لوگو ایران هتل آنلاین
Search
Close this search box.
خانه >> جهانگردی >> چگونه سزار مانریک به صنعت گردشگری لانزاروت رونق بخشید
چگونه سزار مانریک  به صنعت گردشگری لانزاروت رونق بخشید

چگونه سزار مانریک به صنعت گردشگری لانزاروت رونق بخشید

کسانی که در خانه‌های جالب زیرزمینی ساخته‌ شده از گدازه‌های آتشفشانی زندگی می‌کنند، دستِ‌کم در فیلم‌های جیمز باند، معمولاً مصمم به تخریب آنجا هستند. اما در طبیعت وحشی و آتشفشانی جزایر قناری، مردی از یک قنات مخفی زیرزمینی به‌عنوان استخری روباز با آثار هنری خیره‌کننده استفاده کرد و هدف متعالی او این بود: محافظت از بهشت نام آن مرد سزار مانریک بود، هنرمند سرکش اسپانیایی که در دهه 1960 در نیویورک با افرادی مانند اندی وارهول و جکسون پولاک دیدار کرده بود و با ایده‌های خارق‌العاده‌ای که در سر داشت به جزیره لانزاروت بازگشت. با اینکه او به اندازه هنرمندان هم‌عصر خود مشهور نبود اما مطمئناً میراثی باارزش از خود به جا گذاشت و آن هم نجات جزیره‌ای خارق‌العاده با رونق‌بخشی به صنعت گردشگری آنجا بود.

او نیم قرن پیش اهمیت کنونی صنعت گردشگری در جهان را پیش‌بینی کرده بود.

لانزاروت با آب و هوای معتدلِ همیشه‌ بهاری و سواحل شنی فوق‌العاده، در معرض چیزی که مانریک از آن با عنوان بهمنِ گردشگران یاد می‌کرد، بود و این مسئله مانریک را بر آن داشت تا دست به ابداعی بزرگ بزند. مانریک در دهه 1970 و 1980، آلودگی‌ها و تخریب‌های جزیره را به دولت هشدار داد. او اخطار داد که جزیره رو به نابودی‌ست، اما می‌دانست که با تکیه بر کمک مردم خوب و مشتاق می‌تواند آنچه را که از جزیره باقی مانده نجات دهد. از شانس خوب لانزاروت، مانریک خودش دست به کار شد.
او نه تنها با تهیه مستندی از سبک معماری گذشته جزیره، ساکنان آنجا را به حفظ و نگهداری جزیره متقاعد کرد، بلکه با مقامات گردشگری برای خلق جاذبه‌ای جادویی با سبک هنری منحصربه‌فردی که الهام‌گرفته از طبیعت آتشفشانی بود، به توافق رسید.
بالا رفتن سن هم این عنصر پویای طبیعت(اشاره به مانریک) را از جنب و جوش نمی‌انداخت تا اینکه در سانحه رانندگی غم‌انگیزی در سال 1992، در لانزاروت و در سن 73 سالگی درگذشت. حتی 26 سال بعد از مرگ مانریک هم حضور او در سراسر جزیره احساس می‌شود. او عشق به فرهنگ را از خود به ارث گذاشت؛ در سال 2017 موزه آتلانتیک لانزاروت، پارک مجسمه‌ای زیر آبی در قسمت جنوبی جزیره ساخته شد. برای درک سختی‌ها و تجربیات مسیر سزار مانریک، دنبال کردن رد پای این هنرمند در طبیعت سختگیر لانزاروت و اکتشاف کردن، راه فوق‌العاده‌ای‌ست. با وبسایت رزرو آنلاین هتل ایران هتل آنلاین هوشمندانه سفر کنید و با دیدنی‌های لانزاروت آشنا شوید:

بنیاد سزار مانریک
César Manrique Foundation

نقطه شروع ایده‌آل، خانه آتشفشانی بزرگی‌ست که زمانی خانه مانریک بوده و اکنون موزه و مرجعی برای بازدید از آثار این هنرمند است. چه خانه خاصی! پر از تونل‌ها و فضاهای زیرزمینی که از گدازه‌های آتشفشانی ساخته شده بودند و مانریک این خانه زیرزمینی بسیار جذاب را حسابی تجهیز کرده بود.
طبق گفته اِوا آسِرو پِگیتو، برگزارکننده تورهای لانزاروت، داستان همچنان ادامه دارد؛ مانریک هنگامی که در حال عبور از زمین‌های بی آب و علف پوشیده از سنگ‌های آتشفشانی بود متوجه شد که درختان از میان سوراخ‌های سنگ‌ها جوانه زده‌اند.

بنابراین زمین لم‌ یزرعی را از کشاورزی نابلد خریداری کرد و با کاشت درختان در سوراخ‌های گدازه‌ها آنجا را تبدیل به خانه‌ای جذاب کرد و از سال 1968 تا 1988 در آن خانه زندگی کرد. او در فضای زیرزمینیِ پنهان به‌همراه استخر و اتاق‌هایی به سبک داستان‌های علمی‌تخیلی از مهمانانی که از سراسر دنیا به دیدنش می‌آمدند پذیرایی می‌کرد.
Lanzarote

به گفته آسرو پگیتو، سبک زندگی چندملیتی او در جزیره‌ای سنتی باعث تعجب بعضی‌ها می‌شد، مخصوصاً مایوی چسبان مارک اِسپیدویی که او در کنار استخر به‌هنگام ژست گرفتن جلوی دوربین می‌پوشید.

استودیوی سابق مانریک اکنون محل نمایش آثار هنری او و دیگر هنرمندان است ولی مسلماً مهم‌ترین قسمت این استودیو پنجره‌های قدی با چشم‌انداز جزیره لانزاروت است که بیننده را ساعت‌ها محو تماشای خود می‌کند.
آسرو پگیتو می‌گوید: «او همیشه می‌گفت که طبیعت بهترین تابلوی نقاشی دنیاست.»
هتل مِلیا سِلیناس
Hotel Meliá Selinas

سزار مانریک ثابت کرد به همان اندازه که کم کردن آثار مخرب احتمالی در نتیجه ورود گردشگران برایش مهم است، جذب گردشگران به جزیره نیز برای او حائز اهمیت است. در نتیجه او در طراحی این هتل مدرن و خیره‌کننده در ساحل شرقی لانزاروت نیز همکاری کرد. این هتل با بناهای مدرن امروزی برابری می‌کند اما در دهه 1970 پروژه بسیار بزرگی بود.

با انجام بازسازی‌های کلی اخیر، این ساختمان بتنی چندطبقه با استخر بزرگ 1800 متر مربعی و پر از سنگ‌های سیاه آتشفشانی و گل‌های زیبا، دوباره به شکوه سابق خود بازگشته است.
jungle

به گفته ویرجین کورتالز، مدیر روابط عمومی هتل، بعضی از اتاق‌های این هتلِ 270اتاقه همیشه توسط طرفداران مانریک رزرو شده است. حیاط اصلی هتل پر از گیاهانی‌ست که با گذشت 4دهه از افتتاح این هتل تبدیل به جنگلی زیبا و انبوه شده است.

مجسمه‌های با نقوش برجسته‌ای که توسط مانریک با الهام‌گیری از زندگی جزیره‌ای ساخته شده‌اند، در لابی و رستوران شیک هتل قرار داده شده‌اند و به این اماکن عمومی حس و حال شیک مینیمالیستیِ(ساده‌گرایی) دهه 1970 داده‌اند.

تقاطع جاده‌ای
یکی از آثار به‌جا مانده از مانریک، مجسمه‌ای در تقاطع جاده‌ای‌ست که باعث پیشرفت آنجا شده است.
در تقاطع جاده‌های صاف و یکدست لانزاروت که غالباً پر از دوچرخه‌سوار هستند، مجسمه‌ای از فلزات رنگی که توسط مانریک طراحی شده قرار گرفته است.

این اسباب‌بازی‌های بادی متحرک مانریک احتمالاً الهام‌گرفته از آسیاب‌های بادی جزیره است، میراث سرزمین‌های گرم با وزش باد شدید.
جامئوس دل آگوآ
Jameos del Agua

این گودال صخره‌ای عظیم که ساخته‌ شده از گدازه‌های آتشفشانی‌ست، یک رستوران زیرزمینی تأثیرگذار و سطح بالاست.
این رستوران، در طول روز مکانی برای صرف ناهار به دور از گرمای خورشید است و شب‌ها محل زیبایی برای برگزاری مهمانی‌ها. از همه بهتر تونل گدازه‌ای است که به غاری منتهی می‌شود که در آن دریاچه زیرزمینی وجود دارد که مانند خورشید می‌درخشد. در سمت دیگر غار، در فضای باز، استخر فوق‌العاده‌ای در زیر درختان نخل قرار دارد.

این استخر در حال حاضر تنها برای بازدید است اما می‌توان تصور کرد که در دهه 1970 چه شب‌های پر جنب و جوشی را به خود دیده است.
میرادور دل ریو
Mirador del Río

مانریک مردی بود که هرگز اجازه نمی‌داد هیچ چشم‌انداز زیبایی بی‌استفاده بماند. او در طول دوران خدمت سربازی به برج دیده‌بانی‌ای در بالای همین تپه شمالی فرستاده شد و همان موقع بود که عاشق بهشت گمشده کوچک و بکر لا گراسیوسا در همسایگی لانزاروت شد.
او در سال 1974، زمانی که از سربازی بازگشت، رویای ساخت رستورانی با چشم‌انداز کنونی را در سر می‌پروراند. نتیجه آن رویاها فضایی فوق‌العاده با پنجره‌هایی سینمایی و چشم‌اندازی وسیع از اقیانوس اطلس شد.

امروزه این مکان، بار و کافه‌تریایی ساده است نه یک رستوران، اما همچنان در نظر بینندگان یک رستورانِ دارای ستاره‌ میشلن(نوعی درجه بندی برای ارزیابی کیفیت غذا) است.
موزه خانه سزار مانریک
Casa Museo César Manrique

اینکه لانزاروت از هر کجا همه را به‌سوی خود جلب کند چیز عجیبی نیست اما رفتن به شهر کوچک هاریا به‌سرعت انتقادها را برمی‌انگیزد.
بعد از عبور از نواحی لم‌یزرع، جاده در مسیری زیگ‌زاگ به جایی می‌رسد که تنها می‌توان آن را واحه‌ای زیبا در دل بیابان با درختان نخل سربه‌فلک‌کشیده، طبیعتی سرسبز و خانه‌هایی با نمای سفیدرنگ نام نهاد. مانریک سال‌های پایانی عمر خود را در این منطقه زندگی کرد- او ساختمان‌های مزرعه‌ای قدیمی را به خانه‌هایی با سبک و تزئینات منحصربه‌فرد خود تغییر داد.
اینجا به همان شکلی که او برای آخرین بار آن را ترک کرده نگهداری شده است. از کیمونوهای عجیبی که در کمد لباس‌ها آویزانند گرفته تا مجموعه ادکلن‌های در حمام، همه جزئی از آخرین خانه او که به افتخار وی تبدیل به موزه شده هستند.
اگرچه این خانه از خانه زیرزمینی او عادی‌تر است، اما باز هم خانه‌ای شگفت‌انگیز است. استخری با صندلی‌های مخصوص آفتاب گرفتن به رنگ نارنجی ملایم، حمامی بسیار بزرگ و اتاق نشیمن و اتاق ناهارخوری بدون دیوار.

بهتر از همه کارگاه هنری مانریک است- فضایی سرزنده پر از رنگ، نقاشی‌های نیمه‌کاره و دیگر لوازمی که چگونگی خلق آثار توسط این نابغه هنری را هویدا می‌کنند.
studio

زمان بازدید خود را به‌گونه‌ای تنظیم کنید تا بتوانید از آثار هنرمند واقعی دیگری نیز بازدید نمایید. اولوگیو کانسِپسیون پِردوموی 84ساله هنرمندی‌ست که در کارگاه گرد و خاک گرفته خود که در نزدیکی خانه مانریک واقع شده، مشغول درست کردن صنایع دستی‌ست. او که کلاهی سرش کرده، پیش‌بند چرمی بسته و دور مچش را با باند بسته است، در کل جزیره قناری آخرین کسی‌ست که از برگ درخت نخل سبد درست می‌کند.
او مکالمه‌های همیشگی دوستانه‌اش را با همسایه مشهور خود به خاطر می‌آورد و احتمالاً آخرین کسی‌ست که او را پیش از آن تصادف مرگبار دیده است. کانسپسیون می‌گوید: «او به من سر می‌زد و می‌گفت، کارت را رها نکن.»

غار دی لاس وِردِس
La Cueva de los Verdes

این غار در مسیر جامئوس دل آگوآ، مواد مذاب آتشفشان دلاکرونا قرار دارد و مهم‌ترین ویژگی آن انعکاس نوری‌ست که توهم وجود استخری در آن غار را در بیننده ایجاد می‌کند. این غار که زمانی مخفیگاهی برای فرار از دست مهاجمین بوده است ارتباط مستقیمی با مانریک ندارد و جِسوس سوتو، دوست و همکار هنرمند او این نمایش نور و صدا را طراحی کرده است.

بنای یادبود اَل کمپِسینو
Monumento al Campesino

رانندگی در جاده‌های صاف و تازه آسفالت‌شده لانزاروت واقعاً لذت‌بخش است و اگر باد مخالف نوزد، دوچرخه‌سواری به‌مراتب لذت‌بخش‌تر نیز خواهد بود. به همین دلیل است که این جزیره در طول سال محلی برای تمرین دوچرخه‌سواران حرفه‌ای و آماتور است. از هر وسیله حمل و نقلی که استفاده کنید متوجه خواهید شد که تمام جاده‌ها به بنای یادبود ال کمپسینو منتهی می‌شوند.
این بنای عظیم‌الجثه سفیدرنگ که درست در قلب جزیره قرار گرفته و مجموعه‌ای از بلوک‌ها و منحنی‌هاست، ادای احترام مانریک به دهقان‌های زحمت‌کشی‌ست که خیلی پیش‌تر از آنکه گردشگران به لانزاروت سفر کنند، در خاک سیاه این جزیره زحمت می‌کشیده‌اند.

این بنای یادبود برای زمان خود بسیار پیش‌رو بوده اما با این حال به‌خوبی از آن تقدیر شده است. برای درک هنری عمیق‌تر این بنا، می‌توانید با بالا رفتن از پله‌هایی به آن نزدیک‌تر شوید. همچنین زمین کوچکی با دیواره‌های منحنی در نزدیکی این بنا وجود دارد که برای محافظت از درختان انگور در برابر بادهای شدید ساخته شده است. اگر پیش از دوچرخه‌سواری مجدد نیاز به کمی استراحت داشتید، می‌توانید از موزه‌ای که برای تجلیل از دهقان‌های لانزاروت ساخته شده دیدن نمایید، همچنین رستورانی نیز در آنجا وجود دارد که غذاهای محلی سرو می‌کند(اگر در انتخاب غذای خود تردید دارید، پاپاس آروگاداس را انتخاب کنید- سیب‌زمینی‌های نمکی که با سس تند سرو می‌شوند.)
باغ کاکتوس
Cactus Garden

این باغ قدیمی معمولی نیست بلکه شاید بزرگ‌ترین اثر هنری مانریک باشد: باغ بزرگ کاکتوس آل فرسکو پوشیده از گیاهان تیغ‌دار بومی جزایر قناری و دیگر نقاط دنیاست.
این آمفی‌تئاتر بسیاربزرگ که با صخره‌ها و گیاهان درست شده، نامه عاشقانه جذابی‌ست که مانریک به پوشش گیاهی سرزمین آبا و اجدادی خود و مردمانی که در دوران خوب و بد در این سرزمین می‌زیسته‌اند، نوشته است.
این هنرمند برجسته لانزاروت با الهام‌گیری از دنیای سورئال دکتر سوس(نقاش، کاریکاتوریست، هنرمند، فعال سیاسی، نویسنده و تصویرساز امریکایی قصه‌های کودکان با کاراکترهای فانتزی و تصویرسازی‌های سورئال) که شبیه به تخیلات خودش نیز بود، باغ کاکتوسی را پرورش داد که اکنون جاذبه‌ای تخیلی برای گردشگران شده است. در حفره مسقفِ مقاوم در برابر بادی که در باغ ساخته شده، کاکتوس‌هایی با اندازه‌ها و انواع مختلف در کنار آب‌نماهایی آرامش‌بخش کاشته شده‌اند. در بخش فوقانی باغ نیز یک آسیاب بادی قدیمی قرار دارد.

این باغ نه تنها اثر خارق‌العاده مانریک بلکه مقامات محلی‌ست که به او اعتماد کردند و هزینه ساخت این باغ را که در کل دنیا نظیر ندارد تقبل کردند.
رستوران اِل دیابلو، پارک ملی تیمانفایا
Timanfaya National Park

گردشگرانی که به لانزاروت سفر می‌کنند غالباً تفرجگاه‌های ساحلی را در برنامه سفر خود می‌گنجانند و باعث تأسف است که منظره آتشفشانی‌ای که از بسیاری از جهات با ناحیه آتشفشانی ایسلند رقابت می‌کند(با این تفاوت که بسیار گرم‌تر است و زیستگاه شترهاست) را از قلم می‌اندازند.
برای بازدید از این پارک ملی با آتشفشان‌های خاموش که در طول فوران‌های آتشفشانی 300 سال پیش شکل گرفته‌اند، بهترین راه گرفتن ماشین یا تورهای گردشگری‌ست. این پارک سال‌ها به‌عنوان جاذبه توریستی شناخته می‌شد ولی مانریک در دهه 1970 جاده‌ای پر پیچ و خم در میان این چشم‌انداز طراحی کرد که باعث جذابیت بیشتر آن شد.

او همچنین با همکاری هنرمندانی با نام‌های ژسوس سوتو و ادواردو کاسِرِز رستوران اِل دیابلو را راه‌اندازی کرد. در این رستوران غذاهای مخصوص جزیره قناری مانند غذایی که با حرارت مرکز کره زمین پخته می‌شود، سرو می‌شوند. در غروب زیبا نیز می‌توان از وعده‌های غذایی مخصوص این رستوران لذت برد.
موزه زیر آب
The Underwater Museum

این پارک زیر آب که پس از گذشت بیش از دو دهه از مرگ مانریک افتتاح شده، ارتباط مستقیمی با این هنرمند فقید ندارد و توسط مجسمه‌ ساز بریتانیایی به‌ نام جیسون دی کیرز تیلور ساخته شده است. ولی مفهوم بلند پروازانه‌ای که در پس این پروژه وجود دارد، یعنی ترکیب محیط زیست با مجسمه‌ها برای خلق جاذبه‌ای توریستی، یقیناً برگرفته از ایده‌های سزار مانریک است.

بزرگترین آکواریوم های جهان
ادامه مطلب

امتیاز دهید (چپ بیشترین)

این مطلب چقدر برای شما مفید بود؟

برچسب ها :

اشتراک گذاری

اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
[search_hotel]
  • محبوب ترین ها
  • آخرین مقالات
  • منتخب سردبیر