این موضوع اهمیتی نمی داد و ما نیز هیچگاه تلفظ مشتریانمان را هنگام سفارش آرانچینا با “o” تصحیح نمی کردیم. سپس افراد در رسانه های اجتماعی شروع به نوشتن پست های وبلاگی در مورد آن کردند… و این همان زمانی بود که مشکل آغاز شد».
لومباردو تعریف می کند که چطور توهین ها و دشنام ها به او شروع شد و حتی بایکوت و تهدید به مرگ هایی از طرف ساکنان متعصب محلی دریافت کرد. او در ادامه می گوید: «از این رو برای جلوگیری از جنگ، در تابستان 2017، تصمیم گرفتیم که نام رسمی روی برچسب هایی که در مغازه استفاده می کردیم را به “arancinu” که اسم اورجینال سیسیلی غذا بود تغییر داده و با تعطیل نکردن کسب و کار با یک قرن قدمت خود تعدادی شغل را حفظ کنیم». با این وجود، لومباردو تشریح می کند که او هیچگاه ذهنیت خود در مورد جنسیت واقعی آرانچینا را تغییر نمی دهد که «بدون شک مانند تمام چیزهای زیبا مونث » است.

آندرآ گرازیانو، موسس رستورانی به نام Fud Bottega Sicula که غذاهای سنتی سیسیلی سرو می کند دسامبر گذشته در رستوران هایش در پالرمو و کاتانیا یک ترفند جالب اتخاذ کرده بود. او غذای اصلی رستوران خود را با نام arancinie با دو آرانچینا و دو آرانچینی در همان بشقاب سرو کرده بود: «من هیچ اهمیتی به این دعوا نمی دهم و هیچوقت آن را جدی نمی گیرم اما می خواستم راه حل تحریک آمیز خود را ارائه دهم تا سرانجام خنده ای در مورد این نبرد خنده دار برای یکبار هم که شده سر داده شود».

درگیری بر سر این اسنک وجود داشته باشد یا نه، یک چیز را با اطمینان می توان گفت و آن اینکه این غذای خوشمزه سیسیلی بک پیام گرم و دوست داشتنی برای محلی ها و بازدید کنندگان خارجی به یک اندازه خواهد داشت.

از فیلم ها گرفته تا آهنگ ها و قطعات هنری بزرگ٬ با نمادهای باستانی و مناظر هنری غنی خود٬ رم الهام بخش بسیاری از افراد است و همچنین برای علاقمندان مشتاق٬ خانواده هایی که به تعطیلات می روند یا زوج هایی که به دنبال گذراندن ماه عسلی رمانتیک و فراموش نشدنی هستند٬ رم شهری است که باید حتما از آن بازدید کنند. با اینکه ممکن است فقط سه روز در پایتخت جادویی ایتالیا بمانید٬ اگر از قبل برنامه ریزی کنید٬ می توانید بیشترین بهره را از این سه روز ببرید و با وبسایت رزرو هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید. نمادهای تاریخی لیست خود را چک کنید٬ به اطراف شهر بروید٬ مزه ی غذاهای محلی را بچشید و جادوی رم را در سه روز تجربه کنید!

قسمت اول: آماده شدن برای سفر

. مشخص کنید که چه چیزی برای شما جالب تر است؛ شاید غذاها برای شما جالب باشد و دلتان بخواهد غذاهای ایتالیایی را کشف کنید یا ممکن است علاقمند به هنر باشید و مناظر هنری رم شما را به شوق بیاورد.
. به یاد داشته باشید که شما فقط سه روز دارید٬ پس اگر در این سفر٬ برای ۲۰ فعالیت مختلف برنامه ریزی کنید٬ بعید است راه به جایی ببرد- حتی اگر بتوانید همه ی آن ها را انجام دهید٬ ممکن است بسیار خسته شوید و از از تعطیلات خود لذت نبرید.

. قیمت اتاق یک هتل در هرکجای رم می تواند از ۳۵ یورو تا ۳۰۰ یورو در هر شب متفاوت باشد. شما می توانید یک هتل معقول را با حدود شبی ۶۰ یورو تا ۱۰۰ یورو پیدا کنید و همچنین این قیمت ها به فصل نیز بستگی دارند.
. صبحانه (۸ یورو)٬ نهار (۱۲ یورو) و شام ( ۱۸ یورو) و با جمع بندی این ها٬ اگر قرار است در بیرون غذا بخورید٬ به عدد ۴۰ یورو برای هزینه ی غذای یک روز می رسیم.
. سفر درون شهری با تاکسی معمولا حدود ۱۶ یورو هزینه دارد و مترو یا اتوبوس درون شهری نیز حدود ۲ یورو. بلیط قطارهایی که از فرودگاه حرکت می کنند٬ حدودا بین ۱۱ تا ۱۶ یورو است که باید دوبار سوار آن شوید.
. بلیط موزه ها معمولا به طور میانگین ۱۵ یورو است.

قسمت دوم: بازدید از نمادهای تاریخی

. اگر شما برنامه ی دیدن از موزه ها را دارید٬ خریدن این کارت حداقل ۲۰ الی ۳۰ یورو در هزینه های شما صرفه جویی می کند.
. قیمت گزینه ی ۴۸ ساعته و دیدار رایگان از یک موزه حدود ۲۸ یورو است.
. شما می توانید تاکسی بگیرید یا از اوبر استفاده کنید ولی اوبر در شهر رم زیاد رایج نیست و در برخی اوقات از تاکسی های عادی قیمت آن بیشتر می شود.

. تنها وجه منفی این است که صف ها بسیار طولانی هستند و ممکن است چند ساعت طول بکشد تا برسید. اگ برای دیدن مزه ها مشتاق هستید٬ صبح زود حدود ساعت ۷ به آنجا بروید.به یاد داشته باشید که می توانید با خرید بلیط آنلاین دسترسی سریعتری داشته باشید یا با خرید کارت مسافرتی که بلیط رایگان موزه دارد.

. بلیط خود را بجای کلوسئوم٬ در پالاسیوم بخرید. جایی که صف ها طولانی تر هستند. همان بلیط برای کلوسئوم٬ پالاسیوم و انجمن رمی ها استفاده می شود.
. در شنبه ی اول هر ماه دسترسی رایگان است. این می تواند برای شما اخطاری باشد تا در آن تاریخ به آنجا نروید چون با بزرگترین جمعیتی که در زندگی دیده اید٬ رو به رو خواهید شد.
. به یاد داشته باشید تا چند ساعت را برای بازدید کنار بگذارید و حمل و نقل و صف ها را نیز لحاظ کنید.

. پانتئوم با غذاهای خوب محلی و نوشیدنی ها احاطه شده است و مکانی خوب برای گذراندن وقت و استراحت کردن است.

. بر روی پله ها بنشینید و برای لحظاتی ببینید در اطراف چه می گذرد؛ این می تواند زیبا و استراحتی کوتاه بعد از ساعت ها قدم زنی در مکان های تاریخی قبلی می باشد.

قسمت سوم: رفتن به اطراف رم

. در باغ پرتقال با همسرتان برای داشتن فضایی عاشقانه قدم بزنید.
. با پیدا کردن قبرهای جان کیتس و پرسی بیش شلی شاعران انگلیسی در نزدیکی هرم٬ شگفت زده نشوید.

قسمت چهارم: غذاهای رم را تست کنید

. بیشتر پیتزاهای ایتالیایی نازک هستند که بازدیدکنندگان را غافلگیر می کند.

ایتالیا یکی از برترین مقصدهای جهانگردی بشمار می رود و شهر فلورانس مرکز توریست ها، رزرو هتل، باجه های غذای فوری و فست فود ها محسوب می شود که امروزه با افزایش تعداد جهانگردان با مشکلات زیادی روبرو شده است.
مقامات محلی جهت مقابله با مشکل بی نظمی و اثرات مخرب توریست ها بر شهر زیبای فلورانس 500 یورو ( 581 دلار) جریمه اعلام کرده اند. فلورانس مبارزه‌ ای علیه فست ‌فود ها به راه انداخته است.

سالانه حدود 10.2 میلیون گردشگر از زیبا ترین شهر دنیا ، فلورانس ایتالیا بازدید می کنند و از تماشای جاذبه های معروف جهان مانند تندیس داوود از میکل آنژ ( Michelangelo’s David ) پونته وکیو – پل قوسی سنگی قرون وسطایی و دیگر آثار لذت می برند. گفتنی است که در طول 5 سال گذشته تقریبا 2.4 میلیون توریست به آمار قبلی افزوده شده است.

ازدحام جمعیت و انباشته شدن زباله

گفتنی است که طبق نظرات طرفداران طرح ممنوعیت و محدودیت فست فود، ازدحام بیش از حد در یک شهر پر جمعیت، مشکلات زیادی ایجاد می کند. افزایش زباله در معابر عمومی یکی از این موارد می باشد که تاثیر زیادی بر ظاهر شهر دارد.

واکنش شهروندان به طرح محدودیت فست فود در خیابان ها

پدیده گردشگری انبوه ( بدون حد و مرز)

سخت است که تصور کنیم چنین تاکتیک هایی مانع از تبدیل شدن این شهر و روستاها به سرنوشتی مشابه روستاهای متروکه و جن زده ایتالیا شود. در همین اثنا، مسافران و توریست های ماجراجو و کنجکاو می توانند در میان باقیمانده ها و خرابه های شهرهای متروکه ایتالیا به گشت و گذار پرداخته و زندگی که روزگاری در آن ها وجود داشته را در ذهن خود تجسم کنند.

721 سال جنگ مابین امپراطوری رم و امپراطوری ایران بیشتر شبیه یک افسانه است اما واقعیت دارد. رم، پایتخت بزرگ و پرجمعیت ایتالیا، شهری افسانه ای است که لقب شهر ابدی را دارد چرا که پر از واقعیت هایی است که افسانه به نظر می آیند. رم پایتخت فرهنگی، تاریخی و حتی پایتخت مد اروپایی پایتخت مذهبی اروپا نیز هست چرا که بیش از ششصد کلیسا را در سطح شهر و واتیکان را قلب خود جای داده است.

هر یک از این کلیساها روایتی شنیدنی را به همراه دارد و گاه آنقدر تاریخی و خارق العاده است که شما را به سکوت و تماشا وامی دارد. معماری ها و نقاشی های منحصربفرد و هنرمندانی که آوازه هنرشان قرن هاست در گوش جهان پیچیده این کلیساها را تبدیل به گنجینه های رم کرده است. در میان کلیساهای معروف ایتالیا، کلیساهای معروف رم از جایگاهی جهانی برخوردارند.

بازدید از این کلیساها یکی از فعالیت های مورد علاقه گردشگران است چرا که کلیسایی همانند کلیسای سانتا ماریا رم شما را مبهوت خواهد کرد. این بار نیز با ایران هتل آنلاین، متخصص در رزرو آنلاین هتل های ایران، در یک کشف و شهود جذاب دیگر همراه باشید.

1. St. Peter’s Basilica
• آدرس: ایتالیا، رم، واتیکان، میدان سن پیترز
• سبک معماری: باروک، رنسانس
• معماران: میکل آنژ، جیان لورنزو برنینی، دوناتو برمانته
• سال احداث: 1506
• ساعات بازدید: ماه های اکتبر- مارس 7 الی 18:30 ، ماه های آپریل- سپتامبر 7 الی 19
• هزینه بلیط: رایگان

بازدیدمان را از یکی از چهار کلیسای مهم مسیحیت آغاز می کنیم که از قضا از زیباترین و باشکوه-ترین جاذبه های شهر رم نیز است. کلیسا پیتر مقدس کلید ورود به بهشت است و قدیس ها دور تا دور آن حلقه زده اند. بیایید از میان سیل جمعیت گذشته و خودمان را به شاهکارهای میکل آنژ برسانیم. این کلیسا که بر روی خرابه های یک کلیسای قدیمی تر ساخته شده، حاصل پیوند بی نظیر نقاشی و معماری است.

2. St. John Lateran (Basilica St. Giovanni Laterano)
• آدرس: ایتالیا، رم، خیابان Piazza di s. Giovanni Laterano
• سبک معماری: باروک، نئوکلاسیک
• سال احداث: قرن چهارم
• ساعات بازدید: هر روز از ساعت 7 الی 18:30
• هزینه بلیط: رایگان

این کلیسا مدفن افراد سرشناس بسیاری است. بوی تاریخ و فرهنگ رومی در آمیزه ای از مسیحیت از تمام زوایای این کلیسا به گوش می رسد.

معماری باروک در کنار نقاشی های منحصربفرد و قدمت تاریخی این کلیسا آن را تبدیل به یکی از باارزش ترین گنجینه های شهر رم کرده است. تصویر کمک مریم مقدس به مردم روم از مشهورترین نقاشی های این کلیساست.

دیوارهای طلایی و عناصر قرون وسطا در کنار لوسترهای بزرگ بخشی از زیبایی های این کلیسا است. بر روی یکی از دیوارهای کلیسا پرتره های پاپ ها قرار گرفته است. 150 ستون در دهلیز مشهور کلیسا و بازی شگفت انگیز نور خورشید از دیگر جاذبه های کلیسا است.

5. Pantheon
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza della Rotonda
• سبک معماری: معماری روم باستان
• معماران: Apollodorus از دمشق
• سال احداث: 125
• ساعات بازدید: هر روز به جز یکشنبه از ساعت 8:30 الی 19:30، یکشنبه از ساعت 9 الی 18
• هزینه بلیط: رایگان

تمامی علاقمندان معماری در گوشه و کنار جهان، این کلیسای 2000 ساله را به نام معبد رومی می شناسند. این کلیسا یک شاهکار معماری است و یکی از بزرگترین گنبدهای جهان را داراست. بسیاری از افراد مشهور ایتالیایی در طول تاریخ در این کلیسا به خاک سپرده شده اند. معماری خیره کننده، ستون های بلند بالا، طاق ها و پیکره های حجاری شده از زیبایی های این کلیسای تاریخی است.

گشت و گذار در این کلیسا شما را با اوج هنر معماری رومی ها در عصر آگوست آشنا خواهد کرد. پانتئون در ابتدا معبدی متعلق به خدایان رومی بوده است که در سال 609 به عنوان کلیسا وقف شد. در انتهای گنبد افسانه ای این کلیسا یک حفره نورگیر قرار دارد که چشم پانتئون نامیده می-شود.

6. Santa Maria in Trastevere
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza di Santa Maria in Trastevere
• سبک معماری: رومی
• معماران: Carlo Fontana
• سال احداث: قرن سوم
• ساعات بازدید: هر روز از ساعت 7:30 الی 21
• هزینه بلیط: رایگان

سفر با مسیح و روزهای سختی که پشت سر گذرانده، بر در و دیوار و سقف این کلیسا امکان پذیر است. اینجا یکی از زیباترین و قدیمی ترین کلیساهای شهر رم است که با نقاشی ها و موزائیک های استثنایی اش در تمام جهان شهره است. تصاویری زیبا و ظریف از حضرت مریم نیز در این کلیسا به چشم می خورد.

کلیسا بارها مورد بازسازی اساسی قرار گرفته اما هنوز هم رنگ و بوی قرون وسطایی خود را حفظ کرده است. یک مجسمه در سمت چپ ورودی قرار دارد که سن آنتونیو نامیده می شود و بسیاری از مسیحیان معتقدند که آرزوها را برآورده می کند.

7. Santa Maria del Popolo
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza del Santa Maria del Popolo
• سبک معماری: باروک، رنسانس
• معماران: Gian Lorenzo Bernini
• ساعات بازدید: هر روز به جز یکشنبه از ساعت 7 الی 12 و 16 الی 19
• هزینه بلیط: رایگان

این کلیسای زیبا و کوچک نمونه بارز کلکسیونی از عصر رنسانس است. دکوراسیون کلیسا آنقدر منحصربفرد است که آن را از تمام کلیساهای رم متمایز می کند. بر روی نیمکت های موجود در کلیسا نام بسیاری از افراد حک شده که برای یادبودشان نیمکت هایی به کلیسا اهدا شده است.

8. San Clemente al Laterano
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza di s. Clemente، خیابان Via Labicana
• سبک معماری: رومی
• معماران: Carlo Stefano Fontana
• ساعات بازدید: هر روز از ساعت 9 الی 12:30 و 15 الی 18، یکشنبه از ساعت 12:30 الی 18
• هزینه بلیط: رایگان

سیری در طول تاریخ رم و مسیحیت. بیایید از قرن اول میلادی آغاز کنیم زمانی که این کلیسا یک خانه ساده متعلق به یک رومی بود، سال ها بعد در قرن دوم میلادی خانه تبدیل به یک معبد شد و چندین سال بعد یک کلیسا.

کلیسای سن کلمنته مسیر طول و دراز2000 ساله را پشت سر گذاشته و بارها و بارها مورد بازسازی و گسترش قرار گرفته است و در نهایت در قرن دوازدهم میلادی آرام آرام به شکل کنونی درآمده است. دست کم سه لایه از تاریخ در این کلیسا به چشم می خورد.

موزائیک ها و نقاشی های خیره کننده در کنار مقابر تاریخی و آثار ارزشمند بخشی دیگر از این کلیسای تاریخی و زیبا هستند. نقاشی صلیب یکی از مشهورترین نقاشی های موزائیکی این کلیسا است.

9. Santa Maria in Cosmedin
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza della Bocca della Verità
• سبک معماری: رومی
• سال احداث: قرن هشتم
• ساعات بازدید: هر روز از ساعت 9:30 الی 17
• هزینه بلیط: رایگان

یک کلیسای قرون وسطایی دیگر در شهر رم که علاقه عجیبی به حقیقت دارد. مجسمه ای از جنس مرمر در این کلیسا نگهداری می شود که در صورت دروغ گفتن دروغگو را رسوا می کند. کافی است دست خود را در دهان حقیقت قرار دهید اما اگر دروغ بگویید دهان بسته شده و دست دروغگو قطع می شود.

نام کلیسا برگرفته از واژه یونانی تزئینی است و اشاره به لوازم بسیاری دارد که قبلا برای آراستن کلیسا استفاده می شده است. یک محفظه شیشه ای که استخوان های سنت والنتاین، محافظ عشق، را نگهداری می کند از دیگر جاذبه های کلیساست.

10. Santa Maria Sopra Minerva
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza della Minerva
• سبک معماری: گوتیک، گوتیک ایتالیایی، قرون وسطی
• معماران: Carlo Maderno
• سال احداث: 1370
• ساعات بازدید: روزهای غیر تعطیل 7 الی 19 ، روزهای تعطیل 8 الی 19
• هزینه بلیط: رایگان

این کلیسای بزرگ کاتولیک، که بر روی بقایای یک معبد باستانی ساخته شده از معدود کلیساهای سبک گوتیک در رم است. معبد متعلق به الهه سلحشور دانایی بوده و نام کلیسا از آنجا اخذ شده است. مجسمه های میکل آنژ و نقاشی های خیره کننده محراب سنت کاترین از سینا، تکمیل کننده این کلیسای زیبا و منحصر بفرد هستند.

11. Santa Sabina
• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Piazza Pietro D’Illiria
• ساعات بازدید: 8:15 الی 12:30 و 15:30 الی 18
• هزینه بلیط: رایگان

• آدرس: ایتالیا، رم، خیابان Piazza di San Pietro in Vincoli
• سبک معماری: رنسانس
• سال احداث: قرن پنجم
• ساعات بازدید: هر روز از ساعت 8 الی 12:30 و 15:30 الی 18
• هزینه بلیط: رایگان

• آدرس: ایتالیا، رم، منطقه Rione Monti، خیابان Via di Santa Prassade
• سال احداث: 824
• ساعات بازدید: هر روز از ساعت 7:30 الی 12 و 16 الی 18:30
• هزینه بلیط: رایگان

این کلیسای زیبا مقبره دو قدیس زن است که از اولین گروندگان به آیین مسیحیت بودند و توسط سربازان رومی کشته شده اند. موزائیک های قوس پیروزی که در آن حضرت عیسی(ع) در مرکز تصویر است از مشهورترین جاذبه های این کلیساست.

14. Sistine Chapel
• آدرس: ایتالیا، رم، واتیکان، جنب موزه واتیکان
• سبک معماری: رنسانس
• معماران: باچو پونتلی، جیوانی د دولچی
• سال احداث: 1473
• ساعات بازدید: از ساعت 9 الی 18 (روزهای یکشنبه تعطیل می باشد)
• هزینه بلیط: بزرگسالان 16 یورو، کودکان 8 یورو

حتی اگر به رم سفر نکرده باشید حتما تصاویر مربوط به این کلیسای زیبا و تاریخی را دیده اید. نقاشی مشهور خلقت آدم اثر میکل آنژ بر روی سقف محراب کلیسا و نقاشی های مربوط به زندگانی حضرت عیسی(ع) و حضرت موسی(ع) در کنار شاهکار نقاشی قضاوت نهایی از عناصر منحصر بفرد این کلیساست.

کلیسا که در کاخ رسالت واتیکان قرار دارد محل اقامت پاپ اعظم است و مراسم انتخاب پاپ جدید نیز در این کلیسا انجام می شود. معماری این کلیسای تاریخی و بزرگ نیز بسیار چشم گیر است.

15. Santa Maria degli Angeli e dei Martiri
• آدرس: ایتالیا، رم، میدان جمهوری
• سبک معماری: باروک
• معماران: میکل آنژ، لوئیجی وانویتلی
• سال احداث: قرن شانزدهم
• زمان بازدید: هر روز از ساعت 7 الی 18:30
• هزینه بلیط: رایگان

هرگز اجازه ندهید ظاهر چیزی شما را دچار قضاوت نادرست کند. این کلیسا با ظاهر تخریب شده نمایی کاملا متناقض با درون خود را دارد. به جرات می توان گفت که این کلیسا یکی از منحصربفردترین کلیساهای رم است. ستون های مرمرین عظیم و نقاشی های خیره کننده و بازهم هنرنمایی میکل آنژ که در جای جای کلیسا به چشم می خورد.

این کلیسا به پیشنهاد پاپ پیوس پنجم به یاد بردگانی که در زمان ساخت حمام دیوکلتیان کشته شده بودند در مکان حمام ساخته شد. در اطراف کلیسا نیز دیدنی های تاریخی فراوانی در انتظار شماست. یک ساعت آفتابی تاریخی بیانچی نیز از دیگر دیدنی های کلیساست.

كشور “ایتالیا” كنونی كه در گذشته دور به امپراتوری “روم” معروف بوده است از كشور های “اروپایی” و پر طرفدار در حوزه گردشگری می باشد. شهر “رم” در این كشور در كنار شهر هایی همانند “ونیز” مملو از جاذبه های تاریخی و گردشگری و همچنین موزه های بی شماری كه بخشی از تاریخ و فرهنگ جهان را در دل خود جای داده اند قرار گرفته است. سفر به این كشور باستانی و به ویژه شهر “رم” با بازدید از كولوسئوم روم كامل می شود. این آمفی تأتر زیبا و كم نظیر كه نزدیك به 2000 سال از ساخت آن می گذرد دنیایی از ناگفته ها را در دل خود جای داده است.

شاید درباره عجایب 7 گانه جهان شنیده باشید. در لیست عجایب 7 گانه جدید جهان نام این بنای تاریخی دیده می شود كه بی گمان به درستی از آن یاد شده است. كولوسئوم روم حدود سال 70 میلادی پایه گذاری شد و در سال 252 میلادی ساخت آن به پایان رسید. این مدت زمان به طول كشیده جهت ساخت این مجموعه خود نشان از عظمت این تماشاخانه می باشد. ظرفیتی بالغ بر 80000 نفر برای تماشاچیان در این آمفی تاتر پیش بینی شده و محل های ویژه ای برای مهمانان ویژه و امپراتور در بهترین نقاط این مجموعه در زمان خود ساخته شده است. نزدیك به 80 درب ورودی از اطراف این آمفی تأتر مردم را به جایگاه های مخصوص آن ها می رسانده است. ساخت مجموعه ای با این ظرفیت و عظمت قطعا در حال حاضر نیز بسیار مشكل و با امكانات آن زمان شبیه به معجزه ای در معماری می ماند. مجموعه ای كه وسعت آن بیش از 6000 متر و با ارتفاعی كه می توان آن را با یك ساختمان 15 طبقه مقایسه كرد. این مجموعه با ارتفاع 50 متر و دیوارهایی كه هر كدام از آن ها با معماری خاصی بر روی همدیگر قرار گرفته اند چشم هر بیننده ای را خیره به خود می كند.

در سال 70 میلادی این مجموعه بی نظیر توسط “وسپاسیان” از امپراتور های “روم” پایه گذاری شده و ساخت آن نزدیك به 200 سال به طول انجامید. پس از “وسپاسیان” پسرش “تیتوس” و بعد از آن دیگر فرزندش به نام “دومیتیان” این آمفی تأتر را كامل كرده و به بهره برداری رسانده اند. این آمفی تأتر اولین آمفی تأتر دائمی در “ایتالیا” به حساب می آمده. “كولوسئوم” محلی برای نبرد های گلادیاتور ها با یكدیگر و همچنین نبرد با حیوانات درنده و به تماشا نشستن اشرافیان و پادشاهان بوده است. البته نیت ساخت این مجموعه ها فقط همین نبوده و بسیاری از مراسمات از جمله اعدام ها در این میدان و در مقابل چشم تماشاچیان انجام می شده است.

رسم عجیب و دور از انسانیتی كه البته در آن سال ها كاملا رواج داشته، به دفعات در این آمفی تأتر برگزار می شده است. نبرد بین گلادیاتور هایی كه برای نجات جان خود محكوم به قتل حریف خود بوده اند. در بین چشمان امپراتور ها و همچنین اشراف مبارزه با هم نوعان و جنگیدن با حیوانات درنده ای هم چون ببر و پلنگ از تفریحات قدرتمندان در آن زمان بوده است. این رسم عجیب تا جایی ادامه پیدا كرده كه تعداد حیوانات درنده و وحشی در این منطقه به صورت چشم گیری كاهش یافت. اغلب این افراد كه در نبرد بسیار توانمند بوده اند حتی به عنوان یك انسان ساده در میان دیگران از حقی برای زندگی كردن برخوردار نبوده اند. گاهی این جشن ها و نبرد ها آنقدر طولانی بوده كه حتی 100 روز به درازا كشیده می شده است.

آمفی تأتر “كولوسئوم روم” آنقدر بزرگ و مورد توجه امپراتوری های زمان خود بوده است كه در اطراف آن ساختمان های بسیاری را بناكرده كه البته در حال حاضر نشانی از آن ها بر جای نمانده است. از جمله ساخنمان های اطراف این تماشاخانه می توان به كلیسایی كه برای دعا كردن مردم برای گلادیاتور ها و پیروزی در نبرد هایشان ساخته شده بود اشاره كرد. اغلب ساختمان های اطراف این مجموعه از بین رفته اند. در نزدیكی این مجموعه تعدادی ساختمان برای استراحت اشراف زادگان و امپراتور ها ساخته شده است كه البته از این ساختمان ها نیز جز مخروبه چیزی برجای نمانده است.

اگر از ساختمان اصلی و زیبایی های آن بگذریم می توان در گوشه گوشه این تماشاخانه ساختمان ها و محل های بزرگ و عجیبی را ببینیم. از جمله این بناها می توان به “سرداب” كه در زیر ساختمان اصلی ساخته شده اشاره كنیم. “سرداب” بیشتر به عنوان محل نگهداری و رسیدگی به حیواناتی كه برای مبارزه آن ها را آماده می كرده اند بوده است. در غرفه ها و اتاق های بی شمار این مجموعه زیرزمینی محل هایی نیز برای نگهداری و زندانی گلادیاتور ها دیده می شود. البته همانند دیگر سرداب ها آب رسانی به مجموعه نیز از این قسمت بوده است.

از نظر بسیاری از مسیحیان “كولسئوم” به غیر از تاریخی بودن محلی مقدس به حساب می آید. مسیحیان اعتقاد دارند كه خونریزی و كشته شدن انسان ها در جلوی چشم دیگران و شادی و پایكوبی از این كشتار گناه و خلاف آئین مسیحیت است. مسیحیان این تماشاگران را مجرم می دانند. از طرفی نیز معتقدند كه بسیاری از مسیحیان در این میدان از بین رفته و خون آن ها به ناحق بر زمین ریخته است.

قطعا این بنا از زیباترین و پر گردشگرترین بناهای “رم” در كشور “ایتالیا” می باشد. ولی زیبایی های این شهر و كشور به همین بنا ختم نمی شود. در كشور “ایتالیا” به ویژه در شهر “رم” می توان در كنار آمفی تأتر”كولوسئوم” به بناها و جاذبه های دیدنی بسیاری از جمله: بنای یاد بود گریبالدی، باغ میوه پرتغال، تراستور، پیازاناوونا، كلیسای سنتاماریا، پانتئون و دیگرجاذبه های بی شمار آن اشاره كرد.

جاذبه های طبیعی و تاریخی در داخل و خارج از كشور همیشه از پر گردشگر ترین مناطق تفریحی می باشد. دوستداران سفر و گردش نام برخی مناطق گردشگری و برخی شهرها و كشورهای خاص را هیچ گاه از یاد نمی برند. برای انتخاب مقصد سفر می توان گزینه های بسیاری را انتخاب كرد. البته بستگی به شرایط اقتصادی، فصل سفر و نوع سفر می توان درباره سفر برنامه ریزی های بسیاری داشت. بی شك اگر نیت سفر به خارج از كشور را داشته باشیم، یكی از بهترین كشور های توریست پذیر و پر گردشگر كشور “ایتالیا” می باشد. با یك برنامه ریزی دقیق می توان با رزرو هتل یا اقامتگاهی در یكی از شهر های این كشور جذاب و تهیه بلیط سفر، روزها در این كشور تاریخی و زیبا لذت برد. در این مقاله درباره یكی از جاذبه های كم نظیر شهر “ونیز” در كشور “ایتالیا” صحبت خواهیم كرد. آمفی تأتر “لا فنیچه” از زیباترین سالن های اُپرای جهان در شهر “ونیز” می باشد.

اگر اهل تاریخ، طبیعت، هیجان و مناطق بكر می باشید، بی شك به دنبال مقدمات سفر به كشور “ایتالیا” به ویژه شهر “ونیز” باشید. با یك برنامه ریزی دقیق می توانید كاملا هوشمندانه سفر كنید و با كمترین هزینه زیباترین مناطق جهان را در یك نقطه در گنار یكدیگر ببینید. كشور “ایتالیا” از جمله كشور های “اروپایی” كه با هنر و تاریخ در هم تنیده است می باشد. كشوری كه در هر نقطه آن می توان بنایی تاریخی، كه اثر دست هنرمندی بزرگ می باشد و از قرن ها پیش به یادگار مانده است را دید. شاید برخی “ایتالیا” را با “پیتزای” آن بشناسند و برخی با شهر “ونیز” آن كه در بین رود ها و آبراهه ها قرار گرفته است و به جای خودرو از قایق های كوچك استفاده می كنند.
بسیار مشكل است كه از بین تمام جاذبه های كشور “ایتالیا” به ویژه شهر “ونیز” یكی را انتخاب كرده و درباره آن به صحبت بپردازیم. درباره “ایتالیا” و به ویژه جاذبه های آن همین كافی است كه بدانیم به گفته “یونسكو” نیمی از میراٍث فرهنگی جهان در این كشور واقع شده است. آمفی تأتر “لا فنیچه” یكی از بزرگترین و زیباترین آمفی تأتر های جهان می باشد كه متاسفانه كمتر درباره آن صحبت شده است. با نگاهی گذرا به دنیای مجازی و سایت های گردشگری متوجه این موضوع خواهید شد. آمفی تأتری كه در دل شهر “ونیز” قرار گرفته است و در بین علاقمندان موسیقی در جهان كاملا شناخته شده است.

شهر “ونیز” كه همانند شبه جزیره ای كوچك در كشور “ایتالیا” قرار گرفته است، خواستگاه فرهنگ ها و تمدن های بسیاری طی تاریخ بوده است. در سال 1792 میلادی در شهر “ونیز” آمفی تأتر لا فنیچه” فعالیت خود را آغاز كرد. شاید یكی از دلایل ساخت این مجموعه عظیم، هنر دوست بودن مردم این كشور و خواستگاه موسیقی های كلاسیك و نو در این منطقه بوده است. آمفی تأتری كه در دل شهر “ونیز” و در میان دنیایی از آثار باستانی و تاریخی و همچنین كلیساهای معروف این كشور قرار گرفته است.
با گذر از كنار مغازه ها و همچنین رستوران هایی كه در اطراف این بنا قرار گرفته اند، می توان ساختمان بسیار بزرگ و باستانی را به نظاره نشست. ورودی زیبا با ستون های سر به فلك كشیده سفید رنگ این مجموعه كه با سر ستون های كم نظیر خود نشان از قدمت و هنر این مجموعه می باشد. مجسمه پرنده طلایی بر روی سر در این آمفی تأتر چشم نوازی می كند. مجموعه ای كه در چند طبقه و با قسمت های بسیار كه البته مهم ترین قسمت آن همان سالن آمفی تأتر یا سالن اپرا می باشد بیش از دو قرن است محیطی را برای برگزاری بزرگ ترین اجراهای موسیقی توسط اساتید مطرح موسیقی جهان فراهم كرده است.

با ورود به این مجموعه گچ بری ها و رنگ آمیزی های داخلی این بنا كاملا حس هنر و موسیقی را به همگان القاء می كند. پله هایی كه برای راهنمایی كردن تماشاچیان به طبقات بالا و سكوهای ویژه بازدید كنندگان از دو طرف این مجموعه به چشم می خورد. سالن اصلی با سقفی بلند كه به اندازه یك ساختمان چند طبقه ارتفاع دارد، با رنگ آبی زیبایی تزئین شده است. نقاشی هایی كه ریشه در هنر و موسیقی و فرهنگ این كشور داشته اند محیطی شاد را فراهم كرده اند. مجسمه های نیمه عریان در كنار نیم تنه هایی كه بر روی دیواره ها و سقف این مجموعه نصب شده اند، را در كمتر نقطه ای از دنیا می توان به چشم دید. در این مجموعه می توان بزرگ ترین و جذاب ترین لوستر ها را كه سقف این اثر هنری را نورانی كرده است تماشا كرد.

به شكوه و جذابیت این آمفی تأتر، می توان از بزرگ ترین برنامه ها و جشن هایی كه توسط آهنگ سازان بزرگی از جمله:بلینی، دونیتزتی، روسینی، استراوینسكی، وردی و بسیاری از اساتید مطرح جهان كه در این مجموعه برگزار شده اند پی برد. بسیاری از اپرا های مطرح دنیا برای اولین بار در این مجموعه به نمایش گذاشته و اجرا شده اند. در طول این سال ها پس از ساخت این بنا، بارها بازسازی های اساسی شده است. دلیل این بازسازی ها 3 آتش سوزی بزرگ كه آخرین و بزرگترین آن در سال 1996 میلادی كه ظاهرا به صورت عمدی صورت گرفته است، می باشد.

این مجموعه باستانی و هنری در حال حاضر نیز از فعال ترین و بزرگترین آمفی تأتر های جهان كه طرفداران بسیاری دارد می باشد. به دلیل قرار گرفتن این آمفی تأتر در میان دنیایی از زیبایی های كشور “ایتالیا” در شهر “ونیز” می توان در اطراف این بنا مكان های مذهبی و تاریخی بسیاری را به تماشا نشست. در میان جاذبه هایی كه در نزدیكی این آمفی تأتر قرار گرفته اند، می توان به كلیسای كاتولیك، كلیسای ارمنی، میدان زیبای سن ماركو، گالری هنری ماركوپولو، كلیسای جامع سینت ماركو، قصر دوك و بسیاری از جاذبه های گردشگری و تاریخی این شهر كه نام بردن آن ها خود نیاز به مقالات متعددی دارد، اشاره كرد.

برای دوستداران تاریخ و هنر بازدید از سالن های تئاتر و تماشای نمایشی زیبا در آن انگیزه ای مهم برای سفر است. سالن هایی که محل گردآمدن هنرمندان و تماشای اجراهای آنها از نزدیک است. برای کسانی که عاشق اپرا هستند لااسکالا همچون بهشتی است. این خانه اپرا به عنوان یکی از برجسته ترین سالن های نمایش تئاتر و اپرا و باله در جهان محسوب می شود که عاشقان به این هنر را از سرتاسر دنیا به میلان می کشاند. مهم تر از آنها فضای داخلی خانه اپرا است که به شکل نعل اسبی است و نشان دهنده پایانی برای شکل سالن های تئاتر باروک و آغازی برای سالن های نئوکلاسیک باروک است.
هیچ گردشگری نباید میلان ایتالیا را بدون تماشای یک اپرا ترک کند. این تجربه شگفت انگیز را فقط در لااسکالا به دست می آورید. برای رزرو آنلاین هتل و یا دسترسی به هتل های ایران به سایت ما سر بزنید.

این خانه اپرا به سبک نئوکلاسیک و با رنگ های قرمز و طلایی طراحی شده است. معمار بزرگ آن جوزیه پیرمارینی است. لااسکالا میلان علاوه بر بخش اجرای تئاتر و اپرا دارای یک آکادمی برای آموزش حرفه ای موسیقی، رقص و اپرا است. این آکادمی تحت رهبری هیأت مدیره الکساندر پیریرا و لویزا وینچی یکی از مؤسسات برتر جهان در زمینه آموزش جامع و حرفه ای در تمام زمینه های هنری، فنی و هنرهای نمایشی است و دارای چهار بخش موسیقی، رقص، بخش فنی و مدیریت می باشد. این آکادمی چیزی در حدود سی دوره مختلف هر سال به بیش از 1300 دانش آموز ارائه می دهد. بخش فنی شامل آموزشهایی مانند عکسبرداری صحنه، خیاطی، تکنیک های صوتی، آرایشگری تئاتر، آرایش های ویژه، طراحی صحنه و نورپردازی می باشد.

دانشکده رقص آلا اسکالا نشان دهنده قلب تاریخی آکادمی است. در آن رقاصان حرفه ای با تکنیک های تجربه ای بیش از 200 سال آموزش دیده اند.

ویژگی خاص این سالن تئاتر آکوستیک بودن آن است. جویس پیرمارینی، در حقیقت، بین سقف تئاتر و سقف واقعی بنا یک فضای خالی به منظور تقویت کامل امواج صوتی ابزار آلات موسیقی ایجاد کرد. لااسکالا به عنوان مدلی برای سالن های تئاتر ایتالیایی قرار گرفت و بعد از آن در سالن های مختلف تئاتر سراسر اروپا استفاده شد.

هر سال فصل سنتی برای آغاز اجرا در این تئاتر روز 7 دسامبر، روز سنت آمبروز روز تولد کشیش حامی میلان آغاز می شود. در این روز تمام اجراها باید قبل از نیمه شب به پایان برسد و اجراهای طولانی تر زودتر شروع می شوند. در این روز مردان کت و شلوار تبره، پیراهن سفید و کراوات سیاه و یا سفید می پوشند و زنها لباس های تیره و کفش های پاشنه بلند به تن می کنند. پوشیدن کفش های ورزشی و یا شلوارک برای این مکان مناسب نیست.
در روز 7 دسامبر تهیه بلیط بسیار دشوار است. بسیاری از فروشندگان بلیط که در جلوی درب تئاتر اقدام به فروش بلیط می کنند قابل اعتماد نیستند و معمولاً بلیط های تقلبی و با قیمت بالا به فروش می رسانند. بهترین روش تهیه بلیط رزرو اینترنتی و یا خرید از فروشگاه های رسمی می باشد. این نکته را در نظر داشته باشید که صندلی هایی که با قیمت های ارزان تر گذاشته شده اند دید محدودتری نسبت به صحنه دارند. اگر تا میلان سفر کرده اید و عاشق تماشای اپرا هستید صندلی هایی گران قیمت تر را رزرو کنید تا شکوه صحنه و اجرا را از دست ندهید.

در حال حاضر صندلی های سالن دارای مانیتورهای با کتابچه های الکترونیکی است که مخاطبان را قادر می سازد اپرا را به زبان انگلیسی و ایتالیایی دنبال کنند.
سفر به این سالن یک تجربه منحصر به فرد و فراموش نشدنی برای دوستداران هنر در محیطی استثنائی است. از ویژگی های این سالن اپرا، موزه آن است. موزه ای که در آن نقاشی های سالواتوره ویگانو و کارلو بلوش مربوط به سال های 1769 و 1783 و همچنین لباس های قدیمی مربوط به تاریخ آلااسکالا و اپراها به نمایش گذاشته شده اند.

میلان ایتالیا را پایتخت مد و سرمایه می شناسند. این شهر با تاریخچه ای باشکوه صحنه ای برای عرضه مد، فرهنگ و تاریخ است. در سفر به میلان بازدید از لا اسکالا (La Scala)به عنوان یک جاذبه گردشگری را حتماً در برنامه خود بگنجانید.
اجراهای این سالن بسیار مورد استقبال علاقه مندان قرار می گیرند. در صورتی که شما تمایل به شرکت در یکی از برنامه های این سالن را دارید باید حتما از قبل بلیط خود را تهیه کنید.

10 – دریاچه بولزنا (Lake Bolsena)

9 – دریاچه لدرو (Lake Ledro)

7 – دریاچه تراسیمنو (Lake Trasimeno)

6 – دریاچه برکسیانو (Lake Bracciano)

5 – دریاچه ایسئو (Lake Iseo)

4 – دریاچه ارتا (Lake Orta)

3 – دریاچه ماجوره (Lake Maggiore)

2 – دریاچه گاردا (Lake Garda)

1 – دریاچه کومو (Lake Como)
گردشگرانی که دوست دارند در مکان های مختلف افراد مشهور و سلیبریتی ها را ببینند، دریاچه ی محبوب کومو را بهتر است که از دست ندهند. دریاچه کومو از دوران رومی ها مانند آهن ربایی در حال جذب گردشگران بوده است. رومی ها اولین ویلا ها را در این جزیره ساختند که امروزه از جاذبه های گردشگری محسوب می شوند. افراد مشهور خانه هایی در اطراف دریاچه دارند که ممکن است هنگام بازدید از دریاچه افراد مشهوری مانند بازیگر و کارگردان معروف جورج کلونی را به همراه دو قلو هایش از نزدیک ببینید. دریاچه کومو یکی از جذبه های گردشگری مهم ایتالیا می باشد و با عمق 400 متری (1300 فوت) یکی از عمیق ترین دریاچه های اروپا نیز به شمار می رود. گردشگران برای تماشای چشم انداز ها، باغ های زیبا و دیدنی ویلا کارلوتا و چشیدن طعم بستنی محلی ژلاتو به این ناحیه سفر می کنند. کشتی ها روستا های اطراف را در امتداد دریاچه به یکدیگر وصل می کنند. گردشگران در این طبیعت بکر و آرامش بخش خاطرات خوشی را تجربه خواهند کرد. بدون شک طبیعت منحصر به فرد سرزمین تاریخی ایتالیا گزینه ی مناسبی برای سفر می باشد.

با وجود شهری مانند ونیز، که پر از جاذبه های گردشگری بسیار جذاب و متنوع است ، دانستن این که از کدام قسمت آن باید شروع کنیم کمی مشکل است. شاید بهترین راه ، گم شدن در میان کوچه های آن برای چند ساعت و گشت و گذار در خیابان ها و مسیر های آبی و کانال های آن و پیدا کردن نقاط کم تر شناخته شده ی آن باشد. در هر گوشه ی شهر نقاطی را خواهید دید ، که باید با یک عکس به یادگار سپرده شوند ! مهم نیست که این سیاحت بدون برنامه شما را به کجا می برد، چرا که پیدا کردن راه و بازگشت به ” پیاتزا سن مارکو ، Piazza San Marco ” و کانال بزرگ اصلی بسیار آسان است. بیشتر نقاطی را که لازم است از آن ها بازدید کنید هم در اطراف همین دو نقطه ی شهر قرار دارند.

در زمان های گذشته و وقتی که بازدید کنندگان و مسافران مختلف پا به ساحل ونیز می گذاشته اند ، نمی توانستند وجد خود را از شگفتی ها و زیبایی های معماری آن پنهان کنند . اگر که حاکم وقت به آن ها اجازه ی ورود را صادر می کرد ، این وجد و تحسین با بازدید از ” پورتا دلا کارتا ، Porta della Carta ” ، که شاهکاری از هنر سبک گوتیک به حساب می آید ، بالا رفتن از ” اسکالا دی گیگانتی ، Scala dei Giganti ” ، ” اسکالا د اورو ، Scala d’Oro ” طلا گرفته شده و زیبا ترین تالار کل قصر یا همان ” سالا دل کولگیو ، Sala del Collegio ” ، دو برابر می شده است !

اولین پل ساخته شده بر روی ” کانال بزرگ ” می باشد و نشانگر اولین تمدنی است ، که در آن خانه گزیدند . این گروه از مردم ” ریووس آلتوس ، Rivus Altus ” نام داشتند . این طاق سنگی در سال 1588 میلادی و پس از فرو ریختن پل چوبی 150 سالی قبلی ساخته شده است ، دو خیابان پر ازدحام و دو ردیف مغازه را بر روی خود جای داده است و یکی از مهم ترین نقاط عبور از ” کانال بزرگ ” می باشد . این پل یکی از نقاط محبوب عکس برداری برای گردشگران نیز به حساب می آید و برای تماشای کشتی هایی که در تمام طول شبانه روز از زیر آن عبور می کنند بسیار مناسب است . در نزدیکی انتهای سمت ” سن مارکو ” پل ، کلیسای ” سن بارتولومئو ، San Bartolomeo ” قرار دارد ، که متعلق به بازرگانان آلمانی بوده است ، که در سازمان ” تبادل کالای آلمان ، Fondaco dei Tedeschi ” و در کنار کانال کار می کرده اند . بر سر در این کلیسا ، اثر هنری شگفت انگیزی از ” پالمای جوان تر ، Palma The Younger ” با نام ” شهادت سنت بارتولومئو ، The Martyrdom of St. Bartholomew ” قرار دارد .

سفر به ونیز بدون سوار شدن بر یک ” ویپورتو ” و گذشتن از تالاب ” مورانو ” برای بازدید از کارگاه های شیشه کاری افسانه ای این شهر ، کامل نمی شود . بر اساس ادعای تاریخ نگاران ، در قرن 13 ام کارگر ها به این بخش آورده می شدند تا خطر رسیدن آتش سوزی کوره ها به مرکز شلوغ و پر تراکم شهر دور کنند . یکی دیگر از دلایل احتمالی ، جلوگیری از فاش شدن اسرار فن شیشه کاری بوده است . این هنر در آن زمان تحت انحصار ونیز بوده و این مسئله برای ونیزی ها بسیار مهم بوده است . مجلس دهه ی سال 1354 میلادی این شهر این حکم این قانون را تصویب کرد : ” اگر یکی از شیشه گران به یک کشور دیگر مهاجرت کند و با بردن توانایی های خود به بیرون باعث ضعف جمهوری شود ، به او دستور بازگشت صادر خواهد شد . اگر که او از بازگشت امتنا کند ، نزدیک ترین فامیل او به زندان انداخته خواهد شد تا حس خانواده دوستی او باعث برگشت او شود . اگر که او هم چنان حکم را نفی کرد ، طبق مراحل محرمانه ای او از میان برداشته خواهد شد . هر کجا که باشد . ”
همان طور که از متن بالا می توان حدس زد ، نظارت بر کار شیشه گران آن دوران ، زمانی که همگی در یک جزیره جمع شده اند ، برای حکومت راحت تر بوده است . امروزه کانال های کناری پر از کارگاه ها و اتاق های نمایش این آثار شیشه ای هستند . از کار های وارداتی ارزان قیمت تا شاهکار های خاص هنری را می توان در آن ها پیدا کرد . داخل قصر قرن هفدهمی ” گیوستینیان ، Giustinian ” موزه ی شیشه جای گرفته است ، که یکی از بزرگ ترین و مهم ترین کلکسیون های شیشه ی ونیزی را از زمان روم باستان تا قرن بیستم در خود دارد .
تنها بخش برجسته ی این ناحیه فقط این کار های شیشه ای نیست . کلیسای ” سانتی ماریا اِ دوناتو ، Santi Maria e Donato ” طرح های طراحی سازه ی ونیزی – رومی را با رنسانس در آمیخته است . دلیل آن هم مدت زمان زیاد ساخت آن می باشد ، که از قرن هفتم تا دوازدهم بوده است . به ستون های یونانی ساخته شده از مرمر ، کف موزائیکی قرن دوازدهمی با اشکال حیوانات مختلف و ” سنت دوناتو ، St. Donato ” در بالای محراب اول سمت چپ هم توجه ویژه ای داشته باشید . کامل شدن این نقاشی عظیم به سال 1310 باز می گردد و یکی از اولین نمونه های نقاشی ونیزی می باشد .
” سن پیترو مارتیره ، San Pietro Martire ” قرن چهاردهمی هم شماری از جذاب ترین نقاشی های ونیزی را در خود جای داده است . ” مدونای والا مقام به همراه سنت مارک و کنت آگوستوینو بارباریگو ، Madonna in Majesty with St. Mark and the Doge Agostino Barbarigo ” از کار های ” بلینی ، Bellini ” و ” پنداشت پاکدامن ، Assumption of the Virgin ” او در کنار ” سنت جیروم در صحرا ، St. Jerome in the Wilderness ” و ” سنت آگاتا در زندان ، St. Agatha in Prison ” از کار های ” پائولو ورونیس ، Paolo Veronese ” قرار دارد . ” بورانو ” در فاصله ای کوتاه و در کنار این جزیره قرار گرفته است و یک دهکده ی ماهیگیری با خانه های رنگارنگ می باشد و از نظر تاریخی برای ساخت توری شناخته شده است . ” مدرسه ی توری ، Scuola dei Merletti ” و موزه ی کوچک آن به شما کمک خواهند کرد که بتوانید توری های واقعی و اصل را از نمونه های وارداتی ارزان و بی کیفیتی که می توان در فروشگاه ها پیدا کرد تشخیص دهید .

کلکسیون شخصی هنری ” پگی گوگنهایم ” در خانه ی پیشین او، قصر ” ونیر دی لئونی، Venier dei Leoni “، در کنار ” کانال بزرگ ” نگهداری می شود. با اینکه بیشتر موزه های فوق العاده ی هنری ایتالیا، با آثار استادان قرون وسطی و رنسانس پر شده اند، این موزه ی شخصی بیشتر بر روی هنر اروپا و آمریکا از نیمه ی اول قرن بیستم تمرکز داشته است. این ساختمان کوتاه، با فضای دلباز و دیوار های داخلی سفید رنگش مکان بسیار مناسبی را برای این آثار دراماتیک و بعضاً جسورانه از سبک های ” کیوبیست، Cubist “، ” فیوچریست، Futurist “، ” اکسپرسیونیسم انتزاعی، Abstract Expressionist “، ” سورئالیست، Surrealist ” و دیگر مکتب های آوانگارد نقاشی و مجسمه سازی، فراهم کرده است.

” هم سرایان راهب، The Monks’ Choir ” یکی از برترین و برجسته ترین نمونه کار های چوب ” مارکو کوتسی، Marco Cozzi ” به شمار می رود و کنده کاری هایی از فرشتگان و چشم انداز های ونیز بر روی آن طراحی شده است. محراب کلیسا هم جایگاه ” مقبره ی دو کنت، the tomb of two Doges ” اثر ” آنتونیو ریتسو، Antonio Rizzo ” می باشد. بر روی مذبح اصلی کلیسا هم ” آسونتا، Assunta ” اثر ” تیتیان ” قرار دارد، که در بین سال های 1516 و 1518 نقاشی شده است .
آرامگاه ” تیتیان ” در ردیف صندلی های جنوبی، هدیه ی فردیناند اول پادشاه اتریش می باشد، که در زمان حکومت او بر لمباردی – ونتو به این کلیسا اهدا شده است. از دست دادن منظره ی مقبره ی مثلثی شکل ساخته شده توسط شاگردان مجسمه ساز معروف ” آنتونیو کانووا، Antonio Canova ” که در ریف های شمالی قرار دارد و هم چنین مجسمه ی بزرگ اهدایی به ” تیتیان ” در طرف مقابل آن هم کار بسیار مشکلی است !

این موزه ی حاضر در کنار کانال، با نام ” آکادمیا ” هم شناخته می شود و مهم ترین و کامل ترین کلکسیون نقاشی های ونیزی قرن پانزدهم تا هجدهم در جهان را در خود جای داده است. بیشتر آثار این موزه از کلیسا ها و صومعه های بسته شده و از قصر های خانواده های اشرافی جمع آوری شده است و هم اکنون در صومعه ی ” سانتا ماریا دلا کاریتا، Santa Maria della Carità ” برای نمایش به عموم مردم آماده می باشد. بعضی از گالری های موجود، که نقاشی های ونیزی گوتیک در آن ها نگهداری می شود، سقف هایی با طلا کاری های بسیار زیبا و پر جزئیات قرن پانزدهمی دارند. مجموعه ی آثار بر اساس زمان دسته بندی شده اند، به همین دلیل نه تنها شما می توانید پیشرفت ها و تغییرات سبک ها را از نزدیک ببینید، بلکه می توانید حتی آن ها را با دیگر هنرمندان دوره ی خود مقایسه کنید .
از نقاشی های برجسته ی قرن های پانزدهم و شانزدهم موجود در این کلکسیون می توان به کار های زیر اشاره کرد :

همان طور که ” کا د اورو ” این فرصت را به ما می داد، که به قرون وسطی نیم نگاهی بیاندازیم، ” پالاتزو رتزونیکو ” هم تصویر زنده ای از زندگی در دوران های ” باروک، Baroque ” و ” روکوکو، Rococo ” در قرن هجدهم را به ما نشان می دهد. طراحی این قصر و شروع ساخت آن به دست استاد معماری ” باروک ” ونیز یعنی ” بالتازار لونگهنا، Baldassare Longhena ” کلید خورد و بعد از یک قرن و در سال 1750 میلادی به دست ” جیورجیو مازاری، Giorgio Massari ” به پایان رسید. مبلمان و وسایل و هم چنین کلکسیون دکوراسیون داخلی ابریشمین، جزئیات ریز کارانه ی همه چیز و پرده های نقش دار دانمارکی، این شاهکار را تکمیل می کنند .

شهر ونیز در قرن هفتم و برای اولین بار در این جزیره پایه گذاری شد و تا قرن دوازدهم به یک شهر پیشرفته ی بازرگانی تبدیل شده بود. در میان تمام قصر ها، کلیسا ها، بندر گاه ها و اسکله های آن، تنها دو کلیسا و چند خانه باقی مانده است، که در سراسر جزیره پراکنده می باشند. از روی کلیسای جامع بزرگ شهر، که در سال 639 میلادی به ” سانتا ماریا آسونتا، Santa Maria Assunta ” اهدا شده است، می توانید به اهمیت بالای ” تورچلو ” پی ببرید. از این کلیسای عظیم به عنوان بهترین نمونه ی معماری ونیزی – رومی یاد می شود. در سال های 834 و 1008 بازسازی شده است. ایوان و تاج این کلیسا هم در قرن نهم به آن اضافه شدند. ساخت بیشتر فضای این بنا به قرن یازدهم باز می گردد. موزائیک های به کار رفته در طراحی داخلی آن هم بسیار زیبا و شگفت انگیز می باشند .
قدیمی ترین در میان آن ها، محراب سمت راست داخل کلیسا است، که فرشتگان یک مدال بزرگ قرن یازدهمی بندگان خدا را با طراحی الهام گرفته از روم باستان به نمایش گذاشته است. پدران کلیسا یعنی ؛ ” گرگوری ، Gregory “، ” مارتین، Martin “، ” امبروس، Ambrose ” و ” آگوستین، Augustine “، به همراه ” عیسی مسیح در میان دو فرشته ی مقرب، Christ in Majesty between two Archangels ” بعد ها اضافه شدند. موزائیک های قرن دوازدهمی در تاج اصلی کلیسا و ” پاکدامن و کودک، Virgin and Child ” در بالای حاشیه های دوازده حواریونی که دور تا دورشان را گل فرا گرفته است، دارای یک پیش زمینه ی طلا هستند .

این ساحل 12 کیلومتری شنی، تالاب ونیز را از دریای ” آدریاتیک، Adriatic ” جدا می کند و اولین ساحل تفریحی در اروپا به حساب می آمده است. این ساحل زیبا در دوران اوج خود، تقریباً اواخر قرن بیستم، محل استراحت خانواده های اشرافی و افراد مشهور دوران بوده است. امروزه، هتل های بزرگ آن هم چنان در حال کار هستند و صاحب این ساحل بسیار جذاب می باشند، اما شما هم اکنون می توانید با یک پرداخت کوچک ساحل را با دیگر مهمانان سهیم شوید. ساحل های عمومی در شمال جزیره و در نزدیکی ” سن نیکولو، San Nicolo ” قرار دارند، که جایگاه مجسمه ی ” سنت نیکولاس، St. Nicholas ” می باشد. بعد از درگیری های بین ونیز و ” باری، Bari ” درباره ی صاحب شدن این مجسمه، یک متخصص آناتومی این نکته را اثبات کرد، که هردو شهر به یک اندازه از آن سهم می برند. نیمی از اسکلت، به علاوه ی جمجمه، در ” باری ” قرار دارد و نیمه ی دیگر در ” لیدو “. صومعه های حاضر در این مکان بسیار دوست داشتنی هستند و در داخل کلیسا نقاشی هایی از ” پالمای بزرگ، Palma The Elder ” و ” پالمای جوان، Palma The Younger ” وجود دارد .

انبار مهمات و لنگر گاه کشتی های جمهوری ونیز، تا اواخر قرن هفدهم، یکی از بزرگ ترین و شلوغ ترین های نوع خود به حساب می آمده اند. بعد از پیدایش آن در سال 1104 میلادی، به سرعت گسترش داده شد. تا جایی که در دوران اوج خود، بیش از 16000 کارگر را استخدام کرده بود. این محل تحت مراقب بسیار شدیدی بود تا رمز و راز های روش ساخت کشتی در یک روز آن ها بر ملا نشود. این انبار بزرگ فقط از دو راه قابل دسترسی بوده است. یکی از خشکی و یکی از دریا. این امنیت و مراقبت جمهوری آن قدر سختگیرانه بوده است، که این رمز و راز های کشتی سازی تا سال 1550 میلادی پنهان مانده اند. در جلوی دروازه ی راه زمینی آن یک طاق بزرگ و با ابهت به سبک رنسانس وجود داشته است، که توسط شیر هایی که بعد از فتح ” پلوپونیس، Peloponnese ” یونان، در قرن هفدهم به تاراج برده شده بودند، محافظت می شده است. شیر سمت چپ که بزرگ تر هم بوده است بر بالای دروازه ی ” پیرائوس، Piraeus ” نگهبانی می داده است، در حالی که شیر سمت راست بر جاده ی متصل کننده ی شهر های آتن و ” الئوسیس، Eleusis ” دیدبانی می کرده است .
در کنار لنگر گاه کشتی ها موزه ی تاریخ نیرو های دریایی قرار دارد، که مجموعه ی عظیمی از غنیمت های جنگی نبرد های جمهوری را، در کنار کلکسیون های حیرت برانگیز نقاشی های اهدایی کشیده شده بر روی پنل های چوبی برای تقدیر از ناجیان دریایی، برای بازدید مردم به نمایش گذاشته است. این تصویر های جذاب برای جلوه های طبیعی، که به تصویر کشیده اند با ارزش و جالب به نظر می رسند و بخاطر ظرافت های هنری شناخته نمی شوند. مدل ها و مصنوعات مربوط به ساخت کشتی، انواع کشتی های مواج در دوران های گوناگونی که ونیز قدرت دریایی به حساب می آمده است و سنگر های نظامی جمهوری در سراسر دریای ” آدریاتیک ” می باشند. یکی از برجسته ترین اشیاء حاضر، یک مدل بزرگ از کشتی افسانه ای استان ” بوچینتورو، Bucintoro “، که گالری رسمی و فاخر کنت به شمار می رفته است، می باشد .

بسیاری از گردشگران تجمل گرا، ‌بزرگترین شهرهای گردشگری در ایتالیا را همانند رُم، فلورانس و وِنیز دیده اند. حتی احتمالاً برخی از شهرهای جذاب همانند چینكوِتِره، ساحل آمالفی و سیینا كه خیلی شناخته شده نیستند را هم دیده باشند.
ناحیه ای از ایتالیا كه دیدن آن دشوار است، توسكانی است. نه به خاطر اینكه پیدا كردن آن سخت باشد و حتی نه به خاطر اینكه ورود به آن مشكل باشد. بلكه به این دلیل كه بسیار وسیع بوده و صدها بخش كوچك از خوشی های ایتالیایی در آن وجود دارد. حقیقت اینست كه: آیا می دانستید كه بیش از 200 شهر دیواركشی شده باستانی در توسكانی وجود دارد؟ بسیاری از راهنماها شما را به همان چند شهر و دهكده می برند و وقتی به آن مكان ها می رسید می بینید كه مملو از گردشگر هستند.
در اینجا، شما را در سفری به برخی از این دهكده ها با خود همراه می كنم، جاهایی كه در ابتدا بسیار معمولی به نظر می رسند و در نهایت به شگفتی ختم می شوند كه قطعاً در خارج از مسیرهای معمولی قرار دارند. در طول مسیر زمانی را به نوشیدن تعدادی از بهترین نوشیدنی های توسكان در منطقه چیانتی اختصاص دهید. با ایران هتل آنلاین همراه باشید.
سیینا

مسلماً سیینا معروف ترین شهر دیواركشی شده در توسكانی است. به عنوان یكی از میراث جهانی یونسكو، مملو از حضور تعداد زیادی گردشگر است. این شهر تاریخی توسط یكی از تمدن های قبل از رومی ها بنام اِتروسكان ها كه در فاصله بین سال 700 تا حدود سال 400 قبل از میلاد رشد كرده و نهایتاً در آن سال در جمعیت رومی ها ادغام شدند، به وجود آمده است. مسابقه اسب دوانی با عنوان پالیو، كه سالیانه دوبار انجام می شده است، در بین محلات (كونتراهده) برگزار می شده تا مشخص گردد چه كسی بهترین جایزه شهر را به عنوان بالاترین جایگاه كونتراهده در اختیار می گیرد. كلیسای جامع سیینا متعلق به قرون وسطی است كه شما را حیرت زده می كند. در داخل، سكوی سخنرانی مرمری به همراه كارهای هنری عالی انجام گرفته توسط هنرمندان درجه یك دوره رنسانس همانند میچلانگلو و دُناتلو را مشاهده خواهید كرد. یكی از ویژگی های خوشایند كلیسای جامع سیینا، كتابخانه پیكولومینی است كه تصاویر زیبای رافائل در بسیاری از نقاشی های پینتوریچینو شما را تحت تأثیر قرار می دهند، هنرمندی كه نگاه های باارزش ترین هنرآموز خود را مورد ستایش قرار داده است.
همچنین بالارفتن از توره دل مانگیا، چشم انداز هوایی (و از بالایی) دارد كه نه تنها این شهر دیواركشی شده فریبنده را خواهید دید، بلكه از دیدن مزارع اطراف و تاكستان های جذاب حومه ای توسكان لذت خواهید برد.
كورتُنا

به محض ورود به كورتُنا، با جاده ای مستقیم و سربالایی درست در مقابلتان روبه رو می شوید. قدم گذاشتن در این جاده، شما را با منظره بدیع و زیبایی روبه رو می كند كه تا مدت ها فراموش نخواهید كرد. كورتُنا با داستان های تاریخی خارق العاده ای گره خورده كه از آن جمله است: توافقی ضروری برای مردمان اتروسكان باستان،‌ جنگی كه ژنرال هانیبال كارثاجینیان كبیر، توسط ارتش رومی ها در طی جنگ كارتاژی دوم كشته شد. در آن منطقه از خوشمزه ترین غذاها و نوشیدنی ها در توسكانی لذت خواهید برد.
از روی لبه دیوار، به دره چیانا نگاه می كنید تا گله عظیم گاوهای چیانینا را در حال چرا ببینید. یك مكان برجسته در كورتُنا، موزه عالی آكادمی اتروسكان است كه نمونه های منحصربفرد از صنعت سفالگری، ابزارها و لوازم مورد استفاده در زندگی روزمره در دوران باستان را به نمایش گذاشته است. بعلاوه، در این موزه، پارك باستان شناسی وجود دارد كه می توانید در آن در جاده های دوره رومی قدم زده و از گورستان اتروسكان دیدن كنید. در كلیسای سان فرانسیسكو یك كوسن و یك لباس تونیك وجود دارد كه ادعا می شود متعلق به سِنت فرانسیس آساسی است. و موزه دیوسِسان نقاشی های هنرمند شناخته شده دوره رنسانس، فرا آنجلیكو را به معرض نمایش گذاشته است.
سان جیمینیانو

سان جیمینیانو، این شهر قرون وسطایی خوش منظره، كه به شهر برج های عالی در مناطق بومی معروف است، به شكلی قابل فهم یكی از میراث جهانی یونسكو است. این شهر مثلثی شكل كه در داخل سه دیوار محصور گشته، دارای 14 برج است كه توسط رقبای محلی ساخته شده اند. در اواخر دوره رنسانس (اواخر دهه 1500)، 72 خانه برجی شكل وجود داشته اند كه خط افق گاتیك و رومیسك را تشكیل می داده اند. امروزه، 14 برج باقی مانده همچنان مهیای خلق تصویری زیبا بر روی افق هستند. بالارفتن از این برج ها و نگاه كردن به این شهر سه طرفه و مسیر كناره ای طولانی توسكان، چشم اندازی فوق العاده را از بالا برایتان فراهم می آورد.
در سان جیمینیانو، سِنت فینا (سرافینا) محترم شمرده می شده و در داخل كلیسای سانتافینا، با نقاشی های خیره كننده ای بر روی دیوارها روبه رو می شوید كه توسط گیرلاندایو، هنرمند بزرگ عصر رنسانس و استادِ هنرمندانی مانند بوتیجلی، لئوناردو داوینچی و میچلانجلو، ترسیم شده اند. دو پیازای اصلی، شامل پیازا دِلا جیسترنا،‌ كه توسط فرم مثلثی و مخزن آب مركزی آن قابل شناسایی است و همچنین پیازا دومو می باشد. این پیازاها از طریق یك تونل قدیمی كه شما برای دیدن هر دو بخش زیاد از آن عبور می كنید، به یكدیگر متصل گشته اند. یك جذابیت در خیابان اصلی، موزه شكنجه است كه در آن بازدیدكنندگان با دیوارهایی بی انتها از جمجمه های انسانی روبه رو می شوند. موزه مزبور تكنیك های متنوعی از شكنجه كردن افراد خلافكار و افرادی كه اطلاعات خاص مورد نیازی را در اختیار داشته اند را به نمایش می گذارد.
فییسول

برای كسانی كه چند روزی را در فلورانس اقامت دارند، این یك انتخاب عالی برای سفر است: فییسول. خیلی راحت سوار اتوبوس شوید و مسافتی حدود 7 مایل را تا بالای تپه طی كنید. وقتی اتوبوس به آخر مسیر رسید، پیاده شوید و به دیوار كنار خیابان نگاهی بیاندازید. در پایین،‌ با بهترین چشم انداز شهر فلورانس روبه رو می شوید. اگر شرایط جوی اجازه دهد، بهتر از این چشم انداز، چشم اندازی نخواهد بود. وجود خانه های قرون وسطایی در منطقه، شما را وادار به انداختن عكس یادگاری خواهد نمود. وقتی دیدن این منظره تمام شد، به برج بلند پشت سرتان نگاه كنید. به سمت آن بروید؛ این برج، مكان باستانی حیرت انگیزی از یك آمفی تئاتر در دوره روم باستان است.

بلیتی تهیه كنید و وارد آنجا شوید و از دورتادور آن بازدید كنید. جالب اینست كه زمانیكه رومیان باستان این امكانات را می ساخته اند،‌ در حقیقت در حال پوشش یك مكان قدیمی تر مربوط به زمان اتروسكان ها بوده اند. باستان شناسان با نمایش هر دو تمدن در این مكان باورنكردنی، كاری فوق العاده انجام داده اند. ظاهراً، اتروسكان های صلح جویی كه در این منطقه سكونت داشته اند، توانایی عقب راندن رومیان در حال نفوذ را تا زمانیكه در نهایت در سال 90 قبل از میلاد تسلیم شده اند، داشته اند و پس از آن یا كشته شده اند و یا در تمدن رومی ادغام گردیده اند.
این موزه با اینكه كوچك است، اما ارزش دیدن را دارد. اشیائی كه در مكان های حفاری شده در بیرون پیدا شده اند، شما را شگفت زده و سرگرم می كنند. با دیدن آنها بیشتر در مورد اتروسكان ها كه همان توسكانی ها بوده اند، خواهید دانست. این راه گذراندن وقتتان با كیفیت A+ است! در اطراف این گنجینه تپه ای، تعدادی خانه ویلایی وجود دارد كه فلورانتینس های مرفهی همانند لورنزو دِ مِدیجی كبیر، قرن ها در آنها سكونت داشته اند.
وِیرتین

وِیرتین، شهر كوچك دیواركشی شده تپه ای متعلق به عصر قرون وسطی، مكانی عالی برای كسانی است كه به دنبال گردشی كامل هستند. این دهكده ستودنی كوچك، به قدری كوچك است كه می توانید امتداد دیوار حصار آن را در كمتر از یك ساعت طی بكنید. وِیرتین در اصل قلعه ای بوده كه در قرن 11 ساخته شده است. یك دهكده كوچك كه نهایتاً در اطراف آن به وجود آمد و دارای 7 برج بود. امروزه تنها یك برج در بین خانه ها و مغازه های سنگی باقی مانده است. در طول تابستان، بیشتر دهكده به دلیل اینكه صاحبان خانه ها معمولاً به خانه های مخصوص فصل تابستان خود می روند، خالی است. اگر هدف شما، یافتن مكانی در توسكانی است كه بتوانید در بین مردم بومی بدون مزاحمت گردشگران دیگر زندگی كنید، وِیرتین را انتخاب كنید. از آن بعنوان مركزی برای امتحان كردن نوشیدنی ها استفاده كنید، بطوریكه با 10-20 دقیقه رانندگی به هر سمت، از كنار كارخانه های تولید نوشیدنی عجیب و غریب و متفاوت عبور می كنید.
كیوسیدینو

مجسمه ای از سِنت گالگانو كه به عنوان نكته غافلگیر كننده در ابتدای مقاله اشاره شده بود، در دهكده وجود دارد. در درون حصار دیواری دهكده،‌ خانه كوچك میكائیلِ فرشته وجود دارد. و در داخل آن خانه، جعبه عتیقه ای وجود دارد كه سر سِنت گالگانو در آن نگهداری می شود. این سِنت گالگانو كیست؟
گالگانو گوئیدُتی در قرن 12زندگی ای همانند زندگی انسان های اولیه و دوره بربریت داشته است. در سال های آخر زندگی اش، در رویای خود به صورت مكائیل فرشته درآمده و شخصاً از وجود خودش مراقبت می كرده است. و در رویایی دیگر، اسبش او را به نقطه ای برده كه گالگانو با 12 پیامبر و خالق (خداوند) ملاقات داشته است. در این نقطه در نزدیكی كیوسیدینو بوده است كه شمشیرش را در صخره ای فرو كرده است. طبقه گفته شاهدان عینی: “تخته سنگ ماننده كَره تغییر حالت داده است.” در این زمان بود كه وی با خود عهد بست كه كارهای شیطانی اش را كنار گذاشته و به انسانی زاهد تبدیل شود، كه در نهایت به صورت انسانی مقدس درآمده است.

از آن زمان معبدی شگفت انگیز در آن مكان ساخته شد و امروزه به یكی از برجسته ترین مكان های باستانی تبدیل گشته است. با اینكه این معبد سقف ندارد، اما در زمان تابش نور خورشید ظهرگاهی، از شرایطی عالی برخوردار بوده و مكانی مناسب برای برگزاری جشن های عروسی است. و درست در كنار آن، دور مكانی كه شمشیر گالگانو در درون تخته سنگ قرار دارد، كلیسایی ساخته شده است. بله! این دقیقاً همان شمشیر واقعی در سنگ است كه مربوط به افسانه های معروف است. همانگونه كه مشخص است، شمشیر ایتالیایی گالگانو، الهام بخش تی، اچ، وایت، نویسنده انگلیسی بوده است. كسی كه داستان را به رشته قلم درآورده و بیان داشته كه تنها یك انسان نیك با قلبی پاك، توانایی بیرون كشیدن شمشیر از سنگ را خواهد داشت.
شگفت آور است!

در حالی که زمستان به پایان رسیده و به ماه های خنک و گرم سال نزدیک می شویم، سفر به شهرهای ساحلی بار دیگر رونق می گیرد و سواحل شمال و جنوب کشور بار دیگر شاهد هجوم گردشگران داخلی و خارجی خواهند بود. یکی از بهترین گزینه ها سفر به جنوب کشور و اقامت در هتل های کیش یا قشم و لذت بردن از ساحل و دریا در تعطیلات آتی است. اما برای کسانی که قصد سفر به شهرهای ساحلی خارج از کشور را دارند، در این مطلب می خواهیم در مورد شهری کوچک در ایتالیا صحبت کنیم که علاوه بر سواحل خلوت و دنج خود به خاطر نوشیدنی ها، غذاها و البته صنعت سفالگری و ماهیگیری مردمانش مشهور شده است.

در سواحل شمالی خلیج سالرنو (Salerno)، این خط ساحلی دایره ای از برخی از زیباترین و حیرت انگیزترین طبیعت های جهان برخوردار است. تمامی این زیبایی ها به جذابیت این مکان دنج برای گذراندن تعطیلات تابستانی می افزاید که باعث شده در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گیرد. اما در حالی منطقه همواره شلوغ آمفالی (Amalfi) و پوزیتانو (Positano ) به خوبی در معرض رادار گردشگران قرار گرفته اند، یک شهر کوچک در ساحل آمفالی هنوز نسبتاً گمنام باقی مانده و ترکیبی پیچیده از نماهای دریایی، آثار هنری، زیبایی و سادگی را به بازدید کنندگان خود ارائه می دهد.

ویتری سول مار که در غرب خلیج سالرنو قرار دارد، نقطه آغاز ورود به جاده ساحلی آمفالی و شهر کامپانیا (Campania) به عنوان پایتخت موزاییک و سرامیک ایتالیاست. تولید سفال در ویتری به دوران رومیان باز می گردد و همچنین روزهایی که قصر حکومتی در ناپل مهم ترین مشتری این سفال ها بود. مرکز این شهر کوچک پر از فروشگاه های موزاییک های تزیینی است که محصولات سفالی خود را در اشکال و اندازه های مختلف به فروش می رسانند در حالی که در هر کسب و کاری می توان ردپایی از این محصولات رنگارنگ را دید.
خیابان های کوچک شهر ویتری از مهم ترین جاذبه گردشگری شهر که کلیسای سنت جان تعمید دهنده (ساخته شده در سال 1732) است با برج رنگارنگ ناقوس و گنبد پوشیده از سرامیکش می گذرند که مثل یک چراغ دریایی بزرگ از شهر سالرنو دیده می شود.برخلاف همسایگان بسیار مشهورشان، شهر ویتری و حتی شهر مجاور «کتارا» (Cetara ) هیچ وقت به شکلی واقعی برای امرار معاش به صنعت گردشگری وابسته نبوده اند.

نوشیدنی های محلی

سفر روزانه در کتارا

رستوران Ristorante Evύ

خانه رستوران 34 Da Lucia

رستوران Dal Pescatore

Hotel Raito

Relais Paradiso
اقامتگاه لوکس Relais Paradiso که در فاصله کوتاهی از ساحل قرار دارد دارای استخر بیرونی در فضای باز است که روی تراسی با عرشه خاص برای تماشای غروب آفتاب و نماهای ساحلی قرار گرفته است. این هتل یک رستوران کوچک نیز دارد و تمامی اتاق های آن دارای تراس خصوصی با نماهایی از دریا هستند.

وقتی که پای پسته به میان می آید همه به یاد ایران، کرمان و به طور خاص، رفسنجان می افتند که بزرگ ترین تولید کننده این ماده غذایی بسیار باارزش و خوشمزه به شمار می آید. اگر می خواهید از نزدیک مزارع انبوه پسته رفسنجان را ببینید باید به این منطقه سفر داشته و با اقامت در هتل های کرمان و رفسنجان به دیدن این مزارع و نحوه تولید آن بروید. با این وجود این شهر ایرانی تنها تولید کننده پسته نیست و در بخش های دیگری از جهان نیز این ماده خوراکی بسیار ارزشمند تولید می شود. یکی از این نقاط، منطقه برونته در جزیره سیسیل ایتالیاست. اگر چه ایتالیا یکی از زیباترین، هیجان انگیزترین و توریستی ترین کشورهای جهان به شمار می آید اما منطقه سیسیل همواره یکی از مشهورترین و پرطرفدارترین مناطق این کشور برای گردشگران خارجی بوده است. اگر قصد سفر به ایتالیا را دارید و می خواهید در منطقه ای غیر از ایران با صنعت تولید پسته آشنا شوید، سیسیل بهترین گزینه است. بدین ترتیب اگر اقامت در هتل های کرمان و یزد و دیدار از مزارع پسته این منطقه را تجربه کرده و به دنبال یک تجربه متفاوت در همین زمینه هستید، سفر به مزارع پسته سیسیل در بلندی های کنار کوه اتنا پیشنهاد ما به شما خواهد بود.

ماریانینا باسیله در حالی که چندین دانه را تکان می داد گفت: «آن صدا را شنیدی؟ باید صدای ماراکا [یک آلت موسیقی از کدوی خشک که داخل آن شن ریخته و تکان می‌دهند] بدهد. اینطور است که می دانی وقت باز کردن پسته ها فرا رسیده است». این تکنیک خلاقانه به او می گوید که دقیقاً چه زمانی پسته های سبز روشن با پوسته ارغوانی در اوج خشکی خود و بدین ترتیب آماده خورده شدن قرار دارند، دانه ای که اگر چه آن را از آجیل ها می دانیم اما در دسته میوه های آلویی قرار می گیرد. این مهارتی است که ماریانینا در طی نزدیک به 70 سال کار در مزرعه کوچک پسته خانوادگی اش در سیسیل بدست آورده ، مزرعه ای که توسط سه نسل از این خانواده مدیریت شده است.
باسیله با چشم های سبز دوست داشتنی و لبخندی زیبا، از تجربه خود در عرصه تولید پسته که به دخترش ماریا و سپس نوه اش سامانتا پیراچینی منتقل کرده می گوید، نوه ای که اکنون مشعل این میراث خانوادگی را در دست دارد. در ایتالیا، پسته یک افزودنی خوراکی بسیار باارزش و پرطرفدار است که توسط سرآشپزان و آشپزهای خانگی در انواعی از غذاهای ایتالیایی و حتی شیرینی ها، کیک ها و ژله ها به کار می رود. بهترین و بزرگ ترین پسته های ایتالیا در شهر برونته در منطقه سیسیل تولید می شوند که باعث شده از پسته تولید شده در این منطقه با عبارت «طلای سبز سیسیلی» یاد می شود. این پسته ها چنان باارزش و لوکس به شمار می آیند که در طول دوران برداشت محصول مورد سرقت قرار گرفته و باید شبانه روز از آن ها محافظت شود.

تولید پسته در برونته در مقایسه با دیگر مناطق جهان که در آن ها پسته کاشته می شود متفاوت است. در اکثر نقاط جهان زمین هایی که درختان پسته در آن کاشته می شوند مسطح بوده و در دسترس سیستم های مکانیزه و آبیاری مدرن قرار دارند. اما درختان پسته در برونته در یک منطقه صخره ای آتشفشانی رشد می کنند و به همین دلیل ماشین آلات امکان دسترسی به این منطقه را نداشته و همه کارها باید به صورت دستی انجام شود. با این وجود، به دلیل نزدیکی به کوه آتشفشانی اتنا، خاک این منطقه غنی از مواد معدنی آتشفشانی بوده که باعث افزایش رایحه و مزه پسته های تولیدی در این منطقه شده است. به همین دلیل است که پسته برونته که تنها یک درصد از پسته تولید شده در جهان را تشکیل می دهد جایگاه ویژه ای داشته و قیمت آن بسیار بیشتر از دیگر انواع پسته است.
در برونته، تولید پسته، از چیدن پسته تا هرس درختان آن بر عهده مردان خانواده است. به طور سنتی، زنان به کارهای تولیدی کمتر فیزیکی مانند برچسب زدن، حسابداری و بسته بندی پسته می پردازند. پیراچینی تصریح می کند که صنعت پسته در برونته همواره در انحصار مردان بوده و در انحصار آنان خواهد ماند، به همین دلیل نقش های جنسیتی کلیشه ای هنوز هم در این صنعت رواج داشته و تنها خانواده اوست که از این قاعده مستثنی می باشد.

هم باسیله و هم شوهرش، مقداری زمین را از مادرهایشان به ارث برده اند و در ادامه این دو تصمیم گرفتند سرمایه هایشان را به اشتراک گذاشته و در زمینه تولید پسته سرمایه گذاری کنند. او در این مدت در سکوت و به عنوان شریک تجاری در کنار شوهرش که نفر اول این صنعت در خانواده بود کار می کرده است. در شرایطی که باسیله کنترل پشت صحنه کسب و کار خانوادگی شان را بر عهده داشت، این کسب و کار با مشکل چندانی مواجه نشد اما وقتی که در سال 2000 مسئولیت ها به دخترش ماریا واگذار شده و شوهرش از نقش اصلی کنار کشید، اعتبار تولیدات آن ها نیز از چشم خریداران عمده افتاد. در آن دوران کسب و کار آن ها طوری سازماندهی شده بود که محصول به فروشندگان عمده فروخته می شد و نه مستقیماً به فروشندگان خرد و البته فروش محصول به شکل پیشاپیش و قبل از برداشت نیز بسیار رایج بود. وظیفه ماریا این بود که برآورد محصول را برای خریداران انجام داده و آن ها نیز در مقابل قیمت پیشنهادی خود را به او ارائه می دادند.
اگر چه ماریا برای زنده نگه داشتن کسب و کار خانوادگی شان سخت تلاش می کند اما در جریان مذاکرات با فروشندگان عمده، همواره به توانایی او در تولید پسته و شمه اقتصادی او شک وجود داشت. از آنجا که مزرعه و برنامه های خانوادگی او کوچک بود، محصول تولیدی آن ها نیز چندان زیاد نبود. و علیرغم کیفیت بالای پسته تولیدی، خریداران به دیده تمسخر به اعداد بیان شده توسط ماریا در زمینه هزینه ها و قیمت محصول نگاه کرده و به او می گفتند که در زمینه ارزش واقعی محصولاتش بیش از حد به خود اطمینان دارد. اغلب اوقات، از بیم اینکه نتواند تمام محصولش را بفروشد، ماریا در برابر قیمت گذاری های ناچیز و غیرمنطقی خریداران عمده تسلیم می شد. او دائماً با این باور مواجه می شد که زنان نمی توانند میزان محصول برآورد شده را تضمین کرده و محصول باکیفیتی تحویل دهند. او سال ها جملاتی مشابه در زمینه بی کیفیت بودن محصولش یا برآوردهای نادرست خود شنیده بود که باعث شده بود اعتماد به نفس او در زمینه تولید پسته تحت تاثیر قرار بگیرد.

علیرغم تمام سختی و مشکلاتی که ماریا با آن ها روبرو بود، دختر او مشتاقانه در سال 2013 پذیرفت که سنت تولید پسته در خانواده را ادامه دهد. در حالی که این دختر تنها تابستان را در مزرعه خانوادگی اش در برونته می گذارند اما در بولونیا به دنیا آمده و همانجا بزرگ شده است، جایی که به نظر او از لحاظ فرهنگی بسیار پیشرفته و پیشگام تر از شهر کوچکشان در حومه سیسیل است. بدین ترتیب بود که وی توانست هنجارهای جنسیتی محافظه کارانه ای که مادرش تجربه کرده بود را درک و خود نیز تجربه نماید. وی که مشتاق برقراری ارتباط با ریشه های خانوادگی خود بود تصمیم گرفت به برونته بازگردد هر چند می دانست که با مخالفت ها و دشمنی های مشابهی با آنچه مادرش تجربه کرده بود مواجه می شود.
او در یک ترفند غیرمعمول تصمیم گرفت همه چیز را خود در دست گرفته و به جای فروش محصول به فروشندگان عمده، پسته های خود را به فروشندگان خرد بفروشد. دستکم در این روش درآمد بیشتری کسب می شد. با این وجود، به عنوان یک کسب و کار کوچک، او مجبور بود با قیمت هایی که فروشندگان بزرگ تر داده و می توانست سودهای بیشتری برای خریداران خرد داشته باشد رقابت نماید. بدین ترتیب او شروع به مذاکره با دیگر تولید کنندگانی که مانند خانواده او تولید پسته کمی داشته و دیدگاه مشترکی نیز در مورد قیمت پایین پسته باکیفیت شان داشتند کرد و یک همکاری شکل گرفت که به تولید کنندگان خرد اجازه می داد محصول خود را جمع کرده و به صورت اشتراکی به فروش برسانند. بدین ترتیب حجم بالای محصول مشترک باعث شد که قدرت رقابت و توان چانه زنی آن ها در مقابل تولید کنندگان عمده پسته افزایش یابد.

اما در مزرعه، هنوز هم پیراچینی به عنوان یک زن با مشکلاتی مواجه بود، مشکلاتی مانند داشتن نبرد برای اثبات خود به عنوان رییس مزرعه به کارگران که تماماً مرد بودند. او متوجه شد که کارگران مرد دستورهای او را جدی نمی گیرند و به توانایی های فیزیکی او در مزرعه نیز اطمینان ندارند به نحوی که به گفته خودش اگر به مشکل و نقصی در زمینه کاشت پسته اشاره می کرد مردان کارگر صحبت های او را معتبر و جدی نمی گرفتند. و علیرغم تلاش هایش برای ایجاد یک فضای کاری پیشرو و رقابتی، جایی که ارتباط برقرار کردن با و انگیزش کارگران از طریق دیپلماسی و احترام انجام می شد، کارگران او همچنان به همان سبک و رویه کاری قدیمی خود توجه می کردند. وی در این باره می گوید: «اگر محترمانه از کارگرانم می خواستم که به شکل خاصی هرس را انجام دهند تا در انتهای روز بخش خاصی از مزرعه تکمیل شود، آن ها پاسخ می دادند: باشه باشه نگران نباش، و در انتهای روز کار تمام نشده بود. در حالی که اگر مرد بودم و با جدیت دستور می دادم، آهای، این باید امروز هرس شود، انجامش دهید. آن کار در همان لحظه انجام می شد».
در بولونیا، بسیاری از دوستان پیراچینی به او گفته بودند که به منطقه امیلیا-روماگنا بازگردد، جایی که شرایط کاری بین زنان و مردان یکسان بوده و فرصت های کسب و کاری بهتری وجود دارد. آن ها به او گفته بودند که به آنجا برود چون در آن منطقه زندگی راحتتر بوده و بهتر است مهارتش را در آنجا به کار گیرد، جایی که بدون دردسر، درآمد بیشتری نصیب او می شد. اما او گفته بود که برونته و ریشه های خانوادگی اش برایش بسیار مهم بوده و احساس وظیفه می کند که میراث خانوادگی اش را به دوش بگیرد. او همچنین می خواهد کمی بر قدرت تاثیرگذاری تولید کنندگان خرد پسته در منطقه برونته افزوده و همزمان به تغییر هنجارهای جنسیتی در منطقه کمک کند. در سال های اخیر، او توانسته موفقیت هایی در زمینه کسب کمک های دولتی برای توسعه و بهبود سیستم های آبی محلی که سرریز آن ها در فصل زمستان برای مزارع پسته دردسرساز می شود کسب نماید.

علاوه بر این، تلاش های او به استقرار دستمزدهای عادلانه تضمین شده برای تولید کنندگان خرد پسته در منطقه منتهی شده و وی در حال توسعه یک سیستم تجاری الکترونیکی و باز کردن یک فروشگاه خانوادگی است که قصد دارد در آن پسته ارگانیک تولیدی خود و همسایگانش را در کنار دیگر محصولات مرتبط با پسته به مردم محل و بازدید کنندگان از منطقه برونته و سیسیل بفروشد. وی در فکر تولید محصولات فرعی بسیاری است. در 15 سال اخیر، منطقه برونته پسته های باارزش خود را به یک محصول شناخته شده در سراسر جهان تبدیل کرده و محصولات جانبی زیادی از آن گرفته است، از شیرینی گرفته تا نوشیدنی های خلاقانه.
در سایه این موفقیت اما یپراچینی هنوز هم به تلاش خود برای بدست آوردن احترام و شناختی که خود را لایق آن می داند تلاش می کند و می گوید که این تلاش ارزشش را دارد: «می توانستم از اینجا بروم، اما ترک زمینی که متعلق به والدینم است را درست نمی دانم، این که سال ها از زندگی ام را دور بیندازم. این به معنای دست برداشتن از تلاش و تسلیم شدن در برابر سیستم ناکارآمدی است که به زنان اهمیتی نمی دهد».